για πείτε τώρα που γυρίζει

Ελάτε.Αγόρια και κορίτσια..Σας έχει συμβεί σίγουρα.Έχετε υπάρξει είτε από τη μία πλευρά είτε από την άλλη.Είτε είστε αυτός/αυτή που την κάνει με ελαφρά, είτε είστε αυτός/αυτή που μένει πίσω και κοιτάζει σαν μαλάκας αδυνατώντας να καταλάβει τι σκατά έγινε.
Ε? Έτσι δεν είναι;
Αν ναι, μάλλον θα ταυτιστείτε με τα παρακάτω..Ας γράψουμε λοιπόν ένα γράμμα στον κύριο ή την κυρία  που έφυγε χωρίς λέξη, εξήγηση ή με κάποια ανόητη δικαιολογία.
Επειδή είμαι κορίτσι θα απευθυνθώ σε άνδρα  τώρα, αλλά ξέρετε, μπορείτε να το προσαρμόσετε ανάλογα με το φύλο σας ή τον φίλο σας.

"Αγαπημένε Α,Β,Γ,Δ..Χ,Ψ,Ω.

Που στο καλό πήγες;Τι σκατά έκανα κι εξαφανήστικες; Τίποτα; Φυσικά τίποτα δεν έκανα.Ήμουν πολύ όμορφη και καλή και υπέροχη..Μπορείς όμως να μου πεις τι έγινε και έφυγες;..Τι εννοείς δεν μου υποσχέθηκες ποτέ τίποτα; Δεν είχαμε και κάτι;..Καλά ναι..Από τη μεριά σου δεν έχεις κι άδικο.Ποτέ δεν μου είπες "σου υπόσχομαι ότι.."¨..Και φυσικά δεν ήρθες με κοκκινα μάγουλα , όπως τότε που ήμασταν 15 , να μου πεις "θέλεις να τα φτιάξουμε; " ..όχι όχι..τίποτα από αυτά δεν έγινε.Μάλλον παραλογίζομαι. Ε βέβαια..Είμαι αφελής και ανόητη..Τι κι αν με έπαιρνες τηλέφωνο κάθε μέρα και μου έστελνες μηνύματα ξημέρωματα; Δεν σημαίνει και τίποτα αυτό..Και τι δηλαδή; Το ότι έβρισκες τις πιο όμορφες μουσικές να μου στέλνεις να ακούω ,αφιερώνοντάς τις κιόλας ενίοτε..ναι..πάλι δεν σήμαινε κάτι..Ούτε όταν μου έκανες έκπληξη για τα γενέθλια μου σήμαινε τίποτα.Παρόλο που εγώ χάρηκα..Τι χαίρεσαι κοπέλα μου;Σου είπα εγώ ποτέ ότι είμαστε κάτι; Οχι όχι..Κι όταν καθόμασταν ώρες ολόκληρες και μιλάγαμε στο ίντερνετ, πάλι τίποτα δεν σήμαινε.Ούτε όταν βάζαμε ταυτόχρονα την ίδια μουσική και απλά έκανε ο καθένας την δουλειά του με ανοιχτό υπολογιστή και τον άλλο εκεί πίσω από την οθόνη..Τίποτα ..τίποτα..μαλακίες..Α ναι..Μπορεί να με μπέρδεψαν εκείνες οι βόλτες οι τεράστιες.Με τα γέλια και τα βλέματα και τα φιλιά..Μα τι ανόητη..Είναι δυνατόν; Αυτά είναι καθημερινά πράγματα..Και τι δηλαδή..Με τον καθένα μπορεί να μοιραστείς τα πιο κρυμμένα πράγματα που νιώθεις..ναι βρε..με έναν περαστικό.. Ε και φυσικά το ότι δεν ήθελες να φύγω, και μου έλεγες να κάτσω λίγο ακόμα και πόσο τέλεια είμαι πάλι υπόσχεση δεν ήταν..Ούτε και τα σχέδια για αρκετό καιρό μετά.Όχι..Εγώ παραλογίζομαι.
Εκεί θα ήταν μωρέ που μπερδεύτηκα.Σόρυ..Κάπου εκεί ανάμεσα στις βόλτες και τα τραγούδια..Που ήταν απλά βόλτες με μια φίλη σου..και τα τραγούδια λινκ που έστειλες σε ένα γλυκό κορίτσι που βρισκόταν στην άλλη άκρη της ιντερνετικής γραμμής..Αυτό ήταν όλο..
Θυμωμένη πάντως δεν είμαι μαζί σου να το ξέρεις..

Τα είπαμε
Μ."

