ωδή στην γκρίνια και στους δυσαρεστημένους.οχι.ωδή στη χαρά.

Πάντα κάτι λείπει. Έτσι είναι ο άνθρωπος. Η φύση του. Μπορεί να τα έχεις όλα φαινομενικά. Την υγεία σου, τους δικούς σου, τον άνθρωπό σου, τη δουλειά σου, τα ικανοποιητικά για να ζεις λεφτά σου, ένα μέλλον, τη ζωή μπροστά σου. Κι όμως. Θα γκρινιάξεις. 

-Δεν είμαι καλά.Δεν την παλεύω.

-Και τι έχεις; 

Αυτό θα στο ρωτήσει ο φίλος σου, ο γνωστός σου, κάποιος τελοσπάντων που μάλλον νοιάζεται.

Θα σου χαιδέψει τα μαλλιά, θα σε πιάσει στον ώμο.Επαφή.

-Και τι έχεις;

-Δεν είμαι καλά. Δεν ξέρω.

Ήμουν στην βεράντα το απόγευμα. Ήλιος, μετά από πολλές μέρες, και τέλεια θερμοκρασία. Από μέσα ακουγόταν το Sheila take a bow. Στεκόμουν εκεί όρθια και κοίταζα.

Έχω την υγεία μου, σκέφτηκα. Έχω την μαμά μου και την αδερφή μου καλά. Ο μπαμπάς λείπει, και μου λείπει συνεχώς, αλλά ναι, αυτή είναι η κατάσταση τώρα. Τον άνθρωπό μου; Τον έχω; Δεν ξέρω.. Μάλλον όχι γιατί άμα τον είχα θα ήμουν σίγουρη, δεν θα αναρωτιόμουν. Έχω όμως 2-3 φίλους που μ αγαπούν όντως. Και μερικούς ακόμη που νοιάζονται. Δουλειά δεν έχω.Αλλά έχω όλη τη ζωή μπροστά μου. Και έχει λιακάδα και τέλεια θερμοκρασία. Το φαγητό μου ήταν πολύ νόστιμο. Τι τυχερή είμαι που μπορώ και μαγειρεύω καλά. Το Αιντχόεν είναι χάλια, αλλά νταξ, είναι και τα παιδιά εδώ και επίσης είμαι στα πόδια μου. Όρθια. Και ούτε καν 27.

Κι αν με ρωτήσεις, θα σου πω ΚΑΛΑ ΕΙΜΑΙ! Και θα το εννοώ.

