Σήμερα θα σας πω μια ιστορία

Ήταν Κυριακή, και ήταν παλιά. Πολύ παλιά, σε φάση να μη θυμάμαι καλα καλά πότε.Αλλά ήμουν μικρή και μου άρεσε ακόμη να πηγαίνω με τον μπαμπά βόλτες την Κυριακή. Τότε ήταν η εποχή που είχαμε στανταρ πρόγραμμα κάθε Κυριακή. Που περιλάμβανε βόλτα στον Κήπο (το Ζάππειο μωρέ), να δούμε τα ζωάκια για 8329749327493275932η φορά με την ίδια σειρά πάντα (παπιεςλυκοικατσικεςκοτεςπαπιεςπαλιελαφιζαρκαδιπαγωνιμαιμουλιονταριαπαπαγαλακια), μετά να αγοράσουμε λαχείο από την κυριούλα που ήταν πάντα στο ίδιο μέρος, μετά να παίξουμε στα γρασίδια και εγώ να σκαλίζω το ρυάκι νερού με ένα ξύλο και να λέω ότι θερίζω, μετά κούνιες, μετά να παίξουμε κοκκινοσκουφίτσα στο πλακώστρωτο δρομάκι με την κληματαριά, μετά άλλες κούνιες, μετά πορτοκαλάδα στο στάδιο απέναντι, και μετά παγωτό για το σπίτι από το IGLOO στην Ευτυχίδου.
Εκείνη την παλιά Κυριακή όμως δεν έγινε έτσι.Είχε συννεφιά και όλοι ήταν λίγο κουρασμένοι. Η γιαγιά η Ελένη είχε μείνει σπίτι γιατί ο μπαμπάς κι η μαμά είχαν πάει βόλτα το προηγούμενο βράδυ και όλο ροχάλιζε και την άκουγα γιατί κοιμόταν στο δωμάτιό μου σε ένα ντιβανάκι. Και ο μπαμπάς είπε να πάμε αλλού βόλτα, με το αυτοκίνητο, στην εξοχή, μαζί με τη γιαγιά και να μαζέψουνε και χόρτα και εγώ δεν καταλάβαινα γιατί έπρεπε να πάμε αλλού, εγώ στον Κήπο ήθελα να πάω πάλι, αλλά δεν είπα τίποτα και σκεφτόμουν ότι θα κάνει ζέστη και θα ζαλίζομαι μέσα στο αυτοκίνητο αλλά δεν πειράζει γιατί θα έρθει και η μαμά μαζί και θα κάτσει πίσω μαζί μου και θα με παίρνει αγκαλιά και θα μου δίνει φιλιά. Και πήραμε το αυτοκίνητο και πήγαμε βόλτα κάπου σε ένα βουνό και ήρθε και ο νονός μου με τη Δήμητρα και την Αριαδνη και ούτε που κατάλαβα πότε συννενοήθηκαν, αλλά χάρηκα που ήρθαν οι φίλες μου μαζί και δεν θα βαριόμουν τουλάχιστον. Και πήγαμε εκεί στην εξοχή και όλοι οι μεγάλοι μάζευαν χόρτα και εμείς τα παιδιά ψάχναμε σπαράγγια γιατί άρεσαν στην Αριαδνη και νομίζαμε ότι μπορεί και να βρισκαμε.Τελικά δεν βρήκαμε, και η Αριάδνη έκλαιγε αλλά ο νονός μου της είπε ότι θα της πάρει από τον μανάβη. Και μετά πήγαμε σε μια ταβέρνα για να φάμε κι εγώ ήθελα να πάω στο αμάξι του νονού μου για να είμαι με τα κορίτσια και το αυτοκίνητο μύριζε ζεστή trident μέντα -μπλε- και ζαλιζόμουν, αλλά πάντα έπαιρνα όταν μου έδινε ο νονός τσίχλα κι ας μην μου άρεσε που έκαιγε.Και πήγαμε στην ταβέρνα και φάγαμε παϊδάκια που εμένα δεν μ αρεσαν πάρα πολύ , αλλά πάντα παϊδάκια ζητούσα.Ανώμαλο από μικρό. Και μετά μπήκαμε στο Λάντα και γυρίσαμε σπίτι αφού πρώτα περάσαμε από το Νεο Κόσμο για να αφήσουμε την γιαγιά και απο το IGLOO για να πάρουμε παγωτό. 
Αυτή ήταν μια πολύ παλιά Κυριακή.

