..three long years and your favorite man...

Αυτό το συναίσθημα που ξυπνάς μέσα στον ύπνο σου και χτυπάει η καρδιά σαν να είναι έτοιμη να σπάσει, καιρό είχα να το νιώσω. Όνειρο γεμάτο αγωνία και ήχοι από κουνούπια στ' αυτιά μου.
Έβλεπα λέει ότι ήμουν στον ηλεκτρικό, σπίτι ήθελα να γυρίσω. Είχα πιάσει κουβέντα με 2 ανθρώπους δίπλα μου και απέναντί μου (διότι καθόμασταν) και συζητούσαμε για κάτι σημαντικό μεν, όχι ευχάριστο δε.Δεν θυμάμαι τι ακριβώς..Κάπου εκεί λέει με πήρε ο ύπνος.Και όταν ξύπνησα είχα φτάσει στις Σέρρες. Αγωνία, πως θα γυρίσω, πού θα μείνω, αν έχει ηλεκτρικό που να με γυρνάει από τις Σέρρες στην Ομόνοια..Πήρα τηλέφωνο λέει την αδερφή μου να την ενημερώσω να μην ανησυχει.Προφαν'ως και γελούσε μαζί μου.Εν τέλει και για να μην σας τα πολυλογώ είχε τραίνο.Μπήκα μέσα, ήταν και 3 κοπέλες και τους είπα την ιστορία μου και μου παν να μην ανησυχω γιατι θα προλάβω άνετα να είμαι στην Ομόνοια πριν τις 2..Απλώς ίσως έπρεπε να αλλάξω τραίνο στη Ν. Ιωνία..Κάπου εκεί ξύπνησα παιδιά, γιατί νόμιζα πως 3 κουνουπάκια σβουρίζανε.Εν τέλει ήταν ιδέα μου, δεν είχα αφήσει κανέναν ζωντανο πριν κοιμηθούμε. 4 δολοφονηθηκαν. Ιδρωμένη πήγα για πιπι, και γυρισα να συνεχίσω τον ύπνο μου.Αμ δε..τετοιο γαριδομάτι δεν έχετε ξαναματαδει..
Περίεργα πράγματα..Μπορεί να έφταιγαν τα 2 αυγά μάτια που έφαγα για βραδυνο. Αφού δεν το σηκώνεις κούκλα μου το πολύ φαί, τι το θες..

Σε άλλα νέα και επειδή ξέρω πως σας έλειψα (τόσο καιρό έχω να γράψω άλλωστε), το ΣΚ που μας πέρασε ήταν κάπως περίεργο.Όχι μωρέ τόσο επειδή ήταν η "επέτειος" τριών χρόνων από τότε που ο Νικάκης έφυγε. Πιο πολύ γιατί όλα συνηγορούσαν στο να μην μπορώ να τον βγάλω από το μυαλό μου.Ούτε αυτόν , ούτε τη μέρα , ούτε τα 3 χρόνια. 
Πάει πέρασε όμως. Και του χρόνου καλα να μαστε.
Καλά θα 'μαστε δηλαδή.
Το whatsapp στο κινητό μου βαράει ασταμάτητα.Πριν 1 βδομάδα , η φιλη μας η Α. ξενητεύτηκε once again, για Ολλανδία αυτή τη φορά.Βρηκε καλή δουλειά, και θα βγάλει πάρα πολλα λεφτα και θα γινει μεγαλη και τρανη και γιάπισσα, αν και λεει πως δε θέλει (να γίνει γιάπισσα) , αλλά πως μάλλον θα γίνει. Ετσι που λέτε, βαράει το κινητό , σκάνε φωτοραφίες από το σαλόνι, από τη βεράντα, από το κάροτσι του σουπερμάρκετ, από την οδοντόβουρτσα.Χαμός. Έμαθε κι η Σ. να χρησιμοποιεί το ιντερνετ στο κινητό της (μετά από 1,5 χρόνο) και επικρατεί ενθουσιασμός και πανηγυρικό κλίμα. Φτάσαν και τα γενέθλια της Β., που σημαίνει οτι 29, και σε 1,5 μηνα κι εγω. Αλλά δε με νοιάζει και πολύ. Μικροδείχνω άλλωστε και επίσης όλα είναι σε μια ομαλή σειρά, άρα γιατί να αγχωθώ.Υγεία κι αγάπη να υπάρχει βρε παιδιά.
Έχω και καινούργιο σπίτι..Σας το πα;;Βέβαιαααα..Οχι δικό μου.Ενοίκιο. Αλλά με συγκάτοικο φανταστικό. (καρδούλεςκαρδούλεςκαρδούλες).Ωραία είναι. Και διαφορετικά.Και δεν ξέρω αν το καταλάβατε αλλά πολύ μ'αρέσει.Αυτά τα νέα.
Επιστροφή στη δουλειά τώρα..issues εχουν να λυθούν..  Καλή εβδομάδα!

Υ.Γ. Η συχνότητα αναρτήσεων μου θα επανακάμψει.Θα το δείτε!Σας απειλώ.

Να τα πώ;

Μάλλον θα τα πω.Όσα δηλαδή μπορώ να πω αυτή τη χρονική στιγμή και όσα βγαίνουν.
Διαβάζετε με δική σας ευθύνη, και αν δεν με ξέρετε και πολύ καλύτερα να μην συνεχίσετε, γιατί θα με πείτε γκρινιάρα και μαλακισμένη και άλλα άσχημα. Αν με ξέρετε και θέλετε ακόμα να με ξέρετε πάλι δική σας η επιλογή, εγώ τώρα για μένα θα τα πώ, κι όποιος θέλει διαβάζει, αλλά με δική του ευθύνη μόνο. Εντάξει;
Πάμε.


