Η τηλεμεταφορά

Και τι σας ζητάμε κύριοι που ασχολείστε με τη Φυσική; Να ανακαλύψετε την τηλεμεταφορά.Αυτό και τίποτα άλλο.Διότι σκεφτείτε το..Με ένα άνοιξε-κλείσε των ματιών σου βρίσκεσαι εκεί που θες. Στο Παρίσι, στη Νέα Υόρκη, στα Καλύβια για μπριζόλες, στο σπίτι σου..
Φυσικά αυτό θα σήμαινε την κατάρρευση των συγκοινωνιών..Πάνε τα αεροπλάνα..Και τα πλοία..Ίσως μόνο για εμπορικούς λόγους να χρησιμοποιούνταν..Και εντάξει, εμείς σκοτιστήκαμε για το αν θα έχει αεροπλάνα..Αφου τηλεμεταφορά.Οι ταλαίπωροι οι μεγιστάνες όμως..Αχ μωρέ τα κακόμοιρα..
Θα πρέπει λοιπόν να υπάρχει κάποιο κόστος για την τηλεμεταφορά.Ναι μεν-αλλά, που λέμε. 
Δηλαδή, θα είχε ο καθένας από εμάς κάποιο όριο..Θα μπορούσε να τηλεμεταφερθεί 1-2 φορές τη μέρα..ή 4-5 την εβδομάδα..Αυτό επίσης θα είχε ως συνέπεια την κατανάλωση ενέργειας. Θέλω να πω, τελειώνεις από τη δουλειά σου, που βρίσκεται στου διαόλου το κέρατο (με καίει το ζήτημα-καταλαβαίνετε) γύρω στις 6:00. Ανοιγοκλείνεις τα μάτια και τσουπ!Είσαι στο σπίτι σου στις 6:03! Είσαι όμως το ίδιο κουρασμένος με το να είχες χρησιμοποιήσει λεωφορείο, μετρό (τρένα,αεροπλάνα και βαπόρια σκουριαμένα) και να χες φτάσει στις 8:00 πίσω. Ποιο το όφελος θα μου πείτε; Ε, έχεις ρε αδερφάκι μου τις 2 ώρες που θα έτρωγες στο δρόμο για τη πάρτη σου..Και μη μου πείτε πως δεν είναι σημαντικό αυτό. 
Σκέψου και το άλλο.Ας πούμε-σενάριο δεύτερο- έχεις σχέση από απόσταση.Αράζεις σπίτι..Αντί να μιλήσεις στο σκαιπ, ανοιγοκλείνεις τα μάτια, και σε 5 λεπτά είσαι Παρίσι ξερω γω. Οκ..Κουρασμένος, σαν να είχες πετάξει 6 ώρες, αλλά μαζί με το έτερον σου ήμισυ που το χεις σε εκτίμηση. 
Πολύ ωραία σενάρια. Όλοι μας ευχαριστημένοι και χωρίς να καταρρεύσει η παγκόσμια οικονομία. 
Γι αυτό επαναλαμβάνω στους απανταχού Φυσικούς! Την τηλεμεταφορά και τα μάτια σας παιδιά! Και γρήγορα! 

(Μη με παρεξηγείτε για τις παραπάνω σκέψεις. Έγιναν έπειτα από μεθύσι, με χανγκόβερ, και αναλύθηκαν, με την επίσης χανγκοβεριασμένη αδερφή μου, διεξοδικά!)

πριν με πάρει ο ύπνος ..

..κι ενώ κάπως κρύωνα, και κάπως με πλάκωνε η ένταση και οι σκέψη του τι είναι σωστό, τι λάθος τι έτσι τι αλλιώς, τι να πω , τι να μην πω, αυτός ήρθε..

