Ένα (ακόμα) γράμμα

Χωρίς προσφώνηση.

Είναι 14/12/2014.Και είναι και ένα από αυτά τα βράδυα που θα ήθελα τη παρέα σου. Να πάμε γήπεδο, ή επειδή ο Παναθηναϊκός έχει τα μαύρα του τα χάλια, να πίναμε παρέα μια ρακούλα. Ναι , το αποφάσισα.Αν ήσουν εδώ, αυτό θα ήταν το δικό μας πια.Να πηγαίνουμε να πίνουμε τις ρακούλες μας και να τα λέμε. 
Έτσι που λες. Θα ήθελα τη παρέα σου απόψε.
Σε σκεφτόμουν τη προηγούμενη βδομάδα.Εκεί στη δουλειά.Στη γενική συνέλευση. 
Και το ίδιο βράδυ, στην Απανεμιά. Νομίζω πως θα σου άρεσε πολύ εκεί..Να πηγαίναμε παρέα.Και αν γνώριζες την φίλη μου την Κ. θα την λάτρευες. Κι εκείνη σίγουρα. Αλλά αυτό δεν είναι νέο.Εσένα όλοι σε λατρεύαν. 
Έτσι που λες..Πολύ σε σκέφτομαι. Όλον τον καιρό.Αλλά δεν σε βλέπω πια στον ύπνο μου τόσο συχνά.Δεν έρχεσαι.Αλήθεια, γαιτί δεν έρχεσαι;
Καμιά φορά νομίζω πως έχεις θυμώσει μαζί μου. Πως δεν συμφωνείς με αυτά που κάνω ή με τις επιλογές μου.Στις πολύ μαύρες μου, σκέφτομαι ότι ντρέπεσαι κιολας.
Μετά μου περνάει γιατί μάλλον παραλογίζομαι.Δεν γίνεται ούτε θυμωμένος να είσαι, ούτε να ντρέπεσαι..Για την ακρίβεια δεν ξέρω καν που απευθύνομαι τώρα.Μάλλον εγώ τα χω λίγο χαμένα απόψε.

Να τα πώ;

Μάλλον θα τα πω.Όσα δηλαδή μπορώ να πω αυτή τη χρονική στιγμή και όσα βγαίνουν.
Διαβάζετε με δική σας ευθύνη, και αν δεν με ξέρετε και πολύ καλύτερα να μην συνεχίσετε, γιατί θα με πείτε γκρινιάρα και μαλακισμένη και άλλα άσχημα. Αν με ξέρετε και θέλετε ακόμα να με ξέρετε πάλι δική σας η επιλογή, εγώ τώρα για μένα θα τα πώ, κι όποιος θέλει διαβάζει, αλλά με δική του ευθύνη μόνο. Εντάξει;
Πάμε.


