Η Μαργαρίτα λέει

Mood: cool
Listening: Maserati-Cities at the moment (πριν έπαιζαν οι Madrugada πάλι)
Drinking: Νες. (Κι άμα πονάει ο λαιμός θα πίνω νες λένε οι Χατζηφραγκέτα)
Eating: Τίποτα τώρα.
Thinking: Πολλά σκόρπια πράγματα..Δες..



Σκόρπιες σκέψεις τώρα..
'Ηταν Μάρτιος.6 Μαρτίου του 1994.Και ήταν πάλι Κυριακή, μέσα στις απόκριες.Είχε τα γενέθλιά της η φίλη μου η Φ. από το μπαλέτο και έκανε μασκέ πάρτυ, στο οποίο εγώ είχα ντυθεί κουνέλι και η Φ. περιστέρι, με τις στολές τις αντίστοιχες που φοράγαμε στην καλοκαιρινή παράσταση όταν είχαμε ανεβάσει το τσίρκο (εγώ και η Φ. σαν μεγάλα ταλέντα κάναμε και τα ζωάκια, και τις μαζορέτες, και τους παγοδρόμους και ούτε εγώ θυμάμαι τι άλλο-αλλά δεν θέλω να καταλήξω εκεί).Το πάρτυ ήταν πρωινό κι έτσι το απόγευμα όταν γύρισα σπίτι πληροφορήθηκα ότι πέθανε η Μελίνα Μερκούρη.9 χρονών εγώ τότε, ούτε που είχα ιδέα για το αν ήταν σημαντική η Μερκούρη ή όχι.Το μόνο που ήξερα ή μάλλον το μόνο που είχα στο μυαλό μου, ήταν κάτι αφίσες της που έκανε με τα δάχτυλα το σήμα της νίκης.Έμαθα λοιπόν ότι πέθανε και έβλεπα να το συητούν όλοι και να έχει γίνει ένας χαμός και να σου στην τηλεόραση "Τα παιδιά του Πειραιά" να παίζουν νονστοπ, και να σου και η "Στελλα" , η τρομακτική στα μάτια μου σκηνή του μαχαιρώματος.Και είδα και τον μπαμπά μου να κλαίει.Πρώτη φορά στη ζωή μου.Στο σαλόνι ήμασταν, έβγαζε τα ρούχα του στο γνωστό σημείο μπροστά στην τραπεζαρία και έβαζε πυτζάμες.Και τον είδα να κλαίει.Με λυγμό. "Μπαμπάκα, γιατί κλαις;".."Ήταν πολύ καλός και σημαντικός άνθρωπος αυτή η γυναίκα παιδάκι μου", μου απάντησε τρυφερά.Και δεν είπα τίποτα άλλο. Στεναχωρήθηκα που έκλαιγε, αλλά δεν κατάλαβα ποτέ.Και ούτε ξαναρωτησα.Μετά με είχε πάρει η Φ. τηλέφωνο και μου έλεγε πως είναι πολύ περήφανη που την ημέρα των γενεθλίων της πέθανε η Μερκούρη.Τι σκέφτεται ένα 9χρονο..
Επόμενη σκόρπια σκέψη.
Την Παρασκευή είχαμε πάει σε ένα live στο POPEI που είχε ελεύθερη είσοδο.Σκα παίζανε.Και πήγαμε κι εμείς, στην τρίτη μπάντα βαρεθήκαμε και φύγαμε.Αλλά πάλι δεν ήθελα να καταλήξω εκεί. Στο λάιβ αυτό λοιπόν είδα τον γνωστό τύπο που έχω πετύχει τουλάχιστον 4-5 φορές αυτό το μήνα. Έλληνας είναι, καμιά 40αριά, και μας είχε πιάσει την κουβέντα τότε στο Parktheater που είχαμε πάει να δούμε το Netherlands Dance Theater. Είναι καινούριος στο Αιντχόβεν, και ήρθε εδώ για να βρει δουλειά.Διάλεξε το Αιντχόβεν επειδή ήταν κι ένας φίλος του εδώ.Από τότε τον΄έχω πετύχει πολλές φορές.Πάντα μόνο του. Στο καφέ την Κυριακή, σε μπαρ, στο λάιβ προχθές..Λυπήθηκα.. Έδειχνε μόνος πολύ.Και όχι χαρούμενος.Και περίεργος.Μπορεί και να το απολάμβανε, δεν ξέρω.Το μόνο που σκέφτηκα είναι το πόσο δεν αντέχω την μοναξιά..
Άλλη σκέψη ξανά.
Διάβασα "Το μαγαάκι των αυτοκτονιών" του Jean Teule. Και άμα δεν το έχετε διαβάσει να το κάνετε γιατί είναι υπέροχο. Από εδώ το βρήκα, και η φίλη μας, μας πληροφορεί πως θα βγει και σε ταινία την οποία θα δούμε όπως και δήποτε!
Τώρα ξεκίνησα το Norwegian Wood και πολύ μου αρέσει ως τώρα..2 κεφάλαια ρουφήχτηκαν εχθές, παρά τον πονοκέφαλο και την απροσδόκητη εμφάνιση του Π..
Αυτά..

