..just because..

Σταθμός ΒΙΚΤΏΡΙΑ, ώρα 18:37. Βγαίνω γρήγορα από το βαγόνι για να προλάβω το στριμωξίδι στις κοιλιόμενες (δεκα σκαλάκια όλα κι όλα, αλλά κουβαλάω και 6-7 κιλά στην πλάτη μου). Περπατάω προς τα 'κει και το δρόμο μου κόβει ένας γκριζομάλης κύριος με μπλε κουστούμι και κάτι χαρτιά στα χέρια του. 

[Ανοιγει παρένθεση] Θυμαστε μήπως ένα τραγούδι του Χάρη και του Πάνου του Κατσιμίχα, που το είχε τραγουδήσει γύρω στο 1996 ο Αντώνης Βαρδής;..Ένα που έλεγε "Πέρασε κάποια και φορούσε τ'άρωμά σου"..; Αν όχι πατήστε να το θυμηθείτε, υπάρχει λόγος. [Κλείνει η παρένθεση]. 

Μου κόβει λοιπόν το δρόμο ο κύριος, και μου έρχεται μια μυρουδιά (πάντα ήθελα να γράψω μυρουδιά αντί για μυρωδιά.Τέλεια λέξη) πολύ γνώριμη στα ρουθούνια. Όμορφη και καθαρή μυρουδιά. Ασυναίσθητα χαμογέλασα κάπως και τον πλησίασα κι άλλο τον κύριο. Μπήκα ακριβώς πίσω του στις κυλιόμενες και μύριζα.. Είχα πάθει πλάκα, η καρδιά μου χτύπαγε πολύ δυνατά εκείνη την ώρα, και δεν ήμουν τελείως σίγουρη γιατί. 

Μίλαγε με τον διπλανό του, που είχαν βγει μαζί από το τρένο. Κάτι έλεγαν για κάτι που είχαν να κανουν στις 19:00. Κράταγαν Ριζοσπάστη, κατάλαβα τι είχαν.

Η καρδιά μου πιο δυνατά τώρα..Ένα σκαλί πίσω από τον γκριζομάλλη κύριο.

Τι σου είναι οι μυρωδιές.. Aqua di Gio..

Νυσταγμένο πρωινό ποστ

Έτρεχα μέσα στη βροχή με την ομπρέλα μου, να προλάβω το μετρό. Ένας αστεγος, κάτω από ένα υπόστεγο στην Μπενάκη, μου είπε καλημέρα. Χαμογελαστός. Και του πα κι εγω.

Σε ακτίνα 4 μέτρων  το πολύ από μένα (κι αυτό σημαίνει τριγύρω μου παιδιά- ακτίνα, δηλαδή σκεφτόμαστε κύκλο- δεν ειμαστε κι όλοι σπουδαγμένοι μαθηματικοί γι αυτό και το τονίζω) βρίσκονται άνθρωποι. Τι θες να βρισκόταν δηλαδή ρε Μαργκαρετ, θα μου πειτε, ζόμπι; Και θα χετε και δίκιο. Παρεμπιπτόντως (πτόντως πτόντως) το "Walking dead" αυτή η σειρά με τα ζόμπια είναι μια μαλακία και μισή, μη τη δείτε, εγώ τη βλέπω βέβαια, τρώγοντας σποράκια, αλλά με έχει επιρεάσει και όλο σκέφτομαι πως θα πεταχτεί κανα ζόμπι και θα τρέχουμε. Εφυγα απο το θέμα όμως,και επιστρέφω τώρα, είναι που λέτε άνθρωποι τριγύρω μου.Ανθρωποι που στα 25-26-27-28-29 τους εργαζονται, είναι υγιείς και φαινομενικά τα χουν όλα που θέλουν. Αμ δε. Γκρινια φιλοι μου. Απο τις 9 ως τις 5-6, γκρινια.Ανικανοποιητος κόσμος και αναρωτιέμαι γιατί.Πόσα θέλει κάποιος για να είναι ευτυχισμένος ας πουμε;
Μαλακες, πολύ εύκολη είναι η ευτυχία. Υγεία ξερω γω.Ήλιος. Αγκαλιά. Ενας φουντωτος βασιλικός.Μια κουβέρτα απαλή στον καναπέ.Μυρωδατα σεντόνια. Ενας καφές μυρωδάτος στο σπίτι σου. Η ξεκούραση μόλις γυρίσεις από τη δουλειά. Ένα χαμόγελο αγαπημένο.Ένα ζεστό φαγητό (ας είναι και ξαναζεσταμένο ρε φιλε). 

Μη γκρινιάζεται ρε τριγύρω μου όλη μέρα. Τώρα βρέχει ας πούμε..και 482397293 ανθρωποι κοιμούνται στο δρόμο. Χωρίς τίποτα από τα παραπάνω. Και παίζει να σου πούν και καλημέρα.

Να τα πώ;

Μάλλον θα τα πω.Όσα δηλαδή μπορώ να πω αυτή τη χρονική στιγμή και όσα βγαίνουν.
Διαβάζετε με δική σας ευθύνη, και αν δεν με ξέρετε και πολύ καλύτερα να μην συνεχίσετε, γιατί θα με πείτε γκρινιάρα και μαλακισμένη και άλλα άσχημα. Αν με ξέρετε και θέλετε ακόμα να με ξέρετε πάλι δική σας η επιλογή, εγώ τώρα για μένα θα τα πώ, κι όποιος θέλει διαβάζει, αλλά με δική του ευθύνη μόνο. Εντάξει;
Πάμε.


Μάλλον θα τα πω.Όσα δηλαδή μπορώ να πω αυτή τη χρονική στιγμή και όσα βγαίνουν. Είναι πολύ νωρίς ακόμα. Κανένα ξέσπασμα μεγάλο, μια παγωμάρα μόνο. Το μυαλό σε συνεχή λειτουργία για κάποιο λόγο.Υποθέτω για να μην σκέφτεται. Αλλά σκατά.Πλήρης αποτυχία , όλο σκέφτομαι, άλλη δουλειά δεν κάνω. Τις μέρες αυτές η πόλη (ο Θεός να την κάνει) μου φαίνεται πιο άσχημη από ποτέ. Άσχημη και παγωμένη.Βοηθούσαν και τα χίονια τις προηγούμενες μέρες, αλλά δεν εννοώ αυτό. Είναι παγωμένη ρε παιδί μου.Σαν να είναι μια στεναχωρημένη πόλη. 
Σήμερα έβρεξε.Η θερμοκρασία ανέβηκε απειλητικά στους 3 βαθμούς και η βροχή έλιωσε τα χιόνια. Περιμένα λίγο μήπως ξεπλύνει καμιά ασχήμια.Αυτή η ελπίδα που εμείς οι αισιόδοξοι έχουμε ενίοτε.Αλλά τζίφος φίλοι μου.Εξακολουθεί να είναι άσχημη η πόλη, και όλα. Και παγωμένα ακόμη. Όπως είναι τα χέρια μου, η μύτη μου και τα πόδια μου. 
Παίζει να έχω χάσει και λίγο την αίσθηση του χρόνου. Φέτος( όχι το 2013, τη σεζόν εννοώ, από Σεπτέμβρη και μετά ) μου φαίνονται όλες οι μέρες ίδιες..Η διαφορά έγκειται στο αν θα κάτσω στον καναπέ το σαββατοκύριακο ή στην καρέκλα της τραπεζαρίας. Και την τελευταία βδομάδα νιώθω να έχω χάσει λίγο και την αίσθηση του χώρου.Πραγματικά είναι πολύ όλο αυτό. Ο καιρός είναι πολύς.Που εχει περάσει.Και που μένει.Και ταυτόχρονα είναι και λίγος.Που έχει περάσει και που έχει μείνει. Και δεν ξέρω και πολύ τι λέω. Απο Σεπτέμβρη και μετά η Μαργαρίτα ήταν χαρούμενη τον Δεκέμβρη. Και τις πρώτες μέρες του Γενάρη.Μονο. Κακό κακό. Ναι μωρέ , το καταλαβαίνω. Δεν είμαι χαζή. Αλλά ξέρω και πότε θα ξαναείμαι χαρούμενη και με όρεξη για ζωή και γενικά Μαργαρίτα.  Μη λεμε μαλακίες.Δε θέλω να γκρινιάζω αλλά όλο αυτό κάνω όταν είμαι εδώ. Μου φταίνε όλοι και όλα και χαμογελάω λίγες στιγμές που είναι πιο ευχάριστες..Αυτές που θα μιλήσεις στο τηλέφωνο, ή θα λάβεις το αναπάντεχο μήνυμα ή θα ακούσεις ένα τραγούδι ή θα πάρεις την κιθάρα και θα παίξεις κάτι που σ αρέσει..
Πάλι καλά.
Και τώρα τι.Εγώ ας πούμε τώρα αν μπορούσα θα ήμουν εκεί.Με την Ε. και μετά δεν ξέρω.Εκεί θα μουν πάντως. Δεν παρατάω τίποτα όμως γιατί είναι κι αυτός ο γαμημένος εγωισμός μου που δεν με αφήνει.Ο εγωισμός όμως αυτός που μόνο εναντίον μου βγαίνει.Δεν είναι αυτός δηλαδή που λες ΕΓΩ πρώτα και κανεις αλλος.Οχι ρε. Χαλάκι να μας πατήσουν ακόμα.Με μικρά ή μεγάλα γράμματα. Είναι ο εγωισμός του "εγω θα τα καταφέρω" . Δεν ξερω αν το λενε καν εγωισμο αυτό, αλλά τελευταία μπούμερανγκ μου γυρνάει νομίζω και όσο πάω να το ρίξω πίσω το μπούμερανγκ και να το κάνω φρίσμπι και να φύγει μακριά και να πάρει μια φυσιολογική πορεία, τόσο αποτυγχάνω.Και να σου η λούπα σκέψεων κι άντε πάλι απ την αρχή σαν το άγραφο χαρτί που λέει κι ο Νικολάκης ο Πορτοκάλογλου..
Κοιταω κάθε πρώι στον καθρέφτη τη μούρη μου. Και είμαι άσχημη.Από μέσα. Όπως πριν 1.5 χρόνο περιπού.Ή λίγο λιγότερο, η συσσορευτικά. Και αυτό είναι που πρέπει πρώτα να τακτοποιηθεί. Γιατί το ρεζουμέ είναι ένα. Άν κοιτάξω στον καθρέφτη και πω μπάζο είσαι, αυτόματα ο συνειρμός λέει "όχι εσύ..η ψυχούλα είναι λίγο μπάζο τελευταία.". Αυτά τα ευχάριστα είχα να πω.Ελπίζω να μην το φτάσατε ώς το τέλος.

