Το φευγιό

Αυτή τη λέξη την χρησιμοποιούσε η δασκάλα μου στο δημοτικό , η κυρία Βούλα (η Ε.γελάει τώρα που διαβάζει). Έλεγε ότι ετοιμαζόμαστε για το φευγιό πριν χτυπήσει το κουδούνι..Το φευγιό τώρα είναι άλλο.Ξεκίνησε ένα μαζικό κύμα. Πολύς κόσμος, από αυτούς που ήρθαμε μαζί εδώ στην Αιντχόφα, τέλειωσε και ψάχνει να δει τι θα γίνει στη συνέχεια..Άλλοι μένουν κι άλλοι φεύγουν..Για τους τελευταίους θα πω εγώ τώρα..Θα ξεκινήσω με τον πρώτο, που έκανε δηλαδή πρώτος το βήμα για να φύγει. Ο Α. Τον Α. τον γνώρισα τέλος Αυγούστου του 2010. 2 μέρες πριν πάω στην Αθήνα για την εγχείρηση του μπαμπά, είχαμε πάει για καφέ με τον Π. και είχαν έρθει ο Α. με τον Γ. Νεόφερτοι.Γνωριζόντουσαν μεταξύ τους από την Πάτρα που σπούδαζαν.Ο Α. είναι ένα παιδί ψηλό, αδύνατο , που η πρώτη εντύπωση που σου δίνει είναι ότι είναι κάπως κλειστός και σοβαρός.Ναι καλα..Ενώ ο Α. είναι ένα άτομο που κατα πάσα πιθανότητα στην Ελλάδα δεν θα είχα γνωρίσει ποτέ , γιατί θα συχνάζαμε σε διαφορετικά μέρη, με τον που τον είδα εδώ και του μίλησα 10 λεπτά, μπήκε στην καρδιά μου. Τρομερή αίσθηση του χιούμορ, ατακαδόρος, σωστός, ευγενικός.Είχε επίσης και πολλές παραξενιές οι οποίες όμως τον κάνανε πιο αξιαγάπητο καθώς αυτοσαρκαζόταν γι αυτές ή τις υποστήριζε με σθένος..Μεγάλη αδυναμία μου ο Α. Και να τος που τέλειωσε με το μάστερ του και άρχισε να ψάχνει δουλειά προς Γερμανία μεριά που είναι και η κοπέλα του..Και έφυγε.Χωρίς πολλά πολλά, χωρίς δακρύβρεχτους αποχαιρετισμούς.Έκανε ό,τι ήταν να κάνει και έφυγε..Εμένα θα μου λείψει μαλλον..
Δεύτερο φευγιό και πιο δύσκολο..Η Θ.. Η φίλη μου και συγκάτοικός μου τον τελευταίο 1,5 σχεδόν χρόνο.Με τη Θ. γνωριστήκαμε τον Σεπτέμβρη του 2010. Είχαμε πάει σε ένα πάρτυ του TU/e (του πανεπιστημίου μας) που γινόταν για εμάς τους πρωτοετείς.Ολλανδικές βλακείες, αλλά είχε τσάμπα μπύρες μέχρι τις 6. Μίλαγαμε εκεί με διάφορους και ξαφνικά βλέπω τη Θ. Έγιναν οι συστάσεις, χάρηκα , χάρηκε, είπαμε τα βασικά, παραπονέθηκε ότι το τσιγάρο της σβήνει όλη την ώρα με τα γαλάζια χαρτάκια, και μετά μοιραστήκαμε πατάτες τηγανητές. Τρεις μέρες μετά πήγαμε παρέα σε ένα live (οι NoBunny ήταν ) και στο γυρισμό χαθήκαμε.Κάναμε πολλούς κύκλους μέχρι να βρούμε πώς γυρίζουμε, και έβρεχε κιόλας..Είχε όμως πλάκα..Την επόμενη βδομάδα πήγαμε για κρασί χαλαρά στο Bommel, που εν τέλει έγινε 4 κρασιά και πολλή κουβέντα..Και έτσι γίναμε φίλες.Η Θ. είναι ένα άτομο που σίγουρα θα γνώριζα στη ζωή μου κάποτε. Και που θα έκανα παρέα έτσι κι αλλιώς.