αλλιώς ή το ίδιο;

Άφησα το ποδήλατό μου έξω από τον σταθμό του τρένου, γιατί βαρίομουν να κάνω τον κύκλο για να πάω σούπερ μάρκετ.Οπότε αφού το κλείδωσα σε σημείο με φώτα και κίνηση , έκοψα δρόμο μέσα από τον σταθμό , για να φτάσω στο σούπερμάρκετ. Ψώνισα, και ενώ προσπαθούσα μετά το ταμείο να στριμώξω κιμά, ντομάτες, πατάτες (κυπριακές παρακαλώ) , καφέ μέσα στο σακίδιό μου, παρατήρησα έναν τύπο να περπατάει προς την έξοδο σέρνοντας το βήμα.
Άμα ήμουν στα εξάρχεια ή στην Ομόνοια θα έλεγα "α, πρεζάκι." και θα σκέφτομουν πόσο κρίμα είναι και άλλα τέτοια φέικ πονόψυχα. Αλλά δεν είμαι συνηθησμένη σε τέτοιες εικόνες εδώ-με τον μπάφο δεν είναι κανείς σε τέτοια χάλια- και μου έκανε εντύπωση. Τέλοσπάντων, είδα που έφευγε, ήμουν και λίγο βιαστική να φτιάξω τα κεφτεδάκια μου, μιλάμε για πείνα όχι αστεία, και δεν έδωσα άλλη σημασία.Συνέχιζα να στουμπώνω το σακίδιο που διαμαρτυρώταν σιωπηρά..
Πέρπάτησα λοιπόν ξανά προς τον σταθμό, και την ώρα που έμπαινα πάγωσα. Ο τύπος ο προηγούμενος, πεσμένος κάτω,μπρούμυτα, με μια σύριγγα στο χέρι, και από πάνω του ένας μπάτσος.Του κράταγε πόδια, τα χέρια πίσω από την πλάτη (η παλάμη του κράταγε σφιχτά τη σύριγγα-σαν να ήταν πολύτιμη), και τον έβριζε σε άψογα Ολλανδικά.Αυτό το τελευταίο δεν το κατάλαβα οφ κόρς, ρώτησα έναν κύριο δίπλα και μου το είπε.. Αυτός ο αστυνομικός πάντως άνθρωπος δεν ήταν.Τέτοια βιαιότητα και απέχθεια στο βλέμμα δεν έχω ξαναδει.Ούτε με τα δικά μας τα ελληνικά μπατσοκαθίκια..Τέλος όταν τον σήκωσε όρθιο τον άντρα με τη σύριγγα του σκασε μια σφαλιάρα , και μια κλωτσιά άγαρμπη,πολύ άγαρμπη, που ευτυχώς δεν φάνηκε να πονάει.Κι έφυγαν.
Πήγα στο ποδήλατό μου, ξεκλείδωσα και δρόμο.Και σκεφτόμουν πόσο ίδιες μπορεί να είναι κάποιες κοινωνικές ομάδες, ανεξάρτητα από εθνικότητα, γλώσσα, ράτσα.
Ήταν η τρίτη φορά που έβλεπα εδώ μπάτσο εν ώρα εργασίας. Η πρώτη φορά ήταν στη Stratumstraat , στον δρόμο που είναι όλα τα μπαρ. Κάτι δεκαεξάχρονα τσακωνόντουσαν για μια γκομενίτσα μετά από αρκετές μπύρες. Δεν πέρασαν 2 λεπτά που είχε ξεκινήσει ο καβγάς και σκάνε μύτη 1 αστυνομικός και μια αστυνομικίνα πάνω σε 2 τεράστια άλογα, τύφλα να χει ο Βουκεφάλας. Και το θέμα έλειξε εκεί.Επιβλητικοί και αυστηροί.
Τη δεύτερη φορά, ήταν σε μια φάση ανάλογη με τη σημερινή.Πάλι με έναν ναρκωμανή μέσα στο σταθμό. Έξω χιόνιζε, έκανε ψοφόκρυο και ο βίαιος μπάτσος σληκωσε έυκολα τον άντρα εκείνο, και τον απομάκρυνε.
Η τρίτη φορά ήταν σήμερα.
Αυτές είναι οι ενεργές τους φάσεις.Διότι η Τουρκάλα φίλη μου, όταν της έκλεψαν την τσάντα απευθύνθηκε σε εκείνους και άκρη φυσικά δεν βρήκε.Για πολλαπλά θέματα.Μιλάμε για το δικό μας δημόσιο..Εκεί να δεις τι γίνεται. Πέρα από την νοοτροπία του δημοσίου υπαλλήλου που είχαν (σύμφωνα με τα λεγόμενα της E. πάντα) ήταν και εντελώς στόκοι.. Μα τόσες ομοιότητες πια;
Πραγματικά, σήμερα σχεδόν σιγουρεύτηκα.
Και το βρήκα και κάπως τραγικό.Αν και all in all με έκανε να γελάσω.