Perhaps it's the color of the sun cut flat
And covering the crossroads I'm standing at
Or maybe it's the weather or something like that
But daddy, you been on my mind

I don't mean trouble, please don't put me down, don't get upset
I am not pleading or saying, "I can't forget you"
I do not walk the floor bowed down and bent but yet
Daddy, you been on my mind

Even though my mind is hazy and my thoughts ,they might be narrow
Where you been don't bother me nor bring me down in sorrow
It don't even matter who you're waking with tomorrow
Daddy, you're just on my mind

I am not asking you to say words like yes or no
Please understand me, I'm not calling for you to go
I'm just breathing to myself, pretending not that I don't know
That daddy, you been on my mind

When you wake up in the morning, baby, look inside your mirrorOh, you know I won't be next to you, you know I won't be nearI'd just be curious to know if you can see yourself as clearAs someone who has had you on her mindAs someone who has had you on her mind

φίλε έλα απόψε που πονάω ή που δεν πονάω και τόσο πολύ.

Μεγάλη κουβέντα η λέξη φίλος, δε νομίζετε; Μέχρι πριν λίγα χρόνια δεν ήξερα καν πώς να ορίσω τον φίλο. Πολύ εύκολα έπαιρνε κάποιος αυτό το τίτλο από μένα. Τα τελευταία όμως χρόνια το σκέφτηκα πιο θοροουλι που λένε και στα εγγλέζικα, και έβγαλα έναν δικό μου ορισμό σχετικά με το ποιός είναι φίλος.
Φίλος είναι αυτός που είναι εκεί. Στη χαρά και στη λύπη. Κυρίως στη λύπη.Για να σε στηρίξει ή τελοσπάντων για να κάνει ό,τι μπορεί. Ο φίλος κάνει ό,τι μπορεί.Κι ας είναι το πιο μικρό πραγματάκι. 'Όπως πχ. να σου φέρει ένα παγωτό.Ή να σε πάρει τηλέφωνο να σου πει αυτό το "Γεια χαρα!Εδώ είμαι!". Κι ας λείπει. Είναι εκεί όμως.
Φίλος είναι αυτός που σ'αγαπάει.Δηλαδή κάνει το πρόβλημά σου δικό του . Στεναχωριέται με τη λύπη σου!Χαίρεται με τη χαρά σου. Κυρίως αυτό. Δύσκολο. Αλλά ο φίλος έτσι είναι. Θα χαμογελάσει πλατιά όταν του πεις τα όμορφα νέα, θα αρχίσει να ξεφωνίζει μαζί σου όταν πετύχεις έναν στόχο σου και όταν σε δει να κλαις θα κλάψει. Ή θα πάρει το χέρι σου και θα το σφίξει. Και δε θα κοιτάξει το ρολόι του.
Φίλος κάποιος γίνεται με πολλούς τρόπους.Νορμάλ και ανορθόδοξους. Μπορεί να τον ξέρεις από πάντα, και να είναι φίλος by default.Όλα τα παραπάνω να έχουν χτιστεί ή να υπάρχουν από πάντα. Ξέρεις όμως ότι υπάρχουν. Μπορεί πάλι, να τον γνώρισες σε μια στιγμή περίεργη και κάτω από συνθήκες που σας έκαναν να έχετε μια σχέση τελείως διαφορετική από αυτή που έχουν δύο άτομα που γνωρίζονται 2 μήνες. Από την άλλη μπορεί να ήταν και πάντα μπροστά στα μάτια σου και να μην το χες καταλάβει. Και μια βόλτα στη Χριστουγεννιάτικη Αθήνα να είναι αρκετή για να πεις, "μα είναι η φίλη μου!".
Ο φίλος δεν φεύγει.Είναι κοντά ακόμα κι αν χαθείτε κι αν αλλάξετε.Σ αγαπάει με τα ελλαττώματά σου. Κι αυτό το γεγονός κανει και σένα από μόνο σου να τον αγαπάς για όλα τα ελλατώματα του. Κι αν αυτό δε συμβαίνει, μάλλον δεν είσαι φίλος. Πόσοι όμως στ'αλήθεια μπορούν να δουν το καλό που κρύβει ο καθένας μέσα του; Και να το ξεχωρίσει από το ελλάτωμα με τέτοιο τρόπο ώστε το ελλάτωμα να γίνει προτέρημα και λόγος για περισσότερη αγάπη; Δεν ξέρω.Μπορεί και να το μπέρδεψα..Αλλά τους τελευταίους μήνες νιώθω μια κρίση ανάμεσα σε μένα και τις φίλες μου. Και προφανώς κατι κανω στραβά, κάπως χάνομαι κι εγώ και κλείνομαι, αυτό είναι ένα ελλάτωμα..Αλλά συμβαίνει.Και ξέρω πως κάποιες από αυτες το πιάνουν.Και με αγαπούν έτσι. Γιατί είναι φίλες..Με στεναχωρεί όμως η απόρριψη από ανθρώπους που περιμενα να με δεχτούν αλλιώς.Όπως κανω κι εγω.. Το παραπάνω ποστ δεν ηταν υποδειξεις Σκέψεις ήταν. Δεν ξέρω αν εγώ είμαι έτσι απέναντι σε αυτούς που θεωρώ φίλους μου.Αυτό προσπαθώ. Μπορεί να είμαι και λάθος. Αλλά τι να γίνει, έτσι είμαστε.. Οι άνθρωποι γενικότερα.