μουσικουλα

Είπα θα επανέλθω και επανήλθα.Τίμια.
Λοιπόν σήμερα όλη μέρα ακούω Λουκιανό Κηλαιδόνη.Και είμαι πολύ χαρούμενη διότι ανακάλυψα έναν δίσκο του παλιό, τον "Αχ Πατρίδα μου γλυκιά" που είναι τίγκα σε παιδικά τραγούδια, παραδοσιακά και μη..Και θυμήθηκα πολύ τα παιδικά μου χρόνια κλπ και συγκινηθηκα.
"Ήτανε μια φρεγάτα παιδιά, ήτανε μια φρεγάτα, Γλάρο τη λέγανε, κάνε μια καντηλίτσα, Γλάρο τη λέγανε κάνε μια καντηλιά"
"Στραβός βελόνα γύρευε ολα ολά, στραβός βελόνα γύρευε ολα ολά,μέσα σε αχυρώνα βατζιτσέλο βατζιτσό,μέσα σε αχυρώνα βατζιτσέλο βατζιτσό"
"Μια γίδα μια φορά κουνώντας την ουρά εχώθηκε κρυφα να φάει κουκιά χλωρά"
"Να το να το το δακτυλίδι, ψαξε ψαξε δεν θα το βρεις"
"Εις το βουνό ψηλά εκεί ειν εκκλησιά ερημική" και τέτοια.
Χαρά μεγάλη πήρα και θυμήθηκα που ήμουν παιδάκι και τα μάθαινα αυτά από τις κασέτες που μου έπαιρνε η μαμά μου..Στο σχολείο δεν μας τα μάθαιναν πάντως.Ποτέ.Όλο τα γνωστά χιτάκια "Μια ωραία πεταλούδα" και "Αχ κουνελάκι". Το "Ήτανε ένας κιθαρίστας μεγάλος και τρανός αρτίστας" η μαμά μου μου το έμαθε.Για να είμαι όμως δίκαιη, στο δημοτικό είχαμε μια δασκάλα μουσικής υπέροχη, που μας μάθαινε τέτοια όμορφα τραγούδια..Όπως την "Πέρδικα" που ακούω τώρα...Ήταν φοβερή η κυρία Ε...Ειδικά μετά τον κύριο Π. που μας μάθαινε όλο κάτι εκκλησιαστικά, διότι ήταν ψάλτης , και μας έβαζε να γράφουμε τους στίχους των τραγουδιών στο τετράδιο με οξείες και δασείες και περισπωμένες..Για να μάθουμε λέει..Που εμείς δεν είχαμε μάθει καλά καλά να γράφουμε με τον τόνο, τον κανονικό, της δημοτικής.Τέτοιους βαρεμένους στέλνουν στα σχολεία.Εν πάση περιπτώση..
Σήμερα όπως είπα ακούω τον αγαπητό Λουκιανό και αναρωτιέμαι ποια γουστάρει..Την Γωγώ ή την Μάρη? Η Γωγώ είναι αυτή που τα είχε με τον Άρη πριν τα φτιάξει με την Μάρη , στο "πού βαδίζομεν κύριοι". Όποιος ξέρει ή κατάλαβε ας μου πει.Γιατί εγώ μπερδεύτηκα.