Μάλλον θα τα πω.Όσα δηλαδή μπορώ να πω αυτή τη χρονική στιγμή και όσα βγαίνουν. Είναι πολύ νωρίς ακόμα. Κανένα ξέσπασμα μεγάλο, μια παγωμάρα μόνο. Το μυαλό σε συνεχή λειτουργία για κάποιο λόγο.Υποθέτω για να μην σκέφτεται. Αλλά σκατά.Πλήρης αποτυχία , όλο σκέφτομαι, άλλη δουλειά δεν κάνω. Τις μέρες αυτές η πόλη (ο Θεός να την κάνει) μου φαίνεται πιο άσχημη από ποτέ. Άσχημη και παγωμένη.Βοηθούσαν και τα χίονια τις προηγούμενες μέρες, αλλά δεν εννοώ αυτό. Είναι παγωμένη ρε παιδί μου.Σαν να είναι μια στεναχωρημένη πόλη. 
Σήμερα έβρεξε.Η θερμοκρασία ανέβηκε απειλητικά στους 3 βαθμούς και η βροχή έλιωσε τα χιόνια. Περιμένα λίγο μήπως ξεπλύνει καμιά ασχήμια.Αυτή η ελπίδα που εμείς οι αισιόδοξοι έχουμε ενίοτε.Αλλά τζίφος φίλοι μου.Εξακολουθεί να είναι άσχημη η πόλη, και όλα. Και παγωμένα ακόμη. Όπως είναι τα χέρια μου, η μύτη μου και τα πόδια μου. 
Παίζει να έχω χάσει και λίγο την αίσθηση του χρόνου. Φέτος( όχι το 2013, τη σεζόν εννοώ, από Σεπτέμβρη και μετά ) μου φαίνονται όλες οι μέρες ίδιες..Η διαφορά έγκειται στο αν θα κάτσω στον καναπέ το σαββατοκύριακο ή στην καρέκλα της τραπεζαρίας. Και την τελευταία βδομάδα νιώθω να έχω χάσει λίγο και την αίσθηση του χώρου.Πραγματικά είναι πολύ όλο αυτό. Ο καιρός είναι πολύς.Που εχει περάσει.Και που μένει.Και ταυτόχρονα είναι και λίγος.Που έχει περάσει και που έχει μείνει. Και δεν ξέρω και πολύ τι λέω. Απο Σεπτέμβρη και μετά η Μαργαρίτα ήταν χαρούμενη τον Δεκέμβρη. Και τις πρώτες μέρες του Γενάρη.Μονο. Κακό κακό. Ναι μωρέ , το καταλαβαίνω. Δεν είμαι χαζή. Αλλά ξέρω και πότε θα ξαναείμαι χαρούμενη και με όρεξη για ζωή και γενικά Μαργαρίτα.  Μη λεμε μαλακίες.Δε θέλω να γκρινιάζω αλλά όλο αυτό κάνω όταν είμαι εδώ. Μου φταίνε όλοι και όλα και χαμογελάω λίγες στιγμές που είναι πιο ευχάριστες..Αυτές που θα μιλήσεις στο τηλέφωνο, ή θα λάβεις το αναπάντεχο μήνυμα ή θα ακούσεις ένα τραγούδι ή θα πάρεις την κιθάρα και θα παίξεις κάτι που σ αρέσει..
Πάλι καλά.
Και τώρα τι.Εγώ ας πούμε τώρα αν μπορούσα θα ήμουν εκεί.Με την Ε. και μετά δεν ξέρω.Εκεί θα μουν πάντως. Δεν παρατάω τίποτα όμως γιατί είναι κι αυτός ο γαμημένος εγωισμός μου που δεν με αφήνει.Ο εγωισμός όμως αυτός που μόνο εναντίον μου βγαίνει.Δεν είναι αυτός δηλαδή που λες ΕΓΩ πρώτα και κανεις αλλος.Οχι ρε. Χαλάκι να μας πατήσουν ακόμα.Με μικρά ή μεγάλα γράμματα. Είναι ο εγωισμός του "εγω θα τα καταφέρω" . Δεν ξερω αν το λενε καν εγωισμο αυτό, αλλά τελευταία μπούμερανγκ μου γυρνάει νομίζω και όσο πάω να το ρίξω πίσω το μπούμερανγκ και να το κάνω φρίσμπι και να φύγει μακριά και να πάρει μια φυσιολογική πορεία, τόσο αποτυγχάνω.Και να σου η λούπα σκέψεων κι άντε πάλι απ την αρχή σαν το άγραφο χαρτί που λέει κι ο Νικολάκης ο Πορτοκάλογλου..
Κοιταω κάθε πρώι στον καθρέφτη τη μούρη μου. Και είμαι άσχημη.Από μέσα. Όπως πριν 1.5 χρόνο περιπού.Ή λίγο λιγότερο, η συσσορευτικά. Και αυτό είναι που πρέπει πρώτα να τακτοποιηθεί. Γιατί το ρεζουμέ είναι ένα. Άν κοιτάξω στον καθρέφτη και πω μπάζο είσαι, αυτόματα ο συνειρμός λέει "όχι εσύ..η ψυχούλα είναι λίγο μπάζο τελευταία.". Αυτά τα ευχάριστα είχα να πω.Ελπίζω να μην το φτάσατε ώς το τέλος.

an end has a start

Μπήκε το 2013 μάγκες και ούτε που πήραμε χαμπάρι.Και να 'μαι πίσω στην Αιντχόφα τη καλή για να τελειώσω αυτό που ξεκίνησα 2.5 χρόνια πριν. 

