Όταν ο Μαρκόπουλος συναντά τους Φλουντ

15:21 Κυριακή πάλι. Της απόκριας.Αλλά δεν έχει ήλιο γιατί ξαναγύρισα στην Ολλανδία.Παρέα με στεναχώρια και ένα αχ και 2 κεφάλια ανθότυρο και ένα τάπερ γεμιστά της μανούλας. Ξενέρωμα και κωλοπιλάλα ταυτόχρονη για εργασία και χαρά. Γιατί η φάμπρικα δεν σταματά, δουλεύει νύχτα μέρα και όπως έλεγε άλλο τραγούδι από τον ίδιο δίσκο του Γιάννη Μαρκόπουλου, εδώ που είμαι δεν ξέρω πώς να περπατώ και πώς την γλώσσα να μιλώ, στην χώρα μου τον μήνα αυτό γυρνάνε με σακάκι. Εγώ πάλι με 2 κασκόλ.Άρα στρώσε κώλο, να πάρεις πούλο μια ώρα αρχίτερα.Και κάπου εκεί έρχονται και οι Floyd με το Crying song να στα πουν στα μούτρα.Ότι δηλαδή we cry and cry sadness passes in a while, και σε ταπώνουν γιατί έχουν και δίκιο από πάνω.Όπως πάντα σαφώς. 

Περνάμε τώρα έξω από το γήπεδο του AJAX . "Και ο Παναθηναϊκός, 2 λεπτά πριν τελειώσει το παιχνίδι, παγώνει το Άμστερνταμ". Ωραία χρόνια.Άσχετο.

Εργασία και χαρά λοιπόν και κάτω το κεφάλι για να τελειώνουμε.Στα ακουστικά του mp3 το Waltzing Along των James που το άκουσα πρώτη φορά την άνοιξη του 2007.Πριν 5 χρόνια δηλαδή.Και είναι από αυτά τα τραγούδια που δεν βαριέσαι. These wounds are all self imposed σου λέει. Σωστά.Ρε φίλε μόνος σου τα κάνεις όλα. Κι επειδή who knows what comes after, προχωράμε γοργά. May your mind be wide open. Γενικά.Η μαλακία είναι ότι εμένα είναι και η καρδιά μου wide open κι εκεί πατάω την μπανανόφλουδα. Διότι μερικές φορές πρέπει να τα βάζεις κάτω και να λειτουργείς με την λογική.Όχι πάντα, όχι.Αλλά κάποιες φορές ναι! Σ 'αρέσει δεν σ αρέσει. Καλό το συναίσθημα και το αχ αλλά να κοιτάμε και τα πρακτικά ζητήματα.Για να μην μιλήσω τώρα γαι τις συνέπειες και μπούμε σε άλλα χωράφια..

Και τώρα είναι η ώρα που βάζω μουσική και κουνιέμαι όπως ο Tim Booth. Γιατί δεν πρέπει να μαραζώσω. Εις το επανειδείν. A bien tot. See you soon. Tot ziens.

ναι.νταξ.παμε λίγο.

Αυτές οι Κυριακές ήταν συνήθως ηλιόλουστες.Τουλάχιστον όσο θυμάμαι, και θυμάμαι καλά.Και ξημέρωνε ηλιόλουστα λοιπόν και εμείς βάζαμε τα αποκριάτικά μας και ο μπαμπάς μας πήγαινε βόλτα στον "Κήπο"-i.e Ζάππειο- και κάναμε το "κομμάτι " μας και εμείς. Καταλαβαίνεις τώρα, αναγνώστη, πριγκίπισσες , καουμπόιδες κλπ κλπ.Τίγκα ο κήπος, χαρά εμείς, φοράγαμε και κραγιόν , διότι ήταν απόκριες και δεν νοείται Βασίλισσα της Νύχτας χωρίς κραγιόν...Μετά θα πηγαίναμε να δούμε τη γιαγιά την Μαργαρίτα και τον παππού τον Γιώργο, και μετά θα περνούσαμε από το σπίτι να πάρουμε τη μαμα και θα πηγαίναμε στην γιαγιά την Ελένη για φαγητό. Κάπως έτσι ήταν και σήμερα, ηλιόλουστα.Μόνο που δεν βάλαμε τα αποκριάτικά μας και δεν πήγαμε στον κήπο και ούτε είδαμε παππούδες και γιαγιάδες.Όμως κάναμε τραπέζι οικογενειακό και φάγαμε χοιρινό κότσι και πιλάφι και κάτι πατάτες πάρα πολύ ωραίες.Και νταξ,ούτε ο μπαμπάς ήταν εκεί αλλά θυμόμουν αυτές τις Κυριακές και η ανάμνηση έφερνε χαμόγελα.

