margkw's place...

ναι.νταξ.παμε λίγο.

2012-02-20T01:25:00.001+02:00

Αυτές οι Κυριακές ήταν συνήθως ηλιόλουστες.Τουλάχιστον όσο θυμάμαι, και θυμάμαι καλά.Και ξημέρωνε ηλιόλουστα λοιπόν και εμείς βάζαμε τα αποκριάτικά μας και ο μπαμπάς μας πήγαινε βόλτα στον "Κήπο"-i.e Ζάππειο- και κάναμε το "κομμάτι " μας και εμείς. Καταλαβαίνεις τώρα, αναγνώστη, πριγκίπισσες , καουμπόιδες κλπ κλπ.Τίγκα ο κήπος, χαρά εμείς, φοράγαμε και κραγιόν , διότι ήταν απόκριες και δεν νοείται Βασίλισσα της Νύχτας χωρίς κραγιόν...Μετά θα πηγαίναμε να δούμε τη γιαγιά την Μαργαρίτα και τον παππού τον Γιώργο, και μετά θα περνούσαμε από το σπίτι να πάρουμε τη μαμα και θα πηγαίναμε στην γιαγιά την Ελένη για φαγητό. Κάπως έτσι ήταν και σήμερα, ηλιόλουστα.Μόνο που δεν βάλαμε τα αποκριάτικά μας και δεν πήγαμε στον κήπο και ούτε είδαμε παππούδες και γιαγιάδες.Όμως κάναμε τραπέζι οικογενειακό και φάγαμε χοιρινό κότσι και πιλάφι και κάτι πατάτες πάρα πολύ ωραίες.Και νταξ,ούτε ο μπαμπάς ήταν εκεί αλλά θυμόμουν αυτές τις Κυριακές και η ανάμνηση έφερνε χαμόγελα.

Άλλη παράγραφος τώρα.

"Color my life with the chaos of trouble" λένε οι Belle& Sebastian στο The Boy with The Arab Strap . Να το ξέρετε και να το λάβετε σοβαρά υπ'όψην σας αυτό το λαλά γιατί λέει αλήθεια και γενικά λέει σωστά πράγματα.

Στο Eat, Pray, Love η Τζούλια η Ρόμπερτς κάνει ποδήλατο εκεί στο μαγευτικό Μπαλί και τρακάρει με το αυτοκίνητο του άσχημου εκείνου άντρα του Χαβιέρ Μπαρδέμ.Και μετά φυσικά αγαπήθηκαν, κι ερωτεύτηκαν κιόλας. Εμένα μπορεί να μου εξηγήσει κάποιος γιατί όταν έκανα ποδήλατο στο μαγευτικό TU/e τράκαρα με έναν ετιμόρροπο ολλανδό παππούλη; Και δεν ερωτευτήκαμε κιόλας.Είναι άδικο. Πάει και τελείωσε.

Κατω στον Πειραια στα Καμινια

2012-02-12T15:54:00.000+02:00

Φτωχια καλη καρδια μα και γκρίνια. Έτσι λέει το τραγούδι που παίζει τώρα το ραδιόφωνο, και είναι σαν Κυριακή στην Αθήνα, όταν ο μπαμπάς έψηνε μπριζόλες και έπινε το ουζάκι του στην βεράντα, ενώ τσιμπούσε τα μεζεδάκια που του έφτιαχνα και διάβαζε ριζοσπάστη. Και η μαμα στην κουζίνα κάτι άλλο ωραίο έφτιαχνε, γιατί ήταν Κυριακή και οι Κυριακές ήταν πάνυτα μια ωραία και ειδική μέρα για μας..Εγω χαζολογούσα δεξιά κι αριστερά στο σπίτι, και η Ε. κοιμόταν συνήθως. Ωραία ήταν. Και σήμερα Κυριακή είναι, του Φλεβάρη και εγώ θα φάω φασολάδα που την εκανα χθες το βράδυ.Γιατι δεν ξέρω αν το ξέρετε, αλλά η φασολάδα την δεύτερη μέρα είναι απείρως καλύτερη από την πρώτη.
Είναι Κυριακή λοιπόν και εγώ ακούω Μελωδία FΜ γιατί έτσι μου βγήκε.Αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι δεν μοιάζει με Κυριακές στην Αθήνα.Ισως και καλύτερα γιατί δεν γίνεται όλα να είναι ίδια. Ευτυχώς.
Τωρα παίζει "Υπαρχουν ανθρωποι που χουν μοναχοι σαν το ξεραμενο σταχυ", και κολλαει γιατι κι εγω μόνη μου ειμαι τωρα, αλλα την εχω καταβρει και δεν πολυψήνομαι που θα ερθουν παλι οι συγκάτοικες τωρα.Για περιεργο λόγο αυτο το σκ δεν μου ελειψαν και τόσο..Ειναι που σε πιανουν οι κλειστες σου και θες ησυχια και υπνο και κουβεντα.
Αυτο έκανα χθες.Βέβαια το βράδυ μου βγήκε σε ναιντίλα και μουσική και τραγουδια και χορός και συναυλία.Μόνη μου όλα αυτά.Στον φανταστικό μου κόσμο, με το φανταστικό μου κοινό, μέχρι τις 4 το πρωί.Και μετά κιθάρα ως τις 5..Και γαμω τα σαββατοβραδα..Σιγα μην έβγαινα έξω στους -11..Αμ δε..

Κυριακάτικο Ξύπνημα

2012-02-05T13:07:00.000+02:00

Καμία σχέση όμως με εκείνο της ταινίας του Μιχάλη Κακογιάννη , όπου Λαμπέτη και Χορν ερωτεύονται. (Τι πανέμορφη η Λαμπέτη σε εκείνη την ταινία..). Τι έλεγα.Α ναι, για το Κυριακάτικο Ξύπνημα.Είναι από τα ωραιότερα γενικά.Κυρίως άμα δεν έχεις κάτι να κάνεις και το λιώσιμο ευνοείται. Έτσι έμελε να είναι το σημερινό, με μόνη εκρεμμότητα μια βόλτα.. Αλλά ενώ η μαμά μου 26 χρόνια τώρα δεν έχει βάλει ποτέ ηλεκτρική σκούπα ,Κυριακή πρωί στις 9.30, η συγκατοικούλα μου η Θ. που δεν μπορούσε να κοιμηθεί, το έκανε..Έξω από την πόρτα μου παρακαλώ!Το καλύτερο από όλα όμως ήταν ότι αντί να σηκωθώ με νεύρα, ξύπνησα με κέφια και έφτιαξα και μερακλίδικο ελληνικό καφέ και για τις δύο μας.Και τον πίνουμε δίπλα από το παράθυρο, με τον ήλιο να μας βαράει, ακούγοντας τρύπες και ενώ έξω η θερμοκρασία είναι στους -10. Ζήτω.

παιχνίδι που γίνεται στα μπλογκς.

2012-01-31T21:59:00.000+02:00

Η καλή μου η σοουγκερλ ή αλλιώς η "μια φορά κι ένας Δανός" μου έδωσε ένα βραβείο..Και καλά εγώ τώρα πρέπει να γράψω 7 πράγματα που δεν ξέρετε για μένα.Δύσκολο.Όλα τα χω πει εδώ..νομίζω..Τελοσπάντων, θα κάνω μια προσπάθεια.Βέβαια το 7 δεν μου αρέσει και πολύ σαν αριθμός.Οπότε ίσως γράψω 6 ή 8 .Θα δείξει.Μπορεί και 7 εν τέλει γιατί δεν έχει και τόση σημασία..

Για να δουμε..

Στο δεξί μου χέρι έχω 21 μικρές ελίτσες.
Μέχρι πολύ πρόσφατα φοβόμουν τα σκυλιά.Κυρίως τα αδέσποτα μεγάλα σκυλιά.Σε σημείο να βλέπω σκύλο και να παραλύω. Το έχω ξεπεράσει
Ο χειρότερός μου αριθμός είναι το 7.
Όταν παντρεύτηκε ο Φραγκίσκος Αλβέρτης , έκλαιγα 2 μέρες (σοβαρά τώρα), και ήμουν πολύ στεναχωρημένη, πολύ στεναχωρημένη (for my defense ήμουν 14..)
Για χρόνια κλεινόμουν στο δωμάτιό μου και έκανα συναυλίες. Νόμιζα ότι δεν είχα κοινό.Χα! Στην απέναντι πολυκατοικία ζούσε μια οικογένεια που κάθε απόγευμα με απολάμβανε και χειροκροτούσε από ένα σημείο και μετά.
Το ωραιότερο φλέρτ που έχω δεχθεί ήταν ένα χειροφίλημα.
Υπάρχει μόνο ένα άτομο στον κόσμο που ξέρει τα ΠΑΝΤΑ για μένα και με κάθε λεπτομέρεια. Και με καταλαβαίνει πριν καν μιλήσω.Αυτπή είναι η αδερφή μου.
(αυτό επειδή δεν μου αρέσει ο αριθμός 7) Όταν ήμουν μικρή έκλαιγα με το τραγούδι "τα καβουράκια" όπως και με τον "Αδωνη".

τώρα λέει πρέπει να διαλέξω 15 μπλογκ για να το κάνουν αυτό. Στην τύχη:

Εμπρός λοιπόν!

οι Κατσιμιχαίοι.