να σας πω μια ιστορία;

Πέρασαν δύο μήνες αγαπητέ αναγνώστη, και εγώ άφαντη. Σχωράτε με.Δεν φταίω εγώ. Φταίει ο έρωτας (όλα τα χει πει η ευλογημένη). Καλα νταξ, όχι μόνο..Ξέρετε τώρα, τρεξίματα, Ολλανδίες, μαλακισμένες συναναστροφές και διαδικασίες, βόλτες, διπλωματικές φφφ..Δεν είχα και πολλή έμπνευση το παραδέχομαι. Γουατέβερ όμως, τώρα μου ρθε. Μεταξύ της κυρίας Etta James και του απογευματινού καφέ. Γιατί μπορεί αγαπητέ αναγνώστη να κοντεύει βράδυ,αλλά ας μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε στη χώρα που από Μάιο και μετά, τον πούλο,νύχτα δεν έχει και πολύ. Ξυπνάω φίλε μου σήμερα έντρομη, φώς έξω, μου έπεφτε ο ήλιος μέσα στο μάτι. Τρόμαξα, ήθελα να είμαι νωρίς στη σχολή.Τι σκατά, δεν χτύπησε το ξυπνητήρι στις 7; Κοιτάω, ήταν μόλις 5..Ε..Ξανακοιμήθηκα. Αλλά έκλεισα και την κουρτίνα πρώτα.Η προσωρινή συγκάτοικος Δ., δεν είχε κάποιο θέμα.Κοιμόταν το κορίτσι. Χα!Έκπληξη.Είμαι σε άλλο σπίτι, όχι στο δικό μου. Και πώς να είμαι στο δικό μου βέβαια, αφού το ξενοίκιασα.Βέβαιααα..Από τον Απρίλη.Επειδή γυρνάω σιγά σιγά.Και η Ολλανδία γίνεται το προσωρινό μου μέρος.Χουχουχου (τρίψιμο χεριών). Φιλοξενούμαι λοιπόν στην καλή την Δ.που είναι εξαιρετικό κορίτσι και μια χαρά τα πάμε. Ευτυχώς για λίγες μέρες , γιατί η συμβίωση σε ένα δωμάτιο είναι ζόρικο πράμα. Πίνω λοιπόν τον απογευματινό ελληνικό καφέ μου, ακούω τον κύριο Κορτσέλη στο www.toradiofono.gr και υποτίθεται ασχολούμαι με τη διπλωματική μου ενώ με βαράει η υποψία ήλιου που έχει βγάλει σήμερα. Όπως καταλαβαίνετε βέβαια, μόνο μετη διπλωματική δεν ασχολούμαι. Τέλειωσαν κι οι ζωές στο κάντι κρας, γάμα τα! Αντί λοιπόν να ασχολούμαι με τα Enterprise Reference Architectures σκέφτομαι διάφορα παρελθοντικά γεγονότα, όπως εκείνη τη συναυλία που είχα πάει τον Σεπτέμβρη του 10. Μου τη θύμησαν σήμερα οι μουσικές επιλογές της αδερφής μου. Νίοφερτη εγώ στην Αιντχόφα, και μια Κυριακή μου στέλνει η Θ.ένα άλμπουμ του Mark Lanegan μαζί με την Isobel Campbell (ναι βρε, την Belle από τους Belle & Sebastian), το Hawk. Το ακούω κι εγώ, όμορφο ήταν , τον Λάνεγκαν τον αγαπούσα ήδη , και την Μπέλ βέβαια, μου λέει η Θ. παίζουν στο Effenar την άλλη Κυριακή, πάμε. Ε, πάμε της λέω. Και πήγαμε. Από τότε, νομίζω δεν έχω ξανακούσει το Hawk. Και δεν αγαπώ πια την Μπελ τόσο. Ίσως να την αγαπούσα ακόμα αν μας είχε ζητήσει ένα κέρμα. Γιατί αυτό της έλειπε. Ο Μαρκ ομως..αχ..
Έτσι ξεκίνησαν οι συναυλιοβόλτες μου στην Ολλανδία. Ψέμματα.Πρώτα είχαν προηγηθεί οι NoBunny, που πολύ ωραία είχαμε περάσει , και ήταν και το πρώτο μας ραντεβού με τη φίλη μου τη Θ., νομίζω το έχω ξαναπεί αυτό.Ακολούθησαν κι άλλες συναυλίες, αλλά δεν θέλω να πω γι αυτές, δεν θυμάμαι καν γιατί αναφέρθηκα σ αυτή, αλλά δεν θα διαβάσω παραπάνω να θυμηθώ γιατί θα χαλάσω τη μαγεία. (τσσσσ).
Παλιά μου φαίνεται..ναι παλιά πολύ, πριν 3 χρόνια..Ξεκινήσαμε από τα space boxes της  De Lismortel , πήγαμε στην Geldropseweg και τώρα είμαστε νομάδες μεν , αλλά με καλή παρέα θενκ γκοντ στις καινούριες εστίες. 'Ολα αλλάζουν, συνέχεια. Οι άνθρωποι, οι σχέσεις με αυτούς, οι καταστάσεις..όλα μεταβάλλονται. Σκάνε καινούρια πράγματα από το πουθενά, άλλα δεδομένα αλλάζουν, εκπλήξεις έρχονται και μετά παύουν να είναι εκπλήξεις (γιατί ας το πούμε-φαινόταν το πράγμα, από τον Γενάρη του 2012 που ξεκίνησε η "γνωριμία" με εκείνη την κοπέλα).Το μόνο που μένει σταθερό είναι οι Ολλανδοί. Αυτοι ρε φίλε, βρέξει χιονίσει (και χιόνισε και πολύ φέτος) 12 η ώρα θα φάνε λαντς, και μόλις ξεμυτίσει ο ήλιος πίσω από το μαύρο σύννεφο, θα βάλουν σαγιονάρα και θα κάνουν μπάρμπεκιου.Να ναι καλά τα παιδιά, να χαίρονται τη ζωή τους εδώ.Αλλά μακριά μου πλιζ. 
Ε αυτά.Τέλειωσε ο καφές, λέω να ασχοληθώ με τη διπλωματική πάλι.Αφού παίξω πρώτα Κάντι Κρας. Γεια σας! (Τελικά ιστορία δεν είπα-μόνο μαλακίες-αλλά δεν πειράζει, σας την έφερα και σας έκανα να διαβάσετε)