ιστορίες από την κρύπτη

Έχεις να συνδεθείς στο myspace πολύ καιρό.Αλλά μιλάμε για πολύ καιρό.Έτσι γιατί το ξέχασες.Οκ, κάποτε ήταν η πρώτη δουλειά όταν ξυπνούσες, σαν το ιντερνετικό σπίτι σου ας πούμε.Μετά ήρθε το facebook και άντε γεια.Όχι ότι το αντικατέστησε.Αλλά έτσι γίνεται μωρέ.Η μόδα.
Εμένα το myspace μου άρεσε καλύτερα.Ήταν αυτό που λέμε μάι σπέις.Και εκεί δεν ήμουν η Μαργαρίτα. Έδινα ψευδόνιμο.Και δεν έκανα αντ όσους ήξερα, αλλά και όσους δεν ήξερα, και είχε πλάκα γιατί έκανα και φίλους έτσι.Παθέτικ, αλλά έμειναν!Περισσότερο κι από άλλους που τους ξέρεις και σε ξέρουν χρόνια..Δεν ξέρω πως γίνεται αυτό αλλά γίνεται!Μα τον Δία σας λέω!
Έχεις λοιπόν καιρό πολύ να συνδεθείς.Το έχεις ξεχάσει.Και ξαφνικά τρως την φλασιά.
Έψαχνες και εκείνο το συγκρότημα του Κ. να δεις τι λέει η μουσική τους.Και έπρεπε να μπεις.Οπότε ανοίγεις την σελίδα σου, και ανάμεσα στα 53 μηνύματα που πρέπει να δεις, βλέπεις και κάποια παλιά..Και οι ιστορίες από την κρύπτη έρχονται στο προσκήνιο..
Θυμάσαι αυτά που έγραφες, σαν να τα έγραφες χθες.Αυτά που ένιωθες σαν να τα ένιωσες χθες. Μπλογκς, τραγούδια, συναισθήματα της στιγμής που αποτιπώθηκαν σε ένα εντρι, τα μπούλετινς εκείνα που σου έφαγαν τόσο χρόνο! Γαμώτο θυμάσαι.
Στο πλέιρ του σπέις μου ήταν το Nobody Home τότε.Των φλόυντ ναι.Πιο πριν το Comfortably Numb.Πάλι τον Φλόυντ σου λέω.
"Είσαι η αγαπημένη μου πίτσα" μου είχε πει εκείνος ο οποίος έμεινε πιο πολύ από τον καθένα που γνώρισα εκεί στη ζωή μου. Τώρα δεν είναι πια εκείνος ο οποίος.Ευτυχώς δηλαδή, έχει γίνει απλώς ο Μ.
Εκείνος ο οποίος είναι τώρα άλλος. Και μάλλον θα μείνει εκείνος ο οποίος.
Α ρε Λένο με τις φράσεις σου τις όμορφες.
Εν τέλει, ξεχάστηκες.Και δεν βρήκες τις μουσικές του συγκροτήματος του Κ.Αλλά βρήκες ιστορίες,και τις έφερες στο κεφάλι σου ξανά..

