ASDF

Μα 5,5; Και εδώ η βάση δεν είναι το βολικό 5αράκι.Είναι το 6.Μάλλον είμαι χαζή, δεν εξηγείται αλλιώς.Γιατί είχα διαβάσει ΠΟΛΥ. Πάλι καλά που πάιζουν και οι εργασίες μπάλα κατά 70% και ξέρω πως δεν θα κοπώ.Αλλά μου τη σπάει.Γαμώ τον Ολυμπιακό μέσα.
Ήμουν μέσα στην τρελή χαρά σήμερα, παρά το σπαστικό κρύωμα (από αυτά που ουσιαστικά δεν έχεις τίποτα πέρα από συνάχι και πονοκέφαλο αλλά νιώθεις κομμάτια) , διότι και όμορφο βράδυ ήταν το χθεσινό αν και στο σπίτι, είχα λάβει και ένα τέλειο δέμα σήμερα το πρωί από τους γονείς (ελληνικός καφές, φασόλια, φακές, μπισκότα, κοκαλάκια για τα μαλλιά, κρέμα για τα χέρια, ένα τέλειο σκουφί, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ (μπαμπάς γαμάτος) πολλές παρενθέσεις βάζω και δεν θα βγαίνει νόημα, αλλά σαν σωστή επιστήμονας (μη χέσω) πρέπει να τις κλείσω).
Αυτά.Έχω νεύρα τώρα.

jammin

Το Αιντχόβεν από το Σάββατο είναι επίσημα κιτς. Ξεκίνησε το Γκλόου Φέστιβαλ και όλη η πόλη έχει γεμίσει φωτάκια και λαμπιόνια, ενώ παράλληλα υπάρχουν πολλά φωτιστικά εφέ από προβολείς που παίζει να σε τυφλώσουν και να πέσεις από το ποδήλατο.Οκ..Υπερβάλλω λιγουλάκι, trademark μου είναι τούτο. Η Piazza για παράδειγμα δεν είναι και τόσο χάλια..Ορισμένα από τα φωτισμένα πράγματα ("ΜΗ ΛΕΤΕ ΠΡΑΓΜΑΤΑ") που έχουνε βάλει εκεια πέρα είνια όμορφα ίσως. Το πιο αστείο κομμάτι είναι νομίζω η κεντρική οδός με τα εμπορικά καταστήματα, η ανάλογη Ερμού..Έχει στηθεί κατά μήκος της πολύ ψηλά ένας..θόλος(?) , ένα τούνελ (?) ..ένα κάτι τέλοσπάντων από φωτάκια πολύχρωμα.Που φωτίζουν υπερβολικά πολύ.Και βγάζουν και μουσικές.Ύμνους ξέρω γω Χριστουγεννιάτικους.Ή μπορεί και όχι.Δεν ξέρω αν είναι Χριστουγεννιάτικοι ή όχι, αλλά εμένα αυτό μου θυμίζει το όλο σκηνικό.Χριστούγεννα σε μια κιτς εκδοχή όμως.Δεν γκρινιάζω άλλο γι αυτό.Εξάλλου λατρεύω την Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα..Σήμερα πέρνώντας με το ποδήλατο από την προαναφερθείσα περιοχή και ενώ η ώρα ήταν ήδη 7 παρά και κανένα μαγαζί δεν ήταν ανοιχτό, σκέφτηκα πως "Μαλακίες κάνεις ρε Μαργαρώ, κρυώνεις, πεινάς, πονάει η κοιλιά σου, τράβα σπίτι ρε κοπέλα μου" .Όμως τότε είδα ανοιχτό το Jammin. Το Jammin καλοί μου άνθρωποι είναι ένα μαγαζί με ζαχαρωτά και σοκολάτες.Όχι ζαχαροπλαστείο..ΟΧΙ.Καραμέλες, ζελεδάκια, γλυφιτζούρια,καραμελόνια, σοκολατάκια, σοκολάτες , παγωτά, και άλλα πράματα καταστροφικά για τα δόντια..Εγώ το αγαπώ.Μάλλον θα είναι κάποια Ολλανδική αλυσίδα, γιατί είδα και στο Άμστερνταμ ένα..Έχει τα πάντα μέσα, πάντα χαίρομαι να μπαίνω.Μόνο αυγουλάκια Cadburry δεν έχω βρει, αλλά αυτά είναι μάλλον Λονδρέζικη υπόθεση..Μπούκαρα λοιπόν σήμερα και όλα ήταν υπερσοκολατοποιημένα..Πολλά σοκολατάκια, τρουφάκια, εξτρα καραμέλες , κορδελίτσες, μπαστουνάκια, κουτάκια, παρακουτάκια..Νταξ..Στάθηκα μπροστά στον τοίχο με τα σοκολατοειδή και χάζευα κανα μισάωρο.Μιλάμε είχα πάθει κοκομπλόκο.Δεν έφευγα..Έτσι ξόδεψα 6,10 ευρώ, που ναι μεν τα κλαίω γιατί αχρείαστα ήταν, τα ευχαριστήθηκα όμως καθώς τα τρουφάκια κωλολέγανε. Jammin λοιπόν!!!!Το αγαπάμε..Θα ξεχάσω εγώ που όταν ήταν εδώ η Β. κι ο Λ. δώσαμε 8 ευρώ σε ζελεδάκια και τα φάγαμε όλα και μετά είχαμε φούσκωμα και πρήξιμο και τα 4 μας;.Όχι.Δεν ξεχνιούνται αυτά..Ούτε ότι το πρώτο μου παγωτό στην Ολλανδία ήταν από εκεί..Και έχει και τα λατρεμένα Chupa Choups γλυφιτζούρια 0,20 ευρώ μόνο σε ό,τι γεύση θες.Μαλακα, πάλι παράκρουση έπαθα..Το κόβω και πάω για ύπνο.