Η κλασσικούρα τώρα, και ατάκα που συνηθίζεται, θα ήταν : "μαλακααααα..πως πέρασαν 2.5 χρονια..ούτε που τα κατάλαβα!"...Λυπάμαι δεν θα την πω. Τα καταλαβα πολύ καλά αυτά τα 2.5 χρόνια, και εσείς μαζί μου πιστοί μου αναγνώστες, που με διαβάζατε να γκρινιάζω κάθε λίγο και λίγακι. Ευχαριστώ και θα σας αποζημιώσω. Πάρτε ένα ωραίο τραγούδι που ακούω τώρα και χαίρομαι μόνη μου.

Τα κατάλαβα που λέτε αυτά τα 2.5 χρόνια, αλλά δε πειράζει γιατί τελειώνει ο καιρός. An end has a start λένε οι Editors και αυτή η αρχή είναι σήμερα. Πάμε να τελειώνουμε γερά γερά. 

Σε άλλα νέα τώρα, είπαμε ότι το 2013 μπήκε και δεν το καταλάβαμε.Και μπήκε κάπως μελαγχολικά ας πούμε, αλλά με ένα συναίσθημα ότι θα είναι μια καλή χρονιά.Γενικότερα. Τελευταία το ένστικτο μου δεν κάνει και πολλά λάθη, οπότε βασιστείτε σε τούτα τα λόγια μου.Όλα καλά και την υγειά μας να έχουμε.

Δεν έκανα απολογισμό του 2012.Συνήθιζα να κάνω κάθε χρόνο.Αν ψαξετε τις παλιές αναρτήσεις θα τους βρείτε τους απολογισμούς μου.Του 2008 είναι ΕΔΩ ας πούμε.Φέτος δεν έβγαινε και πολύ.Ούτε πέρσι.Ήταν λίγο με το στανιό.Γι αυτό φέτος δεν έγινε καν.Εξάλλου τι να έλεγα;Οκ , δεν ήταν τόσο χάλια όσο το 2011, αλλά μεταξύ μας τώρα, δεν ήταν και καλά..Μόνο ότι πέρασε νεράκι.Με τα πάνω και τα κάτω του. Αλλά πέρασε.Και έχουμε 2013 τώρα, άρα αυτό κοιτάμε.Είθε να είναι μια ωραία χρονιά, έτσι όπως την προδικάζει το ένστικτό μου, γεμάτη χαμόγελα, υγεία και αγάπες. Αυτά. Δεν είναι ένα γιορτινό ποστ αυτό , να εξηγούμαστε.Αλλά δεν τα είπα τα ευχετήρια λόγια πριν και ήταν κρίμα.Άλλωστε τόσα χρόνια διαβαζόμαστε.

Μαργαρόλι στο Αιντχόβεν. Την πόλη για την οποία το μόνο που ήξερα όταν ήρθα, ήταν η ποδοσφαιρική της ομάδα.Απο τα τσαμπιολι , και από το τραγούδι εκείνο των Ημισκουμπρίων που λίγοι μάλλον θυμάστε, αλλά ξέρω σίγουρα δύο που το ξέρουν και τους αγαπώ γι αυτό.Αιντχόβεν και μυαλό κάπου εκεί στην Αθήνα, σε μια αγαπημένη κυρία που μας έχει τρομάξει.Αλλά είναι μάγκας και δεν τη φοβόμαστε.Είναι και το ένστικτο που σας έλεγα..enough said.

An end has a start είπαμε ε.Αντε να του δίνουμε. 

κιλά, βάρος, άσκηση κλπ κλπ

Έβλεπα στον ύπνο μου ότι ήμουν λέει σε ένα ζαχαροπλαστείο, τίγκα στα γλυκά και στα κέικ και στις σοκολάτες και έπαιζα σε ένα παιχνίδι που έπρεπε να περάσω μέσα σε 1 λεπτό από όλους τους πάγκους και να αγγίξω όλα τα γλυκά.Θα έλεγε κάποιος ότι αυτό είναι ένα αγχωτικό όνειρο.Όχι αγαπητοί αναγνώστες.Καθόλου δεν με άγχωσε.Σας πληροφορώ ότι πέρναγα από τους πάγκους με τρομακτική ταχύτητα , αγγιζα τα γλυκά και μου έμενε και χρόνος.Τα χέρια μου γεμάτα σοκολάτες και ψύχουλα, και γω ευτυχής.Μάλιστα, είχα χρόνο για να κοιτάξω και τα είδη σοκολάτας και να τα δοκιμάσω κιολας..Ξύπνησα με μια λιγούρα, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. 

Χθες έπεσα πάνω σε ένα blog που έλεγε ότι healthy is the new skinny και είχε διάφορες αναρτήσεις που το υποστήριζαν αυτό τόσο σωστά και τόσο όμορφα. Και σκεφτόμουν μετά, ότι ναι ρε παιδί μου, πολύ σωστά και άγια όλα αυτά που λες, αλλά φτουράνε άραγε σε ένα άτομο που έχει "φέρει πειν" μια διατροφική διαταραχή; Γιατί ναι.Μπορεί να είναι προφανές για κάποιον φυσιολογικό άνθρωπο αυτό, ότι το να είσαι υγιης σε κάνει αυτόματα και πιο όμορφο, αλλά σίγουρα δεν είναι το ίδιο για κάποιο άτομο που σκέφτεται "αλλιώς".Και είναι πολύ μπέρδεμα αυτό το αλλιώς.