2012-01-29T04:25:00.000+02:00

Αϊ σκοτεινό φως του έρωτα. Πάνορμο.Με την Π. και την Φ. και τον Μ. Στην καφετέρια που δεν θυμάμαι τώρα πως την λέγαν, αλλά ήταν αυτή πάνω από την ταβέρνα του Παρασύρη, όχι το Βίντσι, η άλλη.Και ήταν 11-12 το βράδυ, πολύ αργά για μας, και ακουγόταν αυτό το τραγούδι, και το τραγούδαγε ο Γ., ο σερβιτόρος.Κι εμένα μου άρεσε ο Γ. ο σερβιτόρος, που μου έφτιαχνε μιλκσέικ σοκολάτα υπερπαραγωγή και όπως ακριβώς μου άρεσε..Και μύριζε γιασεμί-όχι ο Γ., η νύχτα- και ήταν όμορφα.Και το βράδυ πριν κοιμηθώ, στο κρεβάτι μου, σκεπασμένη με την πικέ γαλάζια κουβέρτα είχα έναν όμορφο κόμπο στο στομάχι.Την άλλη μέρα στην θάλασσα, αναρωτιόμασταν με την Μ. και την Γ. τι να σημαίνει το "Αϊ" στον στίχο "Αϊ της αγάπης μαχαιριά".Αποφανθήκαμε ότι είναι αντίστοιχο του "Αϊ στο διάολο" ή "Αί στο καλό".Διάλεξε και πάρε.

....................................................................................................................................................

Εκείνο το φθινόπωρο σε μια βόλτα με τον μπαμπά μου για τις δουλειές του, κοίταγα cd στα Hondos Center στην Ομόνοια.Και μου είπε να διαλέξω όποιο θέλω, και διάλεξα την "Παράλληλη Δισκογραφία" των Κατσιμιχαίων.Το "Του έρωτα" δεν υπήρχε μέσα, και λυπήθηκα, αλλά το ξεπέρασα σύντομα.Και αγάπησα αυτό το cd.Και τους Κατσιμιχαίους. Μετά άκουσα και τα "Ζεστά Ποτά" και το "Όταν σου λέω πορτοκάλι να βγαίνεις", από κασέτα που μου έγραψε ο κύριος Άγγελος, που είχε το δισκοπωλείο στην Ευτυχίδου, το "Παράφωνο". Τους είχαμε αυτούς τους δίσκους σε βινύλια στο σπίτι και τους άκουγε η μαμά μου όταν ήμουν πολύ μικρή..Αλλά τώρα το πικ απ είχε χαλάσει.Άρα κασέτες.Που αγαπήθηκαν κι αυτές..

early in the morning σου λεει

2012-01-26T11:51:00.000+02:00

Εν μέσω μια εξεταστικής που είναι γεμάτη με πρότζεκτ και μουσική και χαμομήλι, σήμερα το πρωί την ώρα που έπινα ελληνικό καφέ βαρύ (όχι γλυκό-ποτέ ζάχαρη στον καφέ), μου ήρθε να σας πω για τα πρωινά μου.Και θα σας πω.

Ποτέ δεν είχα πρόβλημα με το πρωινό ξύπνημα.Πάντα πεταγόμουν από το κρεβάτι με το πρώτο άκουσμα του ξυπνητηριού , πολλές φορές και πριν αυτό χτυπήσει. Για να εξηγούμαι, δεν αγαπώ το πρωινό ξύπνημα.Μου αρέσει ο ύπνος.Αλλά πως το λένε ρε παιδί μου, το χω.Αμα πρέπει να ξυπνήσω θα το κάνω. Εδώ όμως που έχω έρθει, τα δεδομένα έχουν αλλάξει κάπως.Να φταίει ο καιρός;Ο βαρύς χειμώνας; Τα σκοτάδια; Τι να πω..Ζορίζομαι πάντως..Οπότε έχω βρει τα δικά μου κόλπα και έχω δημιουργήσει ένα process που είναι πολύ πετυχημένο και αποτελεσματικό.

Το ξυπνητηρι μου μπαίνει κάθε πρωί στις 7. Πολλές φορές το μάτι μου ανοίγει (νυσταγμένο πάντα) και στις 7 παρα δέκα, αλλά το αγνοώ και περιμένω να ακούσω το ξυπνητήρι που χτυπάει με ΧΦ. Σηκώνομαι λοιπόν από το ζεστό μου πάπλωμα, ανοίγω λαπτοπ (κάνει και μερικά χρόνια να ανοίξει) και φτιάχνω πρωινο.Γαλα, κορνφλέι, κι άλλο γάλα. Τρωω λοιπόν το πρωινό μου ενω κοιτάω μειλ και καμια είδηση, ε και φέισμπουκ -ψέμματα δεν θα πω- και συνέρχομαι κάπως. Αν έχω να πάω κάπου πολύ νωρίς το πρωί , σειρά εχει να βάλω μουσική και να ντυθώ. Σπουδαία διαδικασία θα μου πέιτε τωρα..Ναι οκ! Αλλά το μυστικό είναι άμα δεν έχω να πάω κάπου πολυυυυ πρωί..Εκεί άκου τι γίνεται.Μόλις φάω πρωινο, τηνξαναπέφτω για καμια ωρα.Τέλεια αίσθηση.Είμαι χορτασμένη, ακόμα νυσταγμένη και το πάπλωμα είναι ακόμα ζεστό..Φοβερό πράγμα σου λέω. Η λεπτή γραμμή εκεί είναι για πόση ώρα θα την ξαναπέσεις..Απο μισή εως μια ώρα είσαι κομπλε..αν ξεφύγεις και κοιμηθείς παραπάνω, χαιρέτα μας, θα ξυπνήσεις το μεσημέρι..Το είχα πάθει τις πρώτες φορές που δοκίμαζα το process, τότε που ήταν στην beta version. Το λοιπόν, πάνω στα 30 με 45 λεπτά χουζουριού σηκώνομαι ξανά.Εδώ ξυπνάμε. Ρίχνω κανα κοιλιακό επιτόπου να κινηθεί το αίμα και το σώμα, και είμαι έτοιμη.Μετα ξέρετε.Πλύσιμο, ντύσιμο και αν υπαρχει χρόνος και κανας καφές..

Αυτά τώρα δεν ξέρω γιατί τα είπα, αλλά σήμερα το πρωί που έπινα τον καφέ πριν φύγω, και τα σκεφτόμουν, μου φάνηκαν πολύ ωραία.Οπότε νταξ..τα έηγραψα.Αμα δεν θέλατε ας μην διαβάζατε φτωχοί μου αναγνώστες.

Επιστρέφοντας στην πραγματικότητα τώρα, και στην όμορφη βιβλιοθήκη από όπου συντάσεται τούτη η ανάρτηση, πρέπει να σας πω ότι έχω γεμίσει με σπυράκια σε διάφορα περίεργα μέρη. Έχω ένα στο μάγουλο , ένα στον λαιμό και ένα στην άκρη των χειλιών.Πονάνε όλα και έιμαι σίγουρη ότι εχουν βγει απο το άγχος.Πρέπει κάποια στιγμή να πάρω μαθήματα σταρχιδισμού.Αλλιώς θα γίνω όλη ένα σπυρί. Επίσης πρέπει να σας πω ότι τον πρώτο καφέ , τον έκαψα σήμερα.Γιατί πήγα να βρω τι ρούχα θα βάλω.Καταλαβαίνετε.Είναι δυσκολο να αποφασίσεις ανάμεσα σε 4 μπλούζες ή πουλόβερ και κοντομάνικο. Πάει ο καφές.Έκανα άλλον μετά βέβαια και έβαλα και LastFm radio να παίζει μέχρι να τον πιω, και άκουσα Mogwai-Moses, I Amn't ,Sleepin Pillow-Superman Singing the Blues, Van Morisson-Beside you και Alison Krauss-Sawing on the strings. Δεν πρόλαβα άλλα , έπρεπε να φύγω, είχε τελειώσει και ο καφές.Άφησα όμως σημείωμα στην Μ. που δεν είχε ξυπνήσει ακόμα και της είπα καλημέρα.

Καλημέρες λοιπόν!

Ας ερχόσουν εσυ..

2012-01-21T17:38:00.000+02:00

Κι αν περάσει καιρός χωρίς να δω την φωτογραφία σου ή εσένα στον ύπνο μου ξεχνιέμαι. Αλλά σε θυμάμαι στο κάθε τι.Ακόμα και σε αυτήν τη γαμημένη πόλη που την είδα με σένα πρώτη φορά. Είναι νωρίς ακόμα για να είμαι "γαμώ". Αλλά δεν ξέρω αν θα είναι ποτέ η σωστή στιγμή.

Να άνοιγε λέει η πόρτα και να έμπαινες γελαστός και φωνακλάς.Θα έτρεχα να σ αγκαλιάσω και θα καθόμουν εκεί στο καλοριφέρ πίσω από την "θέση" σου και θα σου χάιδευα τα μαλλιά.Και δεν θα ξαναγκρίνιαζα όταν θα μου φώναζες, ξαπλωμένος ήδη, να έρθω εκεί να σου δώσω φιλάκι για καληνύχτα.Κι ούτε θα σου θύμωνα όταν θα μου έλεγες ότι αργώ το βράδυ ή ότι πρέπει να φάω κι αλλο γιατί είμαι όλο κόκαλα..Και θα έβραζα τα μακαρόνια πολλή ώρα, μέχρι να "ασπρίσουν"-έτσι έλεγες- και θα σου έφτιαχνα κάθε απόγευμα το καφεδάκι σου και θα σε ξύπναγα στις 16.50. Κι όταν θα έβλεπες ποδόσφαιρο θα σου έφερνα τον καφέ και θα προσπαθούσα να κοιτάζω ευθεία για να μην χύνεται.Και δεν θα σου έκρυβα τα τσιγάρα σου, και θα σου έφερνα κάθε βράδυ παστέλι ή σοκολάτα ΙΟΝ Αμυγδάλου.Την μεγάλη.. Ας ερχόσουν εσύ...

Κάπως έτσι

2012-01-19T20:28:00.002+02:00

Ήταν χειμώνας του 2009 ξέρω γω και είχε τέτοιο καιρό, σαν τον σημερινό (αλλά τον σημερινό του Αιντχόβεν, όχι της Αθήνας, γιατί εκεί δεν ξέρω τι καιρό είχε-ανουσια μεγάλη παρένθεση) και ήμουν στην Αθήνα.Ναι εκεί ήμουν και πάλευα με μια εξεταστική μπροστά μου, και με δουλειά στον Χ.Ο ταυτόχρονα.Και ένα μυαλό που κάθε Δευτέρα βάραγε υπερωρίες και πάλευε άσχημα.