Άλλη παράγραφος τώρα.

 "Color my life with the chaos of trouble" λένε οι Belle& Sebastian στο The Boy with The Arab Strap . Να το ξέρετε και να το λάβετε σοβαρά υπ'όψην σας αυτό το λαλά γιατί λέει αλήθεια και γενικά λέει σωστά πράγματα.

Στο Eat, Pray, Love η Τζούλια η Ρόμπερτς κάνει ποδήλατο εκεί στο μαγευτικό Μπαλί και τρακάρει με το αυτοκίνητο του άσχημου εκείνου άντρα του Χαβιέρ Μπαρδέμ.Και μετά φυσικά αγαπήθηκαν, κι ερωτεύτηκαν κιόλας. Εμένα μπορεί να μου εξηγήσει κάποιος γιατί όταν έκανα ποδήλατο στο μαγευτικό TU/e τράκαρα με έναν ετιμόρροπο ολλανδό παππούλη; Και δεν ερωτευτήκαμε κιόλας.Είναι άδικο. Πάει και τελείωσε.

Κατω στον Πειραια στα Καμινια

Φτωχια καλη καρδια μα και γκρίνια. Έτσι λέει το τραγούδι που παίζει τώρα το ραδιόφωνο, και είναι σαν Κυριακή στην Αθήνα, όταν ο μπαμπάς έψηνε μπριζόλες και  έπινε το ουζάκι του στην βεράντα, ενώ τσιμπούσε τα μεζεδάκια που του έφτιαχνα και διάβαζε ριζοσπάστη. Και η μαμα στην κουζίνα κάτι άλλο ωραίο έφτιαχνε, γιατί ήταν Κυριακή και οι Κυριακές ήταν πάνυτα μια ωραία και ειδική μέρα για μας..Εγω χαζολογούσα δεξιά κι αριστερά στο σπίτι, και η Ε. κοιμόταν συνήθως. Ωραία ήταν. Και σήμερα Κυριακή είναι,  του Φλεβάρη και εγώ θα φάω φασολάδα που την εκανα χθες το βράδυ.Γιατι δεν ξέρω αν το ξέρετε, αλλά η φασολάδα την δεύτερη μέρα είναι απείρως καλύτερη από την πρώτη.
Είναι Κυριακή λοιπόν και εγώ ακούω Μελωδία FΜ γιατί έτσι μου βγήκε.Αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι δεν μοιάζει με Κυριακές στην Αθήνα.Ισως και καλύτερα γιατί δεν γίνεται όλα να είναι ίδια. Ευτυχώς.
Τωρα παίζει "Υπαρχουν ανθρωποι που χουν μοναχοι σαν το ξεραμενο σταχυ", και κολλαει γιατι κι εγω μόνη μου ειμαι τωρα, αλλα την εχω καταβρει και δεν πολυψήνομαι που θα ερθουν παλι οι συγκάτοικες τωρα.Για περιεργο λόγο αυτο το σκ δεν μου ελειψαν και τόσο..Ειναι που σε πιανουν οι κλειστες σου και θες ησυχια και υπνο και κουβεντα.
Αυτο έκανα χθες.Βέβαια το βράδυ μου βγήκε σε ναιντίλα και μουσική και τραγουδια και χορός και συναυλία.Μόνη μου όλα αυτά.Στον φανταστικό μου κόσμο, με το φανταστικό μου κοινό, μέχρι τις 4 το πρωί.Και μετά κιθάρα ως τις 5..Και γαμω τα σαββατοβραδα..Σιγα μην έβγαινα έξω στους -11..Αμ δε..

Κυριακάτικο Ξύπνημα

Καμία σχέση όμως με εκείνο της ταινίας του Μιχάλη Κακογιάννη , όπου Λαμπέτη και Χορν ερωτεύονται. (Τι πανέμορφη η Λαμπέτη σε εκείνη την ταινία..). Τι έλεγα.Α ναι, για το Κυριακάτικο Ξύπνημα.Είναι από τα ωραιότερα γενικά.Κυρίως άμα δεν έχεις κάτι να κάνεις και το λιώσιμο ευνοείται. Έτσι έμελε να είναι το σημερινό, με μόνη εκρεμμότητα μια βόλτα.. Αλλά ενώ η μαμά μου 26 χρόνια τώρα δεν έχει βάλει ποτέ ηλεκτρική σκούπα ,Κυριακή πρωί στις 9.30, η συγκατοικούλα μου η Θ. που δεν μπορούσε να κοιμηθεί, το έκανε..Έξω από την πόρτα μου παρακαλώ!Το καλύτερο από όλα όμως ήταν ότι αντί να σηκωθώ με νεύρα, ξύπνησα με κέφια και έφτιαξα και μερακλίδικο ελληνικό καφέ και για τις δύο μας.Και τον πίνουμε δίπλα από το παράθυρο, με τον ήλιο να μας βαράει, ακούγοντας τρύπες και ενώ έξω η θερμοκρασία είναι στους -10. Ζήτω.