Πάνε 2-3 χρόνια από τότε που το βάρος μου ξεκόλλησε από τα 47 κιλά και άρχισα να τρώω πιο κανονικά. Και λέω πιο, γιατί η πετριά στον εγκέφαλό μου υπάρχει ακόμα, και σε μεγάλο βαθμό. 

Και θυμάμαι στις αρχές, την πρώτη φορά που είδα την ζυγαριά να πιάνει 50 πόσο πολύ είχα στεναχωρηθεί και είχα φρικάρει. Ένιωθα σαν ένας μπόγος που κινείται και δεν μπορούσα να με ανεχτώ.Αυτό κράτησε λίγο όμως, γιατί ο οργανισμός μου άρχισε να παίρνει τα πάνω του, να πυκνώνουν τα μαλλιά μου, να λάμπει λίγο το δέρμα μου, να γίνομαι άνθρωπος. Και εκεί είδα έμπρακτα το ότι η υγεία σε κάνει πιο όμορφο. Κι αυτή η συνειδητοποιήση όμως χρειάστηκε πολύ αγώνα και ακόμη δεν έχει εντυπωθεί στο μυαλό μου. 

Εκεί που ήθελα να καταλήξω με αφορμή εκείνο το blog είναι ότι απέχει πολύ το να διαβάσεις κάτι και να συμφωνήσεις, από το να το συνειδητοποιήσεις. Αν είσαι τυχερός και μπορέσεις να αντιμετωπίσεις κάποιου τέτοιου είδους ανωμαλία, (θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό,που έχω σε μεγάλο βαθμο εντιμετωπίσει κάτι τετοιο) αναπτύσεις μηχανισμούς και άμυνες που σε κρατανε.Η κάτω βόλτα είναι εξαιρετικά εύκολο να παρθεί βέβαι..αλλά λέμε..

Αυτοί οι μηχανισμοί είναι πραγματικά πολύ αστείοι.Οι μηχανισμοί εφησυχασμου. Η συγκάτοικός μου, ας πούμε, ενώνει τα πόδια της.Αν τα μπούτια της αγγίζουν το ένα το άλλο, θεωρεί ότι πάχυνε, και δεν τρώει βραδυνό για δύο μέρες. Εγώ από την άλλη,  αν νιώσω ότι έχω παρει βάρος, παω στα μαγαζιά και δοκιμάζω ρούχα σε μικρά νούμερα, για να μπω μέσα και να νιώσω καλύτερα. Παλιά έκοβα το φαγητό, τώρα ευτυχώς δεν το κάνω αυτό. Μια άλλη γνωστή μου, από το μπαλέτο, θεωρούσε ότι δεν μπορεί να φάει αν δεν ασκηθεί 10 λεπτά κάθε μέρα.Μπορεί να έμπαινε στη θάλασσα 10 λεπτά και να κολυμπούσε, και μετά δεν την ενοιαζε τίποτα.Αν όμως δεν είχε κολυμπήσει ήταν ικανή να μείνει νηστική όλη μέρα.Μια άλλη φίλη, γεματούλα και χυμώδης, που χαίρεται το σώμα της, ένιωθε πολύ όμορφα με το να φάει κάτι παραπάνω (μια κρέπα ας πουμε, με σοκολάτα και μπισκότο) αν δεν έτρωγε το απογευματινό της φρούτο.Τα είχε ισορροπήσει..Μεταξύ μας, η τελευταία ήταν και η πιο ευτυχισμένη...

Εν πάση παεριπτώσει.Πολλά έχω ακούσει και έχω δει, σε άλλους και στον ίδιο μου τον εαυτό.Και πάντα λέω ΥΓΕΙΑ πανω από όλα.Με το πρώτο άγχος για εξετάσεις, εργασία κλπ το ξεχνώ και τα βαζω με το σώμα μου, αλλά πάντα στο ίδιο καταλήγω. Σήμερα ήταν ακόμη μία από αυτές τις φορές,Που ασχολήθηκα αρκετή ώρα με το νούμερο που είδα στην ζυγαριά (Ας όψεται η εργασία για το BIS που έχω) και πώς αυτό μεταφράζεται, και στη συνέχεια μια είδηση με έκανε να σκεφτώ ότι η μακαρονάδα που θα φάω το μεσημέρι, θα με ευχαριστήσει, θα με δυναμώσει και αστοδιαλο δηλαδή, καλά να είμαστε και να μην αρρωσταίνουμε.Και γαμνιούνται οι αρρώστιες όλες.Αυτα. Και γεια σας.

**Αυτή η ανάρτηση δημοσιεύεται μετά από ένα τρομερά ψυχοφθόρο και δύσκολο δεκαήμερο. Σήμερα η λιακάδα βοηθά..

lessons learned και πετάξαμε

Τι μάθαμε:

1.Όταν έχεις πάρει μια απόφαση, καλή ή κακή, υπερασπίσου την και μην κοιτάς πίσω σκεπτόμενος τι θα γινόταν αν είχες αποφασίσει διαφορετικά.Κοινώς, αφού έκανες την βουτιά, σκάσε και κολύμπα.

2.Ποτέ δεν μπορείς να φανταστείς πόση δύναμη υπάρχει.Γενικότερο αυτό.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Απογείωση.Μάτια που κλείνουν.Είναι τόση η νύστα ή απλά δεν θέλω να δω το έδαφος να χάνεται; Το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια.Χα!Πολλές φορές μου συνέβη τους τελευταίους μήνες. Κυριολεκτικά, μεταφορικά..Με κάθε τρόπο..Και τώρα γινόταν.Έφευγα πάλι.Άφηνα ξανά πίσω μου-κάτω μου-όλα όσα αγαπώ και θέλω.Ή τουλάχιστον όσα νομίζω ότι αγαπώ και θέλω στην παρούσα φάση.Και βέβαια εδώ κολλάει το πρώτο από τα "lessons learned".Αυτό με τις αποφάσεις.Σκάσε και κολύμπα.Ή για να ακριβολογώ κιόλας μιας και είμαι στο αεροπλάνο, σκάσε και πέτα.