Είχα βγει τρέχοντας από το σπίτι, γιατί στη δουλειά είχαμε κάτι σαν μίτινγκ ή και μύτινγκ, όπως θες πες το, και έβρεχε. Ε με ξέρεις τώρα, γαμωσταύριζα την βροχή και τον αέρα και στη διαδρομή από το σπίτι μέχρι το μετρό σκεφτόμουν τι είναι χειρότερο, η βροχή ή ο αέρας. Ταυτόχρονα έκανα χορευτικές φιγούρες για να αποφύγω τις νερολακούβες και τα κατάφερνα μια χαρά.Χρόνια στο κουρμπέτι η δικιά σου, μπαλαρίνα από τις λίγες.Μ' αυτά και με κείνα και με το Chelsea Hotel #2 να παίζει στο ριπίτ στο μπ3 μου έφτασα στους Αμπελόκηπους με την βροχή να συνεχίζει και μαζί μ αυτήν κι εγώ τις χορευτικές μου φιγούρες. Αυτή τη φορά όμως στάθηκα άτυχη καθώς διασχίζοντας την Πανόρμου, τα λακουβοβροχόνερα με κατέστρεψαν κι έβρεξαν τα κόκκινα σταράκια μου και τις κυπαρισσί μου κάλτσες.Γαμωσταυρίδια round 2.Ε. Έφτασα στην δουλειά και πήρα τηλέφωνο τον πατερούλη για τις καθιερωμένες καλημέρες, και πήγε σπίτι, και ήρθε στην δουλειά και μου έφερε στεγνές κάλτσες και παπούτσια. Κι αυτά τα θυμήθηκα σήμερα το πρωί που έβρεχε πολύ όταν βγήκα από το σπίτι.Κι ενώ δεν χρειάστηκε να χορέψω γιατί ήμουν χαρωπή ποδηλάτισσα, χρειάστηκε να κάνω γρήγορα για να περισώσω ό,τι γινόταν.Τίποτα.Παπί πήγα στην σχολή, βρεγμένη έκανα την παρουσίαση και δεν πρόλαβα και την Θ. στο σπίτι να μου φέρει στεγνά. Έτσι τα θυμήθηκα.Και επειδή είδα τον πατερούλη στον ύπνο.

Τέτοιος χειμώνας ήταν αυτός του 2009. Αθηναικός, όχι πολύ κρύος, αλλά κάπως βροχερός.Και πίναμε τσάι και μπύρα με την Ε. στο Booze και λέγαμε και κλαίγαμε και κάναμε βόλτες.Και το Chelsea Hotel #2 έπαιζε ασταμάτητα, το ίδιο και οι Madrugada και ειδικά το Electro Vacuum και το Vocal. Και ήταν ο Βαγγέλης στην δουλειά, και είχε αυτά τα πράσινα μάτια..αχ.. Και κάπνιζε Malboro μαλακό, όπως πολλοί από τους κατα καιρούς αγαπημένους μου-φλερτ. Δεν ξέρω αν τυχαίνει.Ο Βαγγέλης λοιπόν, που μου έλεγε ότι μιλάω με τα μάτια.Και ότι νιώθει σαν να με ξέρει κι άλλα τέτοια για να με ρίξει, και με έριξε φυσικά, χωρίς ποτέ να γίνει κάτι βέβαια..Τοξότης βλέπεις.Απωθημένα μου μένουν οι Τοξότες νομίζω. Καλά, δεν έφταιγε το ζώδιο, η γκόμενά του έφταιγε.Και ότι μετά ήρθε ο Φλεβάρης και γνώρισα τον Π. σε ένα τραπέζι του Αναγνωστηρίου στην Ιπποκράτους. Εκεί πίσω στο βάθος κι από την δεξιά πλευρά.Και συνέχιζε να βρέχει εκείνο τον χειμώνα αλλά μετά δεν με ένοιαζε και πολύ. Και αυτά τα θυμήθηκα, να τώρα, πριν λίγο, που άνοιξα το παράθυρό μου, και έβρεχε, και ο νεαρός που πέρασε από κάτω κάπνιζε..και δεν ξέρω τι ήταν , αλλά μπορεί και να ήταν Malboro μαλακό.

lessons learned και πετάξαμε

2012-01-09T02:03:00.000+02:00

Τι μάθαμε:

1.Όταν έχεις πάρει μια απόφαση, καλή ή κακή, υπερασπίσου την και μην κοιτάς πίσω σκεπτόμενος τι θα γινόταν αν είχες αποφασίσει διαφορετικά.Κοινώς, αφού έκανες την βουτιά, σκάσε και κολύμπα.

2.Ποτέ δεν μπορείς να φανταστείς πόση δύναμη υπάρχει.Γενικότερο αυτό.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Απογείωση.Μάτια που κλείνουν.Είναι τόση η νύστα ή απλά δεν θέλω να δω το έδαφος να χάνεται; Το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια.Χα!Πολλές φορές μου συνέβη τους τελευταίους μήνες. Κυριολεκτικά, μεταφορικά..Με κάθε τρόπο..Και τώρα γινόταν.Έφευγα πάλι.Άφηνα ξανά πίσω μου-κάτω μου-όλα όσα αγαπώ και θέλω.Ή τουλάχιστον όσα νομίζω ότι αγαπώ και θέλω στην παρούσα φάση.Και βέβαια εδώ κολλάει το πρώτο από τα "lessons learned".Αυτό με τις αποφάσεις.Σκάσε και κολύμπα.Ή για να ακριβολογώ κιόλας μιας και είμαι στο αεροπλάνο, σκάσε και πέτα.

Μου αρέσει να με δυσκολεύω.Το είπα ξανά αυτό.Δεν ξέρω αν μπορώ να επεκταθώ ή να το εξηγήσω, αλλά το σίγουρο είναι ότι θα μπορούσα άνετα να έχω γράψει εκείνο το τραγούδι των ΦΑΤΜΕ που λέει "Βάλε μου δύσκολα και μη με βοηθάς".Μαζοχισμός.

Να είσαι διακριτική.Άκου εκεί..Όχι..σε ερωτεύτηκα παράφορα και θα βγω να το βροντοφωνάξω.Ευτυχώς δηλαδή που το παλικάρι το γύρισε στην πλάκα και έτσι κάνω την πάπια για λίγο ακόμη.

Δουλειά από δω και στο εξής.Και αφού μου αρέσουν τα δύσκολα, ας δυσκολευτώ έτσι.Και μπορεί μετά να διευκολυνθώ.

Ακόμα πετάμε.Έχει ήλιο. Στο Άμστερνταμ λέει έχει συννεφιά.Συννεφιασμένη Κυριακή μοιάζεις με την καρδιά μου θα μπορούσα να τραγουδώ τώρα.Γενικά θα μπορούσα να τραγουδώ συνέχεια.Τώρα που το σκέφτομαι ένα φοβερό challenge θα ήταν να προσπαθώ να βρω ένα τραγούδι για κάθε στιγμή της μέρας.Καλά όχι για κάθε..Αλλά να χωρίζεις λέει την μέρα σε φάσεις και να σκέφτεσαι ποιο τραγούδι θα μπορούσες να τραγουδας ανάλογα με αυτά που συμβαίνουν.Τέλειο.Θα το κάνω σε επόμενο ποστ.

Αναταρράξεις.Πέφτουμε;Όχι και πολύ.Δεν θά 'θελα.Καλά είναι να πετάς.Γενικότερα.Έχεις μια ευχέρια.Ελευθερία ας πούμε.Τσουπ!Να τη κι η αισιοδοξία.Ήλιος.

Στα δύσκολα με θελω

2012-01-04T13:06:00.001+02:00

Είναι γεγονός.Όπου περίεργη-δύσκολη κατάσταση βουρ η Μαργαρώ.Μην έρθει και τίποτα στρωτά.

Κι αναρωτιέμαι αν αυτό είναι χαρακτηριστικό δικό μου ή των ανθρώπων γενικότερα.Ανωμαλία μεγάλη.Δεν έχω λόγια.

Να 'μαστε παλι

2011-12-29T13:02:00.000+02:00

Τελείωσε λοιπόν και το 2011, και στο καλό να πάει.Πιο γρήγορα από κάθε άλλη χρονιά πέρασε, κι αυτό είναι που με εντυπωσιάζει φέτος.Οι μόνοι μήνες που πέρασαν απελπιστικά αργά ήταν ο Μάης και ο Ιούνιος, νομίζω για ευνόητους λόγους.Οι υπόλοιποι νερό.

Χάσαμε πολλά φέτος.Κερδίσαμε λίγους πόντους.

Είδαμε 2 φορές το The Wall και αυτό είναι highlight. Είδαμε Suvert Hoyem και Black Heart Procession και And So I Watch you from Afar (αλλά αυτό το τελευταίο μπορεί να ήταν και πέρσι τον Νοέμβρη, δεν θυμάμαι.Μετράει όμως.) εκεί στις Κάτω Χώρες και πολύ τα ευχαριστηθήκαμε. Κάναμε το πρώτο μας ΧΟΝΤΡΟ μεθύσι με ξερατά και άλλα τέτοια γραφικά.Μεγαλοκοπέλα.Στα 25 μου το θυμήθηκα, αλλά δεν βαριέσαι.Έγινε κι αυτό. Χωρίσαμε για ακόμα μια φορά, πέσαμε χαμηλά πολύ για ακόμη μια φορά.Κλάψαμε πολλές φορές.Γενικά μπορώ να χαρακτηρίσω το 2011 σαν τη χρονιά του κλάμματος-και όχι άδικα- και να είμαι και σίγουρη γι αυτό.Είδαμε σε επανάληψη για πολλοστή φορά και τους 10 κύκλους από Φιλαράκια, για να κρατηθούμε στα ίσια μας, όπως και τους Απαραδεκτους και την Ντολτσε Βίτα-αυτο που λεν ζωή γλυκιά- και μας άρεσε επίσης πάρα πολύ.Μετακομίσαμε και αλλάξαμε συγκατοίκους και πολύ γουσταρίζουμε το καινούριο σπίτι.

