ξερω γω..

Current mood: blank.
Listening: The Cure-Why can't I be you (και όλο το ακουστικ αλμπουμ)
Eating: Τίποτα τωρα.Αλλά έφτιαξα το ριζοτάκι μου με το χοιρινό, όσο κι αν βαριόμουν.
Drinking: Κρασάκι άσπρο.Το άνοιξα για το ριζότο, μην πάει χαμένο.
Thinking: Πόσο μου λείπεις.

Τίποτα ρε παιδί μου.Με έχει πιάσει ένας απίστευτος σταρχιδισμός αυτή τη βδομάδα.Είχε και 3 λιακάδες στη σειρά και άντε να βάλεις κώλο κάτω, να κάνεις μάθημα, να διαβάσεις, γενικά ο,τιδήποτε πάει μαζί με πρέπει.Το μότο μου ήταν "Γλέντα τη ζωή".Το πόσο το εννοούσα τώρα, είναι άλλο θέμα.
Ακούω τους Cure τώρα και είναι τόσο αχ..Και δεν μπορώ καθόλου.Λίγο το Cut Here χθες, λίγο το μόνολογκ σήμερα, εμπεριστατωμένα κλπ, ήρθα κι έγινα. Ο Χρηστίδης ξέρει πολύ καλά τι λέει.Και οι Χατζηφραγκέτα επίσης.Και οι Cure.Και πολλοί γενικά.
Πάλι τα ίδια είχαμε την Πέμπτη και δεν ήξερες γιατί.Εγώ ξέρω. Intermission είπα στο προηγούμενο ποστ.
Καμιά φορά σκέφτομαι πολύ.Και δεν μου κάνει καλό.Πρέπει να το κόψω το σπορ μου φαίνεται.Πώς κόβεται; Έχει κανείς ιδέα; Ας μου πει..
Εν αναμονή λοιπόν..Γενικά..
Και χαζοχαιρόμαστε με τα μικρά πράγματα.Με το κεφάλι που κάναμε από το τσιπουράκι, με το δεματάκι της μαμάς που θα έρθει πάλι, με το 3-1 του Παναθηναικού.
Και περνάνε οι μέρες στο Αιντχόβεν.
Και μελαγχόλησα ξανά.Και δεν μου αρέσει αυτό το τόσο μελαγχολικό ποστ, αλλά δεν θέλω και να το σβήσω.Άσε που δεν φταίω εγώ αλλά το Lovesong. Άτιμο τραγούδι.
Ο Μ.έλεγε πως είναι γαμημένο και ψέμματα.
Εγώ δεν ξέρω.Νομίζω πως δεν είναι.Ψέμματα.Γιατί γαμημένο είναι λίγο.Επειδή κάνει το ποστ μου μελαγχολικό και εμένα ακόμη πιο πολύ.
Θα τελειώσω το κρασάκι και θα βάλω ταινία.
Και μετά θα κοιμηθώ.Δεν θέλω να ξημερώσει νομίζω.Δεν ξέρω τι θέλω νομίζω.
Ξέρω τι θέλω.Αλλά δεν το έχω.Σκάσε και κολύμπα τώρα.
Όλα καλά μου είπε η Ε.
Έ..Έτσι λέω κι εγώ και το πιστεύω.Μπορώ να κάνω κι αλλιώς;

