ωδή στην γκρίνια και στους δυσαρεστημένους.οχι.ωδή στη χαρά.

Πάντα κάτι λείπει. Έτσι είναι ο άνθρωπος. Η φύση του. Μπορεί να τα έχεις όλα φαινομενικά. Την υγεία σου, τους δικούς σου, τον άνθρωπό σου, τη δουλειά σου, τα ικανοποιητικά για να ζεις λεφτά σου, ένα μέλλον, τη ζωή μπροστά σου. Κι όμως. Θα γκρινιάξεις. 

-Δεν είμαι καλά.Δεν την παλεύω.

-Και τι έχεις; 

Αυτό θα στο ρωτήσει ο φίλος σου, ο γνωστός σου, κάποιος τελοσπάντων που μάλλον νοιάζεται.

Θα σου χαιδέψει τα μαλλιά, θα σε πιάσει στον ώμο.Επαφή.

-Και τι έχεις;

-Δεν είμαι καλά. Δεν ξέρω.

Ήμουν στην βεράντα το απόγευμα. Ήλιος, μετά από πολλές μέρες, και τέλεια θερμοκρασία. Από μέσα ακουγόταν το Sheila take a bow. Στεκόμουν εκεί όρθια και κοίταζα.

Έχω την υγεία μου, σκέφτηκα. Έχω την μαμά μου και την αδερφή μου καλά. Ο μπαμπάς λείπει, και μου λείπει συνεχώς, αλλά ναι, αυτή είναι η κατάσταση τώρα. Τον άνθρωπό μου; Τον έχω; Δεν ξέρω.. Μάλλον όχι γιατί άμα τον είχα θα ήμουν σίγουρη, δεν θα αναρωτιόμουν. Έχω όμως 2-3 φίλους που μ αγαπούν όντως. Και μερικούς ακόμη που νοιάζονται. Δουλειά δεν έχω.Αλλά έχω όλη τη ζωή μπροστά μου. Και έχει λιακάδα και τέλεια θερμοκρασία. Το φαγητό μου ήταν πολύ νόστιμο. Τι τυχερή είμαι που μπορώ και μαγειρεύω καλά. Το Αιντχόεν είναι χάλια, αλλά νταξ, είναι και τα παιδιά εδώ και επίσης είμαι στα πόδια μου. Όρθια. Και ούτε καν 27.

Κι αν με ρωτήσεις, θα σου πω ΚΑΛΑ ΕΙΜΑΙ! Και θα το εννοώ.

κιλά, βάρος, άσκηση κλπ κλπ

Έβλεπα στον ύπνο μου ότι ήμουν λέει σε ένα ζαχαροπλαστείο, τίγκα στα γλυκά και στα κέικ και στις σοκολάτες και έπαιζα σε ένα παιχνίδι που έπρεπε να περάσω μέσα σε 1 λεπτό από όλους τους πάγκους και να αγγίξω όλα τα γλυκά.Θα έλεγε κάποιος ότι αυτό είναι ένα αγχωτικό όνειρο.Όχι αγαπητοί αναγνώστες.Καθόλου δεν με άγχωσε.Σας πληροφορώ ότι πέρναγα από τους πάγκους με τρομακτική ταχύτητα , αγγιζα τα γλυκά και μου έμενε και χρόνος.Τα χέρια μου γεμάτα σοκολάτες και ψύχουλα, και γω ευτυχής.Μάλιστα, είχα χρόνο για να κοιτάξω και τα είδη σοκολάτας και να τα δοκιμάσω κιολας..Ξύπνησα με μια λιγούρα, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. 

Χθες έπεσα πάνω σε ένα blog που έλεγε ότι healthy is the new skinny και είχε διάφορες αναρτήσεις που το υποστήριζαν αυτό τόσο σωστά και τόσο όμορφα. Και σκεφτόμουν μετά, ότι ναι ρε παιδί μου, πολύ σωστά και άγια όλα αυτά που λες, αλλά φτουράνε άραγε σε ένα άτομο που έχει "φέρει πειν" μια διατροφική διαταραχή; Γιατί ναι.Μπορεί να είναι προφανές για κάποιον φυσιολογικό άνθρωπο αυτό, ότι το να είσαι υγιης σε κάνει αυτόματα και πιο όμορφο, αλλά σίγουρα δεν είναι το ίδιο για κάποιο άτομο που σκέφτεται "αλλιώς".Και είναι πολύ μπέρδεμα αυτό το αλλιώς.

Πάνε 2-3 χρόνια από τότε που το βάρος μου ξεκόλλησε από τα 47 κιλά και άρχισα να τρώω πιο κανονικά. Και λέω πιο, γιατί η πετριά στον εγκέφαλό μου υπάρχει ακόμα, και σε μεγάλο βαθμό. 

Και θυμάμαι στις αρχές, την πρώτη φορά που είδα την ζυγαριά να πιάνει 50 πόσο πολύ είχα στεναχωρηθεί και είχα φρικάρει. Ένιωθα σαν ένας μπόγος που κινείται και δεν μπορούσα να με ανεχτώ.Αυτό κράτησε λίγο όμως, γιατί ο οργανισμός μου άρχισε να παίρνει τα πάνω του, να πυκνώνουν τα μαλλιά μου, να λάμπει λίγο το δέρμα μου, να γίνομαι άνθρωπος. Και εκεί είδα έμπρακτα το ότι η υγεία σε κάνει πιο όμορφο. Κι αυτή η συνειδητοποιήση όμως χρειάστηκε πολύ αγώνα και ακόμη δεν έχει εντυπωθεί στο μυαλό μου. 