..εγώ όμως κάπως έτσι ερωτεύομαι..κι έτσι..

απ το στομάχι

"Ο έρωτας περνάει απ'το στομάχι" λέγαν οι παλιοί εννοώντας ότι αμα θες να σε ερωτευτεί ο άλλος (δηλαδη να τον τυλίξεις) πρέπει να του μαγειρέψεις ή να τον ταίσεις ή κατι τέτοιο. Εγώ βέβαια το αντιλαμβάνομαι αλλιώς αυτό.Ξες, ότι άμα ερωτευτείς, κάτι γίνεται εκεί στο στομάχι..Αυτό που λέμε πεταλούδες στο στομάχι. Butterflies in the stomach ρε παιδί μου. Λογικό δεν ακούγεται;
Πέρα από το κομμάτι του έρωτα όμως, στην περίπτωση μου -και σίγουρα στην περίπτωση πολλών άλλων ανθρώπων- αυτές οι κωλοπεταλούδες σκάνε με πολλά και διάφορα συναισθήματα. Με όλα ίσως..
Άγχος. Χα! Πολλαπλές οι στομαχοσχετιζόμενες αντιδράσεις.Είτε που θα ανοίξεις το ψυγείο και τα ντουλάπια της κουζίνας και θα γίνει της καραπουτανάρας, είτε που θα δεθεί κόμπος το σακουλάκι εκείνο μέσα στην κοιλιακή χώρα και δεν θα κατεβαίνει μπουκιά. Υπάρχει κι άλλη αντίδραση, η δική μου στην συγκεκριμένη περίπτωση, όπου το άγχος φέρνει αυτές τις πεταλούδες, και τα κάνουν όλα πουτάνα εκεί μέσα. Ανακάτωμα είναι το πρώτο βήμα. Στη συνέχεια ότι άλλο έχει φαγωθεί συσσωρεύεται με μανία στον πισινό μου και στην κοιλιά μου και στα μπούτια μου και γίνομαι τοφάλα.Έπειτα έρχεται η αναγούλα. Κι αν ήμουν και λίγο πιο αδύναμος χαρακτήρας -όπως έχω υπάρξει στο παρελθόν- το επόμενο βήμα θα ήταν το ξέρασμα. Αλλά  σταματά στην αναγούλα.Η οποία φεύγει και μένει το άγχος.Διπλό πλεόν.Το κανονικό και του πάχους. 
Όμοιως , η παραπάνω διαδικασία επαναλαμβάνεται για κάθε είδους αρνητικό συναίσθημα.Λύπη ας πούμε. Είτε φαί, είτε αφαγία , είτε αναγουλοδιαδικασίες .Εγώ ξανά στην τρίτη κατηγορία παίζω, αν και σε περιπτώσεις μεγάλου θρήνου και οδυρμού μπορεί να πάω και στην δεύτερη. Αυτή με τον κόμπο. Καμμένο χαρτί το Μαργαριταρόνι.Βλέπεις ας πούμε μια φωτογραφία , λίγο μετά το ελαφρύ μεσημεριανό σου, και θες να πας στην τουαλέτα να τα βγάλεις όλα γιατί αυτό αισθάνεσαι. Ή είναι φορτισμένη μέρα και δεν κατεβαίνει μπουκιά γιατί αν κατέβει, όπως κατέβει θα ανέβει κιολας. Κωλοπεταλούδες.Χειμώνας είναι , στα τσακίδια για λίγο ή ελάτε για κανα χαρούμενο ocassion. 
Και πάμε eventually και στα χαρούμενα.Εκεί τι παίζει;Χαιρεσαι ρε, γουστάρεις με 1000, όλα πάνε γαμώ.Είτε που θα το "γιορτάσεις" τρώγοντας, είτε που θα είναι τέτοια η υπερένταση που πάλι μπουκιά δεν θα κατεβαίνει. Ή θα έρθουν οι πεταλούδες πάλι.Για καλό αυτή τη φορά.Και θα στα κάνουν όλα πουτάνα.Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πάντως, το στομάχι θα την πληρώσει τη νύφη.Χαμένη από χέρι η υπόθεση και δεν υπάρχει σωτηρία.