Μου αρέσει να με δυσκολεύω.Το είπα ξανά αυτό.Δεν ξέρω αν μπορώ να επεκταθώ ή να το εξηγήσω, αλλά το σίγουρο είναι ότι θα μπορούσα άνετα να έχω γράψει εκείνο το τραγούδι των ΦΑΤΜΕ που λέει "Βάλε μου δύσκολα και μη με βοηθάς".Μαζοχισμός.

Να είσαι διακριτική.Άκου εκεί..Όχι..σε ερωτεύτηκα παράφορα και θα βγω να το βροντοφωνάξω.Ευτυχώς δηλαδή που το παλικάρι το γύρισε στην πλάκα και έτσι κάνω την πάπια για λίγο ακόμη.

Δουλειά από δω και στο εξής.Και αφού μου αρέσουν τα δύσκολα, ας δυσκολευτώ έτσι.Και μπορεί μετά να διευκολυνθώ.

Ακόμα πετάμε.Έχει ήλιο. Στο Άμστερνταμ λέει έχει συννεφιά.Συννεφιασμένη Κυριακή μοιάζεις με την καρδιά μου θα μπορούσα να τραγουδώ τώρα.Γενικά θα μπορούσα να τραγουδώ συνέχεια.Τώρα που το σκέφτομαι ένα φοβερό challenge θα ήταν να προσπαθώ να βρω ένα τραγούδι για κάθε στιγμή της μέρας.Καλά όχι για κάθε..Αλλά να χωρίζεις λέει την μέρα σε φάσεις και να σκέφτεσαι ποιο τραγούδι θα μπορούσες να τραγουδας ανάλογα με αυτά που συμβαίνουν.Τέλειο.Θα το κάνω σε επόμενο ποστ.

Αναταρράξεις.Πέφτουμε;Όχι και πολύ.Δεν θά 'θελα.Καλά είναι να πετάς.Γενικότερα.Έχεις μια ευχέρια.Ελευθερία ας πούμε.Τσουπ!Να τη κι η αισιοδοξία.Ήλιος.

Να 'μαστε παλι

Τελείωσε λοιπόν και το 2011, και στο καλό να πάει.Πιο γρήγορα από κάθε άλλη χρονιά πέρασε, κι αυτό είναι που με εντυπωσιάζει φέτος.Οι μόνοι μήνες που πέρασαν απελπιστικά αργά ήταν ο Μάης και ο Ιούνιος, νομίζω για ευνόητους λόγους.Οι υπόλοιποι νερό.

Χάσαμε πολλά φέτος.Κερδίσαμε λίγους πόντους.

Είδαμε 2 φορές το The Wall και αυτό είναι highlight. Είδαμε Suvert Hoyem και Black Heart Procession και And So I Watch you from Afar (αλλά αυτό το τελευταίο μπορεί να ήταν και πέρσι τον Νοέμβρη, δεν θυμάμαι.Μετράει όμως.) εκεί στις Κάτω Χώρες και πολύ τα ευχαριστηθήκαμε. Κάναμε το πρώτο μας ΧΟΝΤΡΟ μεθύσι με ξερατά και άλλα τέτοια γραφικά.Μεγαλοκοπέλα.Στα 25 μου το θυμήθηκα, αλλά δεν βαριέσαι.Έγινε κι αυτό. Χωρίσαμε για ακόμα μια φορά, πέσαμε χαμηλά πολύ για ακόμη μια φορά.Κλάψαμε πολλές φορές.Γενικά μπορώ να χαρακτηρίσω το 2011 σαν τη χρονιά του κλάμματος-και όχι άδικα- και να είμαι και σίγουρη γι αυτό.Είδαμε σε επανάληψη για πολλοστή φορά και τους 10 κύκλους από Φιλαράκια, για να κρατηθούμε στα ίσια μας, όπως και τους Απαραδεκτους και την Ντολτσε Βίτα-αυτο που λεν ζωή γλυκιά- και μας άρεσε επίσης πάρα πολύ.Μετακομίσαμε και αλλάξαμε συγκατοίκους και πολύ γουσταρίζουμε το καινούριο σπίτι.

Γνωρίσαμε κόσμο πολύ, όμορφο κόσμο, άσχημο κόσμο, περίεργο κόσμο.Ψυχάκια και όχι μόνο.Και μάθαμε κι από αυτά.Πήρε κι ο Παναθηναικός το Ευρωπαικό στο μπάσκετ και χαρήκαμε λίγο, αλλά η χαρά ηταν μισή γιατί έλειπε ο κυρ Νίκος μου, που θα φωνάζαμε παρέα και δεν θα τον άφηνα να πάει τουαλέτα για να μην αλλάξει το γούρι.

Έγινε και πισωγύρισμα σε παλιές καταστάσεις άσχημες, τέτοιες του 2008, αλλά το καταφέραμε και ξεπράστηκε και είμαι και πολύ πράουντ για μένα.

Ακούσαμε μουσικές και νιώσαμε πολλά.

Συνειδητοποιήσαμε με σιγουριά πλέον τί είναι σημαντικό, και τί στο καλό θέλουμε από τη ρημάδα τη ζωή.Ανυπομονησία για να φύγουμε από την σκατοχώρα.Την Ολλανδία εννοώ.Και δεν ξέρω τι θα γίνει μεσα στο 12 αλλά είμαι ανοιχτή πλέον.