για πείτε τώρα που γυρίζει

Ελάτε.Αγόρια και κορίτσια..Σας έχει συμβεί σίγουρα.Έχετε υπάρξει είτε από τη μία πλευρά είτε από την άλλη.Είτε είστε αυτός/αυτή που την κάνει με ελαφρά, είτε είστε αυτός/αυτή που μένει πίσω και κοιτάζει σαν μαλάκας αδυνατώντας να καταλάβει τι σκατά έγινε.
Ε? Έτσι δεν είναι;
Αν ναι, μάλλον θα ταυτιστείτε με τα παρακάτω..Ας γράψουμε λοιπόν ένα γράμμα στον κύριο ή την κυρία  που έφυγε χωρίς λέξη, εξήγηση ή με κάποια ανόητη δικαιολογία.
Επειδή είμαι κορίτσι θα απευθυνθώ σε άνδρα  τώρα, αλλά ξέρετε, μπορείτε να το προσαρμόσετε ανάλογα με το φύλο σας ή τον φίλο σας.

"Αγαπημένε Α,Β,Γ,Δ..Χ,Ψ,Ω.

Που στο καλό πήγες;Τι σκατά έκανα κι εξαφανήστικες; Τίποτα; Φυσικά τίποτα δεν έκανα.Ήμουν πολύ όμορφη και καλή και υπέροχη..Μπορείς όμως να μου πεις τι έγινε και έφυγες;..Τι εννοείς δεν μου υποσχέθηκες ποτέ τίποτα; Δεν είχαμε και κάτι;..Καλά ναι..Από τη μεριά σου δεν έχεις κι άδικο.Ποτέ δεν μου είπες "σου υπόσχομαι ότι.."¨..Και φυσικά δεν ήρθες με κοκκινα μάγουλα , όπως τότε που ήμασταν 15 , να μου πεις "θέλεις να τα φτιάξουμε; " ..όχι όχι..τίποτα από αυτά δεν έγινε.Μάλλον παραλογίζομαι. Ε βέβαια..Είμαι αφελής και ανόητη..Τι κι αν με έπαιρνες τηλέφωνο κάθε μέρα και μου έστελνες μηνύματα ξημέρωματα; Δεν σημαίνει και τίποτα αυτό..Και τι δηλαδή; Το ότι έβρισκες τις πιο όμορφες μουσικές να μου στέλνεις να ακούω ,αφιερώνοντάς τις κιόλας ενίοτε..ναι..πάλι δεν σήμαινε κάτι..Ούτε όταν μου έκανες έκπληξη για τα γενέθλια μου σήμαινε τίποτα.Παρόλο που εγώ χάρηκα..Τι χαίρεσαι κοπέλα μου;Σου είπα εγώ ποτέ ότι είμαστε κάτι; Οχι όχι..Κι όταν καθόμασταν ώρες ολόκληρες και μιλάγαμε στο ίντερνετ, πάλι τίποτα δεν σήμαινε.Ούτε όταν βάζαμε ταυτόχρονα την ίδια μουσική και απλά έκανε ο καθένας την δουλειά του με ανοιχτό υπολογιστή και τον άλλο εκεί πίσω από την οθόνη..Τίποτα ..τίποτα..μαλακίες..Α ναι..Μπορεί να με μπέρδεψαν εκείνες οι βόλτες οι τεράστιες.Με τα γέλια και τα βλέματα και τα φιλιά..Μα τι ανόητη..Είναι δυνατόν; Αυτά είναι καθημερινά πράγματα..Και τι δηλαδή..Με τον καθένα μπορεί να μοιραστείς τα πιο κρυμμένα πράγματα που νιώθεις..ναι βρε..με έναν περαστικό.. Ε και φυσικά το ότι δεν ήθελες να φύγω, και μου έλεγες να κάτσω λίγο ακόμα και πόσο τέλεια είμαι πάλι υπόσχεση δεν ήταν..Ούτε και τα σχέδια για αρκετό καιρό μετά.Όχι..Εγώ παραλογίζομαι.
Εκεί θα ήταν μωρέ που μπερδεύτηκα.Σόρυ..Κάπου εκεί ανάμεσα στις βόλτες και τα τραγούδια..Που ήταν απλά βόλτες με μια φίλη σου..και τα τραγούδια λινκ που έστειλες σε ένα γλυκό κορίτσι που βρισκόταν στην άλλη άκρη της ιντερνετικής γραμμής..Αυτό ήταν όλο..
Θυμωμένη πάντως δεν είμαι μαζί σου να το ξέρεις..

Τα είπαμε
Μ."

..εγώ όμως κάπως έτσι ερωτεύομαι..κι έτσι..

απ το στομάχι

"Ο έρωτας περνάει απ'το στομάχι" λέγαν οι παλιοί εννοώντας ότι αμα θες να σε ερωτευτεί ο άλλος (δηλαδη να τον τυλίξεις) πρέπει να του μαγειρέψεις ή να τον ταίσεις ή κατι τέτοιο. Εγώ βέβαια το αντιλαμβάνομαι αλλιώς αυτό.Ξες, ότι άμα ερωτευτείς, κάτι γίνεται εκεί στο στομάχι..Αυτό που λέμε πεταλούδες στο στομάχι. Butterflies in the stomach ρε παιδί μου. Λογικό δεν ακούγεται;
Πέρα από το κομμάτι του έρωτα όμως, στην περίπτωση μου -και σίγουρα στην περίπτωση πολλών άλλων ανθρώπων- αυτές οι κωλοπεταλούδες σκάνε με πολλά και διάφορα συναισθήματα. Με όλα ίσως..
Άγχος. Χα! Πολλαπλές οι στομαχοσχετιζόμενες αντιδράσεις.Είτε που θα ανοίξεις το ψυγείο και τα ντουλάπια της κουζίνας και θα γίνει της καραπουτανάρας, είτε που θα δεθεί κόμπος το σακουλάκι εκείνο μέσα στην κοιλιακή χώρα και δεν θα κατεβαίνει μπουκιά. Υπάρχει κι άλλη αντίδραση, η δική μου στην συγκεκριμένη περίπτωση, όπου το άγχος φέρνει αυτές τις πεταλούδες, και τα κάνουν όλα πουτάνα εκεί μέσα. Ανακάτωμα είναι το πρώτο βήμα. Στη συνέχεια ότι άλλο έχει φαγωθεί συσσωρεύεται με μανία στον πισινό μου και στην κοιλιά μου και στα μπούτια μου και γίνομαι τοφάλα.Έπειτα έρχεται η αναγούλα. Κι αν ήμουν και λίγο πιο αδύναμος χαρακτήρας -όπως έχω υπάρξει στο παρελθόν- το επόμενο βήμα θα ήταν το ξέρασμα. Αλλά  σταματά στην αναγούλα.Η οποία φεύγει και μένει το άγχος.Διπλό πλεόν.Το κανονικό και του πάχους. 
Όμοιως , η παραπάνω διαδικασία επαναλαμβάνεται για κάθε είδους αρνητικό συναίσθημα.Λύπη ας πούμε. Είτε φαί, είτε αφαγία , είτε αναγουλοδιαδικασίες .Εγώ ξανά στην τρίτη κατηγορία παίζω, αν και σε περιπτώσεις μεγάλου θρήνου και οδυρμού μπορεί να πάω και στην δεύτερη. Αυτή με τον κόμπο. Καμμένο χαρτί το Μαργαριταρόνι.Βλέπεις ας πούμε μια φωτογραφία , λίγο μετά το ελαφρύ μεσημεριανό σου, και θες να πας στην τουαλέτα να τα βγάλεις όλα γιατί αυτό αισθάνεσαι. Ή είναι φορτισμένη μέρα και δεν κατεβαίνει μπουκιά γιατί αν κατέβει, όπως κατέβει θα ανέβει κιολας. Κωλοπεταλούδες.Χειμώνας είναι , στα τσακίδια για λίγο ή ελάτε για κανα χαρούμενο ocassion. 
Και πάμε eventually και στα χαρούμενα.Εκεί τι παίζει;Χαιρεσαι ρε, γουστάρεις με 1000, όλα πάνε γαμώ.Είτε που θα το "γιορτάσεις" τρώγοντας, είτε που θα είναι τέτοια η υπερένταση που πάλι μπουκιά δεν θα κατεβαίνει. Ή θα έρθουν οι πεταλούδες πάλι.Για καλό αυτή τη φορά.Και θα στα κάνουν όλα πουτάνα.Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πάντως, το στομάχι θα την πληρώσει τη νύφη.Χαμένη από χέρι η υπόθεση και δεν υπάρχει σωτηρία.