Εμπρηστικές τάσεις

Η κατάσταση έχει ως εξής..Τα πράγματα στην Ελλάδα δεν είναι πολύ καλά και όλοι ψάχνονται να φύγουν..Οκ..Οχι όλοι,αλλά πολλοί.Και όσοι είμαστε έξω κοιτάμε το μέλλον μας και δεν ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει.Ωραία μέχρι εδώ; Ωραία..
Έφυγα πριν 2.5 χρόνια από την Ελλάδα. Υπό άλλες συνθήκες.Η κατάσταση δεν ήταν έτσι άσχημη αλλά δεν ήταν και καλή.Έψαχνα πολύ καιρό δουλειά και δεν έβρισκα.Και έφυγα να κάνω μεταπτυχιακό.Αλλά σας είπα.Άλλες οι συνθήκες. Δεν έφευγα και μόνη μου..Είχα εκπληρώσει τις υποχρεώσεις μου στην Ελλαδα.Είχε φύγει και η Ελένη για Γιάννενα..Οι γονείς στήριζαν με 1000..όλα ηταν κομπλέ ρε παιδί μου.Τα άφηνα όλα πίσω μου σε τάξη.Όμορφα και καλά..Ο μπαμπάς βέβαια μου έλεγε κοιτά να τα πας καλα εκεί , να βρεις δουλειά, γιατί εδώ τα πράγματα θα γίνουν ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ άσχημα.Με μαθηματική ακρίβεια.Και φυσικά έπεσε μέσα. Όπως πάντα.Και εγώ του έλεγα ναι.Γιατί δεν ήξερα ούτε τι θα βρω μπροστά μου, ούτε τι θα γίνει , ούτε πώς θα νιώθω.Ας το πούμε άλλη μια φορά..Άλλες συνθήκες.Από ήρεμα και καλά όλα , ήρθαν άνω κάτω και γαμήθηκε ο Δίας.Η ζωή μας άλλαξε άρδην.Και τα συναισθήματα ήταν που ήταν μπόλικα πολλαπλασιάστηκαν..
Βρίσκομαι λοιπόν σε μια κατάσταση που αδυνατώ να πράξω με γνώμονα τη λογική όπως έκανα συνήθως..Ξέρετε..Αυτό που ναι μεν σε οδηγεί το συναίσθημα, αλλά εν τέλει τα βάζεις κάτω και τα ζυγίζεις και κάνεις ότι λέει η λογική..Τώρα μέχρι ζυγαριά φτάνω.Αλλά το συναίσθημα την κάνει να γέρνει προς την μεριά του..Δεν μπορώ να κάνω κάτι γι αυτό.Όσο είναι στο χέρι μου το παλεύω αλλά άλλο να το λες και άλλο να το κάνεις..Πολλές οι συνιστώσες.
Στην κατάσταση λοιπόν που βρισκόμαστε όλοι μας, ξενητεμένοι και μη, ακούω μονίμως "Μη γυρίσεις", "τι θα πας να κανεις εκει" "εδω έχεις ένα μέλλον", "καλά..άσε την Ολλανδία..Μείνε έξω όμως"..Αυτά.Χωρίς να λαμβάνει όμως κανείς υπόψην ότι το άτομο στο οποίο απευθύνονται ούτε ηλίθιο είναι, ούτε αφελές..Και τα έχει σκεφτεί οοολα αυτά..Αλλά είναι και μόνο.Και δεν κολλάει εδώ ρε παιδί μου.Πώς να το κάνουμε.Δεν ταιριάζει.Το παζλ δεν πρόκειται να φτιαχτει.The pieces do not match. Αυτό.Τελεία και παύλα..Αυτά είναι που έλεγα σε μένα.Και χθες ήρθε και κόλλησε.Πλέον είμαι σίγουρη. Ήρθε για ακόμη μια φορά η μουσική και με αποτελείωσε, με την καλή έννοια, με έβαλε στη θέση που πρέπει να είμαι...
Πολλά χρόνια πριν ο φίλτατος Νικολάκης Πορτοκάλογλου έγραψε ένα τραγούδι πολύ όμορφο , που δεν του είχα δώσει και ιδιαίτερη σημασία μέχρι τώρα..Το είχα μάθει πριν 5-6  χρόνια στην κιθάρα και μου άρεσαν και οι δεύτερες που είχε, αλλά ως εκεί.Εχθές απλώς έβγαζε άπειρο νόημα!
Τα καράβια μου καίω κύριοι. Τα καίω.Δεν θα πάω πουθενά.Πάντα εδώ θα γυρνώ..Από πείσμα και τρέλα θα ζω σε τούτη τη χώρα, ώσπου να βρω νερό.Γιατί ανήκω εδώ.Για την Ελλάδα μιλώ προφανώς.όχι για την κωλοΟλλανδία. Βγάζει νόημα.Απλώς. Δεν γαμιέται.Θα ρθω πίσω και ό,τι γίνει..Από δω πάντως θα την κάνω.Λίγα τα ψωμιά του Αιντχόβεν φίλοι μου...Οι εμπρηστικές μου τάσεις με έπιασαν και τρέξτε να σωθείτε.  ΠΑΤΑ