the one with Margarita in a box

Σήμερα κλείνω 3 μήνες στο μαγευτικό Αιντχόφεν και στο κουτί μου.Spacebox το λένε.Για μένα είναι απλά ένα box το οποίο όμως έχω κάπως καταφέρει να το κάνω "δικό μου".
Πάνε 3 μήνες λοιπόν που ήρθα εδώ , και μπορώ να θυμηθώ με κάθε λεπτομέρια τα συναισθήματα τις καταστάσεις και τις σκέψεις μου. Σκάσαμε μύτη με τον μπαμπά μου εδώ, νιώθοντας ξένοι εντελώς, κάναμε τα εύκολα δύσκολα γιατί δεν ξέραμε (και κανείς δεν μας κατηγορεί γι αυτό), τραγουδάγαμε ή μάλλον ο μπαμπάς μου τραγούδαγε την "Μπαλάντα του Μετανάστη" και εγώ ένιωθα κενό.Το οποίο γιγαντιώθηκε όταν έφυγε ο μπαμπάς για την Αθήνα και έμεινα για πρώτη φορά μόνη μου..Λίγο μετά το κενό έφυγε, η ζωή μου γέμισε, η αγκαλιά μου επίσης γιατί στο μεταξύ ήρθε κι ο καλός μου εδώ..Στις 7 Αυγούστου, με τίποτα δεν μπορούσα να φανταστώ όλα αυτά που θα συνέβαιναν στην συνέχεια.Δέκα μέρες μετά είχα μάθει τα άσχημα νέα από την Αθήνα και το μόνο που ένιωθα ήταν απελπισία και πόνος. Και μετά αυτά τα συναισθήματα μειώθηκαν και η ψυχή γέμισε ελπίδα και αισιοδοξία.Και η ζωή στο Αιντχόβεν ξεκίνησε από την αρχή και προχώρησε..
Σήμερα, τρεις μήνες μετά, δεν έχω ξεμυτήσει από το κουτί μου. Όχι επίτηδες.Δεν είναι επετειακό το ζήτημα. Έτσι έγινε όμως, έτσι ένιωθα..δεν ξέρω. Η μόνη μου έξοδος σήμερα ήταν για να ανέβω στο από πάνω κουτί , του Π. , να του πάω τα σνίτσελ (που ήταν και ωμά σχεδόν) . Και μετά ξανά εδώ, στον κόσμο μου. Μουσική, σκέψεις, μοναξιές, σοκολάτα και stroopwafles.Και αποτελέσματα δημοτικών εκλογών κάθε τόσο.Πάμε ΛΑΙΚΗ ΣΥΣΠΗΡΩΣΗ.:Ρ Και νύχτωσε χωρίς φεγγάρι (μάλλον έχει αλλά δεν το βλέπω) και η ώρα κοντεύει 12. "Κι εσύ γυναίκα στέκεσαι ακόμα κάτω από το τσίγκινο υπόστεγο". :Ρ
Βάζω σμάιλιζ στο μπλόγκ μου και είμαι παθέτικ.Δεν ξέρω τι άλλο να πω εδώ. Νομίζω I made my point.The one with Margarita in a box.Γενικά και όπως το πάρει κανείς.Και όπως θέλει να το δει ο καθένας βέβαια.