Μάλλον θα τα πω.Όσα δηλαδή μπορώ να πω αυτή τη χρονική στιγμή και όσα βγαίνουν. Είναι πολύ νωρίς ακόμα. Κανένα ξέσπασμα μεγάλο, μια παγωμάρα μόνο. Το μυαλό σε συνεχή λειτουργία για κάποιο λόγο.Υποθέτω για να μην σκέφτεται. Αλλά σκατά.Πλήρης αποτυχία , όλο σκέφτομαι, άλλη δουλειά δεν κάνω. Τις μέρες αυτές η πόλη (ο Θεός να την κάνει) μου φαίνεται πιο άσχημη από ποτέ. Άσχημη και παγωμένη.Βοηθούσαν και τα χίονια τις προηγούμενες μέρες, αλλά δεν εννοώ αυτό. Είναι παγωμένη ρε παιδί μου.Σαν να είναι μια στεναχωρημένη πόλη. 
Σήμερα έβρεξε.Η θερμοκρασία ανέβηκε απειλητικά στους 3 βαθμούς και η βροχή έλιωσε τα χιόνια. Περιμένα λίγο μήπως ξεπλύνει καμιά ασχήμια.Αυτή η ελπίδα που εμείς οι αισιόδοξοι έχουμε ενίοτε.Αλλά τζίφος φίλοι μου.Εξακολουθεί να είναι άσχημη η πόλη, και όλα. Και παγωμένα ακόμη. Όπως είναι τα χέρια μου, η μύτη μου και τα πόδια μου. 
Παίζει να έχω χάσει και λίγο την αίσθηση του χρόνου. Φέτος( όχι το 2013, τη σεζόν εννοώ, από Σεπτέμβρη και μετά ) μου φαίνονται όλες οι μέρες ίδιες..Η διαφορά έγκειται στο αν θα κάτσω στον καναπέ το σαββατοκύριακο ή στην καρέκλα της τραπεζαρίας. Και την τελευταία βδομάδα νιώθω να έχω χάσει λίγο και την αίσθηση του χώρου.Πραγματικά είναι πολύ όλο αυτό. Ο καιρός είναι πολύς.Που εχει περάσει.Και που μένει.Και ταυτόχρονα είναι και λίγος.Που έχει περάσει και που έχει μείνει. Και δεν ξέρω και πολύ τι λέω. Απο Σεπτέμβρη και μετά η Μαργαρίτα ήταν χαρούμενη τον Δεκέμβρη. Και τις πρώτες μέρες του Γενάρη.Μονο. Κακό κακό. Ναι μωρέ , το καταλαβαίνω. Δεν είμαι χαζή. Αλλά ξέρω και πότε θα ξαναείμαι χαρούμενη και με όρεξη για ζωή και γενικά Μαργαρίτα.  Μη λεμε μαλακίες.Δε θέλω να γκρινιάζω αλλά όλο αυτό κάνω όταν είμαι εδώ. Μου φταίνε όλοι και όλα και χαμογελάω λίγες στιγμές που είναι πιο ευχάριστες..Αυτές που θα μιλήσεις στο τηλέφωνο, ή θα λάβεις το αναπάντεχο μήνυμα ή θα ακούσεις ένα τραγούδι ή θα πάρεις την κιθάρα και θα παίξεις κάτι που σ αρέσει..
Πάλι καλά.
Και τώρα τι.Εγώ ας πούμε τώρα αν μπορούσα θα ήμουν εκεί.Με την Ε. και μετά δεν ξέρω.Εκεί θα μουν πάντως. Δεν παρατάω τίποτα όμως γιατί είναι κι αυτός ο γαμημένος εγωισμός μου που δεν με αφήνει.Ο εγωισμός όμως αυτός που μόνο εναντίον μου βγαίνει.Δεν είναι αυτός δηλαδή που λες ΕΓΩ πρώτα και κανεις αλλος.Οχι ρε. Χαλάκι να μας πατήσουν ακόμα.Με μικρά ή μεγάλα γράμματα. Είναι ο εγωισμός του "εγω θα τα καταφέρω" . Δεν ξερω αν το λενε καν εγωισμο αυτό, αλλά τελευταία μπούμερανγκ μου γυρνάει νομίζω και όσο πάω να το ρίξω πίσω το μπούμερανγκ και να το κάνω φρίσμπι και να φύγει μακριά και να πάρει μια φυσιολογική πορεία, τόσο αποτυγχάνω.Και να σου η λούπα σκέψεων κι άντε πάλι απ την αρχή σαν το άγραφο χαρτί που λέει κι ο Νικολάκης ο Πορτοκάλογλου..
Κοιταω κάθε πρώι στον καθρέφτη τη μούρη μου. Και είμαι άσχημη.Από μέσα. Όπως πριν 1.5 χρόνο περιπού.Ή λίγο λιγότερο, η συσσορευτικά. Και αυτό είναι που πρέπει πρώτα να τακτοποιηθεί. Γιατί το ρεζουμέ είναι ένα. Άν κοιτάξω στον καθρέφτη και πω μπάζο είσαι, αυτόματα ο συνειρμός λέει "όχι εσύ..η ψυχούλα είναι λίγο μπάζο τελευταία.". Αυτά τα ευχάριστα είχα να πω.Ελπίζω να μην το φτάσατε ώς το τέλος.