Εκεί που ήθελα να καταλήξω με αφορμή εκείνο το blog είναι ότι απέχει πολύ το να διαβάσεις κάτι και να συμφωνήσεις, από το να το συνειδητοποιήσεις. Αν είσαι τυχερός και μπορέσεις να αντιμετωπίσεις κάποιου τέτοιου είδους ανωμαλία, (θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό,που έχω σε μεγάλο βαθμο εντιμετωπίσει κάτι τετοιο) αναπτύσεις μηχανισμούς και άμυνες που σε κρατανε.Η κάτω βόλτα είναι εξαιρετικά εύκολο να παρθεί βέβαι..αλλά λέμε..

Αυτοί οι μηχανισμοί είναι πραγματικά πολύ αστείοι.Οι μηχανισμοί εφησυχασμου. Η συγκάτοικός μου, ας πούμε, ενώνει τα πόδια της.Αν τα μπούτια της αγγίζουν το ένα το άλλο, θεωρεί ότι πάχυνε, και δεν τρώει βραδυνό για δύο μέρες. Εγώ από την άλλη,  αν νιώσω ότι έχω παρει βάρος, παω στα μαγαζιά και δοκιμάζω ρούχα σε μικρά νούμερα, για να μπω μέσα και να νιώσω καλύτερα. Παλιά έκοβα το φαγητό, τώρα ευτυχώς δεν το κάνω αυτό. Μια άλλη γνωστή μου, από το μπαλέτο, θεωρούσε ότι δεν μπορεί να φάει αν δεν ασκηθεί 10 λεπτά κάθε μέρα.Μπορεί να έμπαινε στη θάλασσα 10 λεπτά και να κολυμπούσε, και μετά δεν την ενοιαζε τίποτα.Αν όμως δεν είχε κολυμπήσει ήταν ικανή να μείνει νηστική όλη μέρα.Μια άλλη φίλη, γεματούλα και χυμώδης, που χαίρεται το σώμα της, ένιωθε πολύ όμορφα με το να φάει κάτι παραπάνω (μια κρέπα ας πουμε, με σοκολάτα και μπισκότο) αν δεν έτρωγε το απογευματινό της φρούτο.Τα είχε ισορροπήσει..Μεταξύ μας, η τελευταία ήταν και η πιο ευτυχισμένη...

Εν πάση παεριπτώσει.Πολλά έχω ακούσει και έχω δει, σε άλλους και στον ίδιο μου τον εαυτό.Και πάντα λέω ΥΓΕΙΑ πανω από όλα.Με το πρώτο άγχος για εξετάσεις, εργασία κλπ το ξεχνώ και τα βαζω με το σώμα μου, αλλά πάντα στο ίδιο καταλήγω. Σήμερα ήταν ακόμη μία από αυτές τις φορές,Που ασχολήθηκα αρκετή ώρα με το νούμερο που είδα στην ζυγαριά (Ας όψεται η εργασία για το BIS που έχω) και πώς αυτό μεταφράζεται, και στη συνέχεια μια είδηση με έκανε να σκεφτώ ότι η μακαρονάδα που θα φάω το μεσημέρι, θα με ευχαριστήσει, θα με δυναμώσει και αστοδιαλο δηλαδή, καλά να είμαστε και να μην αρρωσταίνουμε.Και γαμνιούνται οι αρρώστιες όλες.Αυτα. Και γεια σας.

**Αυτή η ανάρτηση δημοσιεύεται μετά από ένα τρομερά ψυχοφθόρο και δύσκολο δεκαήμερο. Σήμερα η λιακάδα βοηθά..

love song

οχι των Cure.Γιατί μου τη σπάει λίγο και μου φαίνεται και κάπως ψέμα. Αλλά τούτο εδώ, του Syd Barrett μωρε, μου φαίνεται πολύ πιο αληθινό.Κι ας είναι φευγάτο.

I knew a girl and I like her still
she said she knew she would trust me
and I her will...
I said: OK baby, tell me what you'll be
and I'll lay my head down and see what I see.
By the time she was back
by her open eyes
I knew that I was in for a big surprise.

σπίραλ

Τραίνο Schiphol- Eindhoven 02/05/2012, 15:30

"Πίσω στην Ολλανδία.Στο αεροδρόμιο αναρωτιέμαι αν αξίζει τον κόπο το ξενέρωμα που τρώω κάθε φορά που πατάω το πόδι μου στο Άμστερνταμ ερχόμενη από την Αθήνα.