αν δεν βάλω τίτλο τι θα γίνει;

Χθες, εκεί που πίναμε το κρασόμπυρό μας στην Bommel και συζητώντας με κάτι διδακτορικούς φοιτητές, πληροφορήθηκα πως η Αιντχόφα είναι μικρή πόλη, και κλειστή κοινωνία και πάντα πρέπει να προσέχουμε τι λέμε γιατί μπορεί να βρεθούμε προ εκπλήξεων.Σε πρώτη φάση είπα "Οκ, το ξέρουμε ότι είναι μικρή πόλη και κοινωνία, αλλά γιατί να προσέχουμε τι λέμε?" "Γιατί όλα μαθαίνονται.Εσύ πχ, ξέρω ότι χορεύεις και ότι είσαι η κοπέλα του Π..Και άλλες τσίζι λεπτομέριες που δεν μπορώ να πω.".
Μπήκα σε σκέψεις λοιπόν. Πάει στα κομμάτια το "η κοπέλα του Π." . Δεν το χουμε κρυφό, ήταν εκεί και ο καλός μου, λογικό να το γνωρίζει κάποιος.Τα υπόλοιπα ο "αγνωστος διδακτορικός" που στο καλό τα ήξερε.Και γιατί?Και τι τσίζι λεπτομέριες μπορεί να ήξερε;
Καλά, στις ωοθήκες μου.Δεν με νοιάζει και τόσο,αλλά μπήκα σε λογικές σκέψεις.
Και θυμήθηκα ιστορίες απείρου κάλους από τις υπέροχες μέρες στον Χρυσό Οδηγό..:
Είναι μεγάλη Πέμπτη και μόλις έχουμε πληροφορηθεί ότι οι καλοί μας διευθυντάδες μας αφήνουν να πάρουμε πούλο 2 ώρες νωρίτερα. Με περίσσια χαρά και αγάπη σφιχταγκαλιαζόμαστε οι "αγαπημένοι" συνάδελφοι και ανταλλάζουμε ευχές γιορτινές και χαρμόσυνες.Καλή ανάσταση ,καλό Πάσχα, καλό σούβλισμα , καλά κρασιά και τα ρέστα.Και τότε ξαφνικά μένω μαλάκας καθώς η Μ. έρχεται και μου λέει "Το σεξ και οι πίπες μετρημένες τώρα, είναι άγιες μέρες..Από την Κυριακή και μετά".WTF?Και είναι αυτά τα μαρτυρικά δευτερόλεπτα που ψάχνεις να βρεις μια καλή απάντηση και δεν μπορείς.Γιατί πλάκα δεν έκανε.Τι να της πεις της μαλακισμένης εκείνη την ώρα, όπου δίπλα ακριβώς στεκόταν η άλλη φακλάνα φίλη της και χαμογελούσε "κάπως". Απλά είπα ενα "Δουλειά σου" με ζαχαροχαμόγελο και πήγα να χαιρετήσω και τους υπόλοιπους. Δεν είχα νευριάσει , απλώς σκεφτόμουν τι μου είχε μόλις πει. Εν τέλει , όταν ξαναγυρίσαμε στη δουλειά, έμαθα ότι το συμβάν είχε μαθευτεί και ότι η αγαπητή Μ. διέδιδε ότι είμαι ένα πουτανάκι που αρέσκεται στο να παίρνει πίπες στον γκόμενό του. Κι όλα αυτά τα συμπέρανε από το "Δουλειά σου" που τις είχα πει. Και ρε κοπελιά, σαφώς και αρέσκομαι στο να παίρνω πίπες στον γκόμενό μου, και γουστάρει κι αυτός και τα περνάμε φίνα.Εσένα ποιο το πρόβλημά σου. Το εν λόγω συμβάν το είχα αφήσει να πέσει κάτω λόγω μαλακισμένης φάσης που περνούσα τότε και δεν άντεχα να κοντράρομαι και πολύ.