Η μουσικοαναστητική εποχή μου

Ήταν θαρρώ χειμώνας του 2007. Γενάρης ας πούμε.Και η εξεταστική χάνεται. Είναι οι καταλήψεις και τα κατάλοιπα εκείνου του Μάη -Ιούνη του 2006. Και συνεχίζεται όλο αυτό το πατιρντί, και πορείες και συνελεύσεις και όλο τα ίδια και τα ίδια για πολύ καιρό.Και παράλληλα πολύς ελεύθερος χρόνος.Και πάνω που έχω αρχίσει να εντρυφώ βαθιά στους Φλόυντ (νωρίς το είχα θυμηθεί) έρχονται κι αυτές οι ατελείωτες ιντερνετικές κουβέντες με τον Μ. και άλλα ακούσματα όμορφα παρέα με την Ε. Και αρχίζει η ανάσταση.Διότι για πολύ καιρό είχα βαλτώσει και όλο άκουγα τα ίδια και τα ίδια.Ε τότε όμως ήταν αλλιώς. Ανάσταση λέμε.Και μπήκαν οι Smiths και ήρθαν ξανα οι Cure, πιο ολοκληρωμένα τώρα, και να σου και οι James και ο L.Cohen.
Διάβαζα και το Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης τότε.Και είχε γίνει το αγαπημένο μου και το είχα συνδέσει με όλες αυτές τις μουσικές αλλά πιο πολύ με τον Cohen και μου άρεσε τόσο. Μου αρέσει να συνδέω καταστάσεις με μουσικές.Το έχω ξαναπει αυτό νομίζω.
Και κύλισε έτσι ο χειμώνας όμορφα και μουσικά και αναζωογονητικά.Διότι έπειτα από ατελείωτο βάλτωμα ,μια τέτοια φάση σου τη δίνει όμορφα. Και μετά πήγα πάλι και στο Decadance, αυτό το ωραίο, που ήταν στο λόφο του Στρέφη, το παλιό.Και είχα καιρό να πάω, από ένα πάρτυ νομίζω στο 2ο έτος..Με τη Δ. είχα πάει.Και μιλάγαμε πολλή ώρα και ήμουν χαρούμενη γιατί είχα αρχήσει να ζω και να αναζωογονούμαι μετά από καιρό , και γιατί όμορφα πράγματα γίνονταν, ερχόταν και η άνοιξη.
Καλά, προσωρινά ήταν αυτά.Η χαρά και τα λοιπά.Μετά ήρθαν οι ζόρικες μέρες και εποχές.Όμως από όλο αυτό έμεινε η μουσική.Και οι εικόνες οι συνδεδεμένες μαζί της.Και τα πρόσωπα και τα συναισθήματα, άσχημα και όμορφα.Αλλά κυρίως η μουσική.Όταν υπάρχει μουσική όλα κάπως είναι αλλιώς.Και γω από τότε φροντίζω να την ανασταίνω την μουσική μου που και που.Και να μην βαλτώνω.Για να έχεις να θυμάσαι καλέ μου,και να συνδέεις. Και να ομορφαίνουν όλα με αυτήν.Ή και να ασχημαίνουν.Τι πειράζει;Αφού η μουσική θα σου μείνει στο τέλος.

γαριδογιουβέτσι κατσαρόλας φάγαμε

Αυτό το φαγητάκι ήταν τελικά πανεύκολο, και το έφτιαξα χθες, σχετικά γρήγορα..Επίσης δεν είναι ιδιαίτερα βαρύ.Το φάγαμε 11 το βράδυ και είμασταν κομπλέ.Έβγαλε και αρκετή ποσότητα.4 άτομα, μεγάλες μερίδες, και τα 2 αγόρια φάγαν και 2ο πιάτο.Αυτή τη στιγμή έχει περισσέψει άλλη μια γενναία μερίδα!
Μιαμ!!

Χρειαζόμαστε
1)Γαρίδες, περίπου 450 γρ.- αυτές που είναι μετρίου μεγέθους.Κατα προτίμιση να είναι καθαρισμένες για να μην ταλαιπωρούμαστε..
2)Ντοματα ψιλοκομμένη σε κονσέρβα (καλά άμα έχετε κανονική ντομάτα, ακόμα καλύτερα, αλλά δεν είναι η εποχή της και δεν λέει)
3)1 κρεμμύδι
4)2 σκελίδες σκόρδο
5) πιπεριά-καρότο προεραιτικά (εγώ έβαλα λίγη κόκκινη, λίγη κίτρινη και λίγη πράσινη πιπεριά και λίγο καρότο)
6)500 γρ κριθαράκι
7)λάδι, αλάτι, πιπέρι
8)φέτα ή όποιο άλλο τυρί μας αρέσει.