Τώρα το ξενέρωμα ή μάλλον ο κόμπος στο στομάχι είναι ασφυκτικός. Νιώθω να με πνίγει. Χθες βράδυ χορεύαμε ταραντέλες με την Έφη, μετά βολτάραμε με τη μαμά στο Παγκράτι για να βρούμε ανοιχτό περίπτερο και μετά γέλια με την Ελένη πριν κοιμηθούμε.Σήμερα τίποτα τέτοιο δεν προβλέπεται.Κι ούτε και κάτι παρεμφερές και όμορφο σαν τις τελευταίες 15 μέρες. Που ήταν σαν flash back μερικά χρόνια πίσω και που φέρνουν τον κόμπο ακόμα πιο ψηλά. εκεί κοντά στον λαιμό. Με πνίγει το φουλάρι.Το βγάζω. 2 μήνες.Τελευταία σπρωξιά.Κι ούτε μπάνιο κάναμε στην θάλασσα.Αν και θα μπορούσαμε. Τι ομορφιά εκεί στον Μυλοπόταμο.Θα ήθελα να μείνω για πάντα.Αδύνατον.Ή να ξαναπάω το καλοκαίρι. Με το ίδιο αυτοκίνητο και την ίδια μουσική υπόκρουση και την ίδια παρέα.Κι ας είναι flash back.Κι ας μην είναι πάντα εύκολο.Μπορεί και να πηγαίνει πάλι πίσω.Κύκλος; Σπιράλ; Θυμάμαι να κάνει ο Μ. έναν τέτοιο συνειρμό σε ένα μέιλ. 

Μια τελευταία σπρωξιά.Γενικότερη."

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ε λίγα έχω να πω. Κυρίως ότι διαβάζω και ξαναδιαβάζω αυτά τα λογάκια του Cohen και απλά βγάζουν νόημα συνέχεια.

"Ah. That.
That’s what i was so disturbed
about this morning:
my desire has come back,
and I want you again.
I was doing so fine,
I was above it all.
The boys and girls were beautiful
and I was an old man, loving everyone.
And now I want you again,
I want your absolute attention,
your underwear rolled down in a hurry
still hanging on one foot,
and nothing on my mind
but to be inside
the only place
that has
no inside,
and no outside."

και αυτό είναι το Disturbed This Morning από το Book Of Longing.

μουσικές πάλι

Σήμερα, εν ώρα αυτοκινητάδας-ταξίδι επιστροφής, σκεφτόμουν ότι η γιαγιά μου η συνονόματη ήταν πάντα εκείνη που έτρωγε στη μάπα όλες μας τις μουσικές επιλογές. Και των 7 εγγονιών.Hardcore. Για ανεξήγητο λόγο πάντα σε εκείνη έπεφτε ο ρόλος αυτός. Και μας άκουγε και μας ανεχόταν.Όχι ότι την ένοιαζε ή την ενδιέφερε και πολύ..Λογικά δεν πρέπει να της έκανε διαφορά η όποια μουσική από το κασετοφωνάκι που ήταν στην μπροστά αυλή, με την φασαρία των ειδήσεων των 8 που άκουγε ο παππούς κάθε απόγευμα.

Καλοκαιρινά απογεύματα.Το παιχνίδι να ξεκινάει στις 5 με εμένα και τα δύο ξαδέρφια μου-τον Γιώργο και τον Χρήστο- να λυσσάμε με κουτσο , λαστιχο, μπάλα.Έρχοντουσαν και τα γειτονάκια λίγο μετά  και μόλις έπεφτε ο ήλιος ξεκινούσε το κρυφτοκυνηγητό. Βράδιαζε κι εκεί ξεκινούσαν οι μουσικές και τα τραγούδια. Μια χιλιοπαιγμένη κασέτα με πρώτο τραγούδι τα "Παπάκια" και μετά το Ska Sou sou. Συνέχεια.Θα είχε και άλλα η κασέτα, αλλά ποτέ μα ποτέ δεν έπαιζε παρακάτω. Η γιαγιά καμαρώνει και χτυπάει παλαμάκια.

Τα χρόνια περνάνε, το ίδιο σάπιο κασετοφωνάκι υπάρχει ακόμα, όπως και η μπροστινή αυλή. Το σκηνικό έχει αλλάξει όμως. Ο Γιώργος πάει Λύκειο κι εγώ με τον Χρήστο ΣΤ δημοτικού. Και στις 5 δεν παίζουμε κουτσό απαραίτητα.Κάθομαι λοιπόν με τον Γιώργο στην μπροστινή αυλή.Εκείνος πίνει φραπέ γλυκό με γάλα, κι εγώ τρώω παγωτό. Μου βάζει να ακούσω το Paranoid και το War Pigs, και μετά το γυρνάει σε Βασίλη Παπακωνσταντίνου και τραγουδάει το "Βικτώρια" λέγοντας λάθος τους στίχους. Εγώ τότε δεν το καταλάβαινα γιατί δεν ήξερα το τραγούδι. Μετά το έμαθα. Η γιαγιά μας κόβει καρπούζι και στο άκουσμα του Paranoid λέει "ααα..τι ωραίο τραγούδι..". Κάτι αντίστοιχο είχε πει και στην αδερφή μου χρόνια μετά για τους Anathema θαρρώ. Το ίδιο βράδυ, στην πίσω αυλή έχει έρθει και η Μαρία η φίλη μου και ακούνε μαζί με τον Γιώργο, τον καινούριο δίσκο του Παπακωνσταντίνου , που έφερε στην Μαρία ο πατέρας της δώρο.Αυθεντική κασέτα. Μαζί με βιβλιαράκι με στίχους. "Οι ψυχές και οι αγάπες". Εγώ βαριέμαι.Τους βάζω να ακούσουν BackstreetBoys, και χορεύω.Γελάνε και με κοροιδεύουν, αλλά η γιαγιά που ακούει μου λεει πως χορεύω πολύ ωραία. Και μετά κερνάει σουβλάκια από τον "πινόκιο" κι εκεί σταματάει η μουσική.