Σαφώς , οι συνθήκες της "ξενητιάς" (μα τι ωραία που το πετυχαίνω το μελό) μας έφεραν πολύ γρηγορότερα κοντά, αλλά όπως και να χει..Περάσαμε όμορφα και άσχημα..Χωρισμούς μεγάλους και μικρούς. Θανάτους μεγάλους και μικρούς. Μαγειρέματα, βόλτες, ψώνια, κούρες ομορφιάς,απόπειρες γυμναστικής, μπάρμπεκιου, πάρτυ, μεθύσια, κλάμματα, γέλια..όλα.Και η αγκαλιά πάντα εκεί κι από τις δύο πλευρές. Το καλοκαίρι του 2011 μετακόμησα σπίτι της και από τότε γίναμε και συγκάτοικες. Και ήρθε η στιγμή που η Θ. πήρε το πτυχίο και μαζί και τον πούλο από το Αιντχόβεν.Γυρνάει Ελλάδα προς το παρόν και ζηλεύω με την καλή έννοια..Της είπα, μέσα στα κλάμματα του αποχαιρετισμού μας, να πάει να βρει δουλειά και σπίτι και πως θα πάω να την βρω κι εγώ σε 5 μήνες..Αμην. Και εις το επανειδήν. 
Τρίτο και τελευταίο του Φ. Ο Φ. ήρθε τον Γενάρη του 2011 στο Αινταχόβεν και τον γνώρισα τυχαια ένα βράδυ που πέρασα στα γρήγορα από το Bommel με πυρετό επειδή ήταν εκεί ο Π. με τον φίλο μας τον Γ. που είχε έρθει από Ελλάδα να μας δει. Εγώ με τον Π. στα χωρίσματα, σκατένια και η κατάσταση στο σπίτι στην Ελλάδα, εξεταστική και καμιά διάθεση γενικότερα. Έσκασα στο Bommel σαν λέτσος με φόρμες και 2 κασκόλ και μύτη να τρέχει και ο Φ. με κοίταξε περίεργα και πιάσαμε κουβέντα και δέσαμε..Και για να πω και την αλήθεια, εγώ στην αρχή τον ψιλογούσταρα τον Φ. Ήταν και εντελώς ο τύπος μου..Μακριά μαλλιά και τζίβες, μούσια , χυμαδιό..Αυτό μέχρι που έμαθα ότι είχε κοπέλα που αγαπούσε και πολύ.Εκεί μου πέρασε, και όταν λίγο μετά γνώρισα και την κοπέλα του , δεν υπήρχε αμφιβολία οτι ο Φ. θα έμενε φιλαράκος πρώτος και αγαπημένος..Πάει λοιπόν κι ο Φ. στην Αργεντινή για το τελευταίο κομμάτι του πρότζεκτ του και πολύ στεναχωριόμαστε όλοι γιατί είναι μορφάρα και θα μας λείψει..Αλλά θα έχουμε να θυμόμαστε.Αράγματα σπίτι του με ρακές, φαγητά, σούπες των αρρώστων, πάρτυ που γινόμασταν ντέφια και σλιπόβερς..Του κάναμε και το πάρτυ του αποχαιρετισμού το Σάββατο και τι ωραία που περάσαμε και τι καλά που ήταν όταν στο τέλος καθαρίσαμε όλοι μαζί, κομμάτια και ντίρλες..
Και έπονται κι άλλοι αποχαιρετισμοί.Για την ώρα δεν θέλω καν να τους σκεφτώ.Απλως περιμένω την δικιά μου αποχώριση.Και δεν ξέρω αν θα μου είναι δύσκολη ή εύκολη.Το μόνο σίγουρο είναι ότι αν θα μου λείψει κάτι από αυτή τη σιχαμένη πόλη, που κυρίως με άσχημα πράγματα την έχω συνδέσει, αυτό θα είναι οι φίλοι μου εδώ..Γιατί ναι..Δεν έχω περάσει καλά τα δύο τελευταία χρόνια εν γένει..Αλλά ήμουν τυχερή.Και βρήκα αστέρια άτομα για παρέα..Που θα τα διάλεγα για φίλους μου one way or another..Κι αυτό είναι ωραίο..