Σε μια κουταλιά νερό (;)

Και έρχονται οι ώρες που πνίγομαι.Νομίζω πως πνίγομαι.Και μπορεί να αυτό να είναι μέσα σε μια κουταλιά νερό, αλλά ναι..Υπάρχει.Και άντε τώρα να πάρω τα πάνω μου και να πω "Ξεκόλλα κορίτσι μου". Έχω ανάγκη να μου πει κάποιος ότι μου έχει εμπιστοσύνη.Και να τον πιστέψω.Δηλαδή σ'εμένα είναι το θέμα για ακόμα μια φορά. Κι όχι ότι το πρόβλημα είναι πολύ σοβαρό..Η εργασία που δεν βγαίνει, το δύσκολο μάθημα που έμεινε, η διπλωματική, τα οικονομικά, τα πάχη μου, τα κάλη μου, η μοναξιά (που ομολογουμένως είναι αφόρητη ανα στιγμές), η χαζομάρα μου στον εγκέφαλο..Άγχος. Θα τα καταφέρω άραγε; Ας μου το πει κάποιος..Αλλά να βγεί και να μου το πει υπεύθυνα. Να το πιστέψω. Έστω και στον ύπνο μου...
Για την ώρα ακούω μουσική. 

σκατιλα και μια συνταγή

Συμφωνώ ότι ο τίτλος δεν ακούγεται ή μάλλον δεν διαβάζεται ευχάριστα.Και η λέξη συνταγή δεν ακούγεται promising .Αλλά ήταν. 

Αυτό το ΣΚ το περίμενα 10 μέρες τώρα. Αυτές τις τελευταίες 10 μέρες που έχει πήξει το κεφάλι μου από όλες τις σκέψεις και που δεν μπορώ να ηρεμίσω πάλι. Και όλα γυρνάνε γύρω από μένα και με συμπιέζουν σαν δυο τεράστιες πλάκες και δεν ξέρω από που να φύγω και πώς να τις σπρώξω μακριά. Αρκετά όμως με την γκρίνια. Επί του πρακταίου.

Σάββατο χθες.Ξύπνησα αργά και χάζευα στα ίντερνετ χωρίς διάθεση.Κοίταγα συνταγές και άκουγα καινούριες μουσικές που πετύχαινα δεξιά κι αριστερά. Και στο μπλογκ της αγαπημένης Tante Kiki βρήκα μια συνταγή για κοκκινιστά κεφτεδάκια με μακαρόνια.Μεθυσμένα τα έλεγε.Και ήταν πολύ ωραία συνταγή.Εγώ δεν είχα όλα τα υλικά και επίσης δεν είχα και αρκετά χρήματα για να τα πάρω, οπότε βολεύτικα με ό,τι είχα και έκανα μια μικρή παραλλαγή και σε πολύ καλό μου βγήκε γιατί το φαγητό έγινε τέλειο. Ακολουθεί η συνταγή λοιπόν:

Για τα κεφτεδάκια:

• μισό κιλό μοσχαρίσιος κιμάς
• 3 φρυγανιές
• 1 κρεμμύδι (στο μούλτι)
• 2 σκελίδες σκόρδο (στο μούλτι)
• 1 μικρό καρότο (Στο μούλτι)
• 3 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο
• 3κουταλιές της σούπας ροζέ κρασί
• 2 κουταλιές της σούπας μηλόξιδο
• λίγος μαϊντανος ψιλοκομμένος
• αλάτι
• πιπέρι
• αρκετή ρίγανη
• 1 αυγό

Για την σάλτσα:

• 1 κουτάκι ντοματοχυμός (το πουμαρό μωρέ)
• 1 ντομάτα στο μούλτι
• μισή κόκκινη πιπεριά (στο μούλτι κι αυτή)
• 1 κουταλάκι του γλυκού ζάχαρη
• 1 κουταλάκι του γλυκού αλάτι
• άσπρο πιπέρι (πολύ)
• 4 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο
• 3 κουταλιές της σούπας ροζέ κρασί