Εμπρηστικές τάσεις

Η κατάσταση έχει ως εξής..Τα πράγματα στην Ελλάδα δεν είναι πολύ καλά και όλοι ψάχνονται να φύγουν..Οκ..Οχι όλοι,αλλά πολλοί.Και όσοι είμαστε έξω κοιτάμε το μέλλον μας και δεν ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει.Ωραία μέχρι εδώ; Ωραία..
Έφυγα πριν 2.5 χρόνια από την Ελλάδα. Υπό άλλες συνθήκες.Η κατάσταση δεν ήταν έτσι άσχημη αλλά δεν ήταν και καλή.Έψαχνα πολύ καιρό δουλειά και δεν έβρισκα.Και έφυγα να κάνω μεταπτυχιακό.Αλλά σας είπα.Άλλες οι συνθήκες. Δεν έφευγα και μόνη μου..Είχα εκπληρώσει τις υποχρεώσεις μου στην Ελλαδα.Είχε φύγει και η Ελένη για Γιάννενα..Οι γονείς στήριζαν με 1000..όλα ηταν κομπλέ ρε παιδί μου.Τα άφηνα όλα πίσω μου σε τάξη.Όμορφα και καλά..Ο μπαμπάς βέβαια μου έλεγε κοιτά να τα πας καλα εκεί , να βρεις δουλειά, γιατί εδώ τα πράγματα θα γίνουν ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ άσχημα.Με μαθηματική ακρίβεια.Και φυσικά έπεσε μέσα. Όπως πάντα.Και εγώ του έλεγα ναι.Γιατί δεν ήξερα ούτε τι θα βρω μπροστά μου, ούτε τι θα γίνει , ούτε πώς θα νιώθω.Ας το πούμε άλλη μια φορά..Άλλες συνθήκες.Από ήρεμα και καλά όλα , ήρθαν άνω κάτω και γαμήθηκε ο Δίας.Η ζωή μας άλλαξε άρδην.Και τα συναισθήματα ήταν που ήταν μπόλικα πολλαπλασιάστηκαν..
Βρίσκομαι λοιπόν σε μια κατάσταση που αδυνατώ να πράξω με γνώμονα τη λογική όπως έκανα συνήθως..Ξέρετε..Αυτό που ναι μεν σε οδηγεί το συναίσθημα, αλλά εν τέλει τα βάζεις κάτω και τα ζυγίζεις και κάνεις ότι λέει η λογική..Τώρα μέχρι ζυγαριά φτάνω.Αλλά το συναίσθημα την κάνει να γέρνει προς την μεριά του..Δεν μπορώ να κάνω κάτι γι αυτό.Όσο είναι στο χέρι μου το παλεύω αλλά άλλο να το λες και άλλο να το κάνεις..Πολλές οι συνιστώσες.
Στην κατάσταση λοιπόν που βρισκόμαστε όλοι μας, ξενητεμένοι και μη, ακούω μονίμως "Μη γυρίσεις", "τι θα πας να κανεις εκει" "εδω έχεις ένα μέλλον", "καλά..άσε την Ολλανδία..Μείνε έξω όμως"..Αυτά.Χωρίς να λαμβάνει όμως κανείς υπόψην ότι το άτομο στο οποίο απευθύνονται ούτε ηλίθιο είναι, ούτε αφελές..Και τα έχει σκεφτεί οοολα αυτά..Αλλά είναι και μόνο.Και δεν κολλάει εδώ ρε παιδί μου.Πώς να το κάνουμε.Δεν ταιριάζει.Το παζλ δεν πρόκειται να φτιαχτει.The pieces do not match. Αυτό.Τελεία και παύλα..Αυτά είναι που έλεγα σε μένα.Και χθες ήρθε και κόλλησε.Πλέον είμαι σίγουρη. Ήρθε για ακόμη μια φορά η μουσική και με αποτελείωσε, με την καλή έννοια, με έβαλε στη θέση που πρέπει να είμαι...
Πολλά χρόνια πριν ο φίλτατος Νικολάκης Πορτοκάλογλου έγραψε ένα τραγούδι πολύ όμορφο , που δεν του είχα δώσει και ιδιαίτερη σημασία μέχρι τώρα..Το είχα μάθει πριν 5-6  χρόνια στην κιθάρα και μου άρεσαν και οι δεύτερες που είχε, αλλά ως εκεί.Εχθές απλώς έβγαζε άπειρο νόημα!
Τα καράβια μου καίω κύριοι. Τα καίω.Δεν θα πάω πουθενά.Πάντα εδώ θα γυρνώ..Από πείσμα και τρέλα θα ζω σε τούτη τη χώρα, ώσπου να βρω νερό.Γιατί ανήκω εδώ.Για την Ελλάδα μιλώ προφανώς.όχι για την κωλοΟλλανδία. Βγάζει νόημα.Απλώς. Δεν γαμιέται.Θα ρθω πίσω και ό,τι γίνει..Από δω πάντως θα την κάνω.Λίγα τα ψωμιά του Αιντχόβεν φίλοι μου...Οι εμπρηστικές μου τάσεις με έπιασαν και τρέξτε να σωθείτε.  ΠΑΤΑ

ΓΙΑΤΙΓΙΑΤΙΓΙΑΤΙΓΙΑΤΙΓΙΑΤΙ

Κάπου στην Ουτρέχτη. Βράδυ. Τα μάτια μου σχεδόν κλείνουν, σε λίγο θα ξεκινήσω να πάω πίσω στο Αιντχόβεν. Καθισμένη στη στάση του λεωφορείου σκάνε τα ακόλουθα.
Γιατί έπρεπε να πεθάνει ο μπαμπάς μου; 
Εχω πολλά γιατί.Δεν ξέρω ποιος θα τα απαντήσει.Ούτε καν αν υπάρχει απάντηση. Αλλά δεν μπορεί να μην υπάρχει.Όλα υπάρχουν και είναι εκεί μπροστά μας.Το θέμα είναι πώς και πότε τα βλέπουμε. 
Ο μπαμπάς μου ήταν ο πιο καλός άνθρωπος στον κόσμο. Σίγουρα. Αν υπάρχει κάτι σε αυτή τη ζωή για το οποίο είμαι 100% σίγουρη είναι αυτό. Ότι ήταν ο καλύτερος ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Κι όμως.Πέθανε. Ήταν τόσο άτυχος , που έπαθε την χειρότερη αρρώστια και πέθανε.Έτσι απλά. ΓΙΑΤΙ ΓΑΜΩ ΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΜΟΥ;
Έκρηξη.Μέσα μου.Κι έξω μου.Κλάμα σε άσχετες στιγμές.Στα καλά καθούμενα.Όχι ακριβώς λύπη..Συγκίνηση.Λείψιμο.
Ναι ρε πούστη μου.Μου λείπει.Πολύ. Αλλά το ξέσπασμα δεν είναι από εκεί.Είναι από το γαμημένο , το αναπάντητο ΓΙΑΤΙ.Γιατί σ'αυτόν.Γιατί;Γιατί.Γιατί.Γιατί. Έχω γεμήσει μια κόλλα από το σημιωματάριό μου με γιατί.
Τα τελευταία χρόνια έχω τιγκάρει στα γιατί.Στην καθημερινότητά μου.Στη ζωή μου.Κανείς δεν τα απαντάει.Και δεν μπορώ να ακούσω άλλη μια φορά "Δεν υπάρχει γιατί", "Μην το βλέπεις έτσι". Τι να γίνει τώρα. Έτσι το βλέπω.
Και εκείνον τον βλέπω.Παντού στη ζωή μου. Χνάρια για να πατήσω πάνω.Σημάδια που δεν σβήνουν για να σκέφτομαι. Μυρωδιές.Μουσικές.Ήχοι.Γεύσεις.Μηχανικές κινήσεις.Μη μηχανικές κινήσεις.Δραστηριότητες.Συνήθειες πιο έντονες κι από το κάπνισμα για έναν καπνιστή.Κουβέντες.Χρώματα. Μια ζωή.
Το μόνο παρήγορο είναι ότι βρίσκεται παντού. Στην κάθε καλημέρα ή καληνύχτα.Στην κάθε κουταλιά νερού που θα πνιγώ.Στην κάθε αποτυχία ή επιτυχία. Στην ίδια θέση, με ποδαράκια απλωμένα και αγκαλιά ζεστή και τεράστια.Είναι παντού.
Είναι παντού αλλά ΜΑΣ λείπει.ΓΙΑΤΙ;;;Τι γιατί; Γιατι ΜΠΟΡΕΙ.

comment te dire adieu

Η φάση είναι πως βλέπεις κάπου το νυν αίσθημα του πρώην ή του τύπου που γουσταρίζεις τελευταία (ή όχι και τόσο τελευταία) και αρχίζεις και κάνεις συγκρίσεις και ψάχνεις να βρεις τι σκατά της βρήκε κλπ κλπ κλπ κλπ.
Έρχεται ρητορική ερώτηση αγαπητέ αναγνώστη.
Υπάρχει ποτέ περίπτωση να πεις "πωπω...κούκλα είναι!Θεά..μα καλά έκανε το παιδί και την προτίμησε από εμένα...μη λέμε μαλακιές!"; Υπάρχει; Εγώ θα σου πω. Όχι βέβαια.Πάντα θα βρεις κάτι.Ψεγάδι θα είναι, υπεροχή δική σου έναντι εκείνης θα ναι, δεν ξέρω τι, αλλά κάτι θα είναι. 
Τα άσχημα έρχονται βέβαια όταν ναι μεν δεν βρίσκεις πού υπερτερεί, αλλά δεν βλέπεις και πού υπερτερείς και εσύ..Ή ακόμα χειρότερα αν καταλαβαίνεις ότι μάλλον έχουν περισσότερες πιθανότητες μαζί, ίσως λόγω των συνθηκών , του τάιμινγκ ή της μαύρης σου της τύχης.
Εκεί τα πράγματα είναι δύσκολα, δίοτι πρέπει μάλλον να το πάρεις απόφαση και να πεις με τη δέουσα ανωτερότητα  (διότι κατίνες δεν είμαστε) "ε νταξ..δεν πειράζει..υπαρχουν κι αλλού πορτοκαλιές.." και άλλα τέτοια όμορφα κλισέ. Αλλά από το να το πεις μέχρι να το κάνεις έχεις αρκετό δρόμο. Ειδικά αν ο λεβέντης σου έχει μπει μέσα στο μυαλό και δεν λέει να ξεκολλήσει. Αυτό το τελευταίο μπορείς να το πεις και παράνοια."Ε ναι..με φτύνει, με έχει εντελώς γραμμένη, μαλλον έχει και γκόμενα..Ααχχχ..ο γλυκός μου.τι όμορφος που είναι.Ας τον πάρω τηλεφωνο να δω τι κανει." .Τρέλα. Που τη συναντάς παντού βέβαια, και τι να  κάνεις...
Τελοσπάντων..Είχα σκοπό να μιλήσω για μερικές τέτοιες εμπειρίες μου, καθότι έχω άφθονες τελευταία..Κι έρχονται κι απανωτά ε..Η μία μετά την άλλη.Και πριν προλάβεις να δεις τι είχε η μία, και τι σκατά έγινε και στραυωσε η κατάσταση με τον δικό σου, σκάει ο αλλος και στραβώνει και αυτός και βλέπεις και την καινούρια, αυτή με τη μεγάλη μύτη, και λες , τι σκατα. Ε. Το συμπέρασμα είναι πως ή στραβός είναι ο γυαλός ή στραβά αρμενίζουμε. Και δεν έχει και ιδιαίτερο νόημα να αρχίσω τώρα να λέω για ψηλές, κοντές, ξανθιές, μελαχροινές, αδύνατες χοντρές -σαν άλλος Χαριτοδιπλωμένος.Αλλά δεν καταλαβαίνω ρε παιδιά.Αλήθεια. 