eclipse ίσως

Πέρασε ένα Σαββατοκύριακο αδρανές και κατηφές.Όχι από εμένα μόνο παραδόξως. Η κατήφια που υπήρχε  ήταν διάχυτη μέσα στο σπιτικό μας.Λίγο το χανγκόβερ της Παρασκευής, λίγο η Σαββατοκυριακάτικη σαπίλα, λίγο τα γεγονότα..Πφ..Δεν ήταν όμορφα.Ένιωσα την σαπίλα στο πετσί μου.Καιρό είχα να το κάνω και δεν το φχαριστήθηκα κιολας.Βγήκα βέβαια από το σπίτι.Το Σάββατο έσυρα το κουφάρι μου μέχρι το σπίτι των κομπάρσων (οι φίλοι μας τα αγόρια είναι αυτοί.Γ.Π.Φ.) περπατητή και μετά από τρεις ώρες και τρεις ρακές γύρισα σπίτι.Κρύο πολύ, ταινία και ύπνος. Είχα φυσικά και τις γνωστές μου ενστάσεις περί της ταινίας που είδα..Διότι δεν γίνεται κούκλα μου να έρχεται να στην πέφτει ο θεος, να τον φτύνεις και μετά από καιρό να του την πέφτεις εσύ κι εκείνος όχι απλά να σου κάθεται, αλλά να σε ερωτεύεται και παράφορα και να αλλάζει ιδιοσυγκρασια, ψυχη νου και τρόπο σκέψης ( από το 2.30). Δηλαδή είναι ψέμα και ποιον νομίζετε ότι κοροίδεύετε στο κάτω κάτω. Και να βλέπω μετά εγω στον ύπνο μου αντίστοιχα όνειρα με εμένα πρωταγωνιστρια και να ξυπνάω ξενερωμένη.Εν πάση περιπτώση.Το αφήνω να πέσει χαμω και κρατώ ενός λεπτού σιγή για όλες εκείνες τις στιγμές που πιστέψαμε σε μια αμέρικανικη ρομαντική κομεντί..

Η Κυριακή ήρθε αντίστοιχα.Είχα στόχο να δουλέψω, να κάνω εργασία και πολλά ακόμα.Αλλά εν τέλει ήπια καφέ,τσάι, έτρωγα σχεδόν όλη μέρα βλακείες, είδα φιλαράκια στο σταρ σε λαιβ στρίμινγκ και σαν αποκορύφωμα το βράδυ, πάλι σε λάιβ στριμινγκ από το σταρ την Θεία απ Το Σικάγο και Sex and The City the movie. Κυριακή εφηβικών χρόνων ίσως..Που θα ρωταγε ο μπαμπάς "κανα ελληνικό έχει ρε παιδιά;" και είχε ρε φίλε.Την Θεία απ το Σικαγο.Α ναι, το είπα.Πολυ γέλασα με τον Μακρή.Είναι όλα τα λεφτα .

Τελοσπαντων, μετά από αυτές τις ώρες ποιοτικών ενασχολήσεων σκέφτηκα πόσο ωραία θα ήταν αν γύριζε λίγο ο τροχός, και μου πήγαιναν όλα κάπως καλύτερα..Και μετά είπα πως μάλλον στο χέρι μου είναι.Οπότε η σημερινή μέρα ξεκινησε παουερφουλι και έχει βγει αρκετη δουλειά.Φτου μου, μην με ματιάσω.Ματιάζομαι και εύκολα ή άτιμη. 