Για την μακαρονάδα:

• 1 πακέτο μακαρόνια (όποια θέλετε..)
• αλάτι για το βράσιμο
• ανθότυρο ξηρό για το σερβίρισμα

Εκτέλεση:

Πλάθετε όλα τα υλικά για τα κεφτεδάκια σε ένα μεγάλο μπολ. Καλό ανακάτεμα , πολύ καλό.Φροντήστε ο πάγκος που κάνετε αυτή τη δουλειά να είναι στο ύψος σας , γιατί ο δικός μας είναι κάπως ψιλός και κουράστηκα να είμαι στις μύτες.

Αφου τελείώσετε το ζύμωμα, βάζετε το μπολ στο ψυγείο για να σφήξει και καλά.Αυτό το έλεγε η συνταγή.Εγώ τον άφησα στο ψυγείο τον κιμά μισή ώρα αλλά διαφορά δεν κατάλαβα..Οπότε μπορείτε και να παραλείψετε αυτό το βήμα,αλλά καλύτερα όχι.Κάτι θα ξέρουν οι έμπειρες μαγείρισες.

Μετά το μισάωρο στο ψυγείο, πλάθετε τους κεφτέδες σε ότι σχήμα θέλετε. Εγώ έκανα μεγάλα στρογγυλά μπαλάκια. Άν είστε ερωτευμένοι μπορείτε να φτιάξετε καρδούλες, αν είστε άνθρωποι της λογικής μπορείτε και κυβάκια.Αλλά μάλλον θα χαλάσουν μετά, οπότε κάντε μπαλάκια μωρε να πάει στα κομμάτια..

Βάζετε σε μια κατσαρόλα τις 4 κουταλιές ελαιόλαδο και αφού αλευρώσετε ελαφρά τους κεφτέδες τους βάζετε μέσα για να ροδίσουν.  Επειδή ο κιμάς είναι μοσχαρίσιος βγάζει μπόλικο νερό.Οπότε μην σας φανεί λίγο το λάδι. Αλήθεια λέω.Είναι υπεραρκετό. Κατά τη διάρκεια του ροδίσματος κουνίστε και λίγο την κατσαρόλα να ροδίσουν από παντού.Μην τα γυρίσετε με πιρουνι, θα διαλυθούν. Όταν δείτε ότι γύρω γύρω τα κεφτεδάκια έχουν αλλάξει χρώμα , ρίξτε μέσα τον χυμό ντομάτας, το πουμαρό που λέμε.Κουνήστε την κατσαρόλα να πάει παντού και αφήστε το λίγο μέχρι  να κοχλάσει.Στο μεταξύ βάλτε το νερό στο μάτι να βράζει γιατί πρέπει να κάνετε και τα μακαρόνια.

Πίσω στη σάλτσα. Μόλις δείτε να βγάζει μπουρμπουλήθρες, ρίξτε και την ντομάτα την πολτοποιημένη και την πιπεριά, το αλάτι, την ζάχαρη , το κρασί και το λευκό πιπέρι.Ρίξτε και κανα ποτήρι νερό, κουνήστε πάλι την κατσαρόλα, βάλτε τη φωτιά σε μια μέτρια ένταση και αφήστε το εκεί για κανα μισάωρο να μαγειρεύεται. Το νου σας! Να κοιτάτε να έχει νερό.Κι αν χρειάζεται να συμπληρώνετε.Μην το φοβάστε!

Το άλλο νερό εν τω μεταξύ έχει βράσει και ρίχνετε μέσα τα μακαρόνια. Μην τα αφήσετε να γίνουν τελείως. Κανα δίλεπτο νωρίτερα πρέπει να τα βγάλετε.Να είναι αλ ντεντε.Αλλά αρκετά αλντέντε. όχι έτοιμα ρε παιδί μου.