Και επειδή πάλι χρόνο θα μου πάρει, derriere un kleenex je saurais mieux comment te dire  adieu. (link στο τίτλο)

Το φευγιό

Αυτή τη λέξη την χρησιμοποιούσε η δασκάλα μου στο δημοτικό , η κυρία Βούλα (η Ε.γελάει τώρα που διαβάζει). Έλεγε ότι ετοιμαζόμαστε για το φευγιό πριν χτυπήσει το κουδούνι..Το φευγιό τώρα είναι άλλο.Ξεκίνησε ένα μαζικό κύμα. Πολύς κόσμος, από αυτούς που ήρθαμε μαζί εδώ στην Αιντχόφα, τέλειωσε και ψάχνει να δει τι θα γίνει στη συνέχεια..Άλλοι μένουν κι άλλοι φεύγουν..Για τους τελευταίους θα πω εγώ τώρα..Θα ξεκινήσω με τον πρώτο, που έκανε δηλαδή πρώτος το βήμα για να φύγει. Ο Α. Τον Α. τον γνώρισα τέλος Αυγούστου του 2010. 2 μέρες πριν πάω στην Αθήνα για την εγχείρηση του μπαμπά, είχαμε πάει για καφέ με τον Π. και είχαν έρθει ο Α. με τον Γ. Νεόφερτοι.Γνωριζόντουσαν μεταξύ τους από την Πάτρα που σπούδαζαν.Ο Α. είναι ένα παιδί ψηλό, αδύνατο , που η πρώτη εντύπωση που σου δίνει είναι ότι είναι κάπως κλειστός και σοβαρός.Ναι καλα..Ενώ ο Α. είναι ένα άτομο που κατα πάσα πιθανότητα στην Ελλάδα δεν θα είχα γνωρίσει ποτέ , γιατί θα συχνάζαμε σε διαφορετικά μέρη, με τον που τον είδα εδώ και του μίλησα 10 λεπτά, μπήκε στην καρδιά μου. Τρομερή αίσθηση του χιούμορ, ατακαδόρος, σωστός, ευγενικός.Είχε επίσης και πολλές παραξενιές οι οποίες όμως τον κάνανε πιο αξιαγάπητο καθώς αυτοσαρκαζόταν γι αυτές ή τις υποστήριζε με σθένος..Μεγάλη αδυναμία μου ο Α. Και να τος που τέλειωσε με το μάστερ του και άρχισε να ψάχνει δουλειά προς Γερμανία μεριά που είναι και η κοπέλα του..Και έφυγε.Χωρίς πολλά πολλά, χωρίς δακρύβρεχτους αποχαιρετισμούς.Έκανε ό,τι ήταν να κάνει και έφυγε..Εμένα θα μου λείψει μαλλον..
Δεύτερο φευγιό και πιο δύσκολο..Η Θ.. Η φίλη μου και συγκάτοικός μου τον τελευταίο 1,5 σχεδόν χρόνο.Με τη Θ. γνωριστήκαμε τον Σεπτέμβρη του 2010. Είχαμε πάει σε ένα πάρτυ του TU/e (του πανεπιστημίου μας) που γινόταν για εμάς τους πρωτοετείς.Ολλανδικές βλακείες, αλλά είχε τσάμπα μπύρες μέχρι τις 6. Μίλαγαμε εκεί με διάφορους και ξαφνικά βλέπω τη Θ. Έγιναν οι συστάσεις, χάρηκα , χάρηκε, είπαμε τα βασικά, παραπονέθηκε ότι το τσιγάρο της σβήνει όλη την ώρα με τα γαλάζια χαρτάκια, και μετά μοιραστήκαμε πατάτες τηγανητές. Τρεις μέρες μετά πήγαμε παρέα σε ένα live (οι NoBunny ήταν ) και στο γυρισμό χαθήκαμε.Κάναμε πολλούς κύκλους μέχρι να βρούμε πώς γυρίζουμε, και έβρεχε κιόλας..Είχε όμως πλάκα..Την επόμενη βδομάδα πήγαμε για κρασί χαλαρά στο Bommel, που εν τέλει έγινε 4 κρασιά και πολλή κουβέντα..Και έτσι γίναμε φίλες.Η Θ. είναι ένα άτομο που σίγουρα θα γνώριζα στη ζωή μου κάποτε. Και που θα έκανα παρέα έτσι κι αλλιώς.Σαφώς , οι συνθήκες της "ξενητιάς" (μα τι ωραία που το πετυχαίνω το μελό) μας έφεραν πολύ γρηγορότερα κοντά, αλλά όπως και να χει..Περάσαμε όμορφα και άσχημα..Χωρισμούς μεγάλους και μικρούς. Θανάτους μεγάλους και μικρούς. Μαγειρέματα, βόλτες, ψώνια, κούρες ομορφιάς,απόπειρες γυμναστικής, μπάρμπεκιου, πάρτυ, μεθύσια, κλάμματα, γέλια..όλα.Και η αγκαλιά πάντα εκεί κι από τις δύο πλευρές. Το καλοκαίρι του 2011 μετακόμησα σπίτι της και από τότε γίναμε και συγκάτοικες. Και ήρθε η στιγμή που η Θ. πήρε το πτυχίο και μαζί και τον πούλο από το Αιντχόβεν.Γυρνάει Ελλάδα προς το παρόν και ζηλεύω με την καλή έννοια..Της είπα, μέσα στα κλάμματα του αποχαιρετισμού μας, να πάει να βρει δουλειά και σπίτι και πως θα πάω να την βρω κι εγώ σε 5 μήνες..Αμην. Και εις το επανειδήν. 
Τρίτο και τελευταίο του Φ. Ο Φ. ήρθε τον Γενάρη του 2011 στο Αινταχόβεν και τον γνώρισα τυχαια ένα βράδυ που πέρασα στα γρήγορα από το Bommel με πυρετό επειδή ήταν εκεί ο Π. με τον φίλο μας τον Γ. που είχε έρθει από Ελλάδα να μας δει. Εγώ με τον Π. στα χωρίσματα, σκατένια και η κατάσταση στο σπίτι στην Ελλάδα, εξεταστική και καμιά διάθεση γενικότερα. Έσκασα στο Bommel σαν λέτσος με φόρμες και 2 κασκόλ και μύτη να τρέχει και ο Φ. με κοίταξε περίεργα και πιάσαμε κουβέντα και δέσαμε..Και για να πω και την αλήθεια, εγώ στην αρχή τον ψιλογούσταρα τον Φ. Ήταν και εντελώς ο τύπος μου..Μακριά μαλλιά και τζίβες, μούσια , χυμαδιό..Αυτό μέχρι που έμαθα ότι είχε κοπέλα που αγαπούσε και πολύ.Εκεί μου πέρασε, και όταν λίγο μετά γνώρισα και την κοπέλα του , δεν υπήρχε αμφιβολία οτι ο Φ. θα έμενε φιλαράκος πρώτος και αγαπημένος..Πάει λοιπόν κι ο Φ. στην Αργεντινή για το τελευταίο κομμάτι του πρότζεκτ του και πολύ στεναχωριόμαστε όλοι γιατί είναι μορφάρα και θα μας λείψει..Αλλά θα έχουμε να θυμόμαστε.Αράγματα σπίτι του με ρακές, φαγητά, σούπες των αρρώστων, πάρτυ που γινόμασταν ντέφια και σλιπόβερς..Του κάναμε και το πάρτυ του αποχαιρετισμού το Σάββατο και τι ωραία που περάσαμε και τι καλά που ήταν όταν στο τέλος καθαρίσαμε όλοι μαζί, κομμάτια και ντίρλες..
Και έπονται κι άλλοι αποχαιρετισμοί.Για την ώρα δεν θέλω καν να τους σκεφτώ.Απλως περιμένω την δικιά μου αποχώριση.Και δεν ξέρω αν θα μου είναι δύσκολη ή εύκολη.Το μόνο σίγουρο είναι ότι αν θα μου λείψει κάτι από αυτή τη σιχαμένη πόλη, που κυρίως με άσχημα πράγματα την έχω συνδέσει, αυτό θα είναι οι φίλοι μου εδώ..Γιατί ναι..Δεν έχω περάσει καλά τα δύο τελευταία χρόνια εν γένει..Αλλά ήμουν τυχερή.Και βρήκα αστέρια άτομα για παρέα..Που θα τα διάλεγα για φίλους μου one way or another..Κι αυτό είναι ωραίο..