ΓΙΑΤΙΓΙΑΤΙΓΙΑΤΙΓΙΑΤΙΓΙΑΤΙ

Κάπου στην Ουτρέχτη. Βράδυ. Τα μάτια μου σχεδόν κλείνουν, σε λίγο θα ξεκινήσω να πάω πίσω στο Αιντχόβεν. Καθισμένη στη στάση του λεωφορείου σκάνε τα ακόλουθα.
Γιατί έπρεπε να πεθάνει ο μπαμπάς μου; 
Εχω πολλά γιατί.Δεν ξέρω ποιος θα τα απαντήσει.Ούτε καν αν υπάρχει απάντηση. Αλλά δεν μπορεί να μην υπάρχει.Όλα υπάρχουν και είναι εκεί μπροστά μας.Το θέμα είναι πώς και πότε τα βλέπουμε. 
Ο μπαμπάς μου ήταν ο πιο καλός άνθρωπος στον κόσμο. Σίγουρα. Αν υπάρχει κάτι σε αυτή τη ζωή για το οποίο είμαι 100% σίγουρη είναι αυτό. Ότι ήταν ο καλύτερος ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Κι όμως.Πέθανε. Ήταν τόσο άτυχος , που έπαθε την χειρότερη αρρώστια και πέθανε.Έτσι απλά. ΓΙΑΤΙ ΓΑΜΩ ΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΜΟΥ;
Έκρηξη.Μέσα μου.Κι έξω μου.Κλάμα σε άσχετες στιγμές.Στα καλά καθούμενα.Όχι ακριβώς λύπη..Συγκίνηση.Λείψιμο.
Ναι ρε πούστη μου.Μου λείπει.Πολύ. Αλλά το ξέσπασμα δεν είναι από εκεί.Είναι από το γαμημένο , το αναπάντητο ΓΙΑΤΙ.Γιατί σ'αυτόν.Γιατί;Γιατί.Γιατί.Γιατί. Έχω γεμήσει μια κόλλα από το σημιωματάριό μου με γιατί.
Τα τελευταία χρόνια έχω τιγκάρει στα γιατί.Στην καθημερινότητά μου.Στη ζωή μου.Κανείς δεν τα απαντάει.Και δεν μπορώ να ακούσω άλλη μια φορά "Δεν υπάρχει γιατί", "Μην το βλέπεις έτσι". Τι να γίνει τώρα. Έτσι το βλέπω.
Και εκείνον τον βλέπω.Παντού στη ζωή μου. Χνάρια για να πατήσω πάνω.Σημάδια που δεν σβήνουν για να σκέφτομαι. Μυρωδιές.Μουσικές.Ήχοι.Γεύσεις.Μηχανικές κινήσεις.Μη μηχανικές κινήσεις.Δραστηριότητες.Συνήθειες πιο έντονες κι από το κάπνισμα για έναν καπνιστή.Κουβέντες.Χρώματα. Μια ζωή.
Το μόνο παρήγορο είναι ότι βρίσκεται παντού. Στην κάθε καλημέρα ή καληνύχτα.Στην κάθε κουταλιά νερού που θα πνιγώ.Στην κάθε αποτυχία ή επιτυχία. Στην ίδια θέση, με ποδαράκια απλωμένα και αγκαλιά ζεστή και τεράστια.Είναι παντού.
Είναι παντού αλλά ΜΑΣ λείπει.ΓΙΑΤΙ;;;Τι γιατί; Γιατι ΜΠΟΡΕΙ.