Η γιαγιά η Μαργαρίτα όλα αυτά.

λίιιγο ακομα

Σήμερα όπως όλοι ξέρουμε είναι 3 Απριλίου. Και τι μ αυτό θα μου πείτε..Ε θα σας πω εγω. Σήμερα , 3 Απριλίου έχει γενέθλια η  φίλη μου η Ν. και ο φίλος μου ο Σ. Και η Α. μια παλιά συμμαθήτρια της αδερφής μου. Αλλά αυτό ήταν η άχρηστη πληροφορία της ημέρας.. Που λέτε, πάντα τέτοια μέρα, είχα πάρα πολλή όρεξη και κέφι. Δεν ξέρω αν έφταιγε ότι όλο και κάτι κάναμε με τους γενεθλιάζοντες, ή γιατί ήταν πια σίγουρα Απρίλης (διότι ο Απρίλης είναι ο καλύτερος μήνας του χρόνου).Αλλά πάντα είχα κέφια πολλά. Σήμερα δεν έχω. Αλλά επειδή κοντεύει ο νόστος (νόστος είναι η επιστροφή στην πατρίδα για όσους δεν ξέρουν) θα το καταπολεμήσω και θα ντυθώ να πάω στην λαική να πάρω σπαράγγια που βρήκα εχθές μια συνταγη και θέλω να την κάνω, και μετά στο πανεπιστήμιο. Ήθελα να πάω και γυμναστήριο, αλλά είπαμε, δεν είχα κέφια ρε παιδάκι μου σήμερα. μπααααα...

Λοιπόν ξέρετε γιατί ο Απρίλης είναι ο καλύτερος μήνας; Γιατί είναι η μέση της άνοιξης.Και όλα ανθίζουν.Πολλές φορές και οι άνθρωποι. Μου φαίνονται όλα φωτεινά. Και το μπουφάν είναι περιττό. Όχι εδώ, στην ολλανδία..Στην Ελλάδα όμως είναι.Και εμένα δεν μου αρέσουν τα πανωφόρια.Καθόλου. Θέλω ανοιξιάτικα ρούχα.Ή καλοκαιρινά. Αλλά να μην σκάω κι από την ζέστη.Γι αυτό σου λέω..ο Απρίλης είναι ο καλύτερος μήνας. Υπάρχει και ένα τραγούδι που λέει "Απρίλη μου ξανθέ" , και έχω αναρωτηθεί και σε άλλο ποστ αν θυμάμαι καλά, γιατί να είναι ξανθός ο Απρίλης και όχι μελαχροινός ας πούμε. Κανένας δεν μου απάντησε. Και μάλλον ούτε πρόκειται. Σας καλημερίζω για την ώρα, με μούτρα, όχι με κέφια, και θα επανέλθω με την σπαραγγοσυνταγή και την αγάπη μου.

Αγαπημένη μου μουσική.

Είναι μέρες όχι πολύ φωτεινές. Μέσα μου.Γιατί εδώ στο Αιντχόβεν  είχαμε κάποιες μέρες λιακάδες.Τελοσπάντων , δεν ξέρουμε τι μου έφταιγε, αλλά έμεινα κλεισμένη μέσα στο δωμάτιό μου πολλές ώρες, και καλά διάβαζα.Και διάβαζα βέβαια, αλλά όχι μόνο.Άκουσα τις μουσικές μου πολύ. Πιο πολύ από κάθε άλλη φορά τον τελευταίο χρόνο.Και άρχισα να θυμάμαι άλμπουμ αγαπημένα, που για κάποιο λόγο έγιναν αγαπημένα και για κάποιο λόγο κάτι μου έκαναν, και μου κάνουν ακόμα και μάλλον πάντα θα μου κάνουν.Και ενδέχεται αυτό να είναι ένα μακρόσυρτο ποστ, οπότε αν βαριέσαι σταμάτα εδω.Αν πάλι θες να συνεχίσεις μπι μαι γκεστ.

Κοίτα τώρα που δεν ξέρω από που να αρχίσω..Μάλλον θα πάει τυχαία σειρά.Ούτε καν χρονολογική.

Pink Floyd- Wish you were here

 Αυτό το άλμπουμ το άκουσα πριν καν ακούσω ολόκληρο το The Wall. Και θυμάμαι πολύ καλά τη στιγμή της χαράς όταν είχα πιάσει το σι ντι στα χέρια μου όπως και την προσμονή να έρθει το βράδυ και να κλειστώ στο δωμάτιό μου. Το έβαλα στο σιντιπλέιερ, ξάπλωσα στο κρεβάτι μου και πάτησα το πλέι.Και ακόμα νιώθω αυτόν τον κόμπο στο στομάχι με το Shine On. Και γενικότερα.. Εκείνο το βράδυ έπαιξε στο ριπίτ 5 φορές ολόκληρο το άλμπουμ.Και μετά με πήρε ο ύπνος.Αλλά το επόμενο πρωί που ξύπνησα ήμουν αλλιώς και ένιωσα ότι κάτι είχε αλλάξει. Και συνέχιζε να αλλάζει..