Άντε κουνήσου..

Βράδυ.Μόνη της.Γράφει γράμμα.Σε εκείνον.Έναν που γνώρισε, που πλησίασε, που της άρεσε και που νόμιζε πως "κάτι" υπήρχε..

"Ορίστε.Πάλι έχασα τον έλεγχο.Και τι κατάλαβα; Αλλά είναι αυτός ο διαρκής αγώνας ανάμεσα σε εμένα και τον έλεγχο που δεν λέει να σταματήσει..

Κάνω πρόβες το όνομά σου και όσα θέλω να σου πω.Τα κάνω πρόβες για να στα πω στα μούτρα.Τα όμορφα κατα τ'άλλα μούτρα σου, με το όμορφο χαμόγελο.Αχ αυτό το χαμόγελο.Αυτό έκανε όλη την ζημιά.Αλλιώς..

Κάτι μου πήγαινε στραβά μωρέ όταν σε κοίταγα, αλλά δεν ξέρω τι.Και μάλλον ,δηλαδή, θα είναι κάτι εντελώς ασήμαντο.

Πάντως οι λέξεις μπερδεύονται.Βγαίνουν από τα χείλη χωρίς νόημα.Μείνε ρε παιδί μου.Μην φεύγεις κι έρχεσαι.Θέλω να σε μάθω.

Καλά, λύση σίγουρα δεν υπάρχει.Κι ούτε  κανένας τρόπος για να είμαι σίγουρη γιατί ήρθαν έτσι ανάποδα όλα.Αμφιβολίες.Με κουράζει τρομερά αυτό, ξέρεις.Νιώθω..Πώς το λένε;..Χωρίς έμπνευση.

Μυαλό και καρδιά σε μάχη διαρκή, και εκεί είναι που χάνεται ο έλεγχος.Τσουπ! Να 'τος πάλι..Η λογική μου κομμένη σε εκατομμύρια κομματάκια.Γαμώτο.

Ξυνίλα.Ναι αυτό είναι.όλα είναι ξυνά.Και θέλω να έρθεις για να γλυκάνεις πάλι τις μέρες.Τα πρωινά, τα απογεύματα..

Μείνε ρε παιδί μου.Πες το και κάνε το!Μόνο κόψε αυτό το πήγαινε-έλα!Κουράστηκα..

Μ."

πλειλιστα

1. Pearl Jam-Black
2. Tom Yorke-And it rained all night
3. Tom Waits-Ol'55
4. Nick Cave and The Bad Seeds-Love Letter
5. Tom Waits-I'm your late night evening prostitute
6. Tori Amos -Angie
7. Simon&Garfunkel-Sound of Silence
8. Tori Amos-Thank you
9. Tori Amos-Cool on your island
10. Nick Cave and The Bad Seeds-The Mercy Seat
11. Radiohead-Fog
12. Sleepin pillow -Once
13. Nick Cave and The Bad Seeds-The Singer
14. Nick Cave and The Bad Seeds-Still in Love
15. Nirvana-Where did you sleep last night
16. She & Him-You really got a hold on me
17. Sleepin Pillow-Masterpiece
18. Jeff Buckley-Lover you should've come over
19. Leonard Cohen-Sisters of Mercy
20. Sleepin Pillow-Pathetic

Και άνοιξα το γιουτιούμπ πιο νωρίς και είδα ένα ακουστικό βιντεάκι που δεν θα πω ποιο είναι γιατί δεν γουσταρω τώρα και μου ήρθε όρεξη για μουσική με ακουστικά και τίποτα άλλο.Και έβαλα κι ένα ποτήρι νερό (όχι κρασί όπως θα περίμενε κάθε λογικός άνθρωπος) και έφτιαξα την παραπάνω λίστα και άρχισα να απολαμβάνω..

Η μουσική έχει αυτή την ιδιότητα πάνω μου (και προφανώς και σε πολύ κόσμο ακόμα) που δεν μπορώ να την εξηγήσω.Με κάνει να αισθάνομαι.Με όλη τη σημασία της λέξης.Και με όλο μου το είναι.Νιώθω να περνάει σε όλο μου το σώμα και να κυριεύει κάθε κύτταρό μου.Από τις άκρες των δαχτύλων μου μέχρι το στομάχι μου.Αυτό το συναίσθημα νομίζω το ένιωσα πρώτη φορά ακούγοντας το Shine On (you crazy diamond) (Pts 1-5) και από τότε είναι στανταράκι.Το συναίσθημα αυτό..

Η μελωδία.Οι στίχοι.Από το όποιο τραγούδι επιθυμώ να ακούσω την εκάστοτε στιγμή..

Έτσι πάει.Το βράδυ μου έγινε υπέροχο..Απλά με 20 τραγούδια..όμορφα..

In my mind all the time

Είναι όλα αυτά που λέγαμε για την συνειδητοποίηση.Και εμένα μάλλον δεν έχει ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία.

Είναι οι στιγμές που εκεί που κάθεσαι ωραία και καλά σου σκάνε οι φλασιές και λες..."Πωωωω ρε φίλε.Τι λες τώρα"..Αλλά ξέρεις..όχι με την καλή έννοια, της ευχάριστης έκπληξης.Με την πιο άσχημη που μπορεί να σου σκάσει.

Χθες όλη μέρα ήσουν στο μυαλό μου κύριε Νίκο.Όλη μέρα όμως.Γιατί ότι κι αν έκανα σκεφτόμουν πώς θα το έκανες εσύ ή τι θα σκεφτόσουν για μένα.Μίλαγα με κόσμο,έβλεπα να γίνονται διάφορα γύρω μου και εγώ σκεφτόμουν ότι στα λέω και σένα και συζητάμε και εκπλήσεσαι και γουστάρεις και ξέρεις..Κάνουμε την "κουβέντα" μας.

Και όταν πέρναγα από εκείνο το καφέ που είχαμε κάτσει μαζί, δέθηκε κόμπος το στομάχι μου.Έφερα στο μυαλό μου την εικόνα μας να καθόμαστε και να πίνουμε εσπρεσσάκι και να κουβεντιάζουμε.Και μετά πέρασα και από το "Ilios" και θυμήθηκα που σε έιχε εκνευρίσει ο τύπος εκεί, και τελικά το βραδάκι κάτσαμε στον Ιταλό για φαγητό, και ζήταγες ψωμάκι και δεν καταλάβαινες γιατί φέρναν αυτά τα μικρά απαίσια.

Σκεφτόμουν που είμασταν μαζί στο τρένο και σου κράταγα το χέρι και ένιωθα ζεστασιά, όπως πάντα.

Και την αγωνία σου για την μέρα που θα έφευγες.Ανασφάλεια.Δεν καταλάβαινα γιατί,δεν είχα συνηθήσει να είσαι έτσι.Αργότερα κατάλαβα.

Είχα δει τα σημαδια.Όλα.Αλλά που να πάει το μυαλό μου.Τόσο ξένο φαινόταν όλο αυτό.Όπως όταν ήμουν νηπιαγωγείο και έκλαιγα τα βράδια από φόβο μην πάθεις τίποτα, εσύ κι η μαμά.Και μετά απλώς έδιωχνα αυτές τις σκέψεις από το μυαλό μου.Έτσι μάλλον  έκανα πάντα.Κι όταν όλα ήταν τόσο εμφανή εγώ απλώς δεν έβλεπα.

Σε σκεφτόμουν όλη μέρα εχθές. Όλες μου οι σκέψεις είχαν ένα παρακλάδι που λεγόταν Νικάκης.Ή πιο απλά μπαμπάς. Εικόνες όμορφες και γελαστές.Εικόνες των τελευταίων στιγμών που μου φέρναν λιγμό και τον έπνιγα γιατί θα στεναχωριόσουν μαζί μου πάρα πολύ άμα το έβλεπες.

Η τελευταία κουβέντα που είχαμε κάνει μαζί ήταν για τον Π.και μου είχες πει πως όλα θα πάνε καλά.Ενώ ήξερα ότι δεν θα πάνε και έβλεπα πως ήταν ψιλοτελειωμένη η κατάσταση με τον Π., επειδή μου το είπες εσύ το πίστεψα.Και ήθελα τόσο να το πιστέψω.Και το είχες πει εσύ.Κι έτσι ηρέμισα.

Το βράδυ που γύρισα σπίτι πείναγα.Έκανα 2 αβγά ομελέτα.Σκατά, πάλι εσένα σκεφτόμουν και πως μύριζε το σπίτι όταν μαγείρευες εσύ.Είχε μια συγκεκριμένη όμορφη μυρωδιά και αίσθηση, ότι κι αν έφτιαχνες.Από ψαρόσουπα, μέχρι αυγά τηγανητά.

Και φυσικά το βράδυ είδα το πιο όμορφο όνειρο.Εσένα.Ήταν βέβαια λίγο διαφορετικό από τις άλλες φορές.Είδα ότι είχα την ικανότητα να σε ζωντανεύω και να σε φέρνω κοντά μου όποτε ήθελα,απλώς για περιορισμένη ώρα.Και έτσι είχα κάνει.Και σε έιχα αγκαλιά.Και ήταν και το Μαρικάκι σου εκεί κοντά και μου έλεγε να σε κρατήσω λίγο ακόμα, αλλά εγώ δεν μπορούσα γιατί είχε τελειώσει ο χρόνος και έπρεπε να φύγεις.Αλλά της υποσχέθηκα ότι σε λίγες ώρες θα σε ξαναφέρω..

Σε είχα τόσο μέσα στο μυαλό μου.Θα ήθελα τόσα να σου πω..Στα λέω νοητά και δεν ξέρω αν ακούς.Βλέπεις;..