Διαβάζοντας τις παραπάνω γραμμές φαίνεται μια γεμάτη χρονιά, γεγονός που δικαιολογεί την γρηγοράδα με την οποία πήρε πούλο.Ολ ιν όλ ήταν γεμάτη.Αλλά πικρή.Λείπεις μπαμπά.Πολύ.Τα χαλάει όλα.Αρκεί αυτή η απουσία να με κάνει να μην θέλω να θυμάμαι.Να πω "πάει ο παλιός ο χρόνος , ας γιορτάσουμε παιδιά" και να το εννοώ.Γεμάτη χρονιά και μαλακίες.Γεμάτη ναι.Αλλά με μαλακίες.Απαίσια.

Στον αγύριστο.

Eindhoven και παλι

Δεν μπορώ να πω..ολα φαίνονται καλύτερα.Νέο σπίτι, νέοι συγκάτοικοι, νέες καταστάσεις. Το καλοκαίρι πρόλαβα να μέινω μόνο μια μέρα στο καινούριο σπίτι.Δεν το έζησα καθόλου.Τώρα είναι αλλιως.Γυρνάς και είτε βρίσκεις τους αλλους, είτε τους περιμένεις.Οικογενειακά και όμορφα.Καθόμαστε και τρώμε όλοι μαζί στο τραπέζι.Και είναι καλά.Λέμε βλακείες.Γελάμε.Αράζουμε.Νιώθω όμορφα λοιπόν, all in all. 

Κι αυτή η βροχή δεν με ενοχλει και τόσο. Ή έστω δεν την αφήνω να με ενοχλήσει. Τα υπόλοιπα θα έρθουν.Σιγά σιγά. Και το άγχος που εξακολουθεί να με κατατρώει τον τελευταίο καιρό, θα το αποβάλλω κι αυτό.Οι σκέψεις μου θα μπουν σε σειρά και όλα θα είναι στρωμένα.Τώρα αυτό είναι υπερβολική αισιοδοξία;Κι αν είναι, ποιος χεστηκε; Όλα θα προχωρήσουν.Αμ πως..!

Στο καράβι για τη Σύρο

Είμαι στο Blue Star Ιθάκη και πάω Σύρο.Στην Έφη.Την φίλη μου.Το είπα και στη προηγούμενη ανάρτηση ότι ήμουν εκεί.Είμαι λοιπόν στο καράβι, πίνω πικρό φραπέ.Σκέτο με γάλα.Ένα νεροζούμι σκέτο.Βαπορίσιος που λέμε.Κυριολεξία εδώ.Μουσική στα αυτάκια μας."Παραμύθι" από Περίδη.Παραμύθι.Όπως αυτά που λέμε στα παιδιά.Και σκέφτομαι πως το προηγούμενο βράδυ πριν κοιμηθώ έκανα ζαπινγκ και έπεσα πάνω στο φοβερό παιδικό κανάλι 0-6 το οποίο για άγνωστο λόγο είχε εκπομπή στις 2 το πρωί.Για ποιό λόγο ένα παιδικό κανάλι έχει εκπομπή εκείνη την ώρα;Και ακόμα περισσότερο, για ποιό λόγο την εκπομπή παρουσιάζει μια ξανθιά, ξέκολλη παρουσιάστριαμε τα βυζιά και τα μπούτια έξω, σε ένα ΠΑΙΔΙΚΟ κανάλι. Για τα μεγάλα παιδάκια;Απανταχού ανώμαλοι, δείτε 0-6 και φτιαχτείτε.
Αλλάζει το λαλα στο mp3. Morissey-Suedehead.
Άλλαξα κι εγώ κανάλι από το 0-6.Έβαλα MTV και είχε κάποιο άθλιο τραγούδι (από έναν κάποιο νέο "συνθέτη") και το βίντεοκλίπ του.Ούτε που θυμάμαι τίτλο τώρα. Μου ήρθε στο μυαλό το επεισόδιο από τους "Απαράδεκτους", όπου έχει σκάσει η Θεία Βιργινία, και το βράδυ δεν κοιμάται, αλλά βλέπει βίντεοκλίπ και κάθε τόσο αναφωνεί "Αχ!Η Μαντώ!" .."Αχ!Ο Χαριτοδιπλωμένος". Και κάνω τον παραλληλισμό των νιάτων μου, όπου στεκόμουν με τις ώρες μπροστά από το MTV στην ηλικία των 12-13 περιμένοντας να δω το καινούριο κλιπ των BACKSTREET BOYS.Μεγαλεία!Και χαρά ανείπωτη όταν το πετύχαινα. Πανηγύρια.Η Μαργαρίτα του 97-98. Η αντίστοιχη 13 χρονη Μαργαρίτα του 2011 θα παίρνει άραγε τόση χαρά βλέποντας κάποιο βιντεοκλίπ;Ή απλά θα ανοίγει το λαπτοπ και θα το ψάχνει στο γιουτιουμπ;
Άλλαξε το τραγούδι στο mp3 μέσα σε αυτές τις σκέψεις και αυτή τη φορά μπήκε Belle and Sebastian-Another Sunny Day. Χαρούμενο και όμορφο και μου θύμησε εμένα να πηγαίνω στη σχολή. πρωί, τίγκα ο ηλεκτρικός μέχρι την Βικτώρια, και να βγαίνω στον ήλιο και να σκέφτομαι τον Π. και να νιωθω ευτυχία. Ακριβώς το ίδιο αισθάνθηκα λοιπόν και τώρα.Ένα όμορφο συναίσθημα, κι ας μην είχα κάτι να σκεφτώ για τον Π. πια. Τι σου κάνουν οι μουσικές και οι συνδεδεμένες με αυτά στιγμές..
Μπαίνει το Μακάρι από Χατζηφραγκέτα. Κι εύχομαι το καλοκαίρι φέτος να είναι όμορφο..Χαμόγελο.Και με παίρνει γλυκά ο ύπνος (Αφού έβλεπα όλο το βράδυ βιντεοκλιπ και ήμουν λιώμα)..