Το παραπάνω ένα δίδαγμα για μένα ως προς τις κλειστές κοινωνίες και του πώς μεταφράζονται λόγια και απαντήσεις σε κάθε είδους προκλήσεις.Και γι αυτό η χθεσινή κουβέντα του άγνωστου διδακτορικού με έβαλε στο τριπάκι (παπακαλιάτης μοουντ ον :Ρ) του να σκέφομαι τι έχω πει και τι τσίζι ντιτέιλς μπορεί κάποιος να "ξέρει" για εμέ..Βέβαια είπαμε..Στις ωοθήκες μου.Αλλά..Η απορία παραμένει.

Αλλάζω θέμα. Αύριο αρχίζει το 2ο κουαρτάιλ και έχω ένα πρόσθετο μάθημα "stochastic operations research " που το κάνει μια Ελληνίδα καθηγήτρια και έχω ανέιπωτη περιέργια. Ακόμη οι εργασίες τρέχουν και εγώ δεν τις προλαβαίνω. Run Margarita, Run. On the run συνέχεια ρε.Οι φλόιντ ξέραν. Θα ακούσω Dark Side τωρα.Κολλάει στο mood.
Επίσης αύριο παίζουμε με τον Ατρόμητο.Και δεν ξέρω τι ώρα και πρέπει να το ψάξω.Και τώρα πρέπει να κλείσω αυτό το ανούσιο ποστ και να πάω να φτιάξω το ζνίτσελ μου να το φάω.Και μην ξεχνάτε σας αγαπώ.

έτσι είναι

Όταν λογαριάζεις χωρίς τον ξενοδόχο η υπόθεση περιέχει ένα κάποιο ρίσκο.Όταν σχεδιάζεις μέχρι και την παραμικρή λεπτομέρια, και μάλιστα 2 μέρες πριν, όλο το συμπαν θα γαμηθεί και θα μείνεις με το πουλί στο χέρι.Μεταφορικά. Πώς μιλάς έτσι κοπέλα μου; Ντροπή και αίσχος.
Δεν μου βγήκε σε καλό το "δείπνο χθες" .Ανάθεμα τις ιδέες μου και τις μαλακίες μου.Δεν έστελνα ένα μειλάκι από το πρωί να ξέρει κι άλλος.Τεσπά.Τέλειωσε.
Ξαναθυμήθηκα τον λαστ εφ εμ εψες. Τις τελευταίες μέρες πίνω φανατικα ελληνικό καφέ.
Τώρα πάω σούπερ μάρκετ και νιώθω την σαπίλα να με τρώει.
Νέο ποστ μετά που θα νιώθω καλύτερα.

Σήμερα είναι Πέμπτη

Αμέ!Κι εγώ αποφάσισα πως σήμερα θα ευχαριστηθώ και δεν θα διαβάσω καθόλου.Κοιμήθηκα μέχρι τις 12.Δεν το είχα σκοπό, αλλά ήταν αδύνατο να ξυπνήσω.Και είχα κοιμηθεί πολύ νωρίς εψές.
Σήμερα λοιπόν ανακάλυψα και μόνη μου την περιοχή του Eindhoven με τα second hand και vintage ρουχομάγαζα και χάρηκα ιδιαίτερα..
Βρήκα δύο που τα αγάπησα..Στο πρώτο αγόρασα ένα ωραίο μακοζάκετο, και είχε η προσπάθειά μου να συνενοηθώ με την κοπελίτσα.Από ότι κατάλαβα ήταν η κόρη της ιδιοκτήτιτριας και δεν είχε ιδέα..Ούτε από αγγλικά ούτε από τα προϊόντα του μαγαζιού.Την συμπόνεσα καθώς μου θύμησε εμένα κάτι σάπια καλοκαίρια που καθόμουν στο μαγαζί μόνη 15 αύγουστο ή τέλος αυγούστου ξέρω γω και η μάνα ήταν διακοπές.Εκεί να δεις απορίες και τηλέφωνα στη μαμά.Έτσι έκανε κι η κοπελίτσα σήμερα και ήταν γλυκύτατη.Στο τέλος προσπαθούσε να μου εξηγήσει σε μισά αγγλικά μισα ολλανδικά πως είχε τελειώσει το χαρτί για τις αποδείξεις και έπρεπε να τηυν κάνει γραπτώς.Γαμάτη.Κι εγω να συμφωνώ σε όλα.
Μετά βρήκα ένα άλλο μαγαζάκι τέλειο με έναν θεό μέσα που άκουγε σαλσοτράγουδα και τα είχε κάνει όλα πουτάνα εκεί μπροστά στο ταμείο του γιατί λέει έψαχνε ένα κολιέ που έχασε.Και πάλι το μαγαζί αμς θυμήθηκα που μονίμως όλα ήταν πουτάνα στο ταμείο.Συμάζευα εγώ , χάλαγε η μαμά, ερχόταν ο ντάντυ κουλ και φώναζε, τα ξαναμάζευε, τα χάλαγε πάλι η μανούλα!Και γαμώ!Ο τύπος λοιπόν μου έλεγε πως ήταν ο πιο παλιός εκεί και πως φέρνει κάθε μέρα νέα πράγματα και διάφορα άλλα όμορφα.Βρήκα και πήρα κι ένα δωράκι στον καλό μου και χάρηκα.Μετά μου πρότεινε και μερικά μπαρακια όμορφα για να πάμε.Local bars μου τα 'πε..Ε βέβαια λόκαλ, γιατί τα κεντρικά εκεί στην Stratum δεν παλεύονται.
Αυτά.Τώρα ετοιμάζω το δείπνο. Σας χαιρετώ με αγάπη και συμπόνια!