Και να μαι εδώ στο γραφείο K10 μαζί με τον φίλο μου τον Vassil που γράφει το τελευταίο κομμάτι της διπλωματικής του, να ακούω Us and Them (όλη μέρα Floyd σήμερα, μόνο αυτό μου κολλάει) και να κοιτάω τα ωραία συννεφάκια πίνοντας τσάι με γεύση κεράσι.Σκεπτόμενη το μέλλον.Και το παρελθόν.Και ένα σωρό άλλες μπούρδες. Άντε να τελειώνουμε γιατί δεν παλεύεται άλλο η κατάσταση εδω πέρα.Δεν περνάω καλά λεμεεεεεε..Όλα με το στανίο.Εμ δεν γίνεται να συνεχιστεί άλλο αυτη η κατάσταση αγαπητέ αναγνώστη.Το βλέπουμε και πιο θετικά το πράμα , λέμε τα γνωστά την υγεία μας και το εννοουμε πιο πολύ από ποτέ κιόλας, αλλά επειδή μέρος της υγείας είναι και αυτή η ρημάδα η ψυχή κάτι πρέπει να γενεί.Πήρα φόρα τώρα και ίσως για ακόμη μια φορά να μην βγαίνει νόημα.
Έτσι θα σταματήσω εδώ.Και θα λήξει άδοξα ακόμη μια ανάρτηση. Υπό τους ήχους του Brain Damage.

Μυρωδιά

Και σκάει μια μυρωδιά τόσο γνώριμη και τόσο δυσάρεστη που ανακατεύεται το στομάχι σου. Ψέμματα. Πρώτα δένεται κόμπος. Και όταν συνειδητοποιήσεις γιατί , τότε ο κόμπος λύνεται.Και έρχεται η ανακατοσούρα. Μεσημέρι. Συννεφιά.Μυρωδιά βροχής ανακατεμένης με το τσιγάρο του διπλανού και σκέψεις πολλές και ανακατεμένες και  αυτές μεταξύ τους. Έτσι μυρίζει. Έτσι μύριζε και τότε. Μόνο που δεν ήταν Οκτώβρης, αλλά Απρίλης. Ήταν Απρίλης και τα νέα δεν ήταν καλά. Και πέρασε καιρός πολύς από τότε. Η μυρωδιά μένει όμως. Και ανακατεύεται και με το μπουφάν του άλλου, και έρχεται και η μυρωδιά από το κουτί. ΠΟΥΦ. Βρωμάει ρε. Ξουτ.Ξουτ.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Σε μια κουταλιά νερό (;)

Και έρχονται οι ώρες που πνίγομαι.Νομίζω πως πνίγομαι.Και μπορεί να αυτό να είναι μέσα σε μια κουταλιά νερό, αλλά ναι..Υπάρχει.Και άντε τώρα να πάρω τα πάνω μου και να πω "Ξεκόλλα κορίτσι μου". Έχω ανάγκη να μου πει κάποιος ότι μου έχει εμπιστοσύνη.Και να τον πιστέψω.Δηλαδή σ'εμένα είναι το θέμα για ακόμα μια φορά. Κι όχι ότι το πρόβλημα είναι πολύ σοβαρό..Η εργασία που δεν βγαίνει, το δύσκολο μάθημα που έμεινε, η διπλωματική, τα οικονομικά, τα πάχη μου, τα κάλη μου, η μοναξιά (που ομολογουμένως είναι αφόρητη ανα στιγμές), η χαζομάρα μου στον εγκέφαλο..Άγχος. Θα τα καταφέρω άραγε; Ας μου το πει κάποιος..Αλλά να βγεί και να μου το πει υπεύθυνα. Να το πιστέψω. Έστω και στον ύπνο μου...
Για την ώρα ακούω μουσική. 

Παραμύθια της οκας

"...μια μελωδία που τη σκάρωσα για σένα, που χεις προλάβει τρεις φορές να μ'αρνηθείς..κι ένας αέρας που φυσάει λυπημένα μου ψιθυρίζει πως κι απόψε δεν θα ρθεις.." 