Γνωρίσαμε κόσμο πολύ, όμορφο κόσμο, άσχημο κόσμο, περίεργο κόσμο.Ψυχάκια και όχι μόνο.Και μάθαμε κι από αυτά.Πήρε κι ο Παναθηναικός το Ευρωπαικό στο μπάσκετ και χαρήκαμε λίγο, αλλά η χαρά ηταν μισή γιατί έλειπε ο κυρ Νίκος μου, που θα φωνάζαμε παρέα και δεν θα τον άφηνα να πάει τουαλέτα για να μην αλλάξει το γούρι.

Έγινε και πισωγύρισμα σε παλιές καταστάσεις άσχημες, τέτοιες του 2008, αλλά το καταφέραμε και ξεπράστηκε και είμαι και πολύ πράουντ για μένα.

Ακούσαμε μουσικές και νιώσαμε πολλά.

Συνειδητοποιήσαμε με σιγουριά πλέον τί είναι σημαντικό, και τί στο καλό θέλουμε από τη ρημάδα τη ζωή.Ανυπομονησία για να φύγουμε από την σκατοχώρα.Την Ολλανδία εννοώ.Και δεν ξέρω τι θα γίνει μεσα στο 12 αλλά είμαι ανοιχτή πλέον.

Διαβάζοντας τις παραπάνω γραμμές φαίνεται μια γεμάτη χρονιά, γεγονός που δικαιολογεί την γρηγοράδα με την οποία πήρε πούλο.Ολ ιν όλ ήταν γεμάτη.Αλλά πικρή.Λείπεις μπαμπά.Πολύ.Τα χαλάει όλα.Αρκεί αυτή η απουσία να με κάνει να μην θέλω να θυμάμαι.Να πω "πάει ο παλιός ο χρόνος , ας γιορτάσουμε παιδιά" και να το εννοώ.Γεμάτη χρονιά και μαλακίες.Γεμάτη ναι.Αλλά με μαλακίες.Απαίσια.

Στον αγύριστο.

Άντε κουνήσου..

2011-12-11T12:23:00.000+02:00

Βράδυ.Μόνη της.Γράφει γράμμα.Σε εκείνον.Έναν που γνώρισε, που πλησίασε, που της άρεσε και που νόμιζε πως "κάτι" υπήρχε..

"Ορίστε.Πάλι έχασα τον έλεγχο.Και τι κατάλαβα; Αλλά είναι αυτός ο διαρκής αγώνας ανάμεσα σε εμένα και τον έλεγχο που δεν λέει να σταματήσει..

Κάνω πρόβες το όνομά σου και όσα θέλω να σου πω.Τα κάνω πρόβες για να στα πω στα μούτρα.Τα όμορφα κατα τ'άλλα μούτρα σου, με το όμορφο χαμόγελο.Αχ αυτό το χαμόγελο.Αυτό έκανε όλη την ζημιά.Αλλιώς..

Κάτι μου πήγαινε στραβά μωρέ όταν σε κοίταγα, αλλά δεν ξέρω τι.Και μάλλον ,δηλαδή, θα είναι κάτι εντελώς ασήμαντο.

Πάντως οι λέξεις μπερδεύονται.Βγαίνουν από τα χείλη χωρίς νόημα.Μείνε ρε παιδί μου.Μην φεύγεις κι έρχεσαι.Θέλω να σε μάθω.

Καλά, λύση σίγουρα δεν υπάρχει.Κι ούτε κανένας τρόπος για να είμαι σίγουρη γιατί ήρθαν έτσι ανάποδα όλα.Αμφιβολίες.Με κουράζει τρομερά αυτό, ξέρεις.Νιώθω..Πώς το λένε;..Χωρίς έμπνευση.

Μυαλό και καρδιά σε μάχη διαρκή, και εκεί είναι που χάνεται ο έλεγχος.Τσουπ! Να 'τος πάλι..Η λογική μου κομμένη σε εκατομμύρια κομματάκια.Γαμώτο.

Ξυνίλα.Ναι αυτό είναι.όλα είναι ξυνά.Και θέλω να έρθεις για να γλυκάνεις πάλι τις μέρες.Τα πρωινά, τα απογεύματα..

Μείνε ρε παιδί μου.Πες το και κάνε το!Μόνο κόψε αυτό το πήγαινε-έλα!Κουράστηκα..

Μ."

ο τελευταιος χρόνος.

2011-12-05T21:24:00.000+02:00

Ίσως αυτό να ήταν το καθιερωμένο μου ποστ "απολογισμού" που κάνω κάθε Δεκέμβρη τα τελευταία χρόνια.Ναι μάλλον αυτό θα έπρεπε να είναι.όλα δηλαδή που έχω τώρα στο κεφάλι μου έτσι δείχνουν.Αλλά δεν μου βγαίνει ρε παιδάκι μου.Δεν μου βγαίνει να το κάνω όπως τις άλλες χρονιές.Κατηγορίες και απολογισμός και κουραφέξαλα.Καθόλου.Ε δεν το κάνω.Τουλάχιστον όχι σήμερα.

Μπορεί να φταίει ότι διάβασα και το περσινό αντίστοιχο ποστ.Και μου φάνηκε θλιβερό.Θλιβερό και σινάμα αστείο.Το τι μαλακίες έλεγα για να τις πιστέψω έγώ πρώτη και καλύτερη, δεν περιγράφεται. Με την τοτινή μου κατάσταση και τύφλα-φάση δεν βλέπω μπροστά μου- θα μπορούσε κάλλιστα κάποιος να γελάσει μέχρι δακρύων.Ας είναι.

Φέτος, πολύ πιο προσγειωμένη,πιο δυνατή και ούσα κυριολεκτικά και ουσιαστικά έναν χρόνο μεγαλύτερη γράφω αλλιώς.Γι αυτό και δεν μου κάνει αίσθηση να ακολουθήσω το παλιό "φορμάτ".

Σχεδόν μήνας πριν να τελειώσει το 2011.

Μπορεί να είναι και νωρίς, αλλά δεν με ενοχλεί, ίσως γιατί ξέρω ότι all in all τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει τώρα.

Μπαίνει λοιπόν το 2011 πέρσι, με μια πικρία, μια μαυρίλα, μια γαμησέμαςτώρα αίσθηση.Και κόβουμε 2 βασιλόπιτες και τυχαίνει το φλουρί στον ίδιο άνθρωπο και τις 2 φορές.Και λες "Όχι, δεν είναι τυχαίο.Θα είναι ο άνθρωπος της χρονιάς!" και χαμογελάς.Και τελικά ήταν.Αλλά όχι όπως ήλπιζες και περίμενες..Πρώτο και κύριο μεγάλο, τιτανοτεράστιο φέιλ.Τόσο που δεν το χωράει ακόμα το μυαλό σου, και είναι ικανό να σε κάνει να σταματήσεις ΕΔΩ αυτό το ποστ και να δηλώσεις ότι τίποτε άλλο δεν έχει σημασία φέτος.

Απώλειες πολλές είχε το 2011. Η πρώτη και μικρότερη ήρθε κάπου τον Φλεβάρη.Χωρισμός από τον γκόμενο.Κλαιν.Έτσι λέω τώρα.Μην αρχίζετε να μου θυμίζετε πόσο καιρό έγραφα με μικρά γραμματάκια για εκείνον.Τι να κάνουμε, που ήταν αρκετά σημαντικός και θεοποιημένος ίσως κι αυτός και η σχέση και πόνεσε γαμώτο.Αλλά είπαμε κλάιν.Γιατί Η δεύτερη και τιτανοτεράστια απώλεια ήρθε πριν 7 μήνες.3 Μαϊου.Και όλα αδειάσανε.Και αυτό από μόνο του είναι ικανό να αδειάσει όλα τα άλλα.Κι άλλες απώλειες είχαμε.Αμελητέες όμως.Δενα ξίζει καν να τις αναφέρω.Τελος.

Ήρθαν και συνειδητοποιήσεις για τα άτομα που σε περιβάλλουν.Και ήταν κι απο αυτές που δεν κρατάς κακία.Αλλά πικραίνεσαι.Στην αρχή μόνο, γιατί μετά, αφού φύγει το "μα πώς" , καταλαβαίνεις πως ο καθένας μέχτρι ένα σημείο μπορεί.Κι εκεί μένεις.Και ξέρεις πια τι να περιμένεις.Θετικό.Θετικότατο.Προσδοκίες από κανέναν.Ούτε καν από τον ίδιο σου τον εαυτό.Γιατί στανταράκι είναι πλέον ότι θα την πατήσεις.

Κι ε΄δω σταματώ.Δεν είχα να πω και τόσα τελικά για αυτή τη χρονιά.Από την αρχή ήταν ξεκάθαρο αυτό.Φλυαρώ περισσότερο ίσως.Σε λίγες μέρες επιστρέφω στην Ελλάδα για Χριστούγεννα.Χωρίς καμιά προσδοκία.Αλλά με ανυπομονησία.Και βλέπουμε..

εδω στο σπιτι

2011-11-30T23:31:00.000+02:00

Αναρωτιέμαι αν έχω παραμεγαλώσει ή αν είμαι βαρετή.Απολαμβάνω πολύ τα βράδια στο σπίτι μας.Περίεργο μου φαίνεται τώρα που το διαβάζω. Πέρσι το ολλανδικό βράδυ μου φαινόταν αφόρητο.Μου φαινόταν αφόρητη η μέρα από την ώρα που τελείωναν τα μαθήματα.Να μην θέλω να γυρίσω σπίτι-τι σπίτι..στο κουτί δηλαδή- και να προσπαθώ να βρω τρόπους να μείνω έξω..Και το κρύο να σε κοκαλώνει και να μην ξέρεις τι να κάνεις.Και νύχτα από νωρίς.