ιστορίες από την κρύπτη

Έχεις να συνδεθείς στο myspace πολύ καιρό.Αλλά μιλάμε για πολύ καιρό.Έτσι γιατί το ξέχασες.Οκ, κάποτε ήταν η πρώτη δουλειά όταν ξυπνούσες, σαν το ιντερνετικό σπίτι σου ας πούμε.Μετά ήρθε το facebook και άντε γεια.Όχι ότι το αντικατέστησε.Αλλά έτσι γίνεται μωρέ.Η μόδα.
Εμένα το myspace μου άρεσε καλύτερα.Ήταν αυτό που λέμε μάι σπέις.Και εκεί δεν ήμουν η Μαργαρίτα. Έδινα ψευδόνιμο.Και δεν έκανα αντ όσους ήξερα, αλλά και όσους δεν ήξερα, και είχε πλάκα γιατί έκανα και φίλους έτσι.Παθέτικ, αλλά έμειναν!Περισσότερο κι από άλλους που τους ξέρεις και σε ξέρουν χρόνια..Δεν ξέρω πως γίνεται αυτό αλλά γίνεται!Μα τον Δία σας λέω!
Έχεις λοιπόν καιρό πολύ να συνδεθείς.Το έχεις ξεχάσει.Και ξαφνικά τρως την φλασιά.
Έψαχνες και εκείνο το συγκρότημα του Κ. να δεις τι λέει η μουσική τους.Και έπρεπε να μπεις.Οπότε ανοίγεις την σελίδα σου, και ανάμεσα στα 53 μηνύματα που πρέπει να δεις, βλέπεις και κάποια παλιά..Και οι ιστορίες από την κρύπτη έρχονται στο προσκήνιο..
Θυμάσαι αυτά που έγραφες, σαν να τα έγραφες χθες.Αυτά που ένιωθες σαν να τα ένιωσες χθες. Μπλογκς, τραγούδια, συναισθήματα της στιγμής που αποτιπώθηκαν σε ένα εντρι, τα μπούλετινς εκείνα που σου έφαγαν τόσο χρόνο! Γαμώτο θυμάσαι.
Στο πλέιρ του σπέις μου ήταν το Nobody Home τότε.Των φλόυντ ναι.Πιο πριν το Comfortably Numb.Πάλι τον Φλόυντ σου λέω.
"Είσαι η αγαπημένη μου πίτσα" μου είχε πει εκείνος ο οποίος έμεινε πιο πολύ από τον καθένα που γνώρισα εκεί στη ζωή μου. Τώρα δεν είναι πια εκείνος ο οποίος.Ευτυχώς δηλαδή, έχει γίνει απλώς ο Μ.
Εκείνος ο οποίος είναι τώρα άλλος. Και μάλλον θα μείνει εκείνος ο οποίος.
Α ρε Λένο με τις φράσεις σου τις όμορφες.
Εν τέλει, ξεχάστηκες.Και δεν βρήκες τις μουσικές του συγκροτήματος του Κ.Αλλά βρήκες ιστορίες,και τις έφερες στο κεφάλι σου ξανά..

gouda

Τυρι Γκουντα και φρυγανια..Αυτο τρωω τωρα.Νοστιμο ειναι.
Πριν μου αρεσε στο μπαλκονι με την αδερφη μου.Καναμε απο ενα τσιγαρο και λεγαμε.Ελεγε.Νιωθει.Την νιωθω.Δεν ξερω πως να μιλησω και τι να πω.Μας διεκοψε ο daddy cool.Οχι οτι αν συνεχιζαμε την κουβεντα θα εβγαζε καπου.Τι να κανω? Τι να πω?Πως να την κανω να νιωθει καλυτερα?Μπορω? Μακαρι να μπορω.Ισως μπορω.Ισως οχι. Με εχουν πιασει και μενα οι ανασφααλειες μου αυτο το καιρο και παλευω να χειριστω τον εαυτο μυ.Ζοριζομαι πολυ με το φαγητο παλι.Πολυ περισσοτερο απο τον προηγουμενο μηνα.Θελω να τελειωνω μ αυτη τη κατασταση.Λες και τα γαμημενα νουμερακια στη ζυγαρια εχουν καμια σημασια.Γιατι εχουν τοση για μενα?Μπορει να νιωσω σκατα αν δω 48,2 και πολυ καλυτερα αν δω 47,9.Ποτε θα σταματησει αυτο?Γινεται τωρα???Εν τω μεταξυ νιωθω κιολας.Μου αρεσει αυτο το παιδι.Πολυ.Αλλα τι να κανω που ειναι στη δουλεια.Καλα, παιζει να με εχει παρει χαμπαρι κι αυτος και οι υπολοιποι.Χεστηκα για τους υπολοιπους.Αυτος ομως με νοιαζει.Εχει πει πολλες φορες οτι τα ματια μιλουν.Γενικα..Εγω ετσ του μιλαω.Γιατι ετσι μιλαω κιολας.Αν δεν εχω και πολλα να πω.Ή αν αυτα που εχω να πω δεν μπορω να τα πω με το στομα.Ματια λοιπον.Και εχει τοσο ομορφα ματια..Και ειναι υπεροχος..Αληθεια..Αλλα με πιανει η τρελη απαισιοδοξια μου.Σιγα μην ειναι μονος.Κι αν ειναι..Σιγα μην γινει τιποτα..Δεν ξερω..Θελω να εχω καλο προαισθημα, ομως δεν εχω καν προαισθημα.Νιωθω σαν να πηγαινω γυμνασιο.Και να περιμενω τον ομορφο συμμαθητη να ερθει στο σχολειο.Μπορει και να το υπεραναλυω.Θα δουμε.Ακουω το Drive των REM τωρα.Ομορφο που ειναι.Πολυ.Ο καλος μου φιλος απο τη δουλεια ο Αντωνης σημερα μου ειπε να διαβασω Τομ Ρομπινς.Θελω μαλλον.Θα κοιταξω.Αν και ηθελα αλλο ενα βιβλιο του Χρηστιδη στο καπακι τωρα.Γιατι τα "Χαστουκοψαρα" τα λατρεψα.Αυτα.Δεν εχω να πω και τιποτα αλλο.Λιγες σκεψεις ηταν μονο.