γεια σας και χαρα σας κι αερα στα πανια σας

Καιρό έχω να έρθω βόλτα κατα δω, είναι το τρέξιμο, είναι που δεν υπάρχει και κάτι να γράψω, άσε που θα γκρίνιαζα κατα πάσα πιθανότητα, οπότε είπα "αστο κούκλα μου καλύτερα". Ναι με είπα και κούκλα.Σήμερα και χθες δεν με λέω έτσι, μου τη σπάει η φάτσα μου, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

• Τελευταία μου αρέσει πολύ να γράφω με τέτοιες τελίτσες. Νομίζω πως φταίνε τα άπειρα ριπόρτ που γράφω για τη διπλωματική και τα διορθωμένα βέρσιον.Βάζω πολλές τέτοιες κουκίδες και αρίθμηση, γιατί ο Πολ ο καθηγητής μου, θέλει να έχει στρακτσουρ το ντόκιουμεντ, ε κι εμένα μ αρέσει πώς να το κάνουμε. Οπότε μπορεί και να γράψω με τελίτσες.
• Μπα. Δεν έχει πλάκα αν όντως δεν χρειάζονται οι τελίτσες.Άρα θα σταματήσω εδώ.

Λοιπόν είμαι πια πεπεισμένη ότι εδώ στην Ολλανδία , και μάλλον στην βόρεια Ευρώπη γενικότερα, η άνοιξη δεν θα έρθει ποτέ. 5 Απρίλη και η θερμοκρασία είναι 2 βαθμοί κελσίου. Κάθε βδομάδα χιονίζει και για ήλιο ούτε κουβέντα. Αυτή την εβδομάδα βέβαια για να τα λέμε και όλα, είχε μια ιδέα ήλιου την Τρίτη (με 43624835 μποφόρ βέβαια-> ΚΡΥΟ) και ΔΕΝ ΧΙΟΝΙΣΕ . Ούτε του παπα μην το πείτε παιδιά!ΟΥΤΕ ΤΟΥ ΠΑΠΑ! (μουσική από το "Ρετιρέ" μπαίνει κάπου εδώ). 