..κι ολα τα ίδια μένουν; οχιιιιι..

Τρόμαξα λίγο. Και θα σας πω αμέσως και γιατί. 
Σήμερα είναι μια μέρα στη δουλειά που το μυαλό απλώς αρνείται να συνεργαστεί και να έρθει κατά Κορωπί μεριά. Ντάξει φυσιολογικό είναι και αυτό ενίοτε.Μπορεί να φταίει που με ενοχλούσε το στομάχι μου και δεν κοιμήθηκα καλά..Τι το θελα κι εγώ το σπανακόρυζο νυχτιάτικα;
Για άλλο πράγμα όμως τρόμαξα.. Τρόμαξα διότι διαβάζοντας αναρτήσεις που είχα ποστάρει 5 χρόνια πριν , είδα ομοιότητες..Και διαφορές είδα.Πολλές.Καλές.ΟΚ. Αλλά οι ομοιότητες οι συγκεκριμένες δεν θα πρεπε να υπάρχουν.Όχι μετά από 5 χρόνια.Όχι μετά από όσα μεσολάβησαν. Το γαμημένο το μελομακάρονο . Αυτό. Δεν το θέλω άλλο αυτό. Δεν είναι ίδιο τώρα, όχι.Αλλά καμιά φορά μοιάζει.Και τρομάζω, αλήθεια..Θα περάσει, I guess. 
Αλλαγή.Πολλές βασικά , αλλά η μια μεγαλύτερη και πολύ στενάχωρη.. Πριν 5 χρόνια μου την έσπαγε που ημουν μόνη και ξαφνικά γυρνούσαν οι γονείς μου από τη δουλειά και το σπίτι γέμιζε φασαρία και ζωή..ΑΧ να ξαναγινόταν αυτό..Σε αυτή τη φάση ανυπομονώ τα απογεύματα να γυρίσει η μητέρα μου και να πούμε δυο σαχλαμάρες..Η αλήθεια είναι πως δεν κάνει τόση φασαρία μόνη της..αλλά όσοι ξέρετε, πιάνετε τι θέλω να πω..
Καθόλου δεν το χω σήμερα κι αυτά που γράφω δεν έχουν συνοχή καμία. Αλλά δεν πειράζει , δεν μπορούμε και πάντα να είμαστε όπως νομίζουμε πως αρμόζει..

Λερώθηκε το καθαρό μου τζιν με καφέ. Νευρίασα με μενα πολύ. Αδιορθωτη είμαι, κοτζαμ γαιδάρα και λερώνομαι σαν 5χρονο.Ασχετο. 
Αυτά.
Τρόμαζω πάντως να ξέρετε..

 

Νυσταγμένο πρωινό ποστ

Έτρεχα μέσα στη βροχή με την ομπρέλα μου, να προλάβω το μετρό. Ένας αστεγος, κάτω από ένα υπόστεγο στην Μπενάκη, μου είπε καλημέρα. Χαμογελαστός. Και του πα κι εγω.