παιχνίδι που γίνεται στα μπλογκς.

Η καλή μου η σοουγκερλ ή αλλιώς η "μια φορά κι ένας Δανός" μου έδωσε ένα βραβείο..Και καλά εγώ τώρα πρέπει να γράψω 7 πράγματα που δεν ξέρετε για μένα.Δύσκολο.Όλα τα χω πει εδώ..νομίζω..Τελοσπάντων, θα κάνω μια προσπάθεια.Βέβαια το 7 δεν μου αρέσει και πολύ σαν αριθμός.Οπότε ίσως γράψω 6 ή 8 .Θα δείξει.Μπορεί και 7 εν τέλει γιατί δεν έχει και τόση σημασία..

Για να δουμε..

1. Στο δεξί μου χέρι έχω 21 μικρές ελίτσες.
2. Μέχρι πολύ πρόσφατα φοβόμουν τα σκυλιά.Κυρίως τα αδέσποτα μεγάλα σκυλιά.Σε σημείο να βλέπω σκύλο και να παραλύω. Το έχω ξεπεράσει
3. Ο χειρότερός μου αριθμός είναι το 7.
4. Όταν παντρεύτηκε ο Φραγκίσκος Αλβέρτης , έκλαιγα 2 μέρες (σοβαρά τώρα), και ήμουν πολύ στεναχωρημένη, πολύ στεναχωρημένη (for my defense ήμουν 14..)
5. Για χρόνια κλεινόμουν στο δωμάτιό μου και έκανα συναυλίες. Νόμιζα ότι δεν είχα κοινό.Χα! Στην απέναντι πολυκατοικία ζούσε μια οικογένεια που κάθε απόγευμα με απολάμβανε και χειροκροτούσε από ένα σημείο και μετά.
6. Το ωραιότερο φλέρτ που έχω δεχθεί ήταν ένα χειροφίλημα.
7. Υπάρχει μόνο ένα άτομο στον κόσμο που ξέρει τα ΠΑΝΤΑ για μένα και με κάθε λεπτομέρεια. Και με καταλαβαίνει πριν καν μιλήσω.Αυτπή είναι η αδερφή μου. 
8. (αυτό επειδή δεν μου αρέσει ο αριθμός 7) Όταν ήμουν μικρή έκλαιγα με το τραγούδι "τα καβουράκια" όπως και με τον "Αδωνη".

 τώρα λέει πρέπει να διαλέξω 15 μπλογκ για να το κάνουν αυτό. Στην τύχη:

• Chocorello
• sheshake
• sabrela η ατερμονη
• το πρασινο μυρμήγκι
• Γκρινιάρικο Μαρούλι
• tante kiki
• cook and feed
• ιστορίες ενός αρτόμου
• planet Lena
• Συμπαρομαρτούντα
• περίπτερο 21
• Ασυναρτητες Σκεψεις
• Soulpie
• Ferdinand and Miranda
• You may say that I'm a dreamer

Εμπρός λοιπόν!

οι Κατσιμιχαίοι.

Αϊ σκοτεινό φως του έρωτα. Πάνορμο.Με την Π. και την Φ. και τον Μ. Στην καφετέρια που δεν θυμάμαι τώρα πως την λέγαν, αλλά ήταν αυτή πάνω από την ταβέρνα του Παρασύρη, όχι το Βίντσι, η άλλη.Και ήταν 11-12 το βράδυ, πολύ αργά για μας, και ακουγόταν αυτό το τραγούδι, και το τραγούδαγε ο Γ., ο σερβιτόρος.Κι εμένα μου άρεσε ο Γ. ο σερβιτόρος, που  μου έφτιαχνε μιλκσέικ σοκολάτα υπερπαραγωγή και όπως ακριβώς μου άρεσε..Και μύριζε γιασεμί-όχι ο Γ., η νύχτα- και ήταν όμορφα.Και το βράδυ πριν κοιμηθώ, στο κρεβάτι μου, σκεπασμένη με την πικέ γαλάζια κουβέρτα είχα έναν όμορφο κόμπο στο στομάχι.Την άλλη μέρα στην θάλασσα, αναρωτιόμασταν με την Μ. και την Γ. τι να σημαίνει το "Αϊ" στον στίχο "Αϊ της αγάπης μαχαιριά".Αποφανθήκαμε ότι είναι αντίστοιχο του "Αϊ στο διάολο" ή "Αί στο καλό".Διάλεξε και πάρε.