Παιδικά παιχνίδια

Θυμάμαι το παλιό μας σπίτι. Εκείνο στην Δικαιάρχου.Δεν ήταν μεγάλο.Ήταν όμως ζεστό και το αγαπούσα πολύ.Με το ζόρι χωράγαμε.Ειδικά όταν ήρθε και η αδερφή μου και αρχίσαμε να μεγαλώνουμε.Αλλά ήταν το πιο όμορφο. Οι ηλιόλουστες Κυριακές , με τον μπαμπά να κλαδεύει τα φυτά στην βεράντα και μένα να κάνω ποδήλατο γύρω γύρω με την χακί φόρμα μου.Και τα καλοκαιρινά βράδυα γυρνάγαμε την τηλεόραση προς την βεράντα και βλέπαμε τρεις χάριτες τρώγοντας καρπούζι και μυρίζοντας το γιασεμί.Κι όλα αυτά στο κέντρο της Αθήνας.
Με την Ελένη , όταν πιά ήταν σε θέση να παίζουμε (γιατί είχε γεννηθεί πολύ μικροσκοπική σε σχέση με τις προσδοκίες μου- τέτοιο ούφο ήμουν που περίμενα να βγει από την κοιλιά της μαμάς μου ένα κανονικό παιδάκι έτοιμο να παίζει μαζί μου-) , παίζαμε τις εξερευνήτριες στο σαλόνι μας.Το καφέ χαλί ήταν η άμμος στην παραλια και το πράσινο η θάλασσα.Οι πολυθρόνες, το τραπέζι και ο καναπές ήταν τα βράχια. Τέλειο.
Κάποια πρωινά που ήμουν σπίτι,είτε γιατί δεν είχα σχολείο , είτε γιατί είχα μείνει σπίτι για κάποιο λόγο, καθόμουν δίπλα στο πικάπ-κασετόφωνο, και κοίταγα τις κασέτες και τα βινύλια της μαμάς μου.Καμιά φορά έβαζα και μουσική..θα ήμουν 5 χρονών.Πάντα τα ίδια τραγούδια έβαζα και πάντα τους ίδιους δίσκους κοίταζα. Και προσπαθούσα να διαβάσω τους τίτλους και τα γραμματάκια, και όταν δυσκολευόμουν ρώταγα. Έτσι έμαθα να διαβάζω πριν το δημοτικό αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.
Έβαζα λοιπόν πάντα και άκουγα το "Δικαίωμα" της Πρωτοψάλτη.Πάντα άκουγα με συγκεκριμένη σειρά τα τραγούδια που μου άρεσαν. "Ώπα είπα λέω", χορός και πανηγύρι εκεί,"Στη Ραφήνα", "Ζήτα μου ό,τι θες", "Εφήμερες αγάπες"-πόσο το λάτρευα αυτό-, "Χειροκρότημα" που δεν καταλάβαινα τι εννοούσε όταν έλεγε αν μας αντέξει το σκοινί και την φανταζόμουν κρεμασμένη από τα σκηνιά της αυλαίας, και τέλος τα "Παιδικά παιχνίδια" που ήταν και το αγαπημένο μου, και νομίζω είναι ακόμα το αγαπημένο μου από αυτόν τον δίσκο.
Μετά έπιανα τα βινύλια, και κοίταγα τις φωτογραφίες και ό,τι μου τράβαγε το μάτι. Πάντα συγκλονιζόμουν με το εξώφυλλο από τα "Πέτρινα Χρόνια", του Σπανουδάκη. Έδειχνε την Θέμιδα Μπαζάκα πίσω από κάγκελα να απλώνει τα χέρια της προς τα έξω. Εγώ τότε δεν ήξερα ποια ήταν , ούτε και τίποτα για την ταινία , και έφτιαχνα ιστορίες με το μυαλό μου..Ότι ήταν μια γυναίκα , που την έιχαν κλείσει άδικα στην φυλακή και της είχαν πάρει το παιδάκι της.Έτσι καταλάβαινα από την απόγνωση στο βλέμμα της..

Μετά έπιανα το "'Οταν σου λέω πορτοκάλι να βγαίνεις" των Κατσιμιχαίων και κοίταγα την εικόνα , και έβαζα την "Συνέλευση των ποντικών". Μα τι αλμπουμάρα όπως κατάλαβα πολύ αργότερα. Τέλος έπιανα Σαββόπουλο "ΖΗΤΩ το ελληνικό τραγούδι" και κοίταγα τις ζωγραφιές στο εξώφυλλο. Αυτά έκανα και χαιρόμουν μόνη μου.
Ανεμελιά. Τέλος.

ιστορίες από την κρύπτη

Έχεις να συνδεθείς στο myspace πολύ καιρό.Αλλά μιλάμε για πολύ καιρό.Έτσι γιατί το ξέχασες.Οκ, κάποτε ήταν η πρώτη δουλειά όταν ξυπνούσες, σαν το ιντερνετικό σπίτι σου ας πούμε.Μετά ήρθε το facebook και άντε γεια.Όχι ότι το αντικατέστησε.Αλλά έτσι γίνεται μωρέ.Η μόδα.
Εμένα το myspace μου άρεσε καλύτερα.Ήταν αυτό που λέμε μάι σπέις.Και εκεί δεν ήμουν η Μαργαρίτα. Έδινα ψευδόνιμο.Και δεν έκανα αντ όσους ήξερα, αλλά και όσους δεν ήξερα, και είχε πλάκα γιατί έκανα και φίλους έτσι.Παθέτικ, αλλά έμειναν!Περισσότερο κι από άλλους που τους ξέρεις και σε ξέρουν χρόνια..Δεν ξέρω πως γίνεται αυτό αλλά γίνεται!Μα τον Δία σας λέω!
Έχεις λοιπόν καιρό πολύ να συνδεθείς.Το έχεις ξεχάσει.Και ξαφνικά τρως την φλασιά.
Έψαχνες και εκείνο το συγκρότημα του Κ. να δεις τι λέει η μουσική τους.Και έπρεπε να μπεις.Οπότε ανοίγεις την σελίδα σου, και ανάμεσα στα 53 μηνύματα που πρέπει να δεις, βλέπεις και κάποια παλιά..Και οι ιστορίες από την κρύπτη έρχονται στο προσκήνιο..
Θυμάσαι αυτά που έγραφες, σαν να τα έγραφες χθες.Αυτά που ένιωθες σαν να τα ένιωσες χθες. Μπλογκς, τραγούδια, συναισθήματα της στιγμής που αποτιπώθηκαν σε ένα εντρι, τα μπούλετινς εκείνα που σου έφαγαν τόσο χρόνο! Γαμώτο θυμάσαι.
Στο πλέιρ του σπέις μου ήταν το Nobody Home τότε.Των φλόυντ ναι.Πιο πριν το Comfortably Numb.Πάλι τον Φλόυντ σου λέω.
"Είσαι η αγαπημένη μου πίτσα" μου είχε πει εκείνος ο οποίος έμεινε πιο πολύ από τον καθένα που γνώρισα εκεί στη ζωή μου. Τώρα δεν είναι πια εκείνος ο οποίος.Ευτυχώς δηλαδή, έχει γίνει απλώς ο Μ.
Εκείνος ο οποίος είναι τώρα άλλος. Και μάλλον θα μείνει εκείνος ο οποίος.
Α ρε Λένο με τις φράσεις σου τις όμορφες.
Εν τέλει, ξεχάστηκες.Και δεν βρήκες τις μουσικές του συγκροτήματος του Κ.Αλλά βρήκες ιστορίες,και τις έφερες στο κεφάλι σου ξανά..