comment te dire adieu

Η φάση είναι πως βλέπεις κάπου το νυν αίσθημα του πρώην ή του τύπου που γουσταρίζεις τελευταία (ή όχι και τόσο τελευταία) και αρχίζεις και κάνεις συγκρίσεις και ψάχνεις να βρεις τι σκατά της βρήκε κλπ κλπ κλπ κλπ.
Έρχεται ρητορική ερώτηση αγαπητέ αναγνώστη.
Υπάρχει ποτέ περίπτωση να πεις "πωπω...κούκλα είναι!Θεά..μα καλά έκανε το παιδί και την προτίμησε από εμένα...μη λέμε μαλακιές!"; Υπάρχει; Εγώ θα σου πω. Όχι βέβαια.Πάντα θα βρεις κάτι.Ψεγάδι θα είναι, υπεροχή δική σου έναντι εκείνης θα ναι, δεν ξέρω τι, αλλά κάτι θα είναι. 
Τα άσχημα έρχονται βέβαια όταν ναι μεν δεν βρίσκεις πού υπερτερεί, αλλά δεν βλέπεις και πού υπερτερείς και εσύ..Ή ακόμα χειρότερα αν καταλαβαίνεις ότι μάλλον έχουν περισσότερες πιθανότητες μαζί, ίσως λόγω των συνθηκών , του τάιμινγκ ή της μαύρης σου της τύχης.
Εκεί τα πράγματα είναι δύσκολα, δίοτι πρέπει μάλλον να το πάρεις απόφαση και να πεις με τη δέουσα ανωτερότητα  (διότι κατίνες δεν είμαστε) "ε νταξ..δεν πειράζει..υπαρχουν κι αλλού πορτοκαλιές.." και άλλα τέτοια όμορφα κλισέ. Αλλά από το να το πεις μέχρι να το κάνεις έχεις αρκετό δρόμο. Ειδικά αν ο λεβέντης σου έχει μπει μέσα στο μυαλό και δεν λέει να ξεκολλήσει. Αυτό το τελευταίο μπορείς να το πεις και παράνοια."Ε ναι..με φτύνει, με έχει εντελώς γραμμένη, μαλλον έχει και γκόμενα..Ααχχχ..ο γλυκός μου.τι όμορφος που είναι.Ας τον πάρω τηλεφωνο να δω τι κανει." .Τρέλα. Που τη συναντάς παντού βέβαια, και τι να  κάνεις...
Τελοσπάντων..Είχα σκοπό να μιλήσω για μερικές τέτοιες εμπειρίες μου, καθότι έχω άφθονες τελευταία..Κι έρχονται κι απανωτά ε..Η μία μετά την άλλη.Και πριν προλάβεις να δεις τι είχε η μία, και τι σκατά έγινε και στραυωσε η κατάσταση με τον δικό σου, σκάει ο αλλος και στραβώνει και αυτός και βλέπεις και την καινούρια, αυτή με τη μεγάλη μύτη, και λες , τι σκατα. Ε. Το συμπέρασμα είναι πως ή στραβός είναι ο γυαλός ή στραβά αρμενίζουμε. Και δεν έχει και ιδιαίτερο νόημα να αρχίσω τώρα να λέω για ψηλές, κοντές, ξανθιές, μελαχροινές, αδύνατες χοντρές -σαν άλλος Χαριτοδιπλωμένος.Αλλά δεν καταλαβαίνω ρε παιδιά.Αλήθεια. 

Και επειδή πάλι χρόνο θα μου πάρει, derriere un kleenex je saurais mieux comment te dire  adieu. (link στο τίτλο)