....................................................................................................................................................

Εκείνο το φθινόπωρο σε μια βόλτα με τον μπαμπά μου για τις δουλειές του, κοίταγα cd στα Hondos Center  στην Ομόνοια.Και μου είπε να διαλέξω όποιο θέλω, και διάλεξα την "Παράλληλη Δισκογραφία" των Κατσιμιχαίων.Το "Του έρωτα" δεν υπήρχε μέσα, και λυπήθηκα, αλλά το ξεπέρασα σύντομα.Και αγάπησα αυτό το cd.Και τους Κατσιμιχαίους. Μετά άκουσα και τα "Ζεστά Ποτά" και το "Όταν σου λέω πορτοκάλι να βγαίνεις", από κασέτα που μου έγραψε ο κύριος Άγγελος, που είχε το δισκοπωλείο στην Ευτυχίδου, το "Παράφωνο". Τους είχαμε αυτούς τους δίσκους σε βινύλια στο σπίτι και τους άκουγε η μαμά μου όταν ήμουν πολύ μικρή..Αλλά τώρα το πικ απ είχε χαλάσει.Άρα κασέτες.Που αγαπήθηκαν κι αυτές..

early in the morning σου λεει

Εν μέσω μια εξεταστικής που είναι γεμάτη με πρότζεκτ και μουσική και χαμομήλι, σήμερα το πρωί την ώρα που έπινα ελληνικό καφέ βαρύ (όχι γλυκό-ποτέ ζάχαρη στον καφέ), μου ήρθε να σας πω για τα πρωινά μου.Και θα σας πω.

Ποτέ δεν είχα πρόβλημα με το πρωινό ξύπνημα.Πάντα πεταγόμουν από το κρεβάτι με το πρώτο άκουσμα του ξυπνητηριού , πολλές φορές και πριν αυτό χτυπήσει. Για να εξηγούμαι, δεν αγαπώ το πρωινό ξύπνημα.Μου αρέσει ο ύπνος.Αλλά πως το λένε ρε παιδί μου, το χω.Αμα πρέπει να ξυπνήσω θα το κάνω. Εδώ όμως που έχω έρθει, τα δεδομένα έχουν αλλάξει κάπως.Να φταίει ο καιρός;Ο βαρύς χειμώνας; Τα σκοτάδια; Τι να πω..Ζορίζομαι πάντως..Οπότε έχω βρει τα δικά μου κόλπα και έχω δημιουργήσει ένα process που είναι πολύ πετυχημένο και αποτελεσματικό. 

Το ξυπνητηρι μου μπαίνει κάθε πρωί στις 7. Πολλές φορές το μάτι μου ανοίγει (νυσταγμένο πάντα) και στις 7 παρα δέκα, αλλά το αγνοώ και περιμένω να ακούσω το ξυπνητήρι που χτυπάει με ΧΦ. Σηκώνομαι λοιπόν από το ζεστό μου πάπλωμα, ανοίγω λαπτοπ (κάνει και μερικά χρόνια να ανοίξει) και φτιάχνω πρωινο.Γαλα, κορνφλέι, κι άλλο γάλα. Τρωω λοιπόν το πρωινό μου  ενω κοιτάω μειλ και καμια είδηση, ε και φέισμπουκ -ψέμματα δεν θα πω- και συνέρχομαι κάπως. Αν έχω να πάω κάπου πολύ νωρίς το πρωί , σειρά εχει να βάλω μουσική και να ντυθώ. Σπουδαία διαδικασία θα μου πέιτε τωρα..Ναι οκ! Αλλά το μυστικό είναι άμα δεν έχω να πάω κάπου πολυυυυ πρωί..Εκεί άκου τι γίνεται.Μόλις φάω πρωινο, τηνξαναπέφτω για καμια ωρα.Τέλεια αίσθηση.Είμαι χορτασμένη, ακόμα νυσταγμένη και το πάπλωμα είναι ακόμα ζεστό..Φοβερό πράγμα σου λέω. Η λεπτή γραμμή εκεί είναι για πόση ώρα θα την ξαναπέσεις..Απο μισή εως μια ώρα είσαι κομπλε..αν ξεφύγεις και κοιμηθείς παραπάνω, χαιρέτα μας, θα ξυπνήσεις το μεσημέρι..Το είχα πάθει τις πρώτες φορές που δοκίμαζα το process, τότε που ήταν στην beta version.  Το λοιπόν, πάνω στα 30 με 45 λεπτά χουζουριού σηκώνομαι ξανά.Εδώ ξυπνάμε. Ρίχνω κανα κοιλιακό επιτόπου να κινηθεί το αίμα και το σώμα, και είμαι έτοιμη.Μετα ξέρετε.Πλύσιμο, ντύσιμο και αν υπαρχει χρόνος και κανας καφές..