Φέτος είναι τόσο αλλιώς.Το να μείνω σπίτι, μόνη ή μαζί με την Θ., πίνοντας λίγο κρασί (φτηνό κατά κανόνα, όσο τα οικονομικά επιτρέπουν) ,ακούγοντας μουσικές, διβάζοντας ένα βιβλίο μου φαίνεται απολαυστικό.Δεν είναι ότι μόνο αυτό ζητώ.Αλλά το αγαπώ.Είναι μια όμορφη διαδικασία.Αυτό.

Τι συμβαίνει λοιπόν;Ρε μεγάλωσα πριν από την ώρα μου; Μπα.Απλά έτσι μ αρέσει.Πώς να το κάνουμε.

Αυτό και τέλος.Δεν ξέρω να πλέκω.Η Θ. ξέρει.

Εμένα μου αρέσει να χάνομαι στον κόσμο μου και στην μουσική μου.Να ακούω και να μαγεύομαι και να σκέφτομαι όμορφιες.

Έχω δίπλα μου stroopwafles με κανελένια γεύση.Ειδική κατηγορία που βγάζουν εδώ για τον Sinter Clas.Αυτός είναι ένας τύπος, ο Αγιος Νικόλαος δηλαδή, που έρχεται τώρα στις 5 του Δεκέμβρη (παραμονή αγιου νικολαου) με έναν μαυρούλη υπηρέτη-βοηθό-κλοουν/παλιάτσο/γελοτοποιό και μοιραζει δώρα.Σαν τον Αγιο Βασιλη.Είναι λίγο ηλίθιοι οι Ολλανδοι.Τα χουμε πει αυτά.

Είναι 10:22 ώρα Ολλανδίας.Και ακούω μουσικές.

Το κρασί μου σχεδόν το έχω τελειώσει.

Καθόμαστε στο τραπέζι και τα πόδια μου φτάνουν μέχρι την καρέκλα της Θ. (όχι δεν είναι τόσο μακριά.Απλώς καθόμαστε κοντά.). Μου λέει να πω ένα τραγουδάκι και της λέω το κοκοράκι.Μιλάει το κρασί υποθέτω.Βαριέμαι τώρα και σταματάω να τραγουδάω.

Μια στίβα ρούχα περιμένει για σιδέρωμα.Σκασίλα μου μεγάλη και 10 παπαγάλοι.

Θα ακολουθήσουν ποστ ανασκόπησης για το 2011.Την γαμημένη αυτή χρονιά.Και αυτή η τελευταία πρόταση ήταν το sneak preview.

Sivert Hoyem @ Den Hague/Crossing Border Festival

2011-11-21T20:35:00.000+02:00

Ε λοιπόν ήρθε η μέρα, το Σάββατο δηλαδή και πήγαμε και είδαμε τον υπεροχότατο Sivert Hoyem!

Μόνο μια ωρίτσα έπαιξε-τα πλαίσια του φεστιβάλ βλέπεις- αλλά ήταν υπέροχος.Φυσικά δεν μας έφτασε, αλλά να μου πεις, και όλο το βραδυ να έπαιζε σιγά μην μου έφτανε.Δεν θα πω πολλά,ένας δυναμικός και σινάμα τρυφερός όποτε έπρεπε ερμηνευτής, η υπέροχη χροιά του να σε ταξιδεύει, και η μορφή του να σε μαγεύει.Εμένα τουλάχιστον!

Όσοι είστε Ελλάδα, αρχές Δεκέμβρη θα είναι σε Αθηνα και Θεσσαλονίκη!Να πάτε.Και 30 Νοέμβρη Γιάννενα.Αντίο

βανίλια υποβρύχιο

2011-11-17T21:47:00.002+02:00

Την φράση "με πλάκωσε το πάπλωμα" νομίζω την άκουσα πρώτη φορά όταν πήγαινα Β' Δημοτικού, από την δασκάλα μου , την Κυρία Χάρις.Είχαμε τα θρανία τοποθετημένα σε Π και καθόμουν με την Αμαλία ακόμη.Δεν θυμάμαι γιατί το είχε πει αυτό η κυρία Χάρις.Μάλλον θα είχε αργήσει επειδή παρακοιμήθηκε.Δεν ξέρω.Αυτό που ξέρω είναι ότι το σκέφτηκα σήμερα το πρωί όταν ξύπνησα καθυστερημένα.Πολύ.Το ξυπνητήρι χτύπησε.Και εγώ το έκλεισα.Κι έκατσα για λίγο κάτω από το πάπλωμα.Έτσι για να σκεφτώ ότι πρέπει να σηκωθώ και να φτιάξω πρωινό και να βρω τι θα βάλω.Και μέχρι να το σκεφτώ όλο αυτό είχε πάει 9:30.Πάει το πρώτο 2ωρο.Άντε να ντυθείς τώρα και να βγεις στον 1 βαθμο.Κοίταγμα στον καθρέφτη.Σιγά μην βαφτώ.Δρόμο.Μουσική στ'αυτιά και η κυρία Χάρις σαν εικόνα.Ξουτ.

Μεσημέρι στην βιβλιοθήκη.Είναι και ο Π. εκεί και με ρωτάει τι θα κάνω μετά.Δεν έχω και πολύ όρεξη να του πω.Ξεμπερδεύω με ένα "δεν ξέρω, πάρε με τηλεφωνο όταν τελειώσεις".Βάζω ξανά ακουστικά στα αυτιά.Ο Δημήτρης Χορν στην "Κάλπικη Λίρα" ζωγράφιζε το πορτραίτο της αγαπημένης του, την έκφρασή της όταν του έλεγε Σ'αγαπώ. Και αυτό ήταν το έργο της ζωής του.Και δεν το πούλησε σε κανέναν.Κι εγώ είμαι πολύ ρομαντικιά η καημένη.Και αναρωτιέμαι πού στα κομμάτια είναι ο Χορν μου.Θα σε βρω ρε πούστη.Πού θα μου πας.

Διαδρομή για σπίτι.Μουσική στα αυτιά, φυσικά, και ένα μηχανάκι περνάει ξυστά από δίπλα μου.Ουπς!Δεν σε άκουσα φιλαράκο!Σκασίλα μου, ακόμα όρθια είμαι.Πεινάω.Η ώρα έχει πάει 4 παρα δέκα και δεν ξέρω τι να φάω.Μακαρόνια.Βράζω λίγα.Και κάνω το υπεργεύμα που είχα να ετοιμάσω από την διπλή εξεταστική του Σεπτέμβρη του 2006.Μακαρόνια με κέτσαπ και τυρί.Στο σπίτι της Γ.Τι άλλο θα μπορούσαν να φάνε 8 άτομα που δεν είχαν και πολλά λεφτά πάνω τους.Γιο! Και διάβασμα "Σχεδιασμός Βάσεων Δεδομένων"-Γιαννακουδάκης.Κρητίκαρος λεβέντης και καραμπουζουκλής , αλλά όχι σαν τον μπαμπά μου.Τους θυμήθηκα όλους αυτούς σήμερα, με αφορμή τα μακαρόνια.Κι έριξα μπόλικη κέτσαπ από πάνω και τυρί.Και την έκανα ταράτσα που λέμε.

17 του Νοέμβρη σήμερα,το πολυτεχνείο δεν ήταν γιοτή και σε 28 μέρες θα είμαι Ελλάδα.Κιθαρίτσα και έπαιξα μέχρι και το γελαστό παιδί.Γραφικότητες χωρίς τέλος.Αλλά μου καλάρεσε.

Καναπές και φλισένια κουβερτούλα.Κλείνουν τα μάτια και βλέπω την Μόνα (μια γκόμενα που είχε ο Ρος στον 8ο κύκλο από τα φιλαράκια) με ένα πολύ στυλάτο χτένισμα στα μαλλιά, σαν να τα έχει κατσαρώσει με τοστιέρα.Και φοράει μωβ σκιά.Κι εκείνη την ώρα η Θ.κατεβαίνει με θόρυβο τα σκαλιά και εγώ ξυπνάω και παω να λουστώ γιατί αύριο έχω παρουσίαση σε έναν καθηγητή που θέλω για σουπερβάιζορ στην διπλωματική μου.Μην ρωτήσει κανείς τι δουλειά έχει το λούσιμο.Εγώ έτσι νιώθω καλά.Άσε που κρυώνω κιόλας πολύ εκείνη την ώρα και μόνο το ζεστό νερό μπορεί να με συνεφέρει.Και την υποθερμία μου πού την πας;Πουθενά.Πού νατην πας κι εσύ.

Ξέρω γω.

Βανίλια υποβρύχιο στο τραπέζι.Χρόνια και ζαμάνια.Ανάβυσσος, ποτήρι γεμάτο νερό.Μαργαρίτα, Ελένη, Βασούλα, Γιωργάκης.Τα κουτάλια δίνουν και παίρνουν και ο θείος Στέλιος κάνει δουλειές αγροτικές μαζί με τον μπαμπά.

Πολλά είπα πάλι.Και δεν ξέρω γιατι.Thing go better with a little bit of razzmatazz.

Μπορεί να είναι άσχετο.Μπορεί και όχι.

Ενα χειμωνιάτικο πρωί

2011-11-14T14:07:00.000+02:00

Κρύο σήμερα, όχι αστεία. 0 οι βαθμοί του Κέλσιου ή 32 Φαρενάιτ για τους επιστήμονες της παρέας, το πρωί που ξεκίνησα από το σπίτι.Τώρα έχει μια ηλιούμπα ΝΑ και έχουν γίνει 8 οι βαθμοί.Αλλά κρύο.Πολύ.

Η μέρα προβλέπεται ζόρικη,και το σάουντρακ περιλαμβάνει πολύ Sleepin Pillow (μουσικός οργασμός αυτή η μπάντα κατά τη γνώμη μου-μιλώ χωρίς ίχνος προκατάληψης) και λίγο ΧΦ για να ανεβαίνουμε όταν πέφτουμε και δεν μπορούμε να σηκωθούμε.