Να ζούσαμε λέει σε κάποιο κινούμενο σχέδιο.Να είμασταν καρτούν βρε αδερφέ. Που χιονίζει μια φορά το χρόνο και είναι και Χριστούγεννα. Κατάλαβες; Καρτούν. Ναι. Μ αρέσει.

Άνοιξη δεν περιμένουμε λοιπόν, λογικά ούτε και καλοκαίρι, αλλά εμένα δεν με απασχολεί καθόλου.Σε 12 μερούλες θα γυρίσω πίσω, θα παρω μια μεγάλη τζούρα Άνοιξης και αγάπης και ήλιου και λουλουδιών (καρδούλες τριγύρω μου καθώς γράφω-έχω μετατραπεί σε καρτούν είπαμε) και τις υπόλοιπες μέρες που θα είναι μισο Ολλανδικές θα είμαι περαστική.Για τα τελείώματα διπλωματικής και για τα 2 σκατομαθήματα. Αλλά δεν γαμιέται..Έρχεται καλοκαίρι. Και όχι , δεν σκέφτομαι διακοπές.Καθόλου δεν με νοιάζει...Αλήθεια. Οι απογευματινές μου βόλτες στην Δ.Αεροπαγείτου μου είναι υπεραρκετές. 

Πολλή μουσική ακούω αυτές τις μέρες. Και κανούρια πράγματα αλλά και παλιά ξεθαμένα. Εκεί επέρχεται ένα κάψιμο βέβαια , καθότι την προηγούμενη βδομάδα τραγούδαγα από το πρωί μέχρι το βράδυ αυτο. Το είχα βέβαια στο μυαλό μου από αυτή την έκδοση που είναι πανυπέροχη και θα την αγαπήσετε όλοι και ακούστε την. Άκουσα για πολλές ώρες τον Τομ Γουέιτς και τον ερωτεύτηκα ξανά, και τον Μαρκ Λανεγκαν επίσης. Γενικά όλο με ακουστικά στα αυτιά είμαι κι αυτό είναι πολύ ωραίο αν και μόνον αν δεν ξεμυαλίζομαι. Πρέπει να βγαίνει και η δουλειά ταυτόχρονα,καταλαβαίνετε.Αυτή η βδομάδα δεν πήγε όπως θα θέλαμε γουερκουαιζ,και όχι μόνο γουέρκγουάιζ, γενικά σκατουλένια ήταν , αλλά είπαμε.Ακούσαμε μουσική και παίξαμε κιόλας (μουσική). Ωραίο πράγμα να σου σκάει η έμπνευση.Απαίσιο να σου σκάει όταν δεν μπορείς να το κάνεις (3 το πρωί, 11 το πρωί ενώ είσαι στη δουλειά κλπ) . Το ποδήλατο μου πάντως και η ντουζιέρα με άκουσαν αρκετά να τραγουδάω. 

Άλλο θέμα..

Διάβασα χθες ότι έγινε μια έρευνα που έλεγε ότι η μέση Ελληνίδα έχει πάει με 10 άντρες κατα μέσο όρο κι ο μέσος άντρας με 30 γυναίκες. Ντάξει, εγώ αυτά δεν τα πιστεύω..Λένε εκεί έναν αριθμό οι συνετευξιαζόμενοι να χει ο δημοσιογράφος να πορεύεται. Γιατί σκέψου, να ρωτήσει ας πούμε την άλλη "με πόσους άντρες έχεις πάει;" κι αυτή να αρχίσει να μετράει..Και να περνάει η ώρα..και να μην απαντάει..επειδή μετράει.Ντροπή. Θα την πει τσούλα. Ή να ρωτήσει τον άλλο "Με πόσες γυναίκες έχεις πάει Κώστα;" "- Με 2 "να απαντήσει ο Κώστας. Ρόμπα. Όποτε, καταλαβαίνετε.Ψέματα θα είπαν πολλοί εκεί. Δεν ξέρω γιατί συνεχίζω να μιλάω γι αυτή την έρευνα.Ας με σταματήσει κάποιος. Μεγάλη υπερένταση.