Pink Floyd - The Wall

Πολλοί δίσκοι των Φλόιντ θα μπουν σε αυτό το ποστ. Το The Wall  ήταν το αγαπημένο άλμπουμ της αδερφής μου για μια περίοδο. Νομίζω ακόμα, αλλά δεν παίρνω όρκο. Και θυμάμαι πολύ καλά να είμαι 18-19, η Ελένη 13-14 και να καθόμαστε στο δωμάτιό μας και να παίζουμε το Comfortubly Numb στην κιθάρα. Εγώ έπαιζα, η Ελένη τραγούδαγε.Και μου έχει καρφωθεί στο μυαλό η φωνή της και η εικόνα της όταν έλεγε "Relax..I need some information first.".

Λίγες μέρες μετά το The Wall μπηκε στο σιντι πλέιερ ένα βράδυ που ήμουν μόνη σπίτι, με σβηστά φωτά. Και αυτό το έργο τέχνης, μπήκε στα ολ ταιμ αγαπημένα πράγματα στον κόσμο. Και φέτος το είδα και λάιβ. Δύο φορές. \m/

Μανος Χατζιδακις - Reflections

Σπίτι στην Δικαιάρχου. Εγώ πολύ μικρή. 4-5.. Η τηλεόραση ήταν σε κάποιο κανάλι , που κάθε πρωί για κάποιες ώρες δεν είχε πρόγραμμα. Έδειχνε νομίζω το πρόγραμμα του καναλιού τις επόμενες ώρες (ίσως να ήταν και το κανάλι της Βουλής), και από πίσω έπαιζε μουσική. Εγώ φοράω ένα κορμάκι και την μακριά τιρκουάζ  φούστα της μαμάς και τραγουδάω και χορευω, και κάνω στροφές για να σηκώνεται η φούστα. Ήταν αυτό το τραγούδι.Το φεγγαρι είναι κόκκινο. Ελα αγαπη μου και χόρεψε ίσα με αύριο το πρωί. 

Είκονα νούμερο 2.Είμαστε στο αυτοκίνητο με τη μαμα και τον μπαμπά.Δεν θυμάμαι σε ποια ηλικία. Πρέπει να γυρνάμε από την Παιανία, από την θεία την Άννα, και κλασσικά ακούμε Μελωδία. Η Ελένη έχει κοιμηθεί στα πόδια μου. Βάζει λοιπόν ο ραδιοπφωνικός παραγωγός ένα τραγούδι και η μαμά μου με ρωτάει "Μαργαριτούλα, ποιός το έχει γράψει αυτό,ξέρεις;"..Δεν θυμάμαι ποιο τραγούδι ήταν.Αλλά η μελωδία του μου θυύμιζε κάτι. Πολύ. Και της είπα "ο Χατζιδάκις". Και χάρηκε η μαμά γιατί είχα μάθει να ξεχωρίζω λέει. Λολ. 

Εικόνα νούμερο 3. Έχω μάθημα κιθάρας και ο Κος Νίκος μου δίνει να παίξω την "Προσωπογραφία της μητέρας μου" μαζί με την Α. Δύο κιθάρες. Ερωτας. Και μετά μια κασέτα με 3 τραγούδια. Ένα από αυτά ήταν το Dedication που ήθελε να το τραγουδήσω λέει κάπου.

  Λίγες ώρες  μετά άκουσα το "Reflections" μονορούφι. Η απλότητα ήταν ξεκάθαρη, η μεγαλοσύνη του επίσης. Δεν μπορούσα καν να περιγράψω τα συναισθήματά.Είχα πει απλά στο τότε αγόρι μου, άκου το αυτό. Και με είχε κοροϊδέψει. Ότι είναι παλιό και ότι η μουσική προχωράει. Μετά από λίγο καιρό χωρίσαμε. Με τον κύριο Χατζιδάκι όχι ακόμα.

Λαυρέντης Μαχαιρίτσας/Διονύσης Τσακνής-Η Νύχτα θα το πει

Ξέρεις τώρα πως πάει. Μπαίνεις στο γυμνάσιο, και πετάς την ροζ τσάντα.Παίρνεις Polo σκούρο μπλε, και ντρέπεσαι λίγο που ακούς ακόμα Backstreet Boys αλλά τι να γίνει..Έτσι είσαι. 

Και θυμάσαι ξαφνικά πως πριν κανα χρόνο, η μαμά σου ένα μεσημέρι, την ώρα που γυρίσατε από το σχολείο με την Ελένη σας έβαλε να ακούσετε ένα τραγούδι που λέγεται "Αστεράκι" και εσείς βαριόσασταν και γελάγατε. Και πας στο σπίτι και ψάχνεις τις κασέτες και βρίσκεις το "Αστεράκι" και μαζί με αυτό και το "Δημόσιος φορέας" που σε κάνει να γελάς. Και στην β' μεριά της κασέτας είνια το "Ωρες Σιωπής" που σου φαίνεται πολύ πολύ γνώριμο..Και το επόμενο μεσημέρι πας στον Κύριο Α. , στο Παράφωνο, το πιο τέλειο δισκοπωλείο του κόσμου, και κοιτάς σιντι. Και βρίσκεις αυτό και του ζητάς να στο γράψει.. Και το ακούς συνέχεια και το μαθαίνεις απεξω.Για όλα τα τραγούδια ένα προς ένα. Και γαμώτο, στο "Ώρες σιωπής" είναι σαν να ακούς να τραγουδάει η μαμά και η Μιμίκα στον κόσμο μέσα..μπα...ιδέα σου θα είναι..