αν δε φανταζεσαι φωτιες με καρβουνα μην παιζεις

Άσχετος ο τίτλος με το περιεχόμενο.Μου έχει κάτσει όμως σήμερα.Είδα στον ύπνο μου ότι είχαμε πιάσει φωτιά στα κουτιά μας και γενικά εκεί τριγύρω, και όταν ξύπνησα από το όνειρο μέσα στη νύχτα μου ήρθε στο μυαλό αυτό το τραγούδι.Εγώ βέβαια δεν φαντάστηκα τις φωτιές, τις ονειρεύτικα αλλά γουατεβερ.
Χθες πήγα με την Θ. να πιούμε ένα γρήγορο μπυρόκρασο στην Μπόμελ. Τελικά κάτσαμε 3.30 ώρες, ήπιαμε από δύο κρασάκια και μιλάγαμε νον στοπ.Ήταν όμορφα, εγώ τουλάχιστον το χρειαζόμουν.Μου έχει λείψει η κοριτσοκουβέντα με μια φίλη και αυτό το κάθομαι και μιλώ για κάθε είδους μαλακία, γυναικεία ή μη. Μαλακίες δεν μπορώ να πω ότι είπαμε χθες, αλλά δεν βάλαμε μπρος και φιλοσοφική συζήτηση..Χαλάρωσα πρόσθετα πάντως και αυτό μου άρεσε..
Κάποια στιγμή φύγαμε και φτάνοντας κοντά στην Witte Dame διαπίστωσα ότι μου έλειπε πάλι το δεξί μου σκουλαρίκι.Θα ήταν το τρίτο που έχανα και είχα ξενερώσει. Φόραγα εκείνα τα υπέροχα κοκάλινα σκουλαρίκια με την μωβ κλωστούλα που μου είχε κάνει δώρο πρόπερσι η Έφη. Και την είχα όλη μέρα στο μυαλό μου και θυμόμουν και εκείνο το βράδυ που μου τα έκανε δώρο και τι ωραία που είχαμε περάσει..Ήταν 15 αύγουστος, ήρθε σπιτι μου το απόγευμα και ήπιαμε καφέ, φάγαμε, κρασάκι και μετά πήγαμε στου Ψυρρή για μπύρες.Και επιστρέψαμε κατά τις 4 σπίτια μας γεμάτες και χαρούμενες..Όταν λοιπόν χθες διαπίστωσα ότι το σκουλαρίκι λείπει, ξενέρωσα, λυπήθηκα και γύρισα πίσω να το βρω. Στην Μπόμελ ήταν ακόμα ο γνωστός γραφικός χοντρούλης κύριος, που κάθεται στο αριστερό τραπέζι και συνήθως είναι ολομέθυστος.
" Did you lose anything?What are you looking for?"
"Yes, I have lost my earring and I am looking for it..But I cannot see it."
"Are you English or Australian?" (πρωτη φορά με ρωτάνε για τις συγκεκριμένες εθνικότητες..Εδώ πιο πολύ για Ισπανίδα με περνάνε)
"I'm Greek"
"Greece.Ok.Maybe your earring is on your hair or you dropped it on the road"
"Ok..Thanks"
Δηλαδή ο τυπάκος από την εθνικότητα κατάλαβε πού θα ήταν το σκουλαρίκι?
Γύρισα λυπημένη πίσω με ένα σκουλαρίκι.Μόλις όμως μπήκα σπίτι βρήκα το σκουλαρικάκι μου το όμορφο μέσα στην μπλούζα μου.Χαραααααα!Το πετυχε ο κυριούλης!!!!!!
Γενικά έλειξε όμορφα.Αλλά το βράδυ ο ύπνος μου ήταν εξωφρενικά ανήσυχος και γεμάτος φωτιά, σεξ, πλυντήρια , κάτι τσουλάκια κλπ. Ό,τι να 'ναι δηλαδή..