Ακούω το "Little Black Submarines" από τους Black Keys τώρα και για κάποιο λόγο αυτό που μου έρχεται στο μυαλό είναι η Μιχαλακοπούλου στο ύψος του Χίλτον. Να είναι γαλάζιος ο ουρανός όμως και να μυρίζουν οι νερατζιές.

Επίσης πίνω ένα ανθρακούχο νερό που το λένε S.PELLEGRINO.ΣΠΕΛΕΓΚΡΙΝΟ που το λέει η αδερφή μου. Δεν βρήκα Περιέ στο σούπερμάρκετ, μ' άρεσε και το μπουκάλι του.Το πρόβλημα είναι ότι κατουριέμαι συνέχεια και βαριέμαι να ανεβοκατεβαίνω τις σκάλες για να πηγαίνω για πιπί.  Οπότε κρατιέμαι μέχρι τελικής πτώσης και μετά τρέχω. Γι'αυτό και θα κλείσω τώρα αυτή την ανάρτηση. Έχω κι ένα πλυντήριο να απλώσω.Αντίο.Τρέχω.

Intuition

"Intuition is the ability to acquire knowledge without inference and/or the use of reason."

Το λένε και διαίσθηση αλλιώς. Εγώ μαλλον απο αυτό έχω μπόλικο.Σε αφθονία. Βγαίνω σωστή στις υποθέσεις μου κυρίως όταν το αποτέλεσμα δεν μου κάνει. Οχι νταξ, ψέμα.Γενικά.Και όταν με συμφέρει το αποτέλεσμα ειμαι intuitive. Δεν ξέρω πως γίνεται.Σαν να έχει μια διαφορετική μυρωδιά ο αέρας, η ατμόσφαιρα να είναι κάπως.Και προφανώς δε μιλάω για μαλακίες και όνειρα.Είναι άλλο.Άλλο πράγμα. 
Τον τελευταίο καιρό, είμαι τίγκα στα διαισθητικά συναισθήματα. Ίσως να παίζει ρόλο η έντονη συναισθηματική μου φόρτιση και να συμβαίνει αυτό.Καταλαβαίνω πάντως τα πάντα πριν συμβούν. Γι αυτό και για κάποιες καταστάσεις είμαι ήρεμη. Αμα δεν  υπάρχει η διαίσθηση όλα κομπλε.Για άλλες έχω διαίαθηση αλλά δεν με απασχολεί. Αυτό το κάτι που υπάρχει στον αέρα του σπιτιού το νιώθω 3-4 μέρες τώρα.Και συνδιαζόμενο με κουβέντες συγκεκριμένες ή εκφράσεις προσώπου βγάζει πολύ νόημα. Οπότε ναι, είμαι σίγουρη ότι κάτι παίζει.Αλλά μάντεψε! ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ. 
Αυτά είχα να πω για την διαίσθησή μου. Και επειδή πριν λίγο μίλησα με την σοφή αδερφή μου και μπήκα στη θέση μου, πάω να ακούσω ταραντέλες και να σκεφτώ τι ώραια θα είναι σε πολύ λίγο καιρό που θα φύγω από δω.Και δεν με νοιάζει τίποτα άλλο.

Ακούστε και μια υπεροχότητα που βρήκα πριν 

τι λειπει τι φταιει και η καρδια μου κλαιει.

Είναι μέρες τώρα..κάθε βράδυ.Και το συναίσθημα ίδιο πριν και μετά. Επανάληψη. Ξανά. 
" Τα περασμενα καιγονται, στη λησμονια πετανε, γίνονται αγιατρευτες πληγες τις νύχτες και πονάνε" .Ναι , δεν ξερω αν ειναι αυτό.Πιο πολύ παίζει ο τίτλος.Τι λείπει ,τι φταίει. Κλπ.κλπ.Τα ίδια. 