Ας χορεψομε

Σήμερα, τη ώρα που χτύπησε το ξυπνητήρι μου-7 το πρωί παρακαλώ, ο ήλιος δεν είχε ακόμα βγει- έβλεπα στον ύπνο μου ότι χόρευα Ανωγειανό Πηδηχτό. Δεν θυμάμαι ξεκάθαρα με ποιον.Δεν έχει όμως ιδιαίτερη σημασία. Πριν από τον Ανωγειανό Πηδηχτό χόρευα κάτι άλλο ξενόφερτο.Στον ύπνο μου πάντα. Πρέπει να ήταν κάποιος ευρωπαικός χορός.Ρούμπα, βαλς κάτι τέτοιο. Δυστυχώς δεν φόραγα αυτά τα ωραία φορέματα που βάζουν οι κοπέλες σε αυτούς τους χορόυς.Αντιθέτως ήμουν ντυμένη ακριβώς όπως στην παράσταση ελληνικών χορών που είχαμε κάνει με τον κύριο Βάϊο όταν πήγαινα 6η δημοτικού. Δηλαδή τζιν, πουκάμισο, ένα άθλιο ναυτικό καπέλο, ένα κόκκινο μαντίλι για ζώνη και -αν έχετε το θεό σας- λευκά πάνινα παπούτσια!Ελβιέλες τα έλεγε η μαμά μου. Δεν ξέρω. Φοβερό πράμα να το βλέπεις αυτό στον ύπνο σου..Χτύπησε όμως το ξυπνητήρι μου υπό τον ήχο των Χατζηφραγκέτα , και εγώ με την εικόνα του Ανωγειανού Πηδηχτού και της αμφίεσής μου, σηκώθηκα και πήγα στο μπάνιο χαζογελώντας. 
Άνοιξα μετά και τον υπολογιστή να βάλω μουσική και το lastfm radio κάτι πρέπει να έχει πάθει γιατί μου έβγαλε στα related τον Τριαντάφυλλο. "Ελα όμως που δεν περνάει". Δεν είμαστε καλά.Αυτόν τον έχει ξεχάσει και η ίδια του η μανούλα, ο λαστ εφ εμ τον θυμήθηκε όμως και μου τον έβγαλε πρωί πρωί να παίζει. Τρόμος. Νεεεεεξτ. 
Με αυτά και με εκείνα έτοιμη να φύγω στην ώρα μου.Καλά το πόσο δυσκολέυτηκα να βρω τι θα φορέσω και σήμερα δεν θα το σχολιάσω καν.Με το ένα μου πέταγε η κοιλιά, το άλλο μου χόντραινε τα μπούτια, το τρίτο ήταν πολύ λεπτό και θα κρύωνα.Εν τέλει παίζει να έβαλα ότι πιο παλιό είχα , αλλά τι να γίνει , με αυτά ένιωθα άνετα τούτο το κρύο πρωινό. 
Ξύνια η συγκάτοικος πρωί πρωί, ούτε καλημέρα δεν είπε, εγώ όμως όοοοχι..Εδώ ξύπνησα με Ανωγειανό Πηδηχτό, τώρα θα χαλαστώ, πήρα δρόμο τάκα τάκα. 
Να σημειωθεί εδώ ότι ένα τσικ παραπάνω να φύσαγε σήμερα θα έφτανα στην Ελλάδα σε χρόνο dt. Θα γλυτώναμε και τα αεροπορικά..Ενα φσσσσσ και τσουπ...Ωραία θα ήταν..Αλλά μπα.Απλώς φύσαγε δαιμονισμένα, αλλά όχι δαιμονισμένα αρκετά για να με πάρει και να με σηκώσει.ίσως να χρειάζομαι και δίαιτα, τι να πω...
Έφτασα και στο γραφείο και είμαι εδώ παρέα με έναν Ολλανδό phd που για καλή μας τύχη έρχεται μόνο Πεμπτη και Παρασκευή..Είναι λίγο φωνακλάς και μου δημιουργεί σύγχιση αλλά σημασία πολλή δεν του δίνω. 
Άντε βρε, καλό Σαββατοκύριακο να έχουμε..

Idiotheque

Μπαίνει αυτός ο τίτλος γιατί αυτό το τραγούδι ακούω τώρα. Είναι μεσημέρι Δευτέρας, είμαι στο γραφείο και τα χέρια μου είναι παγωμένα.Ο καιρός είναι ως συνήθως.Συννεφιασμένος και κρύος. Σαν να κλαίει η μέρα σήμερα.Εγώ πάλι όχι. Μετά από την απόλυτη μιζέρια της προηγούμενης εβδομάδας, όπου με σιχάθηκα ακόμη περισσότερο, αποφάσισα πως δεν πάει άλλο. Σήμερα λοιπόν, σηκώθηκα από το κρεβάτι μου πρωί πρωί.Όχι με ευκολία. Το παραδέχομαι. Το θετικό ήταν ότι δεν με δυσκόλεψε τίποτα άλλο παρά το κρύο. Είναι απίστευτο πόσο μπορεί να κρυώσει το σπίτι μέσα σε μια νύχτα..Δεν του έδωσα ιδιαίτερη σημασία όμως, ακολούθησα τακτική ομοιοπαθητικής και έβγαλα πυτζάμες άμεσα. Έβαλα και μουσική να παίζει, έφαγα πρωινάρα και βγήκα χαρωπή στη βροχή. Το ντύσιμο μου ήταν άξιο λόγου επίσης..Αυτό το κατάλαβαινες από τα γεμάτα απορία ολλανδικά βλέμματα , που με παρακολουθούσαν να ποδηλατώ Οκτώβρη μήνα ντυμένη σαν ορειβάτης.  Ε ρε παλικάρια και κοπέλες, εγώ φταίω αν έχετε φθινοπωριάτικα 4 βαθμούς; Φανελάκι, μακρυμάνικο, πουλόβερ, μπουφάν , 2 κασκολ, σκουφί, γάντια, το τζιν μου, καλτσες, γκέτες, ολ σταρ (Απαραίτητο αξεσουαρ) και απο πάνω δευτερο παντελόνι αδιάβροχο, γιατί είπαμε, έβρεχε. Και κάπως έτσι ξεκίνησε η εβδομάδα μου. Λένε πως η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται.Η δικιά μου θα είναι ούτε κρύο ούτε ζέστη.Ζέστη δηλαδή σίγουρα όχι. Κρύο μπόλικο θα φάμε στη μάπα, αλλά τι να κάνουμε δεν έχουμε και άλλη επιλογή. Άσε που έχουμε και διάβασμα και τόνους μουσική να ακούσουμε..Ναι.Αυτό είναι το καλό των ημερών αυτών.Η μουσική που ακούω είναι ατελείωτη και πανέμορφη και καινούρια και παλιά και ξεχασμένη και δυσεύρετη και μόνο αυτό με ενθουσιάζει. Α..Και το ότι θα πάω και για μάθημα σύγχρονου το απόγευμα. 
Αυτά τα πολύ ενδιάφεροντα είχα να πω για σήμερα..Επιστρέφω στα Petri Nets και τα Coverability Graphs και τον α-algorithm (και γαμω το σπιτάκι τους αλλά αυτή τη φορά θα το περάσω το μάθημα). 
Γεια σας και χαρά σας και κουλούρια στην ποδιά σας!