Στο τσακ ήμουν.Η συναισθηματική φόρτιση μεγάλη, κι εγώ στο τσακ να πιάσω το κινητό και να αρχίσω να στέλνω μηνύματα δεξιά κι αριστεράΔηλαδή όχι δεξιά κι αριστερά.Προς μια πολύ συγκεκριμένη κατεύθυνση.Εν τέλει πρυτάνευσε η λογική και απλώς έστειλα από ένα μήνυμα στην μαμά και την Ελένη.Εξάλλου εκεί ήξερα πολύ καλά τι ήθελα να πω.Στον άλλο τι θα έγραφα; Ότι είναι πανίβλακας,αψυχολόγητος,ίσως και λίγο κόπανος;Και να τα έλεγα αυτά θα κέρδιζα τίποτα.Μπα.Ούτε καν απάντηση δεν θα έπαιρνα.Ασε που η κατάσταση δεν θα έμενε καν "ιν γκουντ τερμς".Όχι πως τώρα είναι..Έχω φάει την χυλόπιτα και δεν την λεχω χορτάσει. Κλάσιμο στην μάπα, αλλά εγώ εκεί..Να σκέφτομαι τι και πώς.Ακόμα.Σκέψου να τον είχα ερωτευτεί τι θα γινόταν..Το καμός.
Παραλίγο.Με έκοψε.Το έκοψε.Γιατί κανείς δεν κατάλαβε.Ούτε πότε. Ούτε κι εκείνος μάλλον.Δε βαριέσαι..Βαρέθηκες αναγνώστη μου;
Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου θα πω εγώ.Η επιστροφή στην Ολλανδία Είναι και πάλι μίζερη.Τώρα απλώς ξέρω ότι αυτό το τρομερά ψυχοφθόρο για μένα "πήγαινε-έλα" θα σταματήσει λίαν συντόμως.Λεφτά μπορεί να μην έχουμε αλλά θα έχουμε ηρεμία.Γενικότερη.Και το πάσο μας.Μεταφορικά και κυριολεκτικά.Πόσο ωραία λέξη το πάσο.Μ'αρέσει να την λέω με τη θετική της χροιά.Όχι όπως στο πόκερ.Με το πάσο μας...Γεμίζει την καρδιά..Και το στόμα.Ο λόγος σου με χόρτασε και το ψωμί σου φάτο που λέμε.Ασυναρτησίες.Η Ελένη θα καταλάβει νομίζω.Μονο.Νταξ.Καλύτερα.

At the Hop

Ήταν ένα από εκείνα τα Σάββατα που δεν με χώραγε ο τόπος.Σίγουρα σου έχει συμβεί.Σωστά; Που κι αυτό δεν σε πειράζει και τόσο βέβαια..Οκ..Μπορεί κανείς να μην έχει όρεξη για βόλτα αλλά δεν χάλασε κι ο κόσμος..
Και πάει 10 και πας βόλτα..Κλασσική διαδρομή.Διονυσίου Αεροπαγείτου και μετά Αποστόλου Παύλου. 
Κάθησα εκεί στο γνωστό μέρος.Ο κιθαρίστας μας έλειπε.Ήταν ένας άλλος.Εξαιρετικός.Σχεδόν συνομίλικός μου.Τον άκουγα, αλλά δεν τον άκουγα ταυτόχρονα..Σκεφτόμουν που θα φύγω πάλι.Ναι μάλιστα..Κι ας ήταν 3 βδομάδες πριν το φευγιό. Και σκεφτόμουν και γιατί σκέφτομαι πως θα φύγω.Και βρήκα όλες τις απαντήσεις μου και μάλιστα χωρίς καμία ενοχή.. Αφού δεν θέλω ρε παιδί μου.Άλλος στη θέση μου μπορεί να τα είχε βροντήξει ήδη..Ε.Εγώ δεν τα βροντάω.Γενικότερα.Όλα παλεύονται μέχρι τελικής πτώσης.Ολα όμως. Αυτό δεν ξέρω κατά πόσο είναι καλό για την ηρεμία μου και τα μέσα μου, αλλά μεγάλη κουβέντα αυτή, μην την ανοίξουμε μεσημεριάτικο και μου πέσει και βαρύ το αυγό το τηγανιτό.
Στο θέμα μας..
Μέσα στις σκέψεις δημιουργήθηκε ένα πλέιλιστ..Με τραγούδια που αντιπροσωπευουν το φετινό μου καλοκαίρι και τις όποιες σκέψεις είχα από την αρχή ως το τέλος του..Και σήμερα, μια μέρα πριν φύγω, το έκανα Podcast και αποφάσισα να σας το χαρίσω...
Enjoy..