Τι κάνουμε:
-Βράζουμε νερό (περίπου όσο θα χρειαστει για το βράσιμο του κριθαρακίου) και μόλις κοχλάσει βράζουμε για 2 λεπτά τις γαρίδες. Τις βγάζουμε και κρατάμε το νερό.
-Μέσα σε μια κατσαρόλα βάζουμε το ελαιόλαδο, τσιγαρίζουμε το κρεμμυδάκι, και μετα προσθέτουμε τις πιπεριές,τα καρότα (αν έχουμε βάλει), το σκόρδο και την ψιλοκομμένη ντομάτα.Αλάτι και πιπέρι επίσης.Το μαγειρεύουμε όλο αυτό για 4-5λεπτά και έπειτα βάζουμε και τις γαρίδες προσθέτωντας λίγο νεράκι άμα χρειαστεί.Άλλα 3-4 λεπτά μαγειρεύουμε.έχουμε χαμηλώσει τη φωτιά στο μισο από τη στιγμή που βάλαμε τις γαρίδες.
-Προσθέτουμε το ζουμί που είχαμε κρατήσει απο το βράσιμο των γαρίδων, και μόλις πάρει μια βράση, ρίχνουμε το κριθαράκι και περιμένουμε να βράσει.Είναι σημαντικό να ανακατεύουμε πολύ συχνα, γιατί κολλάει σαν διάολος.
-Τέλος, μόλις έχει γίνει το κριθαράκι και έχει πιει το νεράκι του (δεν θα το έχει πιει όλο, θα είναι λαπαδέξ το φαγητό) βάζουμε και την φέτα (ή οποιοο τυρί χρησιμοποιήσαμε) και ανακατεύουμε να λιώσει.Η φέτα εμένα δεν είχε λιώσει τελείως, αλλά δεν ενόχλησε καθόλου.
-Το σερβίρουμε ζεστό.

Φτιαχτε το!!!

Κρέντιτς στην μανούλα που το εφτιαξε ον δε σέκοντ ντέι οφ κριστμας,μας άρεσε, και μου έδωσε μερικά τηλεφωνικά τιπς χθες πριν αρχίσω!

συναχι.μελομακαρονα και κουραμπιεδες.

Όταν έχεις περάσει μια ολόκληρη μέρα στην μίζερη βιβλιοθήκη, έχεις ρίγη και η μύτη σου τρέχει σαν δρομέας στον τερματισμό, το λιγότερο που ζητάς το βράδυ είναι να χαλαρώσεις και να ηρεμίσεις, μόνος ή με καλή παρέα.Αυτό λοιπόν έκανα κι εγώ.Ανάμεσα σε χαρτομάντιλα, κι αψού, πήγα και πηρα τόνο ρίο μάρε από το σούπερμάρκετ και σαλάτα, και πήγα στην φίλη μου τη Θ. όπου φάγαμε. Και μετά σειρά είχαν τα μελομακάρονα και οι κουραμπιέδες και κουβερτούλα στον καναπέ και Απαράδεκτοι και άλλα τέτοια αστεία στο γιουτιούμπι.Και έκανε την εμφάνισή του και το πρώτο 37 άρι της χρονιάς έτσι για να γουστάρουμε, αλλά εγώ δεν μασάω και πήγα και βρήκα τον Π. και κάτι άλλους μετά στην μπόμελ.Και έτσι το βράδυ ήταν όμορφο , και γύρισα αργά σπίτι και ξεράθηκα στοπν ύπνο. Ήθελα παρέα. Αλλά μόνη κοιμήθηκα πάλι. Και είδα ξανά αυτά τα ανήσυχα όνειρα που ποτέ δεν με αφήνουν να ηρεμίσω , αλλά αυτή τη φορά απλώς τα έβλεπα, ξύπναγα , και ξανακοιμόμουν κρυώνοντας.Ωραία ήταν.Σήμερα θέλω παρέα στα νανάκια μου, και ζεστή αγκαλιά.Θα την απαιτήσω και θα την πάρω.
Δεν μασάμε! Έτσι μου είπε κάποια μπλογκοφίλη και έτσι κάνουμε!