επεράσαμε όμορφα

Ήρθαν εδώ ο Λάμπης με την Βενετία και ήταν πολύ ωραία!Περάσαμε φίνα και όμορφα αλλά οι μέρες τέλειωσαν γρήγορα.Κάναμε και μαλακισμένο προγραμματισμό και τώρα τα παιδιά είναι μόνα στο Αμστερνταμ και εμείς στο εξωτικό Αιντχόβεν προσπαθούμε να οργανωθούμε και να διαβάσουμε..
Παραθέτω τα χάι λάιτς αυτών των ημερών:

1. Φαγητό άπειρο.Που μας έχανες, πού μας έβρισκες όλο κάτι μασουλάγαμε..Και όπως πολύ σωστά παρατήρησε η Βενετία , πάντα έγω ήμουν αυτή που έβαζε τις ιδέες και τις φιτιλιές για γουρουνιές.
2. Πρώτο βράδυ (28/10) πήγαμε Stratum με σκοπό να ακούσουμε κανένα live στην Irish Pub.Τελικά ήμασταν άτυχοι, live δεν υπήρχε, οπότε πήγαμε στο Aloys.Καλά ήταν, αλλά επειδή ήταν Πέμπτη, έκλεισε στις 2.Γυρίσαμε σπίτι, βάλαμε ρακή και παίξαμε κιθάρα..Τέλεια..Την είχα ακούσει εντελώς, αλλά όλα ήταν υπέροχα και το επόμενο πρωί ξύπνησα χωρίς ίχνος πονοκέφαλου.
3. Παρασκευή 29/10..Όλη η μέρα ήταν ένα χαιλαιτ! Ψάξαμε να νοικιάσουμε ποδήλατα, δεν υπήρχε κάτι διαθέσιμο, άρα χωθήκαμε σε ένα cofeeshop και ήπιαμε τσάι, καφέ και τα λοιπά.Μέτά φάγαμε πατάτες και burger και στη συνέχεια είπαμε να εκμεταλευτούμε την Design Week και να σβήσουμε τον διακαή μας πόθο για τέχνη.Πήγαμε λοιπόν στην έκθεση της Design Academy όπου είδαμε ένα σωρό παπαρίτσες αλλά και πολύ όμορφα και ενδιαφέροντα πράγματα.Κούραση, γιατί η έκθεση ήταν τεράστια, έχασα και το σκουλαρίκι μου με το κλειδί του Σολ (το δεύτερο που χάνω στο Αιντχοβεν), το Πινκ μετά μου φάνηκε μια σταλιά.Ο Λάμπης χτύπησε ένα spacecookie που τον έβγαλε νοκ άουτ, πίτσες και μακαρόνια για βραδυνό και μετά ένα πάρτυ σε ένα άθλιο μπαρ, και μετά μια μπύρα σε ένα ακόμη αθλιότερο.Γυρισμός στο σπίτι και ύπνος.
4. Σάββατο.Είχαμε να πάμε σε ελληνικό πάρτυ σε σπίτι το βράδυ. Η μέρα είχε στο πρόγραμμα την ενοικίαση ποδηλάτων για τα παιδιά και βόλτες, αλλά ο καιρός δεν μας έκανε τη χάρη.Άρα την βγάλαμε Bommel .Ο Παναθηναικός κέρδισε το ντέρμπι άρα χαρές κια πανηγύρια, μετά πήγαμε στο πάρτυ και όλα φαινόντουσαν πολύ θετικά.Χόρεψα και έναν συρτό Χανιώτη και ένιωθα χαρά μεγάλη!Α, ρε πατρίδα!!!!Μέθυσα πολύ, όσο ποτέ ξανά, με πολύ λίγο ποτό, πρέπει να κοιμήθηκα και καμιά ώρα εκεί..Ο Πάνος με φρόντιζε πολύ και γούσταρα αλλά το στομάχι μου και το κεφάλι μου δεν γούσταραν καθόλου.