Ε, όταν έχουν γίνει και οι κεφτέδες (έλα μην λέμε τα ίδια, έχει περάσει το μισάωρο που βράζουν) ρίχνουμε μέσα και τα μακαρόνια (ναι μωρέ, εκεί στην σάλτσα) και αφήνουμε να βράσουν όλα μαζί σε χαμηλή φωτιά για 2-4 λεπτάκια.Μην σου λασπώσει το μακαρόνι ε. Μετά σερβίρεις, και τρίβεις ξηρό ανθότυρο από πάνω, ή ό,τι τυρί θες, και τρως μέχρι να σκάσεις.

Αυτό έκανα κι εγώ εχθές,ήταν αρκετά κόμφορτ φουντ.Πολύ το φχαριστήθηκα...Άντε καλή σας όρεξη!

την ώρα του μαθήματος.

Βρισκόμαστε στην Αίθουσα 1.05 του Κτηρίου Potential.Είναι μεσημέροαπόγευμα Δευτέρας, είμαι νηστική, πονάει ο λαιμός μου, και νυστάζω.Συν τοις άλλοις σκέφτομαι και τις μαλακίες μου.Αυτά που πρέπει να σκεφτώ δηλαδή για να προβληματιστώ.Μπα και ηρεμίσω ποτέ το κεφάλι μου το ξερό.Αποστάσεις και κολοκύθια.Αυτή είναι η πρώτη σκέψη.Και έρχονται και τα νεύρα συνειδητοποιώντας ότι δεν μπορείς να έχεις αυτό που θες άμεσα, εξαιτίας των κωλοαποστάσεων.Παρ'το groovy Μαργαρώ για να την βγάλεις καθαρή.

Πόσο αδύνατος είναι αυτός ο καθηγητής.Και ψηλός.Δεν φαίνεται να πεινάει καθόλου.Εγώ λιμοκτονώ.Και στο σπίτι δεν έχουμε τίποτα.Με ετοιματζίδικα μάλλον θα την βγάλω, αλλά στην αναβροχιά καλό και το χαλάζι.Μας λέει τώρα ότι την άλλη βδομάδα δεν θα κάνει μάθημα γιατί θα πάει τις κόρες του hiking στην Ελβετία.(Κι εγώ θα πάρω την Τούλα να κατέβουμε τον Κηφισό-(είσαι το ταίρι μου))Χεστήκαμε κύριος!

Ξαναλέω.Απόσταση και κολοκύθια.Και αναμονές.Ελκυστικές και εθιστικές.Καλά το πας!Και τι εννοείς;Και γιατί να είμαι μακριά;

Και πάμε σε αυτό που έλεγα την προηγούμενη βδομάδα.Αν δεν σπάσεις αβγά, ομελέτα δεν κάνεις.

όπου αβγα=ανασφάλειες και ομελέτα=σχέσεις.Όποιου τύπου.Και αυτό βρήκε εφαρμογή χθες σε όλο του το μεγαλείο.Διότι ακούς 2-3 καλά πράγματα πάνω στην χαζοκουβέντα και αυητό που αναρωτιέσαι καθ όλη την διάρκεια είναι αν ο άλλος σε δουλεύει ή αν ενοχλείς.Μα είμαστε σοβαροί τώρα;Πάλι καλά που καθαρίζει και το μυαλό που και που και τα βλέπεις και λίγο πιο ξεκάθαρα τα πράματα..

Ε μα..έπρεπε να τα πεις γιατί σε πνίγανε.Ναι οκ.Τα είπες, αλλά μετά πνίγηκες μόνη σου στα νερά που ίδια έριξες.Και όχι δηλαδή ότι τον κατάβρεξες και τον άλλο..Όχι..Μια κουταλιά νερό.Κι όμως.Εσύ πνίγηκες.Τι είναι αυτά τώρα ρε κοπέλα μου; Άλλα κόλπα; Αρχίσαμε πάλι; Και τι ήθελες δηλαδή; Πρόταση γάμου;Απαπα.Παραλίγο να το χάσουμε χθές.Κι αυτές οι σκέψεις όταν ξεκινούν την ώρα που ένας ψηλόλιγνος ολλανδός σου μιλάει για MPD και τα λοιπά και συνεχίζονται ενώ η διάθεση είναι χαλαρή και όμορφη...Ε..κούνα την χοντροκεφάλα σου και σύνελθε.Άντε μπράβο.