Η μουσικοαναστητική εποχή μου

Ήταν θαρρώ χειμώνας του 2007. Γενάρης ας πούμε.Και η εξεταστική χάνεται. Είναι οι καταλήψεις και τα κατάλοιπα εκείνου του Μάη -Ιούνη του 2006. Και συνεχίζεται όλο αυτό το πατιρντί, και πορείες και συνελεύσεις και όλο τα ίδια και τα ίδια για πολύ καιρό.Και παράλληλα πολύς ελεύθερος χρόνος.Και πάνω που έχω αρχίσει να εντρυφώ βαθιά στους Φλόυντ (νωρίς το είχα θυμηθεί) έρχονται κι αυτές οι ατελείωτες ιντερνετικές κουβέντες με τον Μ. και άλλα ακούσματα όμορφα παρέα με την Ε. Και αρχίζει η ανάσταση.Διότι για πολύ καιρό είχα βαλτώσει και όλο άκουγα τα ίδια και τα ίδια.Ε τότε όμως ήταν αλλιώς. Ανάσταση λέμε.Και μπήκαν οι Smiths και ήρθαν ξανα οι Cure, πιο ολοκληρωμένα τώρα, και να σου και οι James και ο L.Cohen.
Διάβαζα και το Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης τότε.Και είχε γίνει το αγαπημένο μου και το είχα συνδέσει με όλες αυτές τις μουσικές αλλά πιο πολύ με τον Cohen και μου άρεσε τόσο. Μου αρέσει να συνδέω καταστάσεις με μουσικές.Το έχω ξαναπει αυτό νομίζω.
Και κύλισε έτσι ο χειμώνας όμορφα και μουσικά και αναζωογονητικά.Διότι έπειτα από ατελείωτο βάλτωμα ,μια τέτοια φάση σου τη δίνει όμορφα. Και μετά πήγα πάλι και στο Decadance, αυτό το ωραίο, που ήταν στο λόφο του Στρέφη, το παλιό.Και είχα καιρό να πάω, από ένα πάρτυ νομίζω στο 2ο έτος..Με τη Δ. είχα πάει.Και μιλάγαμε πολλή ώρα και ήμουν χαρούμενη γιατί είχα αρχήσει να ζω και να αναζωογονούμαι μετά από καιρό , και γιατί όμορφα πράγματα γίνονταν, ερχόταν και η άνοιξη.
Καλά, προσωρινά ήταν αυτά.Η χαρά και τα λοιπά.Μετά ήρθαν οι ζόρικες μέρες και εποχές.Όμως από όλο αυτό έμεινε η μουσική.Και οι εικόνες οι συνδεδεμένες μαζί της.Και τα πρόσωπα και τα συναισθήματα, άσχημα και όμορφα.Αλλά κυρίως η μουσική.Όταν υπάρχει μουσική όλα κάπως είναι αλλιώς.Και γω από τότε φροντίζω να την ανασταίνω την μουσική μου που και που.Και να μην βαλτώνω.Για να έχεις να θυμάσαι καλέ μου,και να συνδέεις. Και να ομορφαίνουν όλα με αυτήν.Ή και να ασχημαίνουν.Τι πειράζει;Αφού η μουσική θα σου μείνει στο τέλος.