Σαββατοκύριακο

Ξύπνησα το Σάββατο.Όχι μόνη μου.Με ένα φιλί.Έφτιαξα καφέ για 2.Κάτι έλειπε αλλά το αγνόησα.Σημασία έχει να περνάς καλά, έτσι δεν είναι;Δεν ξέρω αν είναι έτσι..Αλλά έτσι μου λένε τελευταία οι περισσότεροι."Κοίτα να περνάς καλά ρε χαζή!!!!Μην σκέφτεσαι και πολλά..".Δε νομίζω ότι μπορώ να λειτουργήσω έτσι.Προσπάθησα πάντως.Και γι αυτό έφτιαξα τον καφέ για 2 και κάθησα χαλαρά στον καναπέ..Και μετά μοιραστήκαμε κάποιες μουσικές, και ήταν όμορφα..Και μετά έφυγε.Και έμεινα μόνη.Και εκεί άρχισε να με τρώει το μέσα μου.Αλλά δεν το σκέφτηκα.Και είπα ότι είναι οι γνωστές μου μαλακίες και το άφησα να πάει στα κομμάτια και μαγείρεψα ψάρι στο φούρνο.Λουκούμι έγινε.Και πέρασε το απόγευμα, και ενώ θα έπρεπε να είμαι τσίτα ευδιάθετη και χαρούμενη (κακά τα ψέμματα, τέλεια είχαμε περάσει και χθες και το πρωί), εγώ ήμουν μουτρωμένη και ένιωθα μόνη.Σαν να έλειπε κάτι.
Ψιλιαζόμουν τι..δεν το παραδεχόμουν.Επ'ουδενί.
Σαββατόβραδο home alone.Είχε καιρό να γίνει αυτό.Και δεν κράτησε πολύ.Ευτυχώς θα πω.Έμπνευση υπήρξε.Και αξιοποιήθηκε.Ευτυχώς.Το ξαναλέω.Μετά φάγαμε παγωτό οι 3 κυριούλες του σπιτιού.Βανίλια-σοκολάτα-μπισκότο.Και μετά σε πήρα τηλ.Δεν θα μικρύνω τα γράμματα.Όχι.Γιατί αποκόβομαι.Γιατί 10 μέρες τώρα προσπάθησα να μην σε φέρω στο μυαλό μου εκτός αν ήταν ανάγκη.Και ηταν τώρα.Γενέθλια.Ε..Ας σου ευχηθώ..Γρήγορα και αναίμακτα. Ευχές.Όχι τυπικές.Αληθινές.Σου έλειψα είπες.Και σου είπα πως θέλω να σε δω και αν σου έλειψα όντως να με πάρεις να πάμε για καφέ.Αλλά να το κάνεις εσύ.Εντάξει είπες.Μετά άρχισες να μου λες μόνος σου πράγματα που δεν ήθελα να ξέρω και που δεν στα ρώτησα.Και να ρωτάς κι εμένα με τη σειρά μου.Και όταν αυτά που ακούς σε τσιμπάνε μέσα, και πονάς και λιγάκι, μπαίνεις στην διαδικασία να θες να πονέσεις κι εσύ τον άλλο..Δεν ήμουν σίγουρη ότι θα το κατάφερνα.Αλλά τσίμπησα.Και απάντησα.Με τον ίδιο δικό σου τρόπο.Και πρέπει να σε πείραξε.Στανταρ.Αλλά εμένα πιο πολύ.Και μετά έκλαιγα.Σιγά μην μικρύνω τα γράμματα.Τον τελευταίο χρόνο συνήθως κλάιω για σένα.Λίγες είναι οι εξαιρέσεις.Αξίζει; 'Οχι.Είπα άλλωστε για την αποκοπή.Θα γίνει.Ζορίζει ρε παιδί μου.Είσαι και μέσα στη ζωη μου εντελώς.Εδώ, εκεί.Παντού.Πώς τα κανα έτσι;
Σήμερα είναι Κυριακή.Κολοκυθάκια γεμιστά με ρύζι στην κατσαρόλα.Αυγολέμονο.Και καμιά βουτιά στη θάλασσα..Και μετά βλέπουμε.Μίζερη διάθεση που δεν παίζει να την αφήσω.Ήδη νιώθω καλύτερα...Είναι κρίμα..Είναι κρίμα γενικότερα να είμαι έτσι.Όχι ότι είναι και όλα καλά και τέλεια.Αλλά τουλάχιστον μπορώ να προσπαθώ γι αυτό..έτσι δεν είναι;
Και ναι.Έχω πει πολλές φορές πως δεν μ αρέσει να γκρινιάζω και να γράφω μιζέριες εδώ.Αλλά τι να γίνει που έτσι βγαίνουν τα γραπτά μας;Έκφραση σου λέει..Εμ..έτσι είναι..

Roger Waters-The Wall live at OAKA Arena

Μαλάκα μου!Και το είχα ξαναδεί τότε στο Άρνεμ!!!Αλλά το χθεσινό δεν μπορώ να το περιγράψω με λόγια.Μπορεί να φταίνε οι τελευταίες συνθήκες,και ότι daddy's flown across the ocean leaving just a memory, μπορεί ότι το ελληνικό κοινό γαμεί και δέρνει και νιώθεις τον παλμό και την ανατριχίλα με όλο σου το είναι, μπορεί το ότι είδα αυτό το λάιβ με άλλα 10 άτομα παρέα που νιώθαν όπως και εγώ..Κλάμα, δέος, υπερένταση..
Ρε άμα δεν το είδατε υπάρχουν ακόμα εισητήρια για την Τρίτη.Τρέξετε!!!!
Mother should I trust the government?
NO FUCKING WAY στην δεξιά πλευρά του τοίχου, ΝΑ ΓΑΜΗΘΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ στην αριστερή πλευρά.Και φωνές και γιουχάισμα και ανατριχίλες πολλαπλές και νταξ, δεν έχω λόγια απλά..
Δεν μπορώ να πω κάτι άλλο και δεν ξέρω και τί..Μάλλον δεν περιγράφεται με λόγια αυτό που ζήσαμε εχθές..

είναι αστείο

Οι μέρες περνάνε τραγικά γρήγορα τελικά.Είτε νιώθεις καλά , είτε όχι. Αυτό είναι αξίωμα.Μόνο 2 φορές στη ζωή μου έχω νιώσει τον καιρό να περνάει πολύ αργά.Σε σημείο τρέλας. Γενικότερα αυτό δεν συμβαίνει.
Οι μέρες αυτές είναι τρομερά δύσκολες για μένα.Ίσως μπήκα επιτέλους στην φάση συνειδητοποίησης καταστάσεων. Δεν ξέρω, δεν είμαι σίγουρη. Πάντως, για να καταλήξω κι εκεί από όπου άρχισα, ο καιρός περνάει.Γρήγορα.Σε 10 μέρες παίρνω πούλο από το Αιντχόβεν για 2 μήνες.Και δεν πρόκειται να έρθω πριν απο τον Σεπτέμβρη για κανένα λόγο.Και πολύ χαίρομαι γι αυτό.
Όχι ότι με περιμένει κάτι το εκπληκτικά ωραίο στην Ελλάδα. Ούτε καν.Δεν ξέρω τι θα γίνει, τι θα κάνω , πώς θα πάει το καλοκαίρι γενικότερα.Μονο όμως η σκέψη του να είμαι με την αδερφή μου, την κολλητή μου, και με άλλα άτομα που αγαπώ, μακριά από εδώ, με ήλιο και ζέστη, με φτιάχνει.
Το μυαλό βέβαια πρέπει να στρομωχτεί πολύ αυτό το 10ήμερο, να ξενυχτήσει, να ξυπνήσει από τα άγρια χαράματα πολλές φορές και να χωρέσει μέσα σε αυτό το διάστημα διάβασμα για να περάσω 4 μαθήματα (αριθμός διόλου ευκαταφρόνητος, αν σκεφτούμε το βαθμό δυσκολίας τους (3/4=κινέζικα)), μια εργασία μαθηματικών, μια μετακόμιση, και συναισθήματα όλων των ειδών που ζυγίζουν περίπου 3258724659348656534 τόνους. Καλή τύχη Μαργαρώ.
Τα όνειρα συνεχίζουν να είναι απαίσια και γεμάτα από την κοπελιά της προηγούμενης ανάρτησης, που εξακολουθεί να "κερδίζει" και στον ύπνο και στον ξύπνιο (υποθέτω-μιας και δεν μαθαίνω κάτι διαφορετικό).Μόνο που τα τελευταία 2 βράδια μας επισκέφτηκε και ο μπαμπάκας, που είχα να τον δω πολύ καιρό..Και τα είπαμε (Στον ύπνο μου πάντα παιδιά-δεν έχω τρελαθεί ακόμα), και είδα πως ξέρει τα παντα για μένα.Για το τι κάνω και το πώς νιώθω.Γενικότερα.Και συμβουλή δεν μου έδωσε, μόνο μου είπε πάλι , σου έχω εμπιστοσύνη..
Για να το λέει κάτι θα ξέρει.Το μανίκι είναι να επιβεβαιωθεί.Κι αυτό πρέπει να το κάνω εγώ.