http://soundcloud.com/margkw/put_me_in_your_suitcase

Οι διακοπές στην Κρήτη

Βρίσκομαστε με την Ελένη στο κατάστρωμα του EL.VENIZELOS, πλοίο της ΑΝΕΚ LINES που κάνει την διαδρομή Χανιά-Πειραιάς. Είναι πρωί-δηλαδή δεν έχει ξημερώσει ακόμα και  μόλις έχουμε φτάσει στην Αθήνα..Ποτέ δεν ταξιδεύαμε με την ΑΝΕΚ. Αν εξαιρέσουμε δυο  τρεις φορές που λόγω προσφορών και βολικών προορισμών και τιμών την προτιμούσα σε διακοπές με το εκάστοτε ταίρι, η ΑΝΕΚ εμενα συνήθως στα αζήτητα. Μινωικές. Απο τα μικράτα μας..

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, τα καλοκαίρια μου τα πέρναγα στην Κρήτη.Τα πρώτα χρόνια στο χωριό. Με την μαμά, τον παππού και την γιαγιά.Ο μπαμπάς έμενε στην Αθήνα. Κράταγε το μαγαζί ανοιχτό και κατέβαινε μόνο 5 μέρες τον 15αυγουστο ίσα για να μας δει..Γενικά τα πρώτα χρόνια της ζωής μου δεν θυμάμαι και πολύ διακοπές και με τους δύο γονείς, με εξαίρεση εκείνες τις 5 μέρες που ηταν σαν γιορτή. Ήταν όμορφες διακοπές όμως..Μπαίναμε στο καράβι από την Αθήνα για το Ηράκλειο.Είχαμε και καμπίνα τότε καθώς εγώ- και η Ελένη στη συνέχεια- ήμουν παιδάκι μικρό. Παγωτό και πορτοκαλάδα στο σαλόνι του "Καζαντζάκης" ή του "King Minos" και παιχνίδι πέρα δώθε στην καμπίνα.Ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω γιατί με έπιανε τέτοιο αμόκ με την φάση της καμπίνας. Εν πάση περιπτώση...Στο Ηράκλειο πάντα μας περίμενε ο παππούς ο Μιχάλης για να πάμε στο χωριό.Κάναμε βέβαια την καθιερωμένη στάση στο σπίτι της θείας της Χρυσούλας, της αδερφής της γιαγιάς μου, που κι αυτή κι η αδερφή της έσκουζαν όταν μας έβλεπαν..Μετά γραμμή για το χωριό..1 ώρα δρόμος όπου εγώ μάλλον κοιμόμουν. Ξύπναγα όταν περνάγαμε από τον Χάρακα ή το Μπαλί. Φτάναμε στο χωριό, αγκαλιές και φιλιά με την γιαγιά που μας περίμενε πίνοντας τον πρωινό καφέ της. Μετά πηγαίναμε στο σπίτι της άλλης της γιαγιάς-της Μαργαρίτας- να την δούμε κι αυτή και τον παππού τον Γιώργο.Εκεί ήταν και τα ξαδέρφια μου, ο Γιώργος και ο Χρήστος και κάναμε μεγάλες χαρές..Το πρόγραμμα κάθε μέρα είχε μπάνιο στην θάλασσα, μετά μεσημεριανό φαγητό στην αυλή, μετά ύπνο και από το απόγευμα μέχρι το βράδυ παιχνίδι ατέλειωτο στη γειτονιά με τα ξαδέρφια και τα υπόλοιπα γειτονάκια.9 η ώρα σπίτι, για φαγητό και αργότερα ύπνο πάλι..Στα μεγάλα κέφια του παππού, αν είχαμε και καμιά βεγκέρα στην αυλή μας, μπορεί να μας άφηνε να παίξουμε και κρυφτό εκεί τριγύρω, το βράδυ. Εκεί ήταν το πραγματικό πανηγύρι. Κάπως έτσι πέρναγε ο Ιούνιος και ο Ιούλιος και ο μισός Αύγουστος..Εκεί στις 15 ερχόταν ο μπαμπάς..Ήταν σαν γιορτή.Η άφιξη του μπαμπά αυτομάτως σήμαινε όλο το πρωί στην θάλασσα, χωρίς να πρέπει να γυρίσουμε πίσω για φαί, όσο παιχνίδι ήθελα με τα ξαδέρφια και επίσης και τους δύο μου γονείς μαζί. Συν τοις άλλοις, ο Νικάκης γέμιζε την αυλή με παιχνίδια κάθε φορά που ερχόταν.Πάθαινα κοκομπλόκο εγώ, αλλά γούσταρα κιόλας..