ξαφνική ανάμνηση

Είναι καλοκαίρι.Είμαι στο Ρουμελί.Μόλις έχω γυρίσει στο σπίτι κάθυδρη από το παιχνίδι.Κουτσό (που το λέγαμε καλόγερο) και λαστιχάκι με τα ξαδέρφια και τα γειτονόπουλα στην αυλή της γιαγιάς της Μαργαρίτας.
Είμαι σπίτι λοιπόν, στο σπίτι της γιαγιάς της Ελένης, η οποία είναι απασχολημένη στην κουζίνα με την ετοιμασία του βραδυνού φαγητού.Ο παππούς βλέπει ειδήσεις και πεινάει. Εγώ περιμένω, πάνω από το τηλέφωνο σχεδόν, τον μπαμπά μου να τηλεφωνήσει.Η μαμα μου κοιμίζει την Ελένη μάλλον..Χτυπάει το τηλέφωνο και τρέχω..Είναι ο μπαμπάς! Πόσο μου λείπει.Ποτέ, παρά μόνο όταν είχαμε μεγαλώσει λίγο, δεν κάναμε διακοπές όλοι μαζί.Πάντα κάποιος έμενε πίσω να κρατάει το μαγαζί. Μου μιλάει, η μαμα περιμένει να μιλήσει κι αυτή, εγώ δεν ξεκολλάω από το τηλέφωνο και τον ζαλίζω με τις χαζομάρες μου. "Μπαμπά, ο Γ. με χτυπησε σήμερα και ο Χ. δεν πήρε το μέρος μου, αλλά με κυνήγησε να μου πετάξει την παντόφλα του". Ο μπαμπάς μου, άκουγε.Ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκε!Η γιαγιά φωνάζει: "Ασε τον βρε βρώμα, πληρώνει". Και εγώ τον άφησα μετά από λίγο και πήγα στην γιαγιά που με βάζει να κόψω την ντομάτα και μου χαμογελάει όλο αγάπη.
Η μαμα τώρα απλώνει τα ρούχα, και μετά καθόμαστε στο τραπέζι και τρώμε μπιφτέκια και φασολάκια που έχουν μείνει από το μεσημέρι.Ντοματοσαλάτα επίσης με πολύ λάδι για παπάρες.Και τυρί και παξιμάδι και ψωμί.Ο παππούς πίνει και κρασί και βάζει και στη μαμά μου.Μετά βλέπουμε Τρεις Χάριτες σε επανάληψη όλοι μαζί,μυρίζει λίγο η ταμπλέτα για τα κουνούπια, μετά ύπνος.
Μέσα στη νύχτα μας ξυπνάει η δυνατή βροχή.Καλοκαιρινή μπόρα.Βγαίνουμε όλοι έξω να μαζέψουμε τα ρούχα.Κι εγώ μαζί με το βρακάκι μου.Αλλά δεν προλάβαμε.Ρουχα και νυσταγμένοι άνθρωποι είχαμε γίνει λούτσα.Μυρίζει βροχή τώρα.Η μαμά μου βάζει στεγνό φανελάκι και κοιμάμαι γλυκά.Περιμένω το πρωί με ανυπομονησία..Παιχνίδι στην θάλασσα με τον Γ. και τον Χ.! Και άλλη μια καλοκαιρινή μέρα ξεκινά..

η πρώτη σαβούρα του 2011.γενικώς.