Και για να κλείσω, θα μιλήσω για το σάουντρακ των τελευταίων ημερών.Μια ανακάληψη του χειμώνα που μας πέρασε , οι Piano Magic. Ακούω τις αλμπουμάρες τους "Home Recordings" και "Ovations". Παρέα με αυτούς ακούω και Λεωνίδα Μπαλάφα που έχω αγαπήσει ξαφνικά. Ακόμη Χατζηφραγκέτα, όπως πάντα, Pink Floyd , σταθερή αξία, και Shakira για να κουνιέμαι και να απελευθερώνονται ενδορφίνες που μας κάνουν πιο ευδιάθετους.Πολύ ταιριαστά ακούσματα, ξέρω, όμως όλοι έχουμε δικαίωμα στο παραστράτημα.Που παραστράτημα δεν είναι άμα μας ακούγεται όμορφα στο αυτί.
Τέλος.

in the aeroplane over the sea

(Τετάρτη, 8/06/2011)

Πετάω. Είμαι στο αεροπλάνο.Κατεβαίνω Ελλάδα για τα 40 του μπαμπά.Απίστευτο μου φαίνεται.Δεν ξέρω σηλαδή αν το έχω χωνέψει ακόμα.Δεν ξερω καν αν χωνεύεται κάτι τέτοιο ή αν μπορεί κάποιος να το συνειδητοποιήσει με το 100% της συνείδησής του. Δεν με νοιάζει κιόλας. Το μόνο που ξέρω, που κρατάω και που με νοιάζει είναι ότι μου λείπει.Συνέχεια και πολύ.Όλα.Από το μήνυμα στο κινητό για να πεις την χαζομάρα ή να στείλεις αγάπη,Μέχρι τον τσακωμό επειδή έφαγα λίγο ή επειδή άργησα πολύ.Από την αγκαλιά στο γήπεδο όταν έμπαινε γκολ,μέχρι τη δύναμη που μου έδινε όταν έλεγε "Μην ανησυχείς ρε!Εγώ είμαι εδώ".Και με κράταγε στα χέρια του.Τα δυνατά του χέρια, τα γεμάτα τρυφερότητα κι αγάπη.Και να σκεφτείς ότι τον τελευταίο χρόνο ένιωθα πως δεν τα χρειαζόμουν πια..!Πως ήμουν πλέον αρκετά δυνατή για να αντιμετωπίσω τη ζωή μου μόνη.Και ήρθαν οι ζόρικες στιγμές και ήμουν μόνη.Όμως ήξερα ότι είναι κι αυτός εκεί. Μακριά, αλλά είναι..Και στο τηλέφωνο, ακομή και έτσι όπως μου μίλαγε τελευταία-σαν παιδί- εγώ ηρεμούσα.Χώρισα με τον Π. και είχε στεναχωρηθεί όσο εγώ.Ίσως και πιο πολύ.Και έκλαιγε μαζί μου.Μπαμπά μου..
Η σχέση μου με τον μπαμπά μου..Μεγάλη και όμορφη ιστορία.Απλή.
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου κάναμε παρέα.Πολλή παρέα.Από τον παιδικό σταθμό μέχρι την 3η Λυκείου εκείνος με πήγαινε σχολείο κάθε πρωί με το μηχανάκι.Όταν σχόλαγα από τα αγγλικά, τα γαλλικά, τον στίβο, το μπαλέτο ήταν απ έξω να με περιμένει.Όσο κουρασμένος κι αν ήταν, όσες δουλειές κι αν είχε, ό,τι καιρό κι αν έκανε.
Τις Κυριακές ήμασταν κολλητάρια.Όσο ήμουν μικρούλα, πηγαίναμε στον Κήπο (Ζάππειο), κάναμε την ίδια βόλτα κάθε Κυριακή, βλέπαμε τα ζωάκια με την ίδια σειρά,λέγαμε τα ίδια πράγματα.'Επαιζε μαζί μου σαν μικρό παιδί.Όταν ήρθε κι η Ε. την τραβολογούσαμε κι αυτή, αλλά δεν γούσταρε τόσο.Είχε άλλο κώδικα επικοινωνίας μαζί του, άλλη σχέση.Κολλητοί κι αυτοί.Αλλιώς.
Τα Κυριακάτικα μεσημέρια μου άρεσε να ξαπλώνω μαζί του.Σήκωνε τα πόδια του κι έκανε το σεντόνι σπηλιά.Κι εγώ που πάντα μισούσα τον μεσημεριανό ύπνο, χαρούμενη και ήρεμη κοιμώμουν.Κυριακή βράδυ κάναμε "πολλά νερά", δηλαδή μπάνιο με γεμάτη μπανιέρα και αφθονα παιχνίδια.Και μετά, καθόμασταν αγκαλιά στην πολυθρόνα του και βλέπαμε "τα παιδάκια που παίζουνε μπάλα"(Αθλητική Κυριακή δηλαδή).Κι αυτό γινόταν κάθε Κυριακή.Προγραμμα!Ένα Κυριακάτικο βράδυ είχα πάει στο κρεβάτι μου, και μέσα στο γλαρωμα την ώρα που με έπαιρνε ο ύπνος, συνειδητοποίησα ότι δεν είχαμε κάνει "πολλά νερά".Σηκώθηκα από το κρεβάτι μου, του το είπα, και εκείνος με πήρε επιτόπου να πάμε να παίξουμε.Για να μην σκεφτώ ότι μου είπε ψέμματα.
Μετά μεγάλωσα.Τα "πολλά νερά" σταμάτησαν.Γινόμουν κοριτσάκι.
1996.Κυριακή μεσημέρι,τρώμε οι 4 μας, παστίτσιο.Η ώρα είναι 3. "Ρε Μαργαρίτα, πάμε γήπεδο;"..το σκέφτομαι για δευτερόλεπτα.."Πάμε!"Ούτε που το πίστευα ότι θα με έπαιρνε μαζί του.Θα έβλεπα από κοντά πώς είναι.ΟΑΚΑ. Θύρα 29.Παναθηναικός-ΟΦΗ.4-0.Από τότε έγινε το "δικό μας".Γήπεδο.Πάντα μαζί.ΠΑΝΤΑ.Αγκαλιές στα γκολ, φωνές στα καλάθια...
έχω μεγαλώσει κι άλλο.Ο μπαμπάς είναι στην Κρήτη για τις ελιές και το εισιτήριο διαρκείας που έχουμε πάρει, έπρεπε να το χρησιμοποιήσω με κάποιον άλλο.Παίρνω στο γήπεδο μαζί μου την Α..Στέλνω μήνυμα στον μπαμπά."Δεν έχει νόημα το γήπεδο χωρίς εσένα μωρέ!".Πόσο το εννοούσα.
Μεγαλώνω κι άλλο, ερχόμαστε πιο κοντά.Αυτοκόλλητοι.Του λέω σχεδόν τα πάντα.
Ανορεξία.Βράχος.Πονάει και φοβάται για μένα.Αλλά είναι εκεί,μου έχει εμπιστοσύνη και μου το λέει.Είναι βράδυ.Ξεκουράζεται βλέποντας τηλεόραση.Εγώ πλησιάζω και κάθομαι στα πόδια του."Μπαμπά..Είδες που σήμερα ήπια 1 ολόκληρο ποτήρι γάλα.;""Είδα παιδί μου..Δεν ξέρεις τι χαρά μου έδωσες.."Χιμαρος μετά εγώ.Μιλούσα ασταμάτητα και με άκουγε μέχρι τις 2 το πρωί.Η κουβέντα έκλεισε με τα δικά του λόγια."Εγώ είμαι εδώ.Ό,τι θες σε μένα θα έρχεσαι!".Και μετά απο 25 χρόνια παρέας, φιλίας, αγάπης, υποστήριξης είμαστε στο ΓΑΜΗΜΕΝΟ 2011. Πάσχα. Ειναι μεσημέρι.ΚΑΤ.Νοσοκομείο.Ανοίγει τα ματάκια του.Μου χαμογελάει κι απλώνει το χέρι του.Το δεξί."Σου έχω απόλυτη εμπιστοσύνη".Με τραβάει λίγο και με αγακαλιάζει.Όπως μπορούσε.Περνάνε οι μέρες.Του δίνω φαγητό σαν να είναι μωράκι.Νιώθω ότι τώρα αυτό είναι το "δικο μας".
Φεύγει.Είμαι μόνη.Και ακόμα δεν το έχω καταλάβει.Ούτε τώρα.Που σε λίγο θα είμαι Ελλάδα για να είμαι στο μνημόσυνο.όχι.Δεν είναι του μπαμπά.Πάω Ελλάδα για βόλτα.Για να γκομενίσω, να πάρω δύναμη πριν την εξεταστική.
Ποιον κοροιδεύω; Δεν νιώθω..
Απλώς μου λείπει.Πολύ.

ταραμάς και κιμάς

Άσχετος τίτλος, άσχετο ποστ, θέλω να γράψω κάτι , δεν έχω να πω και πολλά, αλλά είμαι σε κέφια όπως και να το κάνουμε.Και αρκεί κάτι μικρό μικρό, για να στα γυρίσει όλα τούμπα.Προχθές ο Π. είπε "Τι έχεις..Είσαι σαν χαμένο.." - "Ερώτηση είναι αυτή;" -"Χαζούλι, εδώ είμαι.." -"Εμ δεν είσαι" (ήθελα να πω, αλλά δεν είπα, γιατί δεν με νοιάζει και τόσο πλέον.Βαρέθηκα λέμε.).Ναι.Δίκιο είχε παραδόξως.Ήμουν στον κόσμο μου και σαν χαμένη. Πήγα στο μπάρμπεκιου που έγινε εδώ δίπλα, έψαχνα κανα τέταρτο πιάτο πλαστικό με απόγνωση.Τελικά βρήκα "ένα" το οποίο είχε άλλα 8 από κάτω, αλλά εγώ δεν το πρόσεξα καν..Επικές στιγμές.Εν πάση περιπτώση. Κακιά μέρα ήταν, με αναμνήσεις, ένταση, ξημέρωσε το Σάββατο όμως,καλή διάθεση από το πρωί, ζέστη, ήλιος και κάτι τοσοδούλι στις 10 το βράδυ και η Μαργαρίτα γελάει σαν χαζή από χθες..Αυτά.

Νέα παράγραφος, νέο θέμα. Άγχος με τα μαθήματα.Ακόμα να καταφέρω να συγκεντρωθώ απόλυτα,τώρα μόλις πιω τον καφέ μου θα ξεκινήσω σοβαρή δουλειά.Μπορώ νομίζω.Και πρέπει.Για να μη με πάρει ο διάολος.