Πέρασαν τα χρόνια, μεγαλώσαμε λίγο.Λίγο μόνο..Εγώ γύρω στα 12..Οι διακοπές εξακολουθούσαν να είναι 3μηνες.Η διαφορά τώρα ήταν ότι η μαμά κι ο μπαμπάς, μετά από το καθιερωμένο 5ήμερο, κάναν τράμπα.Γύρναγε η μαμα στο μαγαζί και μέναμε με τον μπαμπά εμείς.Δεν μας χάλαγε καθόλου.Τα χατίρια περισσά και πάλι. 

Λίγα χρόνια μετά αρκετά πράγματα είχαν αλλάξει.Εγώ στην εφηβία, η Ελένη παιδάκι.Μπορούσαμε άνετα να μείνουμε χωρίς τον μπαμπά και την μαμά.Πηγαίναμε λοιπόν μόνες μας στην Κρήτη.Και οι γονείς έρχονταν μαζί για το 5 ήμερο εκείνο..κλάμα όταν έφευγαν.Γοερό.Για 10 λεπτά.Μετά το ξεχνάγαμε και μέναμε πίσω.Με τον παππού και την γιαγιά.Τα ξαδέρφια δεν έρχονταν τόσο συχνά πιά, αλλά ο παππούς μου φρόντησε να μου γνωρίσει την Γωγώ..Η Γωγώ ήταν κάπως σαν συγγενής μου.3η ξαδέρφη.Στην ηλικία μου.Κι αυτή μόνη της στην εφηβία στο χωρίο, βαριόταν.Κάναμε παρέα..Γνωρίσα και την Μαρία, την πρώτη ξαδέρφη της Γ. και γίναμε αχώριστη 3άδα.Στην παρέα είχαμε προσθήκες κάθε χρονιά και αφαιρέσεις..Και ο καιρός κυλούσε ωραιότατα και πάλι..Χωριό μόνο.Στα κέφια καμιά βόλτα μέχρι το Ρέθυμνο. Σπάνια. Για να φάμε στην ταβέρνα του Ζήση με τον παππού και την γιαγιά.ή καμιά εκδρομή στον Κεραμέ, αμα ήταν και οι γονείς των ξαδέρφων μου και πηγαίναμε όλοι μαζί.Η αλήθεια είναι πως δεν ακούγεται και πολύ ευχάριστο, αλλά εμάς τότε δεν μας ένοιαζε και πολύ..Μπάνιο στην θάλασσα, και το απόγευμα παγωτό και βόλτες με τις φίλες..Μετά ξέρεις..Άρχισαν και τα φλερτ, και τα αγοράκια μας κοίταζαν και μας ακολουθούσαν με τα ποδήλατα..Όταν είχαμε κι εμείς τα ποδήλατά μας δε, γινόταν το σώσε.. "Σας κάνουν κόρτε¨" έλεγε ο παππούς κι εγώ δεν καταλάβαινα τι εννοούσε, αλλά μάλλον κάτι καλό θα ήταν..

Οι διακοπές στο χωριό γίνονταν κάθε χρόνο και καλύτερες. Πέρα από την παρέα που ήταν μεγάλη, όμορφη και περνάγαμε φίνα, οι γονείς μας είχαν τη δυνατότητα να έρχονται και οι 2 για 15 μέρες από τον 15αυγουστο και μετά και να κάνουμε διακοπές όλοι μαζί.Καμιά φορά πηγαίναμε και εκτός Κρήτης..Πρωτόγνωρα πράγματα.Τόσο ευχάριστα!Μέχρι που εγώ τέλειωσα το σχολείο και εκεί άλλαξε η φάση.Λογικό. Το καλοκαίρι του 2003, μαζί με τους γονείς μας ήρθαν και οι κολλητές μου με τις οικογένειες τους και κάναμε φοβερές διακοπάρες. Είδαμε όλοι μαζί τις βάσεις να βγαίνουν, κάναμε γλέντια, χορούς..