Το φευγιό

Αυτή τη λέξη την χρησιμοποιούσε η δασκάλα μου στο δημοτικό , η κυρία Βούλα (η Ε.γελάει τώρα που διαβάζει). Έλεγε ότι ετοιμαζόμαστε για το φευγιό πριν χτυπήσει το κουδούνι..Το φευγιό τώρα είναι άλλο.Ξεκίνησε ένα μαζικό κύμα. Πολύς κόσμος, από αυτούς που ήρθαμε μαζί εδώ στην Αιντχόφα, τέλειωσε και ψάχνει να δει τι θα γίνει στη συνέχεια..Άλλοι μένουν κι άλλοι φεύγουν..Για τους τελευταίους θα πω εγώ τώρα..Θα ξεκινήσω με τον πρώτο, που έκανε δηλαδή πρώτος το βήμα για να φύγει. Ο Α. Τον Α. τον γνώρισα τέλος Αυγούστου του 2010. 2 μέρες πριν πάω στην Αθήνα για την εγχείρηση του μπαμπά, είχαμε πάει για καφέ με τον Π. και είχαν έρθει ο Α. με τον Γ. Νεόφερτοι.Γνωριζόντουσαν μεταξύ τους από την Πάτρα που σπούδαζαν.Ο Α. είναι ένα παιδί ψηλό, αδύνατο , που η πρώτη εντύπωση που σου δίνει είναι ότι είναι κάπως κλειστός και σοβαρός.Ναι καλα..Ενώ ο Α. είναι ένα άτομο που κατα πάσα πιθανότητα στην Ελλάδα δεν θα είχα γνωρίσει ποτέ , γιατί θα συχνάζαμε σε διαφορετικά μέρη, με τον που τον είδα εδώ και του μίλησα 10 λεπτά, μπήκε στην καρδιά μου. Τρομερή αίσθηση του χιούμορ, ατακαδόρος, σωστός, ευγενικός.Είχε επίσης και πολλές παραξενιές οι οποίες όμως τον κάνανε πιο αξιαγάπητο καθώς αυτοσαρκαζόταν γι αυτές ή τις υποστήριζε με σθένος..Μεγάλη αδυναμία μου ο Α. Και να τος που τέλειωσε με το μάστερ του και άρχισε να ψάχνει δουλειά προς Γερμανία μεριά που είναι και η κοπέλα του..Και έφυγε.Χωρίς πολλά πολλά, χωρίς δακρύβρεχτους αποχαιρετισμούς.Έκανε ό,τι ήταν να κάνει και έφυγε..Εμένα θα μου λείψει μαλλον..
Δεύτερο φευγιό και πιο δύσκολο..Η Θ.. Η φίλη μου και συγκάτοικός μου τον τελευταίο 1,5 σχεδόν χρόνο.Με τη Θ. γνωριστήκαμε τον Σεπτέμβρη του 2010. Είχαμε πάει σε ένα πάρτυ του TU/e (του πανεπιστημίου μας) που γινόταν για εμάς τους πρωτοετείς.Ολλανδικές βλακείες, αλλά είχε τσάμπα μπύρες μέχρι τις 6. Μίλαγαμε εκεί με διάφορους και ξαφνικά βλέπω τη Θ. Έγιναν οι συστάσεις, χάρηκα , χάρηκε, είπαμε τα βασικά, παραπονέθηκε ότι το τσιγάρο της σβήνει όλη την ώρα με τα γαλάζια χαρτάκια, και μετά μοιραστήκαμε πατάτες τηγανητές. Τρεις μέρες μετά πήγαμε παρέα σε ένα live (οι NoBunny ήταν ) και στο γυρισμό χαθήκαμε.Κάναμε πολλούς κύκλους μέχρι να βρούμε πώς γυρίζουμε, και έβρεχε κιόλας..Είχε όμως πλάκα..Την επόμενη βδομάδα πήγαμε για κρασί χαλαρά στο Bommel, που εν τέλει έγινε 4 κρασιά και πολλή κουβέντα..Και έτσι γίναμε φίλες.Η Θ. είναι ένα άτομο που σίγουρα θα γνώριζα στη ζωή μου κάποτε. Και που θα έκανα παρέα έτσι κι αλλιώς.