Pink Floyd- Obscured by Clouds

 Είμαστε στο 2007. Και η Μαργαρίτα είναι πολύ ερωτευμένη με τον Μ. και όταν είναι μαζί ακούνε James, και Smiths και  Bob Dylan και Simon & Garfunkel και Belle & Sebastian και τα λοιπα και τα λοιπά. Αλλά κυριώς Floyd γιατί ας πούμε κάπως έτσι είχαν πρωτοπιάσει κουβέντα στο ίντερνετ, και σε λαιβ των HPFTB είχαν ειδωθεί πρώτη φορά. Και τέλος πάντων, ένα Σαββατόβραδο είναι μόνοι τους σπίτι και ακούνε αυτό το άλμπουμ, και οι κόμποι στο στομάχι της Μαργαρίτας επανέρχονται και ακόμη μένουν κάθε φορά που παίζει το Stay ή το Burning Bridges .  Αυτά.

Χαρης & Πανος Κατσιμίχας- Ζεστά Ποτά/ Χάρης & Πανος Κατσιμίχας- Όταν σου λέω Πορτοκάλι να βγαίνεις.

      Αυτοί οι δύο δίσκοι υπήρχαν σε βινύλια στο σπίτι μας και παίζαν συνέχεια. Είμαι στο πίσω μπαλκόνι στην Δικαιάρχου και μέσα από το σπίτι ακούγεται το "Καταγγέλω" . Και αργότερα η μαμά μου τραγουδάει το "Ρίτα Ριτάκι". Και ο μπαμπάς με φωνάζει "μαργαριταρένια του φεγγαρολουσμένη". Ε δεν λέω άλλα. Είναι οι αγαπημένοι μου δίσκοι από τους πανυπεροχότατους Κατσιμιχαίους. Τελος.

Crippled Black Phoenix- The Resurectionists          

      Είμαι στο Αιντχόβεν και δεν πάνε και πολύ καλά τα πράγματα γενικότερα. Αλλά έχω στο μυαλό μου πως εγώ κάνω την τύχη μου και όλα καλά θα πάνε και έχω όρεξη για ζωή. Και η καινούρια τότε φίλη μου, και τωρινή συγκάτοικος, η Θ. μου στέλνει λινκ mediafire για να κατεβάσω Crippled Black Phoenix- The Resurectionists και το Night Rider για να τα ακούσω πριν πάμε στο λάιβ τους τον Οκτώβρη. Και μια Κυριακή πρωί ακούω. Και έρχεται το burnt reynolds και μετά το  rise up and fight (που μου θυμίζει φλόιντ όσο τίποτα).Και μπαίνει και το  200 tons of bad luck και η ζημιά πλέον έχει γίνει. Για να μην πω για το  song for the loved . Εν παση περιπτώση, μετά το Night Rider πέρασε κάπως απαρατήρητο, αλλα οι CBP έγιναν αγάπη μεγάλη. 

 The Smiths - The Queen is Dead

Γιατι δεν ξέρω πώς, αλλά το Frankly Mr Shankly μου θυμίζει παγωτό Δωδώνη και βροχή και Ελένη και Η. και Μ.

Και όταν μπαίνει αυτός ο δίσκος ακούγεται ολόκληρος πάντα.Με στίχους που σε κάνουν να πεις "ωχ ρε φίλε, πάλι πληγές ξύνεις." Και το I know it's over είναι πολύ συγκινητικό, και μετα το Big mouth strikes again σου αλλάζει τα φώτα. Και στο τέλος έρχεται το There is a light that never goes out και δεν γίνεται να μην σκεφτείς με ποιον θα ήθελες να είσαι στο αυτοκίνητο όταν θα σε πατάει η νταλίκα. Και τελειώνει με το Some girls are bigger than others. Αεροπλάνο για Λονδίνο. Χέρι.

Ε και πώς να γίνει. Χρόνια τώρα αυτό το άλμπουμ σκοτώνει.

Leonard Cohen- Songs of Leonard Cohen/ Leonard Cohen -Songs From A Room

Εγώ τον Leonard Cohen τον έμαθα από το Famous Blue Raincoat που όπως έχω ξαναπεί το άκουγα εκείνο τον Μάιο-Ιούνιο του 2006 που διάβαζα και το Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης, και συνδιαστικαν και τα λοιπά και τα λοιπά.Αλλά ένα κομμάτι δεν ήταν αρκετό οπότε ακούσαμε το Songs of Leonard Cohen που ήταν μέσα η Suzanne και το Sisters of Mercy  και έτσι τον αγαπήσαμε. Και μετά ήρθε και το  Songs from A Room για να μας αποτελειώσει με το Bird on A Wire και το Partisan και το Tonight will be fine.