Το countdown για να γυρίσουμε Ελλάδα έχει πιάσει πλέον 31 και σήμερα, και εγώ σε ρόλο φαντάρου μετράω ανάποδα και ταυτόχρονα ασχολούμαι με πολλά άλλα πράγματα.

Στην Ελλάδα γίνεται της πόρνης, ο κυριος Παπαδήμος μας βγήκε κάπως δεξιούλης (σώπα καλέ-ούτε που το χα φανταστεί).Πιο σκατά κι από σκατά μάλλον θα πάνε όλα κι ας λέμε εμείς για αισιοδοξίες και χαμόγελα και όλα θα πάνε καλά.Α ρε πατέρα. Έτσι ακριβώς τα είχε προβλέψει ο Νικάκης.

Μπούρδες.

Αντιμέτωπη με έναν απροσάρμοστο συμφοιτητή που ντρέπεται να κάνει παρουσίαση, δεν μπαίνει σε ασανσέρ αλλά δεν ανεβαίνει και από τις σκάλες πάνω απο 3 ορόφους, που φοβάται να μην χαθεί σε απόσταση 50 μέτρων.Και να αναρωτιέμαι εγώ, και με το δίκιο μου, πού πάω και τους πετυχαίνω.Πέρσι το Ρωσάκι, φέτος το Βουλγαράκι με το μαλλί Κότσιρα-ίσιωμα με πιστολάκι.

Και η Μαργαρώ να πρέπει να συνενοηθεί.Ματαιος κόπος φίλοι μου.

Σε 5 μέρες έχουμε Sivert Hoyem στην Χάγη οπότε στο σάουντρακ της μέρας θα προστεθεί και αυτός διότι τα σπάει απεριόριστα.Κι αυτόν να τον ακούσετε.Μαγεύει.

Ανυπομονησία για την συναυλία και έπειτα χαλαρό ΣΚ στο Ντελφτ με την ελπίδα να περάσουμε όμορφα.Παίζει και Ντέρμπι μπασκετικό και ποδοσφαιρικό θαρρώ.Πολλά γεγονότα μαζεμένα σε ένα ΣΚ. Έτσι για να περνάνε οι μέρες και να φτάνουν οι διακοπές,Και να μπορεσω επιτέλους να τραγουδήσω με δυνατή φωνή "Ό,τι μπαινει και δε μπαίνει βάλτο στο σακουβαγιαζ".

που λέει ο λογος

2011-11-10T13:07:00.001+02:00

Μέσα στα αμπεμπαμπλομτουκιθεμπλομ για να βρεθεί ο νέος πράιμ μίνιστερ της Ελλάδας είχα κι εγώ τα δικά μου.Και ποιος χέστηκε δηλαδή θα μου πεις, αλλά έτσι κουβέντα να γίνεται. Ποτέ δεν εντόπισα τι ακριβώς μου έφταιγε/φταίει.Το μόνο που κατάλαβα ήταν ότι ο κάφες το πρωί ήταν άνοστος και δεν νομίζω ότι έφταιγε το γάλα που είχε πάρει η Θ. και ήταν 0% balance , ούτε οι εξετάσεις.

Σήμερα δεν έβαλα ξυπνητήρι.Ένιωσα ενοχές, αλλά όταν ξύπνησα για τουαλέτα και είδα την ομίχλη, σταμάτησα αυτομάτως να τις νιώθω και είπα να αγκαλιάσω ξάνά το μαξιλάρι και να του πω πως το αγαπώ πολύ και πως σημερα που οι υποχρεωσεις μου είναι πολύ λιγότερες θα γίνω πιστή του φίλη.

Αργότερα ο καφές που έφτιαξα είχε μια κάποια γεύση.Το γάλα άλλαξε, οι εξετάσεις πέρασαν, αλλά είμαι σίγουρη πως δεν ήταν αυτός ο λόγος.όχι ότι ξέρω ποιος είναι.Μπορεί ο Ήλιος που είναι στον Σκορπιό.Τι λέω και δεν κόβω τα χέρια μου;

Δεν ξέρω λοιπόν.Δεν ξέρω τίποτα.

Μίλησα με τα κορίτσια χθες.Σκαιποτηλεφώνημα από το σπίτι της Α. Ήταν κάπως σαν να πίναμε καφέ μαζί και μου άρεσε.Μόνο που δεν μπορούσα να τις αγκαλιάσω και να τις νιώσω.1-0. Μετά με πήρε η Ε. Χαζογελάγαμε και μιλάγαμε και κάναμε πάλι όλες εκείνες τις ανόητες αναλύσεις μας, που κάθε φορά μια από τις 2 τις έχει ανάγκη. Και ήταν καλά.Έκλεισα χαμογελώντας.Αλλά και πάλι.Δεν μπορούσα να την νιώσω, να την αγκαλιάσω ούτε να τις χώσω μια μοήυτζα όταν έλεγε μπούρδες. Μετά ήταν η σειρά του Μ. Από την άνοιξη είχαμε να μιλήσουμε στο μσν.Αυτός κι αν μου λείπει.Δεν λέω αλλά, γιατί δεν με παίρνει τώρα.Πολλά είπαμε και η κωλοζωη τα φέρνει όπως γουστάρει.Τέλος σειρά είχε η αδερφή μου.Που ήταν σκατά κι εγώ απολύτως ανίκανη να κάνω το παραμικρό και το αυτονόητο, να την αγκαλιάσω, να την φιλήσω και να της πω 2-3 μαλακίες για να γελάσει.Και αυτό είναι το σκάιπ, το μσν, το ίντερνετ γενικότερα και οι αποστάσεις.Και σκέφτομαι πως με τον Κ. πολλά δεν έχουμε πει, ακόμα περισσότερα δεν έχουμε κάνει , και ούτε καν τον βλέπω.Και ούτε καν έχει γίνει εκείνος ο οποίος ούτε εγώ η "ό,τι" του.ήπως είναι καλύτερα έτσι; Μήπως αν ήταν αλλιώς αυτά που τώρα είναι έτσι θα ήταν χειρότερα; Δεν ξέρω αν βγαίνει νόημα,Εμένα μου βγαίνει .ίσως και να το μετανιώσω αυτό που λέω τώρα, αλλά μάλλον είναι κάπως αλήθεια.Και θα δείξει στην πορεία.Όπως όλα.Ο Μ.χθες μου είπε "Ο,τι είναι να γίνει θα γίνει" και είχε δίκιο,διαπιστωμένο αυτό, ντε φάκτο.Από πέρσι το νιώθουμε. Λες γι αυτό ο καφές σήμερα να είχε γεύση; Σας αποχαιρετώ με αυτό το ρητορικό ερώτημα και με την Λάκτα που μου έστειλε η μαμά μου.

Σουπερό Βράδυ

2011-11-07T23:32:00.000+02:00

Έβαλε απότομα κρύο.Και γύρισα σπιτι παγωμένη, με μύτη κόκκινη και κρύα.Ντους ζεστό και λίγη απογευματινή ξάπλα.Όταν η πείνα χτύπησε κόκκινο, κι επειδή το ψυγείο λίγα περιείχε λόγω οικονομικής στενότητας αυτο το ΣΚ, έφτιαξα μια πανυπεροχότατη σούπα-φιδέ λαχανικών της οποίας τη συνταγή θα παραθέσω.Όχι ότι είναι κάτι το δύσκολο.Κοινότοπη θα την έλεγα και συνηθησμένη.Αλλά θα την γράχω γιατί μπορώ.

Πάμε.

Η συγκεκριμένη σουπίτσα ενδείκνειται για μεγάλη πείνα, καθώς γίνεται γρήγορα.

Παίρνουμε λοιπόν τα λαχανικά μας , τα πλένουμε και τα καθαρίζουμε.Εγώ χρησιμοποίησα μπροκολο, καρότα, πατάτες, σέλινο, κρεμμύδι.Δεν είχα κολοκύθι, αλλιώς θα έβαζα.Του πάει.Κόψτε τα μικρά κομματάκια τα λαχανικά σας, κυρίως τις πατάτες και τα καρότα, για να βράσουν πιο γρήγορα.

Αφού λοιπόν τα κόψετε,ρίχτε τα στην κατσαρόλα και αφήστε τα να βράσουν.Ωραία; Ωραια!Αλατοπιπερώστε κιόλας, βάλτε και λίγο λαδάκι, να μη είναι νερομπούλι.

Μετά πάρτε μια ντομάτα και τρίψτε την.Και ρίχτε την κι αυτή μέσα, αλλά αφού έχουν σχεδόν γίνει τα λαχανικά σας. Εναλλακτικα μπορείτε να βάλετε πουμαρό ή τελος πάντων κάποιον πελτέ τομάτας, εγώ προτιμώ την "φρεσκια" ντοματούλα, ειναι πιο μυρωδάτη.Αυτό ιδανικά παντα, γιατι εδώ στην Αιντχόφα οι ντομάτες ειναι του κώλου..αλλά λέμε..

Τώρα πρέπει να έχουν βράσει τα λαχανικα,ε; Βγάλτε λοιπόν περίπου το 1/3 απο αυτά σε ένα πιατάκι και λιώστε τα με ένα πιρούνι.Πανεύκολο.Είναι πολύ μαλακά ήδη.Τώρα ρίχτε τα πάλι μέσα να δέσουν με το ζουμάκι.Τέλος ρίξτε μέσα λίγο φιδέ.Μπορείτε και ρυζάκι ή τελοςπάντων ότι άλλο σουποζυμαρικό προτιμάτε..

Μόλις γίνει κι αυτό ή σουπίτσα σας είναι έτοιμη.

Βαθύ πιάτο, κουτάλι και για συνοδεία παξιμάδι ή ψωμάκι..Γίνατε!!!!