Καύσωνας

Είναι λοιπόν μια ακόμη Δευτέρα στην Αιντχόφα, ίδια με όλες τις άλλες, δηλαδή ανούσια και μίζερη όπως όλα τα ξεκινήματα βδομάδας!Σήμερα όμως έχουμε καύσωνα.Ήδη η θερμοκρασία είναι 25 βαθμοί (πολύ περισσότερη ζέστη από όσο ακούγεται) και θα φτάσει τους 29 ο υδράργυρος.Χουχου!Έφτιαξα φράπα δυνατή πριν ξεκινήσω τις δουλειές μου, έβαλα και το πράσινο κοντομάνικό μου γιατί είμαι και παναθηναικάρα, και είμαι έτοιμη για όλα.Το πρόγραμμα σήμερα λέει να ασχοληθώ με εργασίες, και μετά να πάω στη Θ. να κάνουμε γυμναστική με ένα πρόγραμμα που της έδωσε η φίλη της η Ε. Λέμε τώρα..

Περιμένω και την επόμενη Τετάρτη όπου θα πεταχτώ στην Αθήνα την καλή.Και αυτή τη Τετάρτη περιμένω επίσης για 2 λόγους.1) Μπαίνει το καλοκαιράκι και θα φωνάζω γιουπι γιά! 2)Θα δω Black Heart Procession στο Effenaar.

Η μαμά μου κάνει μαθήματα κομπιούτερ με τον θείο Τάκη και έμαθε να ανοίγει και να κλείνει το pc. Έμαθε ακόμα να χειρίζεται το ποντίκι και τι είναι το Shift, το delete, το backspace και το alt. Μεγάλη πρόοδος.Μέχρι να μάθει να σερφάρει βέβαια και να επικοινωνούμε έχουμε καιρό. Δεν πειράζει όμως, ό,τι μαθαίνει κανείς καλό είναι.

Κεφάτα λοιπόν ξεκινάει η σημερινή μέρα.Χωρίς κανένα προφανή λόγο.Αύριο μάλλον πάλι σε μιζέρια θα πέσω, αλλά μιας και σήμερα βγαίνει έτσι, ας το κρατήσουμε και ας το χαρούμε!Ακούω Παπακωνσταντίνου τώρα, Βασίλη, και θυμάμαι τα γυμνασιακά μου χρόνια και γελάω μόνη μου,αλλά τώρα τον κλείνω τον Κυρ Βασίλη και πάω να λιαστώ με τα υπόλοιπα σαλιγκαράκια της Αιντχόφας. Λαντς Μπρέικ βλέπεις.

Χαιρετώ..

αλλιωτικο πασχα

Όταν είναι Μ.Σάββατο και είσαι σπίτι και πίνεις φραπέ ολόσκετο και σιδερώνεις σκέφτεσαι συνήθως τι θα κάνεις την επόμενη μέρα, που είναι Πάσχα και σουβλίζουμε το αρνί, και πού θα πας να σουβλήσεις, στην εξοχή ή πουθενά εκεί κοντά-βέβαια αν ακόμη δεν έχεις κανονήσει, μαλλον σπίτι σου σε βλέπω- και τα λοιπά και τα λοιπά..Έτσι γίνεται συνήθως..Φέτος ήταν αλλιώς.Ο φραπές υπήρχε, ολόσκετος πάλι για να παλευτεί η αυπνία, το σιδέρωμα επίσης.Παίζαν και οι ΧΦ από πίσω για να ξεχνιόμαστε...Η μαγειρίτσα ήταν έτοιμη.Όχι δικιά μας, μας την έφερε μια φίλη..Το μοσχαράκι σιγοψήνονταν στην κατσαρόλα, και οι σκέψεις δεν φτάναν πέρα από το βραδύ..
22:00. Κηφισιά.Νοσοκομείο ΚΑΤ.Μαγειρίτσα, κρασί , μοσχαράκι και ρύζι στις σακούλες..6 κρεβάτια στο δωμάτιο, τα 5 άδεια.Ο μπαμπάς κοιμάται.Η μαμά κάθεταθ δίπλα..Η Ε. και η Ν. έρχονται.Και η μανα τους..Φίλες.Ουσιαστικά.Εδώ.ΑΧριστός Ανέστη και τα ρέστα, φαγητό , γλυκό, μεγάλο το βράδυ..Αυπνία ξανά και ξημερώνει..και γυρνάς στο αδειο και σκοτεινό σπίτι..Μιζέρια,αλλά ρίχνεις και κανα χαμόγελο γιατι νταξ.Δεν πάνε και όλα σκατά, εχεις και όμορφα πράματα να σκεφτείς και να κάνεις...Όπως και τώρα...Και το διαφορετικό αυτό Πάσχα δεν θα θες ούτε να το θυμάσαι..Θα κρατήσεις το παγωτό από τα Εξάρχεια, τις αγκαλιές, την φιλία, τις κουβεντούλες και τα γελάκια.Και όλα θα δείχνουν κάπως καλύτερα..:)

αισιοδοξία ή τι?