Βρήκα τι λείπει τώρα.Επειδή είναι μέρες τώρα..Κάθε βράδυ..Τι λείπει. Τώρα; Αυτό

Να τα πώ;

Μάλλον θα τα πω.Όσα δηλαδή μπορώ να πω αυτή τη χρονική στιγμή και όσα βγαίνουν.
Διαβάζετε με δική σας ευθύνη, και αν δεν με ξέρετε και πολύ καλύτερα να μην συνεχίσετε, γιατί θα με πείτε γκρινιάρα και μαλακισμένη και άλλα άσχημα. Αν με ξέρετε και θέλετε ακόμα να με ξέρετε πάλι δική σας η επιλογή, εγώ τώρα για μένα θα τα πώ, κι όποιος θέλει διαβάζει, αλλά με δική του ευθύνη μόνο. Εντάξει;
Πάμε.


Μάλλον θα τα πω.Όσα δηλαδή μπορώ να πω αυτή τη χρονική στιγμή και όσα βγαίνουν. Είναι πολύ νωρίς ακόμα. Κανένα ξέσπασμα μεγάλο, μια παγωμάρα μόνο. Το μυαλό σε συνεχή λειτουργία για κάποιο λόγο.Υποθέτω για να μην σκέφτεται. Αλλά σκατά.Πλήρης αποτυχία , όλο σκέφτομαι, άλλη δουλειά δεν κάνω. Τις μέρες αυτές η πόλη (ο Θεός να την κάνει) μου φαίνεται πιο άσχημη από ποτέ. Άσχημη και παγωμένη.Βοηθούσαν και τα χίονια τις προηγούμενες μέρες, αλλά δεν εννοώ αυτό. Είναι παγωμένη ρε παιδί μου.Σαν να είναι μια στεναχωρημένη πόλη. 
Σήμερα έβρεξε.Η θερμοκρασία ανέβηκε απειλητικά στους 3 βαθμούς και η βροχή έλιωσε τα χιόνια. Περιμένα λίγο μήπως ξεπλύνει καμιά ασχήμια.Αυτή η ελπίδα που εμείς οι αισιόδοξοι έχουμε ενίοτε.Αλλά τζίφος φίλοι μου.Εξακολουθεί να είναι άσχημη η πόλη, και όλα. Και παγωμένα ακόμη. Όπως είναι τα χέρια μου, η μύτη μου και τα πόδια μου. 
Παίζει να έχω χάσει και λίγο την αίσθηση του χρόνου. Φέτος( όχι το 2013, τη σεζόν εννοώ, από Σεπτέμβρη και μετά ) μου φαίνονται όλες οι μέρες ίδιες..Η διαφορά έγκειται στο αν θα κάτσω στον καναπέ το σαββατοκύριακο ή στην καρέκλα της τραπεζαρίας. Και την τελευταία βδομάδα νιώθω να έχω χάσει λίγο και την αίσθηση του χώρου.Πραγματικά είναι πολύ όλο αυτό. Ο καιρός είναι πολύς.Που εχει περάσει.Και που μένει.Και ταυτόχρονα είναι και λίγος.Που έχει περάσει και που έχει μείνει. Και δεν ξέρω και πολύ τι λέω. Απο Σεπτέμβρη και μετά η Μαργαρίτα ήταν χαρούμενη τον Δεκέμβρη. Και τις πρώτες μέρες του Γενάρη.Μονο. Κακό κακό. Ναι μωρέ , το καταλαβαίνω. Δεν είμαι χαζή. Αλλά ξέρω και πότε θα ξαναείμαι χαρούμενη και με όρεξη για ζωή και γενικά Μαργαρίτα.  Μη λεμε μαλακίες.Δε θέλω να γκρινιάζω αλλά όλο αυτό κάνω όταν είμαι εδώ. Μου φταίνε όλοι και όλα και χαμογελάω λίγες στιγμές που είναι πιο ευχάριστες..Αυτές που θα μιλήσεις στο τηλέφωνο, ή θα λάβεις το αναπάντεχο μήνυμα ή θα ακούσεις ένα τραγούδι ή θα πάρεις την κιθάρα και θα παίξεις κάτι που σ αρέσει..
Πάλι καλά.
Και τώρα τι.Εγώ ας πούμε τώρα αν μπορούσα θα ήμουν εκεί.Με την Ε. και μετά δεν ξέρω.Εκεί θα μουν πάντως. Δεν παρατάω τίποτα όμως γιατί είναι κι αυτός ο γαμημένος εγωισμός μου που δεν με αφήνει.Ο εγωισμός όμως αυτός που μόνο εναντίον μου βγαίνει.Δεν είναι αυτός δηλαδή που λες ΕΓΩ πρώτα και κανεις αλλος.Οχι ρε. Χαλάκι να μας πατήσουν ακόμα.Με μικρά ή μεγάλα γράμματα. Είναι ο εγωισμός του "εγω θα τα καταφέρω" . Δεν ξερω αν το λενε καν εγωισμο αυτό, αλλά τελευταία μπούμερανγκ μου γυρνάει νομίζω και όσο πάω να το ρίξω πίσω το μπούμερανγκ και να το κάνω φρίσμπι και να φύγει μακριά και να πάρει μια φυσιολογική πορεία, τόσο αποτυγχάνω.Και να σου η λούπα σκέψεων κι άντε πάλι απ την αρχή σαν το άγραφο χαρτί που λέει κι ο Νικολάκης ο Πορτοκάλογλου..
Κοιταω κάθε πρώι στον καθρέφτη τη μούρη μου. Και είμαι άσχημη.Από μέσα. Όπως πριν 1.5 χρόνο περιπού.Ή λίγο λιγότερο, η συσσορευτικά. Και αυτό είναι που πρέπει πρώτα να τακτοποιηθεί. Γιατί το ρεζουμέ είναι ένα. Άν κοιτάξω στον καθρέφτη και πω μπάζο είσαι, αυτόματα ο συνειρμός λέει "όχι εσύ..η ψυχούλα είναι λίγο μπάζο τελευταία.". Αυτά τα ευχάριστα είχα να πω.Ελπίζω να μην το φτάσατε ώς το τέλος.