Σαφώς , οι συνθήκες της "ξενητιάς" (μα τι ωραία που το πετυχαίνω το μελό) μας έφεραν πολύ γρηγορότερα κοντά, αλλά όπως και να χει..Περάσαμε όμορφα και άσχημα..Χωρισμούς μεγάλους και μικρούς. Θανάτους μεγάλους και μικρούς. Μαγειρέματα, βόλτες, ψώνια, κούρες ομορφιάς,απόπειρες γυμναστικής, μπάρμπεκιου, πάρτυ, μεθύσια, κλάμματα, γέλια..όλα.Και η αγκαλιά πάντα εκεί κι από τις δύο πλευρές. Το καλοκαίρι του 2011 μετακόμησα σπίτι της και από τότε γίναμε και συγκάτοικες. Και ήρθε η στιγμή που η Θ. πήρε το πτυχίο και μαζί και τον πούλο από το Αιντχόβεν.Γυρνάει Ελλάδα προς το παρόν και ζηλεύω με την καλή έννοια..Της είπα, μέσα στα κλάμματα του αποχαιρετισμού μας, να πάει να βρει δουλειά και σπίτι και πως θα πάω να την βρω κι εγώ σε 5 μήνες..Αμην. Και εις το επανειδήν. 
Τρίτο και τελευταίο του Φ. Ο Φ. ήρθε τον Γενάρη του 2011 στο Αινταχόβεν και τον γνώρισα τυχαια ένα βράδυ που πέρασα στα γρήγορα από το Bommel με πυρετό επειδή ήταν εκεί ο Π. με τον φίλο μας τον Γ. που είχε έρθει από Ελλάδα να μας δει. Εγώ με τον Π. στα χωρίσματα, σκατένια και η κατάσταση στο σπίτι στην Ελλάδα, εξεταστική και καμιά διάθεση γενικότερα. Έσκασα στο Bommel σαν λέτσος με φόρμες και 2 κασκόλ και μύτη να τρέχει και ο Φ. με κοίταξε περίεργα και πιάσαμε κουβέντα και δέσαμε..Και για να πω και την αλήθεια, εγώ στην αρχή τον ψιλογούσταρα τον Φ. Ήταν και εντελώς ο τύπος μου..Μακριά μαλλιά και τζίβες, μούσια , χυμαδιό..Αυτό μέχρι που έμαθα ότι είχε κοπέλα που αγαπούσε και πολύ.Εκεί μου πέρασε, και όταν λίγο μετά γνώρισα και την κοπέλα του , δεν υπήρχε αμφιβολία οτι ο Φ. θα έμενε φιλαράκος πρώτος και αγαπημένος..Πάει λοιπόν κι ο Φ. στην Αργεντινή για το τελευταίο κομμάτι του πρότζεκτ του και πολύ στεναχωριόμαστε όλοι γιατί είναι μορφάρα και θα μας λείψει..Αλλά θα έχουμε να θυμόμαστε.Αράγματα σπίτι του με ρακές, φαγητά, σούπες των αρρώστων, πάρτυ που γινόμασταν ντέφια και σλιπόβερς..Του κάναμε και το πάρτυ του αποχαιρετισμού το Σάββατο και τι ωραία που περάσαμε και τι καλά που ήταν όταν στο τέλος καθαρίσαμε όλοι μαζί, κομμάτια και ντίρλες..
Και έπονται κι άλλοι αποχαιρετισμοί.Για την ώρα δεν θέλω καν να τους σκεφτώ.Απλως περιμένω την δικιά μου αποχώριση.Και δεν ξέρω αν θα μου είναι δύσκολη ή εύκολη.Το μόνο σίγουρο είναι ότι αν θα μου λείψει κάτι από αυτή τη σιχαμένη πόλη, που κυρίως με άσχημα πράγματα την έχω συνδέσει, αυτό θα είναι οι φίλοι μου εδώ..Γιατί ναι..Δεν έχω περάσει καλά τα δύο τελευταία χρόνια εν γένει..Αλλά ήμουν τυχερή.Και βρήκα αστέρια άτομα για παρέα..Που θα τα διάλεγα για φίλους μου one way or another..Κι αυτό είναι ωραίο..