Νόστος

2011-11-02T10:50:00.000+02:00

Κοιτώντας έξω από το παράθυρο της βιβλλιοθήκης την λιακάδα.Είναι σαν άνοιξη.Ήλιος μετά την χθεσινή βραδυνή βροχή.Σταγόνες στα τζάμια, γαλάζιος ουρανός και λίγα σύννεφα.Το TU/e μοιάζει συμπαθές.Είναι σαν άνοιξη, μόνο που ο καφές είναι νερουλός και το κτίριο λυόμενο.Σαν την τροχοβίλα της θείας της Άννας στην Παιανία πριν φτιάξουν το σπίτι.Όταν ήμασταν μικρά.Με τον Γιώργο και τον Χρήστο κοιμόμασταν στο ίδιο δωμάτιο.Εκείνοι στην κουκέτα κι εγώ σε ένα ψηλό ντιβάνι δίπλα από το παράθυρο.Και ο Χρήστος να έρχεται και να το κλειδώνει γιατί φοβόταν μην μπει ο Μπάμπουλας.Εγώ δεν φοβόμουν.Μάγκας!

Και ξύπνημα το Σάββατο μέσα στην ζέστη της ξυλόσομπας και γάλα εβαπορέ με καοτόνικ για να γίνουμε σούπερ δυνατοι.Παιδικά στην τηλεόραση και παιχνίδι στην αυλή.Άνοιξη!

Και μετά καλοκαίρι.Ο Γιώργος και ο Χρήστος σταθεροί.Να μεγαλώνουμε μαζί σαν αδέρφια.Τσακωμοί!Τσακίσου φύγε!Κλάμα εγώ, τρέχω σπίτι.Αυτοί σκάβουν λάκο στην αυλή του παππού.Ο Χρήστος έρχεται, με βρίσκει και μου λέει συνομοτικά "Εγώ είμαι με το μέρος σου!Είμαι κατάσκοπος!Πρόσεχε, ο Γιώργος και ο Κώστας σκάβουν λάκο για να πέσεις επειδή είσαι κορίτσι!"..Δύσκολοι καιροί για πριγκίπισσες.Η Χρυσούλα,η φίλη μου τότε στο χωριό είχε να σφουγγαρίσει, να καθαρίσει πατάτες, ακόμα και να μαγειρέψει.Δεν ερχόταν να παίξει μαζί μας.Ήλιος.Ντάλα μεσημέρι.Στο σπίτι η γιαγιά η Ελένη κόβει ντοματοσαλάτα και έχει φτιάξει λαδερό.Ο παππούς ο Μιχάλης λύνει σταυρόλεξο και η μαμά στρώνει τραπέζι.Στην αυλή , που ακόμα έχει σκιά. Ό ήχος από τα πιρούνια που χτυπάνε στα πιάτα, οι περαστικοί και το "κοπιάστε" του παππού.

Και τώρα έχουν περάσει χρόνοι 20, μπορεί και παραπάνω.Και στο Αιντχόβεν η λιακάδα σε προτρέπει για χαζοκουβέντες εκεί που βαράει ο ήλιος.Αλλά τίποτα άλλο.Ούτε παιδικά,ούτε Γιώργος και Χρήστος ούτε κοπιάστε όταν τρως.Ξανθοί μαντραχαλάδες και νταρντάνες τριγύρω.Κι όμως έχει λιακάδα ακόμα και αυτό είναι ωραίο.

Παδί δεν είσαι.Άλλαξες; Ή όχι;

Λείπει ο ήλιος της Ελλάδας και τα μέρη που μεγάλωσες.Κι ας μην θες να πας στο χωριό πια.Παράδοξο.Χρώματα.Χαρά.Νόστος!

time flies..

2011-10-29T19:21:00.000+03:00

Καιρό είχα να σου μιλήσω.Δεν ξέρω γιατί.Σε έβλεπα και τα βράδυα στον ύπνο μου.Κάναμε βόλτα στο χωριό, εγώ, εσύ και η Ελένη.Εσύ και οι κοράκλες σου.Αλλά τι λεω..εκεί ήσουν..ξέρεις..

Και για τον Παναθηναϊκό στα είπα τα νέα.Καλά, δεν ξέρω αν θα σου φανεί περίεργο, αλλά έχω χάσει εντελώς το ενδιαφέρον μου για τα αθλητικά πλέον.Λές και έφυγε μαζί σου.Τι να πω.Αυτά είναι βλακείες όμως..Χαζομάρες.

Ξέρεις κάτι; Μου λείπεις. Μάλλον το ξέρεις δηλαδή, το έχω πει και τόσες φορές.Αλλά είναι η αλήθεια.Σκέφτομαι στιγμές.Το πρόσωπό σου.Το γέλιο σου.Τις κινήσεις, το περπάτημά σου. Θυμάμαι με ακρίβεια κάθε λεπτομέρια πάνω σου.Την κάθε γραμμή του προσώπου σου.Τα χέρια σου.Τα δάχτυλα των ποδιών σου.Τα μάτια σου.Το χρώμα τους.Ζήλευα που δεν το είχα.Είχα όμως τα μαλλιά και τα μυαλά! Έτσι έλεγες!Αυτό ξαναπές το!Ειδικά στα μυαλά..Τάλε Κουάλε..

Γενικά είμαι καλά.Αυτό μάλλον το βλέπεις.Παθαίνω τα γνωστά μου κάποιες φορές.Τρώω τις φρίκες μου ακόμη.Ξέρεις εσύ.Τις καταλαβαίνεις.Πόσες φορές έχω σκεφτεί ότι μπορεί να σε απογοητεύω.Σκέφτομαι την εικόνα σου και θυμώνω με μένα..

Έχει περάσει μισός χρόνος..Τίποτα δεν είναι διαφορετικό μέσα μου.Σιγοβράζουν όλα όπως και τότε.Ίσως πιο ήπια.Πιο συνειδητοποιημένα.Αλλα σιγοβράζουν.Όπως τότε.Όπως εκείνη την μέρα που δεν ξεχνάω.Ούτε την επόμενη.Ούτε καμία.Σφηνάκια κονιάκ με την Ελένη μέσα στον ήλιο.

Όλα είναι αλλιώς.Η μαμά προσπαθεί το 2 σε 1.Της λείπεις.Δεν ξέρω τι λέω.Το 'χασα.

Βρέχει.'Εχω γίνει μούσκεμα.Θυμάσαι εκείνη την πορεία του Νοέμβρη του 2008;Μούσκεμα και οι 2.Είχες το μηχανάκι κοντά στην πρεσβεία.Ανεβήκαμε και γυρίσαμε σπίτι παρέα.Ολόβρεχτοι.Παγωμένοι.Κουρασμένοι.Τόσο χαρούμενοι όμως.Μέσα στα καλαμπούρια.Όπως και τότε που γυρνάγαμε από το γήπεδο.Μπάσκετ.Είχαμε χάσει,μας έπιασε βροχή στον γυρισμό.Λούτσα."Και βρεγμένοι και χαμένοι" μου έλεγες γελώντας..Γέλαγα κι εγώ.Μετά φάγαμε ψαρόσουπα.

Αν αρχίσω δεν θα τελειώσω ποτέ..

Σταμάτησε η βροχή.Κρυώνω όμως.Και στο μηχανάκι μας κρύωνα.Έβαζα όμως τα χέρια μου στις τσέπες σου και ακουμπούσα το κεφάλι μου πάνω σου..Να αυτά είναι..

Πόσο μου λείπεις..Καιρό είχα να σου μιλήσω.Να σου γράψω.Είμαι τόσο μακριά.Να έρχεσαι.Το βράδυ στον ύπνο μου.Να τα λέμε.Να σε αγκαλιάζω.

Έχουν μαζευτεί τόσα που θέλω να σου πω.Να μου πεις την γνώμη σου.Έλα.Αφού εσύ θα μου τα λύσεις πάλι όλα.Δεν φοβάμαι τίποτα..

τα μαγειρευτά

2011-10-23T13:26:00.000+03:00

Για τα φαγητά τα μαγειρευτά θα μιλήσω.Ξέρεις μωρέ..αυτά που δεν είναι της ώρας και που τα έχουν έτοιμα στις ταβέρνες και στα φέρνουν αμέσως.Όχι μπριζόλες και παϊδάκια και ψαρονέφρι και τα ρέστα.

Αυτά που πουλάνε στα διάφορα μαγειρεία και που τα φτιάχνει (ή έφτιαχνε ) η γιαγιά σου τόσο συχνα..Κατάλαβες;Α μπράβο!

Τα μαγειρευτά φαγητά λοιπόν ασκούν μια περίεργη γοητία πάνω μου.Και ίσως όχι μόνο πάνω μου.Αλλά και πάνω σε πολύ κόσμο..Πας λοιπόν στο μαγέρικο εκεί στα Εξάρχεια το μεσημεράκι και πεινάς και έχει μπροστά σου ένα διωράκι μέχρι να ξαναπάς για μάθημα.Και στέκεσαι μπροστά στην βιτρίνα και δεν ξέρεις τι να διαλέξεις..Έχεις όμως την τρομερή ευχέρια να μπλέξεις ό,τι θες.Ας πούμε..Βάλε μου αράκα με κοτόπουλο.Ή μοσχάρι με ρύζι.Ή μπάμιες με μακαρόνια (Αυτό αν είσαι λίγο πιο αρρωστάκι)..Ωραία πράματα.Και στο σπίτι..όταν τα φτιάχνει η μαμά σου ποτέ δεν ενθουσιάζεσαι!Γίγαντες.Μπάμιες.Μακαρόνια με κιμά (Εδω χαίρεσαι, νταξ)..Θυμάμαι πολλά μεσημέρια που γυρνούσα από το σχολείο στο μαγαζί των γονιών μου και ρώταγα.."μαμααααα..τι φαί έχουμε..;;;;" .Πείναγα δαιμονισμένα και παρακάλαγα να μην ακούσω την καταραμένη λέξη "Φασολάκια φρέσκα"..Και την άκουγα..Πολλές φορές..Ποτέ δεν τα έφαγα.Δεν ξέρω τι μέλη γεννέσθαι.

