Εμπρηστικές τάσεις

Η κατάσταση έχει ως εξής..Τα πράγματα στην Ελλάδα δεν είναι πολύ καλά και όλοι ψάχνονται να φύγουν..Οκ..Οχι όλοι,αλλά πολλοί.Και όσοι είμαστε έξω κοιτάμε το μέλλον μας και δεν ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει.Ωραία μέχρι εδώ; Ωραία..
Έφυγα πριν 2.5 χρόνια από την Ελλάδα. Υπό άλλες συνθήκες.Η κατάσταση δεν ήταν έτσι άσχημη αλλά δεν ήταν και καλή.Έψαχνα πολύ καιρό δουλειά και δεν έβρισκα.Και έφυγα να κάνω μεταπτυχιακό.Αλλά σας είπα.Άλλες οι συνθήκες. Δεν έφευγα και μόνη μου..Είχα εκπληρώσει τις υποχρεώσεις μου στην Ελλαδα.Είχε φύγει και η Ελένη για Γιάννενα..Οι γονείς στήριζαν με 1000..όλα ηταν κομπλέ ρε παιδί μου.Τα άφηνα όλα πίσω μου σε τάξη.Όμορφα και καλά..Ο μπαμπάς βέβαια μου έλεγε κοιτά να τα πας καλα εκεί , να βρεις δουλειά, γιατί εδώ τα πράγματα θα γίνουν ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ άσχημα.Με μαθηματική ακρίβεια.Και φυσικά έπεσε μέσα. Όπως πάντα.Και εγώ του έλεγα ναι.Γιατί δεν ήξερα ούτε τι θα βρω μπροστά μου, ούτε τι θα γίνει , ούτε πώς θα νιώθω.Ας το πούμε άλλη μια φορά..Άλλες συνθήκες.Από ήρεμα και καλά όλα , ήρθαν άνω κάτω και γαμήθηκε ο Δίας.Η ζωή μας άλλαξε άρδην.Και τα συναισθήματα ήταν που ήταν μπόλικα πολλαπλασιάστηκαν..
Βρίσκομαι λοιπόν σε μια κατάσταση που αδυνατώ να πράξω με γνώμονα τη λογική όπως έκανα συνήθως..Ξέρετε..Αυτό που ναι μεν σε οδηγεί το συναίσθημα, αλλά εν τέλει τα βάζεις κάτω και τα ζυγίζεις και κάνεις ότι λέει η λογική..Τώρα μέχρι ζυγαριά φτάνω.Αλλά το συναίσθημα την κάνει να γέρνει προς την μεριά του..Δεν μπορώ να κάνω κάτι γι αυτό.Όσο είναι στο χέρι μου το παλεύω αλλά άλλο να το λες και άλλο να το κάνεις..Πολλές οι συνιστώσες.
Στην κατάσταση λοιπόν που βρισκόμαστε όλοι μας, ξενητεμένοι και μη, ακούω μονίμως "Μη γυρίσεις", "τι θα πας να κανεις εκει" "εδω έχεις ένα μέλλον", "καλά..άσε την Ολλανδία..Μείνε έξω όμως"..Αυτά.Χωρίς να λαμβάνει όμως κανείς υπόψην ότι το άτομο στο οποίο απευθύνονται ούτε ηλίθιο είναι, ούτε αφελές..Και τα έχει σκεφτεί οοολα αυτά..Αλλά είναι και μόνο.Και δεν κολλάει εδώ ρε παιδί μου.Πώς να το κάνουμε.Δεν ταιριάζει.Το παζλ δεν πρόκειται να φτιαχτει.The pieces do not match. Αυτό.Τελεία και παύλα..Αυτά είναι που έλεγα σε μένα.Και χθες ήρθε και κόλλησε.Πλέον είμαι σίγουρη. Ήρθε για ακόμη μια φορά η μουσική και με αποτελείωσε, με την καλή έννοια, με έβαλε στη θέση που πρέπει να είμαι...
Πολλά χρόνια πριν ο φίλτατος Νικολάκης Πορτοκάλογλου έγραψε ένα τραγούδι πολύ όμορφο , που δεν του είχα δώσει και ιδιαίτερη σημασία μέχρι τώρα..Το είχα μάθει πριν 5-6  χρόνια στην κιθάρα και μου άρεσαν και οι δεύτερες που είχε, αλλά ως εκεί.Εχθές απλώς έβγαζε άπειρο νόημα!
Τα καράβια μου καίω κύριοι. Τα καίω.Δεν θα πάω πουθενά.Πάντα εδώ θα γυρνώ..Από πείσμα και τρέλα θα ζω σε τούτη τη χώρα, ώσπου να βρω νερό.Γιατί ανήκω εδώ.Για την Ελλάδα μιλώ προφανώς.όχι για την κωλοΟλλανδία. Βγάζει νόημα.Απλώς. Δεν γαμιέται.Θα ρθω πίσω και ό,τι γίνει..Από δω πάντως θα την κάνω.Λίγα τα ψωμιά του Αιντχόβεν φίλοι μου...Οι εμπρηστικές μου τάσεις με έπιασαν και τρέξτε να σωθείτε.  ΠΑΤΑ