Το καλοκαίρι του 2004 εγώ δούλευα για πρώτη φορά εκτός της "οικογενιακής επιχείρησης", οπότε διακοπές δεν μπορούσα να πάω..Είχα όμως αγόρι τότε, και κολλήσαμε τα ρεπό μας και πήγαμε πάλι στην Κρήτη.Στα Χανιά.Για 4 μέρες, που τώρα που το σκέφτομαι ήταν μια ταλαιπωρία σκέτη, αφού μεταφορικό μέσον δεν είχαμε και τρέχαμε σαν τρελοί να προλάβουμε κτελ και να βρούμε ταξί για να πάμε στα Χανιά ή για μπάνιο..Δεν μας ένοιαζε βέβαια..19 χρονων παιδιά..Μέσα στον έρωτα και τη χαρά. 

Τις επόμενες χρονιές δεν κατέβαινα στο χωριό.Κάτι οι φίλοι και οι παρείστικες διακοπές σε κάποιο από τα γνωστά Κυκλαδίτικα νησιά, κάτι που η γιαγιά αρρώστησε και μας άφησε, άρα δεν υπήρχε πλέον ο θεσμός "Σπίτι-Χωριό-Γιαγιά-Παππούς", λίγο που όταν οι γονείς κάνανε διακοπές, εγώ έμενα στην άδεια Αθήνα και είχα το σπίτι Αρένα για πάρτη  μου..πέρασαν τα χρόνια και είχα πάει ελάχιστα.Καλοκαίρι ξαναπήγα στην Κρήτη το 2009 μαζί με τον Π..Ονειρεμένες διακοπές.Είχα ξεχάσει πόσο όμορφα είναι κάτω και πόσο πολύ μου είχε λείψει.Συνειδητοποίησα τότε πόσα μέρη δεν είχα δει στην Κρήτη και αποφάσισα πως στα επόμενα χρόνια πρέπει να την γυρίσουμε όλη.Λέμε τώρα..

Τα επόμενα χρόνια ήτανν 2ήμερα στο χωριό και μερικές μέρες στο Ηράκλειο με φίλους και ξαδέρφια..τίποτα σπουδαίο..Μέχρι και φέτος που κάναμε ολιγοήμερες διακοπές με φίλους μας στα Χανιά και περάσαμε υπεροχότατα.Διαφορετικά,αλλά Κρητικά ωραία!! Μπορεί το χωριό πλέον να είναι βαρύ.Λείπει κάτι. Αλλά η Κρήτη γενικά τα σπάει.

Και ρε, σας το λέω και κλείνω απότομα. Καλό υπόλοιπο καλοκαίρι να έχουμε.

απλά αυτό

"Και να πέθαινε αύριο κάνα δυο δισεκατομμύρια κόσμος, μπορεί και να μη μ” ένοιαζε, μπορεί και να μ” ένοιαζε, δεν ξέρω, πάντως αν πέθαινα εγώ δεν θα ένοιαζε κανέναν, εδώ που τα λέμε έχω πεθάνει, οπότε τι έχω να χάσω; Τα κλαμπ με τα ποτά από αργό πετρέλαιο και τους ηλίθιους στην πόρτα; «Πρέπει να συνοδεύεστε», τι λε” ρε; εγώ είμαι μόνος μου, δε θέλω συνοδείες, δε θέλω κηδείες, δε θέλω αηδίες, θέλω μόνο να είσαι κάπου και να ξέρω ότι μ” αγαπάς, αγαπάς, αγαπάς, αγαπάς, απίστευτη λέξη και μάλιστα χωρίς προφυλάξεις, όμως είσαι εκεί; υπάρχεις; αν είσαι θα σε βρω, εκατό τα εκατό, χίλια τα εκατό, και θά “μαστε μαζί και θα περνάμε καλά και λοιπά και λοιπά και λοιπά και λοιπά και λοιπά."

Λένος Χρηστίδης-Τα χαστουκόψαρα