5. Άμστερνταμ.Αργοκίνητοι όπως είμαστε και οι 4 , φτάσαμε στο Άμστερνταμ κατα τις 14.30.Πάλι καλά.Απέλπιδες προπάθειες να βρούμε Hostel , τελικά βρήκαμε Hotel για να μείνουν τα παιδιά.Το στομάχι είχε πάει στην πλάτη και μπήκαμε σε ενα Εστιατόριο από την Ουρουγουάη να φάμε κρέατα.Δεν χορτάσαμε (μικρές μερίδες γαρ) , δώσαμε και 55 ευρώ. Και μόλις βγήκαμε, είδαμε ότι στο απέναντι αργεντίνικο είχε Unlimited Spare Ribs με 12,50 ευρώ.Μαλακία.Φάγαμε γλυκά και παγωτό,είδαμε τις πόρνες στο Red Light District, πήραμε κι άλλα γλυκά, και ένα spacecake το όποιο μας έπιασε λίγο αργότερα , στο μαγαζί με τα φοντύ τυριών, όπου είχαμε κλάσει στο γέλιο.Τρομέρη αίσθηση, και λίγο τρομακτική ατ τάιμς, καθότι δεν ορίζαμε τους εαυτούς μας.Λένε πώς αυτές οι ουσίες διογκώνουν τα πραγματικά σου συναισθήματα.Εγώ γέλαγα άπειρα, όμως κάποια στιγμή καθώς πηγαίναμε στο σταθμό, βρήκα εξαιρετικά συγκινητική την έκφραση του Πάνου "Δηλαδή αυτό ήταν;Τώρα σας χαιρετάμε;" και έβαλα τα κλάμματα λέγοντας του "Μη λες τέτοια συγκινητικά" .Έπος.Ο γυρισμός στο Αιντχόβεν διήρκησε 1 ώρα και 20 λεπτά κατά τα οποία κοιμόμασταν. Ούτε ξέρω τι έβλεπα. Ομίχλη είχε μετά εδώ, αλλά αυτό δεν είναι χάιλαιτ, απλώς παπαρολογώ τώρα, και μετά έκανα υπέροχο ύπνο στην αγκαλιά του Πάνου, ο οποίος όλο το βράδυ, όποτε ξυπνάγαμε με φίλαγε και μου έλεγε γλυκόλογα. Πάρτυ.

Αυτά ήταν τα δικά μου χάιλαιτ.Όλες οι μέρες ουσιαστικά.Πέρασα όμορφα και σήμερα ξύπνησα και μου φάνηκε άδειο το δωμάτιό μου.Μου λείπουν τα παιδιά και μου λείπουν και οι φίλοι μου και η αδερφή μου και οι γονείς μου, και με πιάνει πάλι η ξενητιά. Πρώτη φορά είχα εδώ κάποιον δικό μου άνθρωπο, γιατί κακά τα ψέμματα, ο Λάμπης και η Βενετία αν και είναι φίλοι του Πάνου, είναι και δικοί μου, τουλάχιστον έτσι νιώθω ή έτσι με κάνουν να νιώθω με τη συμπεριφορά τους.Πρώτη φορά λοιπόν ένιωσα αυτή τη ζεστασιά του δικού σου ανθρώπου.Ήρθαν σε μια πολύ κομβική στιγμή.Ίσως αν έρχονταν μια βδομάδα μετά να ήταν ακόμη καλύτερα, αλλά το ρεζουμέ είναι πως γενικά καλό έκαναν.Σε όλους τους τομείς.Και τώρα η επαναπροσαρμογή στην άχαρη καθημερινότητα του Αιντχόβεν είναι λίγο ζόρικη, αλλά θέλω να πιστεύω πως θα είμαστε οκ.Γενικά.Ή τουλάχιστον για αυτό θα προσπαθήσω..