Idiotheque

Μπαίνει αυτός ο τίτλος γιατί αυτό το τραγούδι ακούω τώρα. Είναι μεσημέρι Δευτέρας, είμαι στο γραφείο και τα χέρια μου είναι παγωμένα.Ο καιρός είναι ως συνήθως.Συννεφιασμένος και κρύος. Σαν να κλαίει η μέρα σήμερα.Εγώ πάλι όχι. Μετά από την απόλυτη μιζέρια της προηγούμενης εβδομάδας, όπου με σιχάθηκα ακόμη περισσότερο, αποφάσισα πως δεν πάει άλλο. Σήμερα λοιπόν, σηκώθηκα από το κρεβάτι μου πρωί πρωί.Όχι με ευκολία. Το παραδέχομαι. Το θετικό ήταν ότι δεν με δυσκόλεψε τίποτα άλλο παρά το κρύο. Είναι απίστευτο πόσο μπορεί να κρυώσει το σπίτι μέσα σε μια νύχτα..Δεν του έδωσα ιδιαίτερη σημασία όμως, ακολούθησα τακτική ομοιοπαθητικής και έβγαλα πυτζάμες άμεσα. Έβαλα και μουσική να παίζει, έφαγα πρωινάρα και βγήκα χαρωπή στη βροχή. Το ντύσιμο μου ήταν άξιο λόγου επίσης..Αυτό το κατάλαβαινες από τα γεμάτα απορία ολλανδικά βλέμματα , που με παρακολουθούσαν να ποδηλατώ Οκτώβρη μήνα ντυμένη σαν ορειβάτης.  Ε ρε παλικάρια και κοπέλες, εγώ φταίω αν έχετε φθινοπωριάτικα 4 βαθμούς; Φανελάκι, μακρυμάνικο, πουλόβερ, μπουφάν , 2 κασκολ, σκουφί, γάντια, το τζιν μου, καλτσες, γκέτες, ολ σταρ (Απαραίτητο αξεσουαρ) και απο πάνω δευτερο παντελόνι αδιάβροχο, γιατί είπαμε, έβρεχε. Και κάπως έτσι ξεκίνησε η εβδομάδα μου. Λένε πως η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται.Η δικιά μου θα είναι ούτε κρύο ούτε ζέστη.Ζέστη δηλαδή σίγουρα όχι. Κρύο μπόλικο θα φάμε στη μάπα, αλλά τι να κάνουμε δεν έχουμε και άλλη επιλογή. Άσε που έχουμε και διάβασμα και τόνους μουσική να ακούσουμε..Ναι.Αυτό είναι το καλό των ημερών αυτών.Η μουσική που ακούω είναι ατελείωτη και πανέμορφη και καινούρια και παλιά και ξεχασμένη και δυσεύρετη και μόνο αυτό με ενθουσιάζει. Α..Και το ότι θα πάω και για μάθημα σύγχρονου το απόγευμα. 
Αυτά τα πολύ ενδιάφεροντα είχα να πω για σήμερα..Επιστρέφω στα Petri Nets και τα Coverability Graphs και τον α-algorithm (και γαμω το σπιτάκι τους αλλά αυτή τη φορά θα το περάσω το μάθημα). 
Γεια σας και χαρά σας και κουλούρια στην ποδιά σας!