κακο κι αυτο με μενα

Εκεί που λέω ότι έχω ηρεμίσει και ότι όλα μου είναι κομπλέ εδώ στο καινούριο σπίτι και είμαι και πολύ πιο ήρεμη γενικότερα, να σου και η μέρα που ξυπνάω άσχημα.Και δεν έχω όρεξη όχι για διάβασμα, αλλά για τίποτα.Και αππαπα..Στραβά κι ανάποδα μου φαίνονται όλα από το πρωί. Και ακόμα περισσότερο εγώ η ίδια.Η κοιλιά μου να πετάει ,, τα μαλλιά μου να μην στρώνουν και τα λοιπά και τα λοιπά.Και μαγείρεψα τελικά γαρίδες γιουβέτσι και περίμενα και την Θ. να φάμε παρέα , και φάγαμε και να 'μαι τώρα να νιώθω σαν μια αγελάδα άσχημη. 

Και για κάποιο λόγο ήθελα να γκρινιάξω εδώ στο μπλογκ και να ηρεμήσω.Όχι ότι ηρέμισα, αλλα ας είναι..Γκρίνια γκρίνια και ξανά γκρίνια!

πέτυχε ο φραπές

Ξυπνήσαμε ύστερα από ένα βράδυ μοναχικό σχετικά, με κάποια απρόοπτα χαρούμενα, με κρασάκι του παππού και λίγη κιθάρα.Και ξυπνήσαμε με λίγη σαπίλα στην ψυχή και στο μυαλό.Αλλά δεν γαμιέται, είχε ήλιο και αυτό τα έκανε όλα πιο όμορφα. Ακούσαμε τη μουσικούλα μας, πήγαμε στο σούπερμάρκετ μας, ξεχάσαμε και πάλι τα μισά από αυτά που θέλαμε για το σπιτικό , γυρίσαμε και φτιάξαμε φραπέ.Ο Π. μου έδωσε και παγάκια (διότι βρήκε πατέντα να τα διατηρεί για 3-4 μέρες) και ο φραπές καραπέτυχε. Πήρα λοιπόν την ποτηρούμπα, το σημειοματάριο και το μολύβι και άραξα στο παγκάκι έξω από το σπίτι που το έλουζε ο ήλιος και είχε θέα στο πενταβρώμικο κανάλι.
Ωραία ως εδώ.Μετά ήρθε και λίγη έμπνευση και γράφτηκαν κάτι στιχάκια που ίσως και να γίνουν τραγούδι,αμα σε λίγες μέρες δεν μου φανούν ανόητα .Αν και δεν ξέρω αν θα το βρω με τη μουσικη..
Στη συνέχεία με τη θέα των πρασινισμένω πλέον δέντρω, έκανα η ρομαντικιά μια μικρή ανασκόπηση των τελευταίων 10 μηνών.
Πόσα;Τόσα.Τι τόσα; Τι πόσα;
Πολλά γεγονότα.Πολλές αλλαγές. Πώς να τα χωνέψει ένα κεφάλι, μια ψυχή, μια οντότητα γενικότερα. Δεν ξέρω πως, αλλά αμα κανεις ξέρει ας το πει και σε μένα.
Προς το παρόν το σώμα μου επαναστατεί, το μυαλό μου επίσης, το είναι μου όλο.Και κοροιδεύω τους πάντες διότι φαινομενικά, την παλεύω. "Καλά σε βλέπω πάντως..Χαίρομαι..".."Καλά το χεις πάρει..έτσι μπράβο..".
Μμμ.Καλά τα λέτε.
Είμαι εδώ που είμαι επειδή πρέπει.Αν με ρωτήσεις, θέλω να γυρίσω πίσω.Κάνω υπομονή αυτό τον 1,5 μήνα που εμεινε για να κάνω ό,τι πρέπει και να γυρίσω χαλάρη τουλάχιστον πίσω.Η πραγματικότητα πάντως είναι ότι εκεί θελω να είμαι.Στην Αθήνα, άντε και σε καμια Σύρο με την Ε. που θα είμασταν γαμώ. Ή και στα Γιαννενα με το αδερφι μου.Πάντως όχι εδώ.όχι στη συννεφιά και στους μαλακο-ολλανδούς και γενικότερα στους μαλάκες όλους.
Άρνηση μου βγαίνει τώρα και θυμός και αγανάκτηση.Και άντε στα κομμάτια δηλαδή!