Και αν ήθελα να χαρίσω σε κάποιον ένα δίσκο του Cohen δεν ξέρω ποιον από τους δύο θα διάλεγα. Μπορεί να έβαζα το compilation εκείνο που αγόρασα κι εγώ από τα Metropolis. Το The Essential Leonard Cohen.

Tom Waits- Closing Time

 Τον κύριο Tom Waits τον είχα μάθει όταν κάποια στιγμή η δασκάλα που είχα στο Συγχρονο μας είχε βάλει στο ζέσταμα το Dead and Lovely από το Real Gone. Και της ζήτησα να μου δώσει το cd και εκείνη μου έδωσε και το Mule Variations που είχε μέσα υπερκομμάτια όπως το Big in Japan και το Hold on και τα άκουγα για χρόνια όταν πήγαινα στη δουλειά. Λες και είχαν σφηνώσει μέσα στο μπ3 και δεν έβγαιναν.  Και κάποια στιγμή πέρσι το Πάσχα, άκουσα μετά από καιρό το I want you και το I hope that I don't fall in love with you και θυμήθηκα και εκείνο το άλμπουμ το υπέροχο, το Closing Time, που ήταν και το πρώτο του. Και σφήνωσε κι εκείνο μέσα στο κινητό και μου άρεσε που προλάβαινα να το ακούσω ολόκληρο μέχρι να πάω με το λεωφορείο στο ΚΑΤ. Από τα αγαπημένα και πιο ΑΧ άλμπουμ έβερ. Ένα κι ένα όλα τα κομμάτια, που μπορεί να μην τα παρατηρήσεις από την αρχή αλλά είναι επικά. Όπως το Grapefruit Moon που το άκουγα στο ριπίτ στο κατάστρωμα όταν πήγαινα στην Κρήτη φέτος το καλοκαίρι. Και αν αρχίσω να λέω για το Ol'55 και το Old shoes  δεν θα σταματήσω ποτέ. Οπότε..

Μιλτος Πασχαλίδης - Έχουν Περασει Χρονοι Δεκα

Εδώ  ιστορία είναι μεγάλη. Παίζει λέει στην Σφεντόνα ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου με τον Μίλτο Πασχαλίδη. Εμείς 2α Λυκείου και έχει μείνει το Γυμνασιακό κόλλημα με τον Βασίλη. Βασίλη ζούμε για να σ ακούμε και δεν συμαζεύεται. Ποιος είναι όμως ο Μίλτος Πασχαλίδης. Τον έχω ακούσει μωρέ..Από την μαμά μάλλον.Αλλά δεν θυμάμαι ποιος είναι..πωπω...αμαν.."Μαμα, ο Πασχαλίδης είναι καλός;;" "Είναι υπέροχος, θα σου αρέσει πολύ Μαργαρίτα μου". Και πάμε λοιπόν, με την Α. και τη Ν. και άλλο κόσμο, και καθόμαστε και περιμένουμε να αρχίσει. Και βγήκε ο Μιλτάρας και έμεινα μαλάκας. Με την τρυφερότητα του κυρίως. Και θυμάμαι ότι μου έκανε εντύπωση και η κιθάρα του-μου φαινόταν τεράστια. Τα τραγούδια του τα είχα ξανακούσει κάπου, αλλά δεν ήξερα κανένα οπότε την άλλη μέρα πήγα και πήρα από τον Κ. Άγγελο πάλι, τις Κακές συνήθειες. Και έτσι αγαπήσαμε και μάθαμε τον κύριο Πασχαλίδη. Χρόνια μετά , βγάζει το απίστευτο αυτό λάιβ, το "Εχουν περάσει χρόνοι 10" που το έχω παραγγείλει στον Κ. Άγγελο , και το παίρνω στα χέρια μου ένα απόγευμα Τρίτης. Και πάω τρέχοντας στο μαγαζί μας και το βάζω να ακούγεται..Και θυμάμαι πόσο πολύ άρεσε στον μπαμπά μου. Τόσο που πήγα και του το πήρα κι εκείνου και το άκουγε στο αυτοκίνητο. Και μου έλεγε πόσο πολύ συγκινητικό έβρισκε το "Σου τηλεφωνω". Του άρεσε ο στίχος που έλεγε "είναι νύχτα εδώ και γω δεν έχω που να παω"..Από τότε όποτε ακούω αυτό το τραγούδι σκέφτομαι τον μπαμπά μου. Και αυτό το λάιβ είναι συνδεδεμένο με εκείνον, και το αγαπώ γι αυτό 756328754365743854 φορές παραπάνω.

The Cure- Galore

Τυχαία είχα διαλέξει να πάρω το Galore. Μου άρεσε η φωτογραφία με το μωρό και το παγωτό. Και ήθελα επιτέλους να ακούσω τους Κιουρ. Και νταξ, τελικά ήταν καλή επιλογή γιατί απέκτησα μια γενικότερη γνώση.Και μου άρεσαν και αποφάσισα να τους ακούσω και πιο πολύ. Και ήρθαν μετά και τα υπόλοιπα άλμπουμ και ειδικά το Bloodflowers που σε σκοτώνει λιγάκι..και πάει λέγοντας.