δεν

Δεν ξέρω τη φάση μου, δεν ξέρω τι γίνεται, δεν γίνεται κάτι, δεν μπορώ να περιμένω, δεν μπορώ να καταλάβω, δεν θέλω να σκέφτομαι , δεν θέλω να μιλάω, δεν θέλω να τρώω, δεν θέλω να κοιμάμαι, δεν θέλω να κάνω μαλακίες, δεν με νοιάζει τι κάνεις με αυτή, δεν με νοιάζει γενικά, δεν θέλω να νιώθω άσχημα, δεν θέλω να είμαι λυπημένη, δεν θέλω να γαμιέται η διάθεσή μου με την παραμικρή κουβέντα, δεν θέλω να γκρινιάζω, δεν θέλω να είναι ολα σκατά, δεν μπορώ να μην με καταλαβαίνουν, δεν αντέχω να πρέπει να εξηγώ, δεν αντέχω το ύφος, δεν αντέχω τις πολυλογίες, δεν γίνεται να νιώθω τόσο καθίκι και στρίγγλα, δεν πρέπει να αυτομαστιγώνομαι, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί, δεν μπορώ να θυμάμαι, δεν μπορώ να σκέφτομαι το βουνό, δεν μπορώ να σκέφτομαι, δεν ξέρω τι να κάνω, δεν θέλω να είμαι άπραγη, δεν θέλω να μου λένε "ΜΗΝ ΤΟ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ", δεν μπορώ να γκρινιάζω άλλο.
ΤΕΛΟΣ.

ξερω γω..

Current mood: blank.
Listening: The Cure-Why can't I be you (και όλο το ακουστικ αλμπουμ)
Eating: Τίποτα τωρα.Αλλά έφτιαξα το ριζοτάκι μου με το χοιρινό, όσο κι αν βαριόμουν.
Drinking: Κρασάκι άσπρο.Το άνοιξα για το ριζότο, μην πάει χαμένο.
Thinking: Πόσο μου λείπεις.

Τίποτα ρε παιδί μου.Με έχει πιάσει ένας απίστευτος σταρχιδισμός αυτή τη βδομάδα.Είχε και 3 λιακάδες στη σειρά και άντε να βάλεις κώλο κάτω, να κάνεις μάθημα, να διαβάσεις, γενικά ο,τιδήποτε πάει μαζί με πρέπει.Το μότο μου ήταν "Γλέντα τη ζωή".Το πόσο το εννοούσα τώρα, είναι άλλο θέμα.
Ακούω τους Cure τώρα και είναι τόσο αχ..Και δεν μπορώ καθόλου.Λίγο το Cut Here χθες, λίγο το μόνολογκ σήμερα, εμπεριστατωμένα κλπ, ήρθα κι έγινα. Ο Χρηστίδης ξέρει πολύ καλά τι λέει.Και οι Χατζηφραγκέτα επίσης.Και οι Cure.Και πολλοί γενικά.
Πάλι τα ίδια είχαμε την Πέμπτη και δεν ήξερες γιατί.Εγώ ξέρω. Intermission είπα στο προηγούμενο ποστ.
Καμιά φορά σκέφτομαι πολύ.Και δεν μου κάνει καλό.Πρέπει να το κόψω το σπορ μου φαίνεται.Πώς κόβεται; Έχει κανείς ιδέα; Ας μου πει..
Εν αναμονή λοιπόν..Γενικά..
Και χαζοχαιρόμαστε με τα μικρά πράγματα.Με το κεφάλι που κάναμε από το τσιπουράκι, με το δεματάκι της μαμάς που θα έρθει πάλι, με το 3-1 του Παναθηναικού.
Και περνάνε οι μέρες στο Αιντχόβεν.
Και μελαγχόλησα ξανά.Και δεν μου αρέσει αυτό το τόσο μελαγχολικό ποστ, αλλά δεν θέλω και να το σβήσω.Άσε που δεν φταίω εγώ αλλά το Lovesong. Άτιμο τραγούδι.
Ο Μ.έλεγε πως είναι γαμημένο και ψέμματα.
Εγώ δεν ξέρω.Νομίζω πως δεν είναι.Ψέμματα.Γιατί γαμημένο είναι λίγο.Επειδή κάνει το ποστ μου μελαγχολικό και εμένα ακόμη πιο πολύ.
Θα τελειώσω το κρασάκι και θα βάλω ταινία.
Και μετά θα κοιμηθώ.Δεν θέλω να ξημερώσει νομίζω.Δεν ξέρω τι θέλω νομίζω.
Ξέρω τι θέλω.Αλλά δεν το έχω.Σκάσε και κολύμπα τώρα.
Όλα καλά μου είπε η Ε.
Έ..Έτσι λέω κι εγώ και το πιστεύω.Μπορώ να κάνω κι αλλιώς;