Σε ακτίνα 4 μέτρων  το πολύ από μένα (κι αυτό σημαίνει τριγύρω μου παιδιά- ακτίνα, δηλαδή σκεφτόμαστε κύκλο- δεν ειμαστε κι όλοι σπουδαγμένοι μαθηματικοί γι αυτό και το τονίζω) βρίσκονται άνθρωποι. Τι θες να βρισκόταν δηλαδή ρε Μαργκαρετ, θα μου πειτε, ζόμπι; Και θα χετε και δίκιο. Παρεμπιπτόντως (πτόντως πτόντως) το "Walking dead" αυτή η σειρά με τα ζόμπια είναι μια μαλακία και μισή, μη τη δείτε, εγώ τη βλέπω βέβαια, τρώγοντας σποράκια, αλλά με έχει επιρεάσει και όλο σκέφτομαι πως θα πεταχτεί κανα ζόμπι και θα τρέχουμε. Εφυγα απο το θέμα όμως,και επιστρέφω τώρα, είναι που λέτε άνθρωποι τριγύρω μου.Ανθρωποι που στα 25-26-27-28-29 τους εργαζονται, είναι υγιείς και φαινομενικά τα χουν όλα που θέλουν. Αμ δε. Γκρινια φιλοι μου. Απο τις 9 ως τις 5-6, γκρινια.Ανικανοποιητος κόσμος και αναρωτιέμαι γιατί.Πόσα θέλει κάποιος για να είναι ευτυχισμένος ας πουμε;
Μαλακες, πολύ εύκολη είναι η ευτυχία. Υγεία ξερω γω.Ήλιος. Αγκαλιά. Ενας φουντωτος βασιλικός.Μια κουβέρτα απαλή στον καναπέ.Μυρωδατα σεντόνια. Ενας καφές μυρωδάτος στο σπίτι σου. Η ξεκούραση μόλις γυρίσεις από τη δουλειά. Ένα χαμόγελο αγαπημένο.Ένα ζεστό φαγητό (ας είναι και ξαναζεσταμένο ρε φιλε). 

Μη γκρινιάζεται ρε τριγύρω μου όλη μέρα. Τώρα βρέχει ας πούμε..και 482397293 ανθρωποι κοιμούνται στο δρόμο. Χωρίς τίποτα από τα παραπάνω. Και παίζει να σου πούν και καλημέρα.

σαμθινγκ ολντ σαμθινγκ νιου

Εργασία και χαρά. Αυτές οι δύο λέξεις χαρακτηρίζουν τις τελευταίες μέρες μου και είμαι λίγο σε φάση φτουφτουφτουμημεματιασω, αλλά δεν ξέρω μπορεί τελικά ο Διας να έχει κάνει όντως το θαύμα του για φέτος και να ευνοεί εμάς τους καλούς Καρκίνους.Άσε που χθες που παραγγείλαμε κινέζικο με τον αγαπημένο μου, το fortune cookie μου 'πε πως έρχεται η ευημερία. Θα δούμε..

Ξεκίνησα δουλειά όμως αγαπητοί μου αναγνώστες και αυτό είναι το μεγάλο νέο της εβδομάδας, για να μην πω της χρονιάς ολόκληρης.Όχι δεν θα το πω, έγιναν και πιο ωραια πράγματα (καρδούλεςκαρδουλεςκαρδουλεςκαρδουλες). Εν πάση περιπτώση, βρισκόμενη σε ένα εργασιακό περιβάλλον κοντά στα νερά μου, κάνοντας κάτι  που γενικά "το χω" και μπεστ οφ ολ, σε ένα τμήμα με άτομα της ηλικίας μου και απολύτως συζητήσημα και γαμάτα στην πλειοψηφία τους. Μια χαρά δηλαδής.

Αυτό ήταν το νέο και το παλιό, που δεν είναι ακριβώς παλιό αλλά ισχύει πάντα, είναι ότι ανυπομονώ για το live Sancho 003, τη Δευτέρα στο six dogs. Και αν δεν τους ξέρετε αναγνωώστες μου , να τους μάθετε και να πάτε να τους ακούσετε. Δεν θα το μετανιώσετε, αυτό το εγγυώμαι.Σας έχω πει ποτέ ψέμματα; οοοοχι..Αρα να πάτε. Αυτά.

Πολλή μουσική παίζει πάλι αυτό το καιρό και έχω πάθει πλάκα με μια μπάντα, τους AcousticLadyland. Νταξ, οι τύποι δεν παίζονται. Και δεν θα πω περισσότερα γιατί είναι αμαρτία να μην ακούσετε μόνοι σας. Ντεφινατλι!