Syd Barret- The Madcup Laughs/ Syd Barret -Barret/ Syd Barret-Opel

 

 Και πάμε σε ένα από τα καλύτερα δώρα που μου έχουν κάνει για τα γενέθλιά μου. Το 2007 ο Μ. μου πήρε μια κασετίνα από τα Metropolis που είχε αυτά τα τρία άλμπουμ .Και για καιρό κόλλησαν στο cdplayer του δωματίου μου και το Terrapin , το Baby Lemonade, το Gigolo Aunt , και φυσικα το Dark Globe εγιναν λατρεία. Και κάποια όχι τόσο χαρούμενη στιγμή εντυπώθηκε και το "Opel" στο μυαλό. Και ο Syd Barret ήταν ο καλύτερος.

Pink Floyd- Atom Heart Mother

   Είναι λίγο που σου κάθεται το εξώφυλλο όταν το βλέπεις στο σπίτι  του Σ. σε βινύλιο. Είναι που το βάζεις να παίζει και τα 23' 43" του Atom Heart Mother Suite δεν σου φτάνουν. Και είναι και οι στίχοι του If που λες EVOL. Και πάνε στη σειρά τα Summer of '68 και το Fat Old Sun και τελειώνει με το Alan's Psychedelic Breakfast που επίσης δεν χορταίνεις, και πάει και μπαίνει ο δίσκος στο all time top 3 σου.

Κι εδώ σταματώ..Πατήστε λινκ και ακούστε.Μπορεί να γίνουν και δικά σας αγαπημένα..

In sun we trust

Ώπα και να 'μαι!Ο μήνας σήμερα έχει 21 , και η λιακαδούμπα έχει ανεβάσει την διάθεση. Βέβαια, πρέπει να σας πω ότι εμείς εδώ στις κάτω χώρες έχουμε μάθει να μην ενθουσιαζόμαστε με αυτές τις αναλαμπές του καιρού, διότι ας πούμε μπορεί σε δυο ώρες να βρέχει..Αλλά οκ.Σήμερα ενθουσιαστήκαμε. Και διακόψαμε οποιαδήποτε παραγωγική δραστηριότητα για καμιά ώρα και βγήκαμε να εμφυαλώσουμε ήλιο. Ωραία ήταν.Εκεί στρα γρασίδια μαζί με ένα σωρό Ολλανδά με κοντομάνικα μπλουζάκια και σουπίτσα στο χάρτονένιο μπολάκι τους. Είναι κάπως θλιβερά αυτά τα άτομα, ακόμα και στην λιακάδα τους, δε νομίζετε; Εγώ νομίζω.
If there's no hope for us των Arab Strap παίζει τώρα και εγώ κουνάω ρυθμικά ποδαράκι ενώ παράλληλα προσπαθώ να καταλάβω πώς λειτουργεί αυτό το CPN tools για να κάνω την εργασία μου. Κατάρα στα University Developed εργαλεία και την προώθηση τους ντε και καλά στα μαθήματα. Και να με βαράει και η ηλιούμπα από πάνω  και να σκέφτομαι Θησείο, Εξάρχεια και Μοναστηράκι. Για κανα Bommel με βλέπω βέβαια μετά τις 7, αλλά κάτι είναι κι αυτό.Κι ας μην έχει ούζα και μεζέδες. Έχει φίλους.Βασικό.Σπίτι δεν πάω.
Σήμερα , λοιπόν, είναι παγκόσμια ημέρα ποίησης και εγώ το πρωί θυμήθηκα εκείνο το επεισόδιο των Απαράδεκτων που η Δήμητρα προσπαθεί να γράψει ένα ποίημα και γράφει για τις Μυκήνες. Και φυσικά συνειρμικά πάει το μυαλό και στην Ποιητική βραδιά στο Ντόλτσε Βίτα. Βαδίσαμε στα χνάρια της αρκούδας και τα ρέστα. Και σε πολλά άλλα βέβαια πάει το μυαλό, στον καιρό που ήμασταν σχολείο και κάναμε στα Κείμενα΄Σαχτούρη, και πολύ μου είχε αρέσει και δεν βαριόμουν.Και μετά πολύ εντύπωση μου είχε κάνει που τον ήξερε και ο Μ. και μπορεί κι αυτό να ήταν ένας λόγος που τον είχα ερωτευτεί τότε, αλλά αυτά είναι πιο σοβαρά και τωρα δεν θέλω να τα γράψω και πολύ. Τελοσπάντων.
Το The Bends είναι αλμπουμάρα και το είχα πολύ παρεξηγημένο. Όταν σε βαράει ο ήλιος και ακούς το Black Star όλα είναι πιο ωραία. Δεν ξέρω πώς , αλλά κάπως γίνεται.Μπορεί απλώς ο ήλιος να έχει υπερβολικά θετική επίδραση πάνω μου.Αλλά αυτό δεν είναι κακό. Το κακό είναι πως είμαι κυκλοθυμική και ξέρω από τώρα πως θα είμαι το ΣΚ ενδεχομένως. Τελοσπάντων νούμερο 2.
Αυτά για σήμερα.
Χωρίς νόημα και ρίμα τα καλύτερα τραγούδια να υποβόσκει λίγο το ΚΚΕ.