Να μαστε πάλι

..Σε μαύρο χάλι..και την φραπού να πίνουμε σε γυάλινο μπουκάλι.Χάλια μου βγήκε ο πρώτος φραπές στην Ολλανδία (μετά την επιστροφή από Αθήνα)..Απορούσα πως γινόταν και ο Νες ή ο φραπές που έφτιαχνα στην Αθήνα ήταν κάθε φορά τέλειος, και εδώ βγαίνει χάλια.Ο θείος ο Π. είπε πως φταίει το νερό.Χέστηκα τι φταίει.Ο φραπές μου είναι χάλια και αυτό ήδη αποτελεί ένα μέγιστο πρόβλημα μου τώρα.Μαλακίες λέω φυσικά.
Επέστρεψα όχι αισίως και πρέπει να στρώσω κώλο, να κάνω αυτά που πρέπει να κάνω, και να τα μαζέψω μετά να γυρίσω πίσω.Ο λαλα..Ομορφιές.Ανυπομονώ.Και δεν μπορώ εδώ.Η φάση φταίει μάλλον, αλλά η αναγκη μου αυτή τη στιγμή δεν είναι να βρίσκομαι εδώ, αλλά αλλου και με άλλα άτομα.Αυτα.
Η διάθεσή μου τραμπαλίζεται.Είναι μια του ύψους και μια του βάθους.Είναι πρώτη φορά στην ζωή μου που μου δικαιολογώ τέτοιου είδους συναισθήματα. Όλα αυτά που έγιναν τον τελευταίο μήνα μου έπεσαν βαριά.Πολλες καινούριες καταστάσεις, πολλά συμβαντα., ευχαριστα, δυσάρεστα (κυρίως), πολλά πράγματα να καταλάβω και να συμφιλιωθώ μαζί τους, ίδιες συμπεριφορές από εμένα, ίδιες σκέψεις, ίδια λάθη, λες και δεν μαθαίνω..
Δηλαδή γαμησέ μας. Μου το πε η Ε. σήμερα.Δεν υπάρχει Θεος.Αποδεδειγμένα.Χαίρω πολύ.Αυτό το συμπεράναμε ήδη.
Έστω τώρα ότι σηκώνομαι να πάω μια βόλτα με το ποδήλατο.Κανει ψύχρα και το πάει για βροχή.Γαμω την Ολλανδία μου.Δεν είμαι εγώ γι αυτά τα κλίματα.Δεν είμαι.Είμαι για λιακάδα και ρακή και ούζο στα Εξάρχεια, με γελαστους και όμορφους ζεστούς ανθρώπους, και όχι ψυχρούς ξανθομπάμπουρες.
Το άλλο που το πας; Που απο εκεί που είχαμε έναν καημό ερωτικό , τώρα έχουμε κι άλλον..Και καλά να λες, που μοιράζονται και δεν τρελαίνεσαι, αλλά γιατί ας πούμε να μην μπορείς να ηρεμίσεις; Βέβαια, τα ζητάει κι εμένα ο οργανισμός μου ,δεν λέω..Αλλά ρε πούστη μου.Αμαν. Ή καλύτερα "Ωχ αμάν αμάν.."..Έτσι έλεγε ο δεύτερος ερωτικός καήμος όταν τον κοίταγα.ΠΦ.
Βαρέθηκε κανείς τη γκρίνια;Εγώ ναι.Και σταματώ εδώ.
Θα κάνω μια προσπάθεια να το πάρω Groovy από δω και μπρος μπας και ησυχάσω..