Αυτά τώρα δεν ξέρω γιατί τα είπα, αλλά σήμερα το πρωί που έπινα τον καφέ πριν φύγω, και τα σκεφτόμουν, μου φάνηκαν πολύ ωραία.Οπότε νταξ..τα έηγραψα.Αμα δεν θέλατε ας μην διαβάζατε φτωχοί μου αναγνώστες.

Επιστρέφοντας στην πραγματικότητα τώρα, και στην όμορφη βιβλιοθήκη από όπου συντάσεται τούτη η ανάρτηση, πρέπει να σας πω ότι έχω γεμίσει με σπυράκια σε διάφορα περίεργα μέρη. Έχω ένα στο μάγουλο , ένα στον λαιμό και ένα στην άκρη των χειλιών.Πονάνε όλα και έιμαι σίγουρη ότι εχουν βγει απο το άγχος.Πρέπει κάποια στιγμή να πάρω μαθήματα σταρχιδισμού.Αλλιώς θα γίνω όλη ένα σπυρί. Επίσης πρέπει να σας πω ότι τον πρώτο καφέ , τον έκαψα σήμερα.Γιατί πήγα να βρω τι ρούχα θα βάλω.Καταλαβαίνετε.Είναι δυσκολο να αποφασίσεις ανάμεσα σε 4 μπλούζες ή πουλόβερ και κοντομάνικο. Πάει ο καφές.Έκανα άλλον μετά βέβαια και έβαλα και LastFm radio να παίζει μέχρι να τον πιω, και άκουσα Mogwai-Moses, I Amn't ,Sleepin Pillow-Superman Singing the Blues, Van Morisson-Beside you και Alison Krauss-Sawing on the strings. Δεν πρόλαβα άλλα , έπρεπε να φύγω, είχε τελειώσει και ο καφές.Άφησα όμως σημείωμα στην Μ. που δεν είχε ξυπνήσει ακόμα και της είπα καλημέρα.

Καλημέρες λοιπόν!

Ας ερχόσουν εσυ..

Κι αν περάσει καιρός χωρίς να δω την φωτογραφία σου ή εσένα στον ύπνο μου ξεχνιέμαι. Αλλά σε θυμάμαι στο κάθε τι.Ακόμα και σε αυτήν τη γαμημένη πόλη που την είδα με σένα πρώτη φορά. Είναι νωρίς ακόμα για να είμαι "γαμώ". Αλλά δεν ξέρω αν θα είναι ποτέ η σωστή στιγμή.

Να άνοιγε λέει η πόρτα και να έμπαινες γελαστός και φωνακλάς.Θα έτρεχα να σ αγκαλιάσω και θα καθόμουν εκεί στο καλοριφέρ πίσω από την "θέση" σου και θα σου χάιδευα τα μαλλιά.Και δεν θα ξαναγκρίνιαζα όταν θα μου φώναζες, ξαπλωμένος ήδη, να έρθω εκεί να σου δώσω φιλάκι για καληνύχτα.Κι ούτε θα σου θύμωνα όταν θα μου έλεγες ότι αργώ το βράδυ ή ότι πρέπει να φάω κι αλλο γιατί είμαι όλο κόκαλα..Και θα έβραζα τα μακαρόνια πολλή ώρα, μέχρι να "ασπρίσουν"-έτσι έλεγες- και θα σου έφτιαχνα κάθε απόγευμα το καφεδάκι σου και θα σε ξύπναγα στις 16.50. Κι όταν θα έβλεπες ποδόσφαιρο θα σου έφερνα τον καφέ και θα προσπαθούσα να κοιτάζω ευθεία για να μην χύνεται.Και δεν θα σου έκρυβα τα τσιγάρα σου, και θα σου έφερνα κάθε βράδυ παστέλι ή σοκολάτα ΙΟΝ Αμυγδάλου.Την μεγάλη.. Ας ερχόσουν εσύ...