δεν ξηγιεσαι καλα

Δεν πιστεύω στο η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται.Ούτε κατα διάνοια.Νομίζω επειδή δεν με συμφέρει.Αν το 2013 πάει όπως ξεκίνησε, τη γαμίσαμε παιδιά.Είπαμε όμως.Δεν πιστεύουμε σε αυτή την ανόητη παροιμία. Γιατί όλα κι όλα , έχουμε σοφότατες παροιμίες (πχ. "Ο κουφός και ο κλανιάρης πάνε δίπλα στα νταούλια") αλλά και ανόητες, σαν αυτή.Ας αγνοήσουμε λοιπόν πόσο κάρτα και φάουλ ξηγιέται μέχρι στιγμής το 2013. 

Δεν επεκτείνομαι άλλο.

Σήμερα λέω να μαγειρέψω φακές.Κάνει πολύ κρύο και οι -14 τη ζητάνε τη σούπα τους. Άνοιξα το ντουλάπι σήμερα πριν φύγω από το σπίτι και τις είδα εκεί και μου το καναν το κλικ.Και θυμήθηκα όταν ήμασταν νηπιαγωγείο, δημοτικό, μικροί παντως, που μας κάναν το πείραμα με το βαμβάκι και τις φακές.Που φύτρωνε πρασιναδα, και κωλοχαιρόμασταν εμείς λες και είχαμε ανακαλύψη την πενικιλίνη. Τα αντίστοιχα παιδάκια σήμερα θα χαίρονται άραγε πιο πολύ με αυτό ή με το καινούριο τους i-phone? 

Αυτά. Είχα τα γενέθλια μου, και είχε βγάλει καινούριο δίσκο ο Θάνος Καλλίρης και ο μπαμπάς μου έφερε την κασέτα πριν το πάρτυ μου. Και φυσικά στο πάρτυ ακούγαμε Θάνο Καλλίρη και χορεύαμε και δεν μας ένοιαζε τίποτα. Μόνη έννοια το πού θα δίνουμε τα φιλιά όταν θα παίξουμε μπουκάλα.Στο στόμα ή στο μάγουλο; Ωραίες ανησυχίες. Όσο πάνε τα χρόνια γίνονται και πιο πολύπλοκες. Η αντίστοιχη έννοια τώρα στο πάρτυ δεν υπάρχει μάλλον.Κι ουτε θα βάλεις να ακούσεις καινούριο σι ντι. Ούτε δίσκο.Ούτε κασέτα. Μπορεί αν εχεις μεθύσει πολύ και το τραβάει η παρέα να χορέψεις τα παπάκια.Αλλά χλωμό. 