Σας χαιρετώ για την ώρα και θα επανέλθω συντόμως!

Δεν υπάρχει δε θέλω, υπάρχει δε μπορώ

Έτσι λέω εγώ.Υπάρχουν πράγματα που απλά δεν τα μπορούμε. Είτε να τα κάνουμε είτε να τα αντέξουμε. Διαβάζοντας λοιπόν ένα αντίστοιχο άρθρο ενός φίλου, και δεδομένου του ότι αυτό το "ΔΕΝ" ορθώνεται τεράστιο μπροστά μου τις τελευταίες μέρες θα σας πω κι εγώ τι "ΔΕ ΜΠΟΡΩ".

1. Δεν μπορώ να φάω φασολάκια φρέσκα.Για κανένα λόγο.
2. Και δεν μπορώ να ξυπνήσω αν δεν πιω γάλα.Όχι καφέ. ΓΑΛΑ.
3. Δε μπορώ να μαγειρέψω χωρίς να κάνω την κουζίνα σκατά.
4. Επίσης δεν μπορώ να την καθαρίσω και να πλύνω τα πιάτα αν δεν βρέξω το πάτωμα.
5. Δεν μπορώ να φτιάξω καφέ και να μη μου χυθεί καφές έξω από το κουτί.
6. Δεν μπορώ να κάνω κατακόρυφο.
7. Δεν μπορώ να κοιμηθώ αν ακούω Leonard Cohen.
8. Δεν μπορώ, ο χειμώνας με πληγώνει
9. Δεν μπορώ να στεναχωρώ τους άλλους
10. Δεν μπορώ να θυμώσω με κάποιον.Ισως να νευριάσω στιγμιαία, αλλά μου περνάει.
11. Δεν μπορώ να απογοητεύω αυτούς που αγαπώ
12. Δεν μπορώ να κάνω ποδήλατο ή να περπατάω ή να τρέχω ή να κάνω οποιαδήποτε διαδρομή χωρίς να ακούω μουσική.
13. Δεν μπορώ να βλέπω στη ζυγαριά αριθμό πάνω από 50 όταν βρίσκομαι πανω της.
14. Δεν μπορώ να κοιμηθώ χωρίς να είμαι σκεπασμένη.Ακόμα και στον καύσωνα.
15. Και δεν μπορώ να κοιμηθώ και αν δεν έχω κάνει μπάνιο.Ή αν αισθάνομαι βρώμικη.
16. Δεν μπορώ τον κόσμο που γκρινιάζει.Συνέχεια.
17. Δεν μπορώ να καταλάβω την ευχαρίστηση που προσφέρει το μπαντζι τζαμπινγκ ή η πτώση με αλεξίπτωτο/
18. Δεν μπορώ να καταλάβω αυτούς που πάνε στη θάλασσα και δε θέλουν να βρέξουν τα μαλλιά τους.
19. Δεν μπορώ να μου λένε ψέμματα.Κυρίως γιατί το καταλαβαίνω.
20. Δεν μπορώ τους Ολλανδους. Ετσι απλά.
21. Δεν μπορώ να φορέσω τζιν αν δεν το νιώθω άνετο πάνω μου. 
22. Δεν μπορώ να μην πηγαίνω μπαλέτο.
23. Δεν μπορώ να κάνω τρέμολο στην κιθάρα.
24. Δεν μπορώ ακόμα να παίξω φυσαρμόνικα.
25. Δεν μπορώ την Μποφίλιου. Θέλω να της χώσω μια κάλτσα στο στόμα.
26. Δε μπορώ να με ειρωνεύονται.
27. Δεν μπορώ να ησυχάσω αν τα χέρια μου δεν είναι καθαρά.
28. Δεν μπορώ τα κουνούπια.
29. Ούτε τις κατσαρίδες.
30. Ούτε τα ζωηρά μικρά σκυλιά που πηδάνε πάνω σου και γαβγίζουν υστερικά.

Αυτά. Για πείτε κι εσείς..