Παιδικά παιχνίδια

Θυμάμαι το παλιό μας σπίτι. Εκείνο στην Δικαιάρχου.Δεν ήταν μεγάλο.Ήταν όμως ζεστό και το αγαπούσα πολύ.Με το ζόρι χωράγαμε.Ειδικά όταν ήρθε και η αδερφή μου και αρχίσαμε να μεγαλώνουμε.Αλλά ήταν το πιο όμορφο. Οι ηλιόλουστες Κυριακές , με τον μπαμπά να κλαδεύει τα φυτά στην βεράντα και μένα να κάνω ποδήλατο γύρω γύρω με την χακί φόρμα μου.Και τα καλοκαιρινά βράδυα γυρνάγαμε την τηλεόραση προς την βεράντα και βλέπαμε τρεις χάριτες τρώγοντας καρπούζι και μυρίζοντας το γιασεμί.Κι όλα αυτά στο κέντρο της Αθήνας.
Με την Ελένη , όταν πιά ήταν σε θέση να παίζουμε (γιατί είχε γεννηθεί πολύ μικροσκοπική σε σχέση με τις προσδοκίες μου- τέτοιο ούφο ήμουν που περίμενα να βγει από την κοιλιά της μαμάς μου ένα κανονικό παιδάκι έτοιμο να παίζει μαζί μου-) , παίζαμε τις εξερευνήτριες στο σαλόνι μας.Το καφέ χαλί ήταν η άμμος στην παραλια και το πράσινο η θάλασσα.Οι πολυθρόνες, το τραπέζι και ο καναπές ήταν τα βράχια. Τέλειο.
Κάποια πρωινά που ήμουν σπίτι,είτε γιατί δεν είχα σχολείο , είτε γιατί είχα μείνει σπίτι για κάποιο λόγο, καθόμουν δίπλα στο πικάπ-κασετόφωνο, και κοίταγα τις κασέτες και τα βινύλια της μαμάς μου.Καμιά φορά έβαζα και μουσική..θα ήμουν 5 χρονών.Πάντα τα ίδια τραγούδια έβαζα και πάντα τους ίδιους δίσκους κοίταζα. Και προσπαθούσα να διαβάσω τους τίτλους και τα γραμματάκια, και όταν δυσκολευόμουν ρώταγα. Έτσι έμαθα να διαβάζω πριν το δημοτικό αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.
Έβαζα λοιπόν πάντα και άκουγα το "Δικαίωμα" της Πρωτοψάλτη.Πάντα άκουγα με συγκεκριμένη σειρά τα τραγούδια που μου άρεσαν. "Ώπα είπα λέω", χορός και πανηγύρι εκεί,"Στη Ραφήνα", "Ζήτα μου ό,τι θες", "Εφήμερες αγάπες"-πόσο το λάτρευα αυτό-, "Χειροκρότημα" που δεν καταλάβαινα τι εννοούσε όταν έλεγε αν μας αντέξει το σκοινί και την φανταζόμουν κρεμασμένη από τα σκηνιά της αυλαίας, και τέλος τα "Παιδικά παιχνίδια" που ήταν και το αγαπημένο μου, και νομίζω είναι ακόμα το αγαπημένο μου από αυτόν τον δίσκο.
Μετά έπιανα τα βινύλια, και κοίταγα τις φωτογραφίες και ό,τι μου τράβαγε το μάτι. Πάντα συγκλονιζόμουν με το εξώφυλλο από τα "Πέτρινα Χρόνια", του Σπανουδάκη. Έδειχνε την Θέμιδα Μπαζάκα πίσω από κάγκελα να απλώνει τα χέρια της προς τα έξω. Εγώ τότε δεν ήξερα ποια ήταν , ούτε και τίποτα για την ταινία , και έφτιαχνα ιστορίες με το μυαλό μου..Ότι ήταν μια γυναίκα , που την έιχαν κλείσει άδικα στην φυλακή και της είχαν πάρει το παιδάκι της.Έτσι καταλάβαινα από την απόγνωση στο βλέμμα της..

Μετά έπιανα το "'Οταν σου λέω πορτοκάλι να βγαίνεις" των Κατσιμιχαίων και κοίταγα την εικόνα , και έβαζα την "Συνέλευση των ποντικών". Μα τι αλμπουμάρα όπως κατάλαβα πολύ αργότερα. Τέλος έπιανα Σαββόπουλο "ΖΗΤΩ το ελληνικό τραγούδι" και κοίταγα τις ζωγραφιές στο εξώφυλλο. Αυτά έκανα και χαιρόμουν μόνη μου.
Ανεμελιά. Τέλος.