Ήρθαμε στην Αιντχόφα, στις 3 του Γενάρη.Αν είναι δυναμόν,πριν από τα Φώτα και τον Φωτισμό.Πρώτη φορά σταματώ διακοπές τόσο γρήγορα.Ούτε που πρόλαβα να καταλάβω τι έγινε αυτές τις μέρες στην όμορφη Αθήνα.Διότι όταν πρέπει μέσα σε 16 μέρες να στριμώξεις φίλους, οικογένεια, γνωστούς αγαπημένους, καφέδες, ποτά και τραπέζια και φαγοπότια, δεν σου μένει χρόνος να καταλάβεις τι γίνεται.Απλά τα κάνεις όλα, μηχανικά ή και όχι, και αυτό είναι.
Έτσι είπα προχθές.Αυτό ήταν.Ακούγαμε με τη μαμά και την Ελένη Simon & Garfunkel να τραγουδουν για την Cecilia, κι επρεπε σε μια ώρα να φύγω.Και δεν ήθελα..
Ήρθα όμως.Και ήρθε μαζί μου και η πρώτη σαβούρα μες τη μάπα.Αυτή από την συζήτηση με τον Π.Όπου είπαμε πολλά, κλάψαμε ακόμα πιο πολύ και τώρα, αν και έχουμε πει να κάνουμε σαν να μην συνέβει ποτέ, εγώ είμαι παγωμένη μέσα μου.Σαβούρα μεγατόνων ήταν.Και πόνεσε πολύ.Θα δούμε.Δεν είμαι στην πιο αισιόδοξη και χαρούμενη φάση μου τελευταία-οι συνθήκες είναι απαγορευτικές-αλλά δεν μπορώ να κάνω και τίποτα διαφορετικό.Αλλιώς θα φλιπάρω. Αισιοδοξία για να την βγάλω καθαρή.
Σήμερα έφαγα και την πρώτη actual σαβούρα για το 2011.Βαρέθηκα να πάρω ποδήλατο, είπα να περπατήσω ως την βιβλιοθήκη , είχε κι έναν ήλιο με δόντια όμορφα.Όμορφος ο ήλιος, όμορφα και τα δόντια του. Ο πάγος όμως, ξέρεις..Είναι χάλια.Και αυτό το κατάλαβα όταν βρέθηκα φαρδιά πλατιά κάτω. Πατινάρισα λίγο και έσκασα με το αριστερό μπούτι-κολωμέρι.Πλάκα πρέπει να είχα.Μου έπεσαν και τα κλειδιά.Έτρεχα μετά να τα βρώ.Εκεί ήταν ακόμη.
Και τώρα είμαι στην μίζερη βιβλιοθήκη του TU/e και ασχολούμαι με μια απο τις πολλές εργασίες.Σκέψεις πολλές,το μυαλό μου όχι εδώ.Αυτό είναι το μόνο σίγουρο.
Τι κι αν είπαμε δεν το σκεφτόμαστε.Πλάκα μου κάνεις; Πώς;
Τι κι αν μου λένε ότι όλα θα πάνε καλα πίσω στο σπίτι.Πλάκα μου κάνεις; Πώς να φύγει το μυαλό από εκεί;
Μπορεί να φταίει και το ότι είμαι φορτισμένη από την επιστροφή.Αρνητικά.Αν ήμουν σωματίδιο θα ήμουν ανιόν.Ε?
Όμως δεν θα είμαι αχάριστη και θα πω πως οι διακοπές στην Αθήνα είχαν και τις όμορφες στιγμές τους..Τα φλουριά στην βασιλόπιττα-2 στα 2 για τον μπαμπά μου.Η μπαρότσαρκα με την Έ, την Ν. και την αδερφή μου.Το βράδυ της παραμονής.Τα κρασιά και οι ρακές. Τα φλερταρίσματα όλων όσων βρήκαν τις φετινές γιορτές για να εμφανιστούν( ή να επανεμφανιστούν), οι αγκαλιές της μαμάς, η φροντίδα στον μπαμπά..Είχαν και τα καλά τους οι γιορτές.Και για αυτό τώρα μάλλον μου λείπουν όλα.
Ναι.Ήταν τα χειρότερα και δυσκολότερα Χριστούγεννα φέτος.Σκατίλα άπειρη.Αλλά τα αναπολώ.Πώς γίνεται;
Ας πάνε όλα καλά..
Η δύναμη στερεύει καμιά φορα..

leaving on a jet plane

Τελευταία μετάδοση από Αθήνα..Σε λίγες ώρες πετάω για την Αιντχόφα ξανά.Νιώθω άσχημα, μια πικρία..Η βαλίτσα μου είναι πάλι οριακά στα κιλά γιατί θέλω να πάρω λάδι μαζί μου, έβγαλα μερικά ρούχα και θα μου τα στείλουν με δέμα οι γονείς μου.. Έχω λίγο αγωνία γιατί κουβαλάω και την κιθάρα μου την ακουστική μαζί (την κλασσική την είχα αφήσει πίσω) και δεν ξέρω αν η ΚΛΜ αφήνει μουσικά όργανα σαν εξτρα χειραποσκευή.Η Ολυμπιακή άφηνε.Τεσπά.
Αγωνία έχω γενικά.Αλλά έχω πάντα όπως θα έχετε καταλάβει..δεν ξέρω τι θα γίνει τώρα που θα πάμε πίσω.Φοβάμαι λίγο.Φυσικά..Αφού δεν μπορώ να ελεγξω τίποτα..
Οι διακοπές μου δεν ήταν καλές.Ηταν λυπημένες.Είχαν όμως σαφώς και όμορφες στιγμές.
Και ανανεώθηκα κάπως, και πήρα τα πάνω μου που από την 3η μέρα τα είχα χάσει.
Ας είναι.Ακυρο ποσταρισμα.Ασύνδετο και ό,τι να 'ναι.Ήθελα να πω πως φεύγω.Και δεν μου αρέσει..
Επόμενη μετάδοση από Ολλανδία πια..