Οι τελευταίες μέρες του Αιντχόβεν

Φτάνουμε στο τέλος.10 μέρες έμειναν.Οι αναποδιές ΦΥΣΙΚΑ και υπάρχουν!Άλλωστε μιλάμε για αυτή τη μοναδική αλληλεπίδραση Μαργαρίτας-Ολλανδίας που είναι ο,τιδήποτε άλλο εκτός από ομαλά ρέουσα. Εδώ είμαστε όμως και αυτή τη φορά δεν το βάζουμε κάτω. Περιμένουμε το τέλος λοιπόν. Για την να μη λέω όμως ανακρίβειες..Δεν το περιμένω..Όχι έτσι απλά..Το ονειρεύομαι.Στον ύπνο μου, στον ξύπνιο μου, και στο ενδιάμεσό του. Και πάντα χαμογελώ. 
Και σκέφτομαι αναλυτικά αυτά τα 3 χρόνια εδώ, σαν σεζόν από σειρά(κι εγώ πρωταγωνίστρια φυσικα και δεν θέλω σχόλια):

YEAR ONE-Pilot

Και φτάνουμε λοιπόν το πρωί της 7ης Αυγούστου 2010 στο Αιντχόβεν με τον Νικάκη, και είμαστε σαν τα βλαμμένα μπαμπάς και κόρη.Δεν ξέρουμε που μας παν τα 4 και πέρνουμε ταξί για αποστάσεις 5 λεπτών περπάτημα. Ενθουσιασμός δεν το λες ότι επικρατεί, ένα σφίξιμο στο στομάχι περισσότερο, το οποίο εγώ το απέδιδα στο ότι το προηγούμενο βράδυ είχα τσακωθεί με τον Π. και είχα ξαγρυπνήσει. Κάτι πήγαινε στραβά όμως από εκείνη την 1η μέρα. Παρόλα αυτά υπήρχε και η όρεξη του να εξερευνήσεις τη καινούρια πόλη και να πιεις καφέ παντού και να πας σε όλα τα μαγαζιά και να γνωρίσεις κόσμο..Κι έτσι κι έγινε..Πρώτα τυχαία γνωρίσαμε τη Λ. και τον Φ. και μια μέρα μετά τον Π. και τον Μ. Και τα βράδια γυρνούσα στο "κουτί" μου κι έπεφτα για ύπνο. Ανήσυχο.Και τα υπόλοιπα πάνω κάτω τα ξέρετε, τι έγινε, τι δεν έγινε, πόσα ταξίδια στην Ελλάδα, κλάμματα, χωρισμοί μεγάλοι και μικροί, θάνατοι μεγάλοι και μικροί, αληθινοί και μούφα..Χαμός στο ίσωμα. Εμ το λεγε το ζώδιό μου ότι το 2011 δεν θα ήταν καλή χρονιά, αλλά εγώ δεν πίστευα.Φέτος που λέει θα ναι η χρονιά μου με τον Δια στο Καρκίνο, θα το πιστέψω γαμώτοδιαμου. 
Στα χαιλάιτς πάντως, μιλώντας για το κεφάλαιο Αιντχόβεν, θα βάλω τους μπόλικους φίλους. Κανονικούς κι από το πουθενά. Ωραίο.Απρόσμενο.Σιγά να μην κάνεις φίλους στα 25 σου, σε ένα μέρος που πας προσωρινά.Κι όμως.Το μπεστ όφ ήταν η Θ. η μετέπειτα συγκάτοικος.Γιατί το κουτί δεν με χώραγε πιά.Ούτε ο τόπος.Γενικότερα.