Ξύπνησα καλά..Ήλιος, όμορφη μέρα.Άνοιξα την πόρτα μου και μπήκε το φως.Δεν κρύωνα.Ξύπνησα τον Π. Γέλια, χαμόγελα (ακόμα δεν καταλαβαίνω τι έχεις στο κεφάλι σου..ακόμα μου λείπεις πολύ)..Μίλησα με την μανούλα, μαύρισα λίγο, δεν είχε και τα καλύτερα νέα, φόβος, πέσιμο, έτοιμη ήμουν να με πάρει από κάτω και να γαμηθεί ακόμα μια μέρα..Όχι, αυτό δεν έπρεπε να γίνει με τίποτα.Τηλέφωνο τον μπαμπά.Αισιόδοξος, χαρούμενος.Πάντα.Ακόμα και τώρα. Και όπως εδώ και 25 χρόνια γίνεται, η φωνή του και μόνο ήταν αρκετή για να χαμογελάσω και να σκεφτώ πως όλα θα είναι εντάξει.Μπόρα και θα περάσει.Είναι όλα δύσκολα και άσχημα, αλλά ο μπαμπάς μου εμένα δεν μασάει.Είναι ο καλύτερος.
Αισιοδοξία λοιπόν.Ντύθηκα και έβαλα την καινούρια μου μπλούζα, και έφυγα για να αρχίσει η μέρα μου.Και κοιλάει ακόμα πιο αισιόδοξα..
Και μοου αρέσει, και δεν τολμώ να κάνω ούτε μία άσχημη σκέψη γιατί μπορώ!!!!!
Σήμερα θα μαγειρλεψω επιτέλους φαγητό, υγιεινό και νόστιμο.Τόσες μέρες όλο μπούρδες τρώγαμε με τα φιλενάδια μου..


Κοτόπουλο γιουβέτσι κατσαρόλας (μικρός ο φούρνος μου, δεν με παίρνει να το φτιάξω εκεί)

Υλικά

• Κοτόπουλο.Όσο θα φας. Εγώ πήρα μισό μήπως φάει και κανας άλλος.
• Κρεμμύδι.1 μεγάλο.ή δύο μικρά.Ανάλογα τα γούστα.Εγώ μπορεί να βάλω και 2 μέτρια ας πούμε.
• 2 σκελίδες σκόρδο. (αν αντέχεις)
• 1 φρέσκια ντομάτα τριμένη στον τρίφτη
• Πουμαρό.Πελτέ δηλαδή.Βέβαια αν ειναι και αυτή η κονσέρβα με τις ολόκληρες ντομάτες δεν μας χαλάει καθόλου.Τοουναντίον.
• Λάδι.Αρκετό.Και πάλι κατά βούληση πάει (σόρυ, εγώ έτσι μαγειρεύω.Με το μάτι)
• Κριθαράκι (1 κούπα ανα 2 ατομα υπολόγισε-αν τρωνε γυναίκες μένει και λίγο)
  
• Αλάτι και πιπέρι.

Διαδικασία

Σε λίγο λαδάκι τσιγαρίζεις το κρεμμύδι μέχρι να γίνει λίγο διάφανο.Έπειτα προσθέτεις το κοτόπουλο και το αφήνεις να "ασπρίσει" γύρω γύρω και να βγάλει λίγο νεράκι.Μπορείς να προσθέσουμε και λίγο άμα δεις ότι σώνεται.Στη συνέχεια ρίχνεις το σκόρδο και την φρέσκια ντομάτα.Αφήνεις εκεί 2-3 λεπτά να δώσουν το άρωμά τους και ρίχνεις και το πουμαρό σου ή τελοςπάντων τον ντοματοπελτέ σου.ότι έχεις βρε αδερφέ(τιπ: αν δεν έχεις πελτέ, μην αγοράσεις..Τρίψε 2-3 φρέσκιες ντομάτες.Κανουν την ίδια ή και καλύτερη δουλειά).Ανακατεύουμε, ρίχνουμε λάδι, αλάτι και πιπέρι και όσο νεράκι χρειάζεται έτσι ώστε να μπορέσει να μαγειρευτεί το κοτόπουλο.Εγώ φροντίζω η σάλτσα που έχει δημιουργηθεί ως τώρα να καλύπτει το κοτόπουλο.Μόλις πάρει μια βράση, χαμήλωσε την φωτιά και άφησε το κοτοπουλάκι ψηθεί.Στο μεταξύ ετοιμάζεις ζεστό νερό σε μια κατσαρολίτσα.
Τώρα έγινε το κοτόπουλό σου και άκου τι πρέπει να κάνεις.Το βγάζεις απο την κατσαρόλα σου ωραία ωραία και το βάζεις κάπου να κρατηθεί ζεστό.Τι έχει μείνει; Μια κατσαρόλα με φανταστική σάλτσα.Πάρε τώρα το κριθαράκι και ρίξε το εκεί μέσα.Ανακατεύεις συνεχώς, μην ξεχνιέσαι!Κολλάει και θα μείνεις νηστικός αν κάνεις διαφορετικά! Κατα τη διάρκεια προσθέτεις νερό όποτε χρειάζεται.Αυτό το κάνεις μέχρι να γίνει το κριθαράκι.Μην τρομάζεις.Δεν αργεί.Υπολόγισε κανα 20 λεπτο μαξ, από την ώρα που θα το βάλεις στην σάλτσα.
Τελείωσες.Ρίχνεις στρην κατσαρόλα και το κοτόπουλο, ανακατεύεις και σερβίρεις..Μπορείς να βάλεις τυράκι από πάνω.Εγώ είτε βάζω ανθότυρο από την Κρήτη μας την όμορφη , είτε τίποτα..Παραείναι νόστιμο για να του βάλω τυριά!!!!

Καλή όρεξη σε όλους!