Αχταρμάς οι σκέψεις και το κεφάλι αλλά προς το παρόν καλός αχταρμάς και μας κρατάει και όρθιους εδώ στην Αιντχόφα. Ήρθε και το καλοκαίρι, πλησιάζουν και οι διακοπές, ε..και να μην την παλεύω μωρέ καμιά φορά δεν πειράζει και τόσο.Είναι και η Ε. πάντα ονλάιν και κάνουμε υστερίες η μία στην άλλη και γουστάρουμε!

Καλή Κυριακή λοιπόν κόσμε.Καλή διάθεση, υπερένταση και κέφια.Ελπίζω και σε άμεση συγκέντρωση..

πάει ένας μήνας..

Ανοίξαμε ένα κόκκινο κρασί (από το South Africa) με τον Γ. την L. και την A. Και μετά στο Bommel με τον J. την Ε. και την Σ. ήπιαμε λίγο ακόμα.Και ήταν αυτή η γλυκιά ζαλάδα και η μουσική μετά πάνω στο ποδήλατο και χαμογελούσα. Μπήκα σπίτι και κοίταξα τη φωτογραφία πάνω στο γραφείο.Χαμογέλασα.Είπα και καλησπέρα.Πόσο μου λείπεις.Πάει ένας μήνας.

Insomnia και εξεταστικές.

Ε δεν έχω ύπνο, και σκέφτομαι και τόσα πάλι,και ακούω και Black Heart Procession πάλι (άφησα τον Γερμανό λίγο στην άκρη-στο χαρουμενιάρικο πλέιλιστ παρέα με τους λαθρεπιβάτες και τους Χατζηφραγκέτα) και it was a crime I never told you about the diamonds in your eyes και είναι αλήθεια πως πολύ θα ήθελα να κοιμηθώ τώρα , αλλά ξέρω πως θα ξαπλώσω και θα γυρνάω πάλι γύρω γύρω και δεν θέλω.

Τέλειωσε ο Μάης πάλι.Δηλαδή άλλη μια μέρα και καλοκαίρι.Και μένει ένας μήνας ακόμη μέχρι τις διακοπές.Πλησιάζει και η εξεταστική και άστα να πάνε.Γαμώτο, γιατί οι εξεταστικές ήταν τόσο πιο ευχάριστες στην Αθήνα;Κυρίως οι 3 τελευταίες. Ξύπνημα το πρωί, λέσχη, Ιπποκράτους, καφές-φραπές τεράστιος- διαλλείματα με ψιλοκουβέντα με Μ, Ε,Μ, Γ και τους λοιπούς, ερχόταν κι ο Π. μετά, πάντα καθυστερημένος,αφού δεν ξύπναγε αν δεν έπαιρνα 30 περίπου τηλέφωνα (-ρε μωρό μου..δίνεις μεθάυριο...σήκω... - έχει θέσεις; -ε λίγες...- θα έρθω πιο μετά..) , πέρναγε και η Ε. μου να τα πούμε και να ξεβαρεθούμε, κι άλλος καφές, και σοκολάτα ή παγωτό, και ταπεράκι με φαγητό το μεσημέρι στα σκαλάκια, και η Σ. να λέει τα δικά της και να μας αφήνει μαλάκες.. Και να δίνεις μάθημα την επόμενη, και κατά τις 9 παρά (το βράδυ) που έχεις κλείσει το 12ωρο, αλλά έχεις πάρει και το κολάι συνάμα, ντριιιιιν το κουδούνι για να φύγεις..ε και που να πας; Σπίτι; Δεν έπαιζε. Παρκάκι ή μπύρα στον Χασαν, ή τελοσπάντων σύντομη εξαρχειοβόλτα ,ο Π. με κρατάει από το χέρι σφιχτά..Και το επόμενο πρωί γράψιμο και μετά πάλι λέσχη, άσχετα με το αν έχεις διάβασμα, έτσι για να πεις ένα γεια και να πιεις έναν καφέ ή να φιλήσεις τον Π..Και κάπου εκεί θα χτυπήσει και το κινητό και θα είναι ο μπαμπάς για να δει πώς έγραψες..και θα χαρεί που όλα πήγαν καλά.

Και έτσι βγήκαν 3 εξεταστικές χωρίς ούτε καν να τις καταλάβω.Οι τρεις τελευταίες, και να νομίζω ότι μου αρέσει πολύ να διαβάζω τελικά.

Ε όχι.Εδώ δεν είναι το ίδιο.Εδώ δεν υπάρχει ούτε Μ. να λες μαλακίες και να γελάς όλη την ώρα ούτε κανείς από τους άλλους.Υπάρχει ο Π. αλλά δεν με κρατάει πια από το χέρι, δεν είναι το αγόρι μου. Δεν υπάρχει φραπές , ούτε ταπεράκι της μαμάς για να φας το μεσημέρι, και στις 9 παρα τέταρτο δεν βαράει κουδουνι. Το κουδούνι χτυπάει στις 11.30 και τότε ούτε όρεξη για βόλτα έχεις, αλλά και να είχες, δεν έχεις εξάρχεια.Και το επόμενο πρωί μετά το γράψιμο, δεν θα θες να πας στην βιβλιοθήκη, γιατί θα είναι ο ρομποτάκης Ολλανδός μόνο, που δεν θες καθόλου να δεις, και τον Π.δεν έχεις πια το "δικαίωμα" να τον φιλήσεις,και ούτε το κινητό θα χτυπήσει. Κι αν χτυπήσει δεν θα είναι ο μπαμπάς..και τίποτα γενικά δεν είναι ίδιο.

Δύσκολες μέρες μας περιμένουν τον Ιούνη λοιπόν.Αλλά γουστάρουμε να σκεφτόμαστε παλιές εξεταστικές..:) χαμόγελο.

Μα είμαι εντάξει;

Εντάξει, θα περάσουν και τα πρωινά που για άγνωστο λόγο και παρά τον υπέροχο καιρό δεν θα παλεύεις τον ίδιο σου τον εαυτό και όλα όσα έχεις φάει στην μάπα τους τελευταίους μήνες θα σκάνε το ένα μετά το άλλο.Ήθελα να γκρινιάξω σε κάποιον εχθές.Ο συνήθης ύποπτος Ε. φυσικά ήταν στην άλλη μεριά του μσν για να "ακούσει"-διαβάσει τις υστεριογκρίνιες μου.Και η συμβουλή "άδειασε το μυαλό σου", ακούστηκε πολύ ελκυστική.Η αλήθεια είναι πως δεν έχω ιδέα πώς να αδειάσω το μυαλό μου.Άμα ήξερα να το κάνω, δεν θα έγραφα τόσο μίζερα πράγματα μέρες τώρα.Από την άλλη, άμα δεν μιζεριάσω και τώρα , που έχουν έρθει όλα ανάποδα, πότε θα το κάνω; Όχι ότι μου αρέσει..όχι.Αλλά αν πιάνω πάτο τώρα, αυτό είναι καλό.Είχα ξαναπιάσει πάτο το 2008.Προσωπικό πάτο.Σηκώθηκα.Και μέχρι τώρα κομπλέ.Αλλά να που αλλάζουν όλα, όχι ωραία, και να κι άλλος πάτος..Και σκατίλα άπειρη.Δεν θα πλατιάσω..Προσπάθησα να αδειάσω το μυαλό..Αρχικά δεν τα κατάφερα καθόλου. Ζήτησα τη γνωστή αγκαλιά από τον εκνευρισμένο γαι άλλους λόγους Π. και γίναμε κώλος, του έριξα και ένα ξέχεσμα και έφυγα. Ήρθε μετά να χτυπήσει την πόρτα, να ζητήσει συγγνώμη και να πάμε βόλτα.Πώς έχουμε γίνει έτσι; Δεν τον ρώτησα,μόνη μου αναρωτιέμαι.Μου λείπει, δεν το κρύβω.Αλλά όχι όπως ήταν τους τελευταίους μήνες..όπως ήταν τότε..Τότε που ΟΛΑ ήταν καλά..Γι αυτό και τώρα το Χ έρχεται ευκολότερα.Και όσο κι αν με πειράζει που υπάρχει άλλη γκομενίτσα στο πεδίο, είμαι οκ.."Έτσι όπως μ'ήξερες , δεν έχω αλλάξει, τα φέρνω δύσκολα μα είμαι εντάξει.." Χθες βράδυ ένιωσα πως θα μπορούσα άνετα να το είχα γράψει εγώ αυτό το τραγούδι..Εν πάση περιπτώση..

Περνάω τη φάση που ακούω μόνο Βαγγέλη Γερμανό και άλλα τέτοια ανάλογα..Και ΧΦ φυσικά για να ξεχνιέμαι.

Το βράδυ έπεσα στο κρεβάτι με ακουστικά και μπ3 (βρήκα πού ήταν) και προσπάθησα να αδειάσω το μυαλό μου.Το πέτυχα εκείνη την ώρα.Τέλειωσε η μπαταρία και ξύπνησα, ένιωσα λύπη και ξενέρωμα, αλλά κοιμήθηκα...

Και το πρωί ήρθε με τον ίδιο μίζερο τρόπο που ήρθε και το χθεσινό πρωί.Και ειλικρινά δεν ξέρω τι θα γίνει με την πάρτη μου.Καλύτερα σήμερα, αλλά πάλι σκάνε όλα.Και ανυπομονώ να έρθει το βραδάκι (νυχτώνει κατά τις 11 βέβαια, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα) και να παίξω κιθάρα μέχρι να ξεθεωθώ.. Ρε..Θέλω να είμαι όπως πριν..Όχι πια άλλα ματζόρε λένε οι ΧΦ, εγώ λέω όχι πια άλλα Μινόρε. Θέλω να "Είμαι εντάξει"...