κενο

όταν συνειδητοποιείς.Εκεί είναι τα δύσκολα.Ακούς την ίδια φράση ξανά και ξανά.Το σκέφτεσαι λιγάκι αλλά δεν χωνεύεται το άτιμο..Δεν παίζει απλώς..Κι όμως το ακούς ξανά και έτσι είναι.Και το βλέπεις και το βιώνεις, αλλά δεν καταπίνεται.Ούτε μπορείς να το συνειδητοποιήσεις..Θα γίνει κι αυτό.Θα καταλάβεις κάποια στιγμή ότι το να κάθεσαι στο μπαλκόνι και να περιμένεις το μηχανάκι να στρίψει στην Ευδόξου με το φρέσκο ψωμί στη σακούλα είναι άσκοπο..Ότι οι φωνές, οι χαρούμενες και κεφάτες πάντα, το μεσημέρι στην σκάλα είναι στο μυαλό σου..ότι το μεσημέρι κανείς δεν θα ζητάει "να βάλω βρε παιδιά λίγο να δώ τους τίτλους των ειδήσεων-τα αθλητικά;"..ότι το βράδυ δεν θα είναι κάποιος εκεί για να κάτσεις στα πόδια του και να σε αγκαλιάσει και να σου πει "όλα θα πάνε καλα¨..ότι στο γήπεδο θα πηγαίνεις με τον ηλεκτρικό, όχι με το μηχανάκι, και δεν θα φωνάζετε ΓΚΟΛ μαζί..ότι στο μαγαζι κανείς δεν θα είναι στο πατάρι να σε στείλει για τσιγαρα ή να ρίξεις τα γράμματα στο γραμματοκιβώτιο..ότι είναι και κάποια άλλη ψυχούλα εκεί δίπλα που έτσι νιώθει κι αυτή και είστε μαζί..και άλλη μια που τραβάει χοντρότερο ζόρι και έχει να καταλάβει ακόμα περισσότερα απο τα παραπάνω..οτι όλα θα είναι αλλιώς από δω και μπρος..Και συνειδητοποιείς..Και εκεί είναι τα δύσκολα.

Αθήνα

Broadcasting from Athens όπως θα καταλάβατε, που ειμαι για "Πασχα".Λέμε τώρα..Τα πράγματα δεν είναι και τόσο καλά,ο μπαμπάς ακόμη στο νοσοκομείο και το σοκ όταν τον είδα τεράστιο..
Παράλληλα η σαπίλα, η μυρωδιά και η όλη ατμόσφαιρα ειναι ανυπόφορη.Πιο ανυπόφορη είναι σαφώς η θλίψη που νιώθω όταν τον βλέπω σε αυτή τη κατάσταση..Κι όμως..Ελπίδα υπάρχει..Πάντα..και μένει εκεί όσο μαύρα και να τα παρουσιάζουν οι άλλοι όλα..Όχι ρε πούστη μου.Εγώ δεν δέχομαι τίποτα κακό να συμβεί σε αυτόν τον άνθρωπο, και θα κάνω ό,τι μπορώ γι αυτό. Και μαζί μητερούλα και αδερφή..
Εν πάση περιπτώση.Η όλη μαυρίλα αυτών των ημερών έχει και το καλό του να βρίσκεσαι κοντά σε αγαπημένα πρόσωπα..Φίλους και οικογένεια..Μικρά ψύγματα ευτυχίας.Είναι αρκετά όμως για να στέκεσαι στα πόδια σου και να λες ΤΗΝ ΠΑΛΕΥΩ.Και ΟΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ.

τον πούλο

Αυτό μόνο για σήμερα.Κι από αύριο βλέπουμε..:)