η πρώτη σαβούρα του 2011.γενικώς.

Ήρθαμε στην Αιντχόφα, στις 3 του Γενάρη.Αν είναι δυναμόν,πριν από τα Φώτα και τον Φωτισμό.Πρώτη φορά σταματώ διακοπές τόσο γρήγορα.Ούτε που πρόλαβα να καταλάβω τι έγινε αυτές τις μέρες στην όμορφη Αθήνα.Διότι όταν πρέπει μέσα σε 16 μέρες να στριμώξεις φίλους, οικογένεια, γνωστούς αγαπημένους, καφέδες, ποτά και τραπέζια και φαγοπότια, δεν σου μένει χρόνος να καταλάβεις τι γίνεται.Απλά τα κάνεις όλα, μηχανικά ή και όχι, και αυτό είναι.
Έτσι είπα προχθές.Αυτό ήταν.Ακούγαμε με τη μαμά και την Ελένη Simon & Garfunkel να τραγουδουν για την Cecilia, κι επρεπε σε μια ώρα να φύγω.Και δεν ήθελα..
Ήρθα όμως.Και ήρθε μαζί μου και η πρώτη σαβούρα μες τη μάπα.Αυτή από την συζήτηση με τον Π.Όπου είπαμε πολλά, κλάψαμε ακόμα πιο πολύ και τώρα, αν και έχουμε πει να κάνουμε σαν να μην συνέβει ποτέ, εγώ είμαι παγωμένη μέσα μου.Σαβούρα μεγατόνων ήταν.Και πόνεσε πολύ.Θα δούμε.Δεν είμαι στην πιο αισιόδοξη και χαρούμενη φάση μου τελευταία-οι συνθήκες είναι απαγορευτικές-αλλά δεν μπορώ να κάνω και τίποτα διαφορετικό.Αλλιώς θα φλιπάρω. Αισιοδοξία για να την βγάλω καθαρή.
Σήμερα έφαγα και την πρώτη actual σαβούρα για το 2011.Βαρέθηκα να πάρω ποδήλατο, είπα να περπατήσω ως την βιβλιοθήκη , είχε κι έναν ήλιο με δόντια όμορφα.Όμορφος ο ήλιος, όμορφα και τα δόντια του. Ο πάγος όμως, ξέρεις..Είναι χάλια.Και αυτό το κατάλαβα όταν βρέθηκα φαρδιά πλατιά κάτω. Πατινάρισα λίγο και έσκασα με το αριστερό μπούτι-κολωμέρι.Πλάκα πρέπει να είχα.Μου έπεσαν και τα κλειδιά.Έτρεχα μετά να τα βρώ.Εκεί ήταν ακόμη.
Και τώρα είμαι στην μίζερη βιβλιοθήκη του TU/e και ασχολούμαι με μια απο τις πολλές εργασίες.Σκέψεις πολλές,το μυαλό μου όχι εδώ.Αυτό είναι το μόνο σίγουρο.
Τι κι αν είπαμε δεν το σκεφτόμαστε.Πλάκα μου κάνεις; Πώς;
Τι κι αν μου λένε ότι όλα θα πάνε καλα πίσω στο σπίτι.Πλάκα μου κάνεις; Πώς να φύγει το μυαλό από εκεί;
Μπορεί να φταίει και το ότι είμαι φορτισμένη από την επιστροφή.Αρνητικά.Αν ήμουν σωματίδιο θα ήμουν ανιόν.Ε?
Όμως δεν θα είμαι αχάριστη και θα πω πως οι διακοπές στην Αθήνα είχαν και τις όμορφες στιγμές τους..Τα φλουριά στην βασιλόπιττα-2 στα 2 για τον μπαμπά μου.Η μπαρότσαρκα με την Έ, την Ν. και την αδερφή μου.Το βράδυ της παραμονής.Τα κρασιά και οι ρακές. Τα φλερταρίσματα όλων όσων βρήκαν τις φετινές γιορτές για να εμφανιστούν( ή να επανεμφανιστούν), οι αγκαλιές της μαμάς, η φροντίδα στον μπαμπά..Είχαν και τα καλά τους οι γιορτές.Και για αυτό τώρα μάλλον μου λείπουν όλα.
Ναι.Ήταν τα χειρότερα και δυσκολότερα Χριστούγεννα φέτος.Σκατίλα άπειρη.Αλλά τα αναπολώ.Πώς γίνεται;
Ας πάνε όλα καλά..
Η δύναμη στερεύει καμιά φορα..