Σκατά.Καλύτερα ήταν τότε.

Και για να επανέλθω.2013, ξεκίνα να ξηγιέσαι καλύτερα.

an end has a start

Μπήκε το 2013 μάγκες και ούτε που πήραμε χαμπάρι.Και να 'μαι πίσω στην Αιντχόφα τη καλή για να τελειώσω αυτό που ξεκίνησα 2.5 χρόνια πριν. 

Η κλασσικούρα τώρα, και ατάκα που συνηθίζεται, θα ήταν : "μαλακααααα..πως πέρασαν 2.5 χρονια..ούτε που τα κατάλαβα!"...Λυπάμαι δεν θα την πω. Τα καταλαβα πολύ καλά αυτά τα 2.5 χρόνια, και εσείς μαζί μου πιστοί μου αναγνώστες, που με διαβάζατε να γκρινιάζω κάθε λίγο και λίγακι. Ευχαριστώ και θα σας αποζημιώσω. Πάρτε ένα ωραίο τραγούδι που ακούω τώρα και χαίρομαι μόνη μου.

Τα κατάλαβα που λέτε αυτά τα 2.5 χρόνια, αλλά δε πειράζει γιατί τελειώνει ο καιρός. An end has a start λένε οι Editors και αυτή η αρχή είναι σήμερα. Πάμε να τελειώνουμε γερά γερά. 

Σε άλλα νέα τώρα, είπαμε ότι το 2013 μπήκε και δεν το καταλάβαμε.Και μπήκε κάπως μελαγχολικά ας πούμε, αλλά με ένα συναίσθημα ότι θα είναι μια καλή χρονιά.Γενικότερα. Τελευταία το ένστικτο μου δεν κάνει και πολλά λάθη, οπότε βασιστείτε σε τούτα τα λόγια μου.Όλα καλά και την υγειά μας να έχουμε.

Δεν έκανα απολογισμό του 2012.Συνήθιζα να κάνω κάθε χρόνο.Αν ψαξετε τις παλιές αναρτήσεις θα τους βρείτε τους απολογισμούς μου.Του 2008 είναι ΕΔΩ ας πούμε.Φέτος δεν έβγαινε και πολύ.Ούτε πέρσι.Ήταν λίγο με το στανιό.Γι αυτό φέτος δεν έγινε καν.Εξάλλου τι να έλεγα;Οκ , δεν ήταν τόσο χάλια όσο το 2011, αλλά μεταξύ μας τώρα, δεν ήταν και καλά..Μόνο ότι πέρασε νεράκι.Με τα πάνω και τα κάτω του. Αλλά πέρασε.Και έχουμε 2013 τώρα, άρα αυτό κοιτάμε.Είθε να είναι μια ωραία χρονιά, έτσι όπως την προδικάζει το ένστικτό μου, γεμάτη χαμόγελα, υγεία και αγάπες. Αυτά. Δεν είναι ένα γιορτινό ποστ αυτό , να εξηγούμαστε.Αλλά δεν τα είπα τα ευχετήρια λόγια πριν και ήταν κρίμα.Άλλωστε τόσα χρόνια διαβαζόμαστε.

Μαργαρόλι στο Αιντχόβεν. Την πόλη για την οποία το μόνο που ήξερα όταν ήρθα, ήταν η ποδοσφαιρική της ομάδα.Απο τα τσαμπιολι , και από το τραγούδι εκείνο των Ημισκουμπρίων που λίγοι μάλλον θυμάστε, αλλά ξέρω σίγουρα δύο που το ξέρουν και τους αγαπώ γι αυτό.Αιντχόβεν και μυαλό κάπου εκεί στην Αθήνα, σε μια αγαπημένη κυρία που μας έχει τρομάξει.Αλλά είναι μάγκας και δεν τη φοβόμαστε.Είναι και το ένστικτο που σας έλεγα..enough said.

An end has a start είπαμε ε.Αντε να του δίνουμε.