YEAR TWO-Καταλάβατε ή να κάνω και κακά;

5 Σεπτέμβρη του 2011 και καταφτάνω στο Αιντχόβεν έπειτα από 2μηνες "διακοπές". Τις πιο περίεργες που έκανα ποτέ. Στο σπίτι με περιμένουν 5 άτομα. Ουφ! Ευτυχώς..δεν θα άντεχα μοναξιά..Η Θ. έχει μαγειρέψει μακαρόνια με κιμά, που θαρρώ πως ξέρει ότι είναι το αγαπημένο μου, αλλά ακόμα δεν έχω διευκρινήσει αν το έκανε επίτηδες ή καταλάθος. Τρώμε όλοι μαζί και ξεκινάει η 2η χρονιά.Εγώ είμαι σε μια κατάσταση πού είναι η μπάλα, και προσπαθώ να μαζέψω τα ασυμάζευτα. Μαθήματα, εργασίες ε και καμια βόλτα Παρασκευοβράδυ, αλλά σπάνια.Το σπίτι έχει την τιμητική του και ο κρύος χειμώνας το επιβάλλει. Ο Οκτώβρης με βρίσκει σε μεγάλες μεγαλοψυχίες και απλόχερο μοίρασμα αγάπης ανεξαρτήτως κατεύθυνσης. Ο Νοέμβρης είναι μια από τα ίδια, με τη μόνη διαφορά πως έχει αρχίσέι να μου τη δίνει που κανω τον μαλάκα. Τον Δεκέμβρη έχουμε πια και καινούρια συγκάτοικο..Και γινόμαστε 3 κορίτσια. Και ωραία περνάμε, δε λέω. Αλλά εγώ με το Αιντχόβεν..ΔΕΕΕΕ...Μετά τα Χριστούγεννα έχω αρχίσει να βαράω διάλυση. Δεν αντέχω τίποτα και κανέναν. Όλα σαν να μου φταίνε. Αλλά νταξ..περνάει ο καιρός.Εύκολα σχετικά.Η καλή παρέα στο σπίτι διευκολύνει την κατάσταση αλλά δεν λύνει και τα μέσα θέματα. Η μανούλα μου κάνει δώρο ένα γιουκαλίλι, και σώζομαι από Μάιο μέχρι Ιούλιο. Και μετά καλοκαίρι.
Βασικό καλοκαίρι..Που από το πουθενά κι αυτό, άλλαξε πολλά..

YEAR THREE-Δεμπορωδεμπορωδεμπορωδεμπορωσμπρωξεεεεεεεεεε

8 Σεπτέμβρη 2012.Φτάνω σε μια ηλιόλουστη Ολλανδία.Σε ένα καθαρό σπίτι.Και με την καλή μου Θ. να τελειώνει τη διπλωματική της και να ξενυχτάει.Και ανυπομονώ να έρθει κι η σειρά μου..Και γίνονται πολλά..Και φεύγει η Θ. και έρχεται άλλη συγκάτοικος, και όλα είναι λίγο πιο ξένα. Ήταν που ήταν η φάση σκατά, απέγινε. Εγώ σε μόνιμο πανικό πλέον, να μη μου κάνει καμιά εντύπωση. Δεν έχω όρεξη για τίποτα, χαίρομαι μόνο όταν είμαι μόνη σπίτι.Ή όταν μιλάω στο σκάιπ. Και τον Οκτώβρη γίνομαι και γούορκινγκ γκερλ σε μουλτινάσιοναλ εταιρία, αλλά δεν μου καίγεται καρφάκι.Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι πόσες μέρες μείναν για τα Χριστούγεννα..Κι αρχίζουν τα μηνύματα στα φέισμπουκ και μια ωραία αναμονή. Περνούν και τα Χριστούγεννα και επικρατεί η παγωμάρα για όλα αυτά που γινήκανε και μας άλλαξαν τα φώτα για μια ακόμα φορά και εγώ λέω, ποιος Διας στον Καρκίνο ρε παιδιά, το 2013 δεν μπήκε ωραία, ο Διας γαμιέται και δεν πάει στον Καρκίνο, ο Καρκίνος πάει παντού και άλλα τέτοια κάφρικα και κανείς δεν γελάει μαζί μου, αλλά δεν πειράζει γιατί δεν αστειευόμουν και πολύ.Όπως είπα όμως περνάει ο καιρός, με τα πάνω και τα κάτω του, και έρχεται ο Μάρτης ο καλός και μια Κυριακή του Μάρτη αρχίζει και αλλάζει το πράγμα και παίρνει το δρόμο του.Τον δρόμο της επιστροφής και του τέλους.Και να 'μαι! 20 Αυγούστου σε ένα κουτί, να περιμένω για το τέλος..

Με το καλό..