Η γιαγιά σου από την άλλη, έφτιαχνε το μαγειρευτό και ήταν μια άλλη φάση.Ίσως γιατί στο σπίτι της πήγαινες σε σπέσιαλ οκειζονς..Ξερεις τώρα..Να βγουν οι γονείς, να έχει καποια σχολική αργία-απεργεία αλλά οι γονείς να δουλευουν,Κυριακές γιορτές και σχόλες..Και την παρακολουθούσες να κάνει το κοκκινιστό με τα μακαρόνια και το λάδι να ρέει άφθονο..Και θυμάσαι αυτό το άρωμα της φρέσκιας ντομάτας που μαγειρεύεται μαζί με το κρεμμύδι και νιώθεις μια ευτυχία μέσα σου..Ακόμα και τα φασολάκια..Ανυπομονησία για βούτιά του φρέσκου ψωμιού μέσα στη σάλτσα..

Μεσημέρια.Καθημερινές ή και Σάββατο..Είχα ξεμείνει στο μαγαζί.Η μαμά είχε πολλή δουλειά, δεν μπορούσαμε να γυρίσουμε σπίτι.Επαιζα εκεί τριγύρω.Ο μπαμπάς με έπαιρνε και πηγαίναμε στον Κύριο Διομήδη -αργότερα στον Κύριο Κώστα,πάει ο Διομήδης,εκλείσε,πέθανε,δεν ξέρω- και τρώγαμε μαγειρευτό φαγητό.Μαγειρίο με τα όλα του.Τραπεζάκια με καρό τραπεζομάντιλο και μια γιαγιά κάπου δίπλα, στάνταρ πελάτισσα.Εγώ πάντα έγτρωγα παστίτσιο ή μακαρόνια ή κάτι τέτοιο.Κι ο μπαμπάς μου..Πάντα.Μακαρόνια με κιμά ή σκέτο από γιουβέτσι.Ηταν το στάνταρ φαγητό που θα έπαιρνε απο μαγειρίο.Δεν θυμάμαι ούτε μια φορά να έχει φάει κάτι άλλο.Α!Και βλήτα με τηγανιτές πατάτες.Τα αγαπημένα του. Και εγώ από δίπλα, να μην τρώω καν κανονικά, απλώς να του κάνω παρέα..

Μετά που μεγάλωσα, φρόντιζα να μάθω να μαγειρεύω.Μου άρεσε.Πρώτα πρώτα έμαθα τα μακαρόνια με τον κιμά.Ηταν το αγαπημένο μου.Πλέον είναι και η σπεσιαλιτέ μου.Ο Κιμάς μου μένει αξέχαστος.Η καλύτερη μου ήταν όταν μαγείρευα μακαρόνια με κιμά στο σπίτι και ερχόταν ο μπαμπάς μου πεινασμένος και του έβαζα να φάει..Τρελαινόταν από την χαρά του, όλο ευχές μου έδεινε κι έλεγε μετά σε όλους πόσο καλό φαί έφαγε..και εγώ χαιρόμουν.Ομοίως με το γιουβέτσι αργότερα.

Καράβι.Πηγαίνω ή γυρνώ από Κρήτη!Τιμημένες μινωικές γραμμές.Σελφ Σέρβις εστιατόριο ή τραπεζαρία με τον μπαμπά και τον Παππού.Τόσα φαγητά στην βιτρίνα, παθαίνεις κοκομπλόκο.Τελικά πάντα παστίτσιο έτρωγα.Κι ας μην μου άρεσε ποτέ.Το τιγκάρανε στα μπαχαρικά.Η μαμα μου το έκανε καλύτερο, για να μην πω για την γιαγια..Αλλά εγώ εκεί.Λες και θα άλλαζαν τη συνταγη.Και ο μπαμπάς κλασσικός.Βλητα και τηγανιτές πατάτες,Αντε και μακαρόνια.Κι ο παππούς μοσχαρίσια μπριζόλα.Που πάντα ρώταγε αν είναι μαλακή.Λες και θα του λέγαν όχι.

Και στην Κρητη.Μεσημέρι.Νωρίς.Σκάει το φαί της γιαγιάς..Κάποιο λαδερό,όλοι στο τραπέζι να φάμε και να πιούμε.Και παπάρες στην ντοματοσαλάτα, την τέλεια που έκανε η γιαγιά με τις ντομάτες μας..Και τσακίσου μέσα διάολεεεεε να φωνάζει σε μένα και αργότερα στην Ε, και ακόμα πιο μετα στον Σ.Γενιές 3..τα ίδια και τα ίδια..Ωράια χρόνια.Μαγειρευτά φαγητά..ξεγνοιασια.Γοητεια σκέτη..

Και τώρα ακόμη..Κυριακάτικα πρωινά στο Αιντχόβεν ένα ζεστό μαγειρευτό φαγητό είναι πάντα μεγάλο δέλεαρ.

Αυτά..

καλλιό αργά παρά ποτέ

2011-10-21T22:09:00.001+03:00

Χειμώνιασε.Καλά Οκτώβρης είναι.Αλλά εδώ χειμώνιασε.Στα Ολλανδικά βουνά (35 μέτρα υψόμετρο..όχι αστεία) η θερμοκρασία σήμερα το πρωί ήταν υπό το 0. Όχι πολύ..αλλά υπό.Και για του λόγου το αληθές..ιδού:

Το γεγονός ότι χειμώνιασε βέβαια εγώ το καταλαβαίνω από ένα σωρό άλλα πράματα..

1.Νύχτα όταν ξυπνάω

2.Μένω στο κρεβάτι με ένα μάτι ανοιχτό και σκέφτομαι πολλή ώρα την επόμενή μου κίνηση (να σηκωθώ)

3.Ανάβω καλοριφέρ και βάζω πάνω τα ρούχα μου πριν τα βάλω.

4.Το μεσημεράκι ένας υπνάκος τραβιέται γαμώτο..Έτσι πάνω από το πάπλωμα , με την φλισένια κουβερτούλα.

Αυτό το 4ο σήμερα το ονειρευόμουν από την ώρα που άνοιξα τα μάτια μου..7 το πρωί σου λέει..Κρύο (βλέπε παραπάνω..), καιρός για δύο-αλλά το 2 δεν είναι πουθενα κοντά..δεν είναι καν ίσως..ξέρω γω..- νύστα και πονοκέφαλος και να πρέπει να βγω από το σπίτι υποχρεωτικά για μάθημα-πείραμα. Και αρκετά μεγάλη μέρα μπροστά μας..χμ..Έτσι κι εγώ, χωρίς να σχεδιάζω τίποτα απολύτως απλώς ονειρευόμουν την στιγμή που θα έβρισκα ευκαιρία για να οριζοντιωθώ.

Την βρήκα..Λίγο αργά..κατά τις 5.30..Αλλά ήμουν Wined and dined που λέει κι ο Syd Barrett, εκτός από wined.Γιατί απλά είχα φάει ένα φανταστικότατο σπανακόρυζο, ζέστο ζεστό..Μαγείρεψα δηλαδή κιόλας.Κρασί δεν είχα πιει,αλλά δεν είναι εκεί η ουσία..Ξάπλωσα με τα ρούχα πάνω από τα σκεπάσματα και εριξα την φλισένια κουβερτούλα από πάνω..αχ..χωρίς υπερβολή..2 λεπτά χρειάστηκαν..και μετά από 2.5 ώρες, τσουπ!Ξύπνησα...Ωραία πράματα..

Καλλιό αργά παρά ποτέ λοιπόν. (1)

Και μιας και χειμωνιασε έχουμε μπει και στο αντίστοιχο μουντ.Και τώρα Παρασκευή βράδυ, δεν είμαστε για πολλά πολλά με την Θ. Πήραμε κρασάκι (για να γίνω και wined εν τελει) και περιμένουμε και την Μ. Και δε νομίζω να βγούμε έξω..Γιατί το σπίτι μας είναι θερμενόμενο αυτή τη στιγμή.Φουλ καλοριφεράκι..Το αγιάζι όμως έξω δεν είναι.Τσακ..Στην φέραμε κρύο ολλανδικό!Κι αν το σκεφτείς..να κάνεις τι εξω;Με τα ξενερωτα πιωμένα Ολλανδά στους δρόμους ή για να βλέπω πάλι τον Π. και να σκέφτομαι τα παλια.Οχι να μου λειπει το βύσσινο.

Και καιρός ήταν να το καταλάβω.

Καλλιό αργά παρά ποτέ λοιπόν (2)

Εφτασε και το δέμα από τη μανούλα.(ΤΡΕΛΗ ΧΑΡΑ.Μαργαριτα χοροπιδάει στο σπιτι)Με σοκολάτες, λουκούμια, το άρωμά μου, και το δωράκι μου από την φίλη μου τη Ν...Κάπως καθυστερημένο..Ένα μήνα μετά έλαβα το δέμα..Αλλά είπαμε...

Καλλιό αργά παρά ποτέ (3)

Αύριο ξεκινάω επίσημα σοβαρό διάβασμα.Για εξεταστικές και ολοκλήρωση των εργασιών μου..Άργησα ίσως..όπως άργησα να συνεννοηθώ με καθηγητή για διπλωματική.Και σκέφτομαι πως σε αντίστοιχη φάση πέρισυ θα είχα πανικοβληθεί και ίσως να είχα πάθει ένα κοκομπλόκο.Αλλά είπαμε.Φέτος δεν μας πτωεί τίποτις!

Καλλιό αργά παρά ποτέ (4)

Γενικότερα

Αυτά.

-δεν ξερω τι τίτλο να βάλω-

2011-10-19T13:45:00.000+03:00

Τις τελευταίες μέρες όλα γίνονται πολύ γρήγορα.Και δεν προλαβαίνω να καταλάβω.Έχασα και λίγο μπάλα με τα μαθήματα και προσπαθώ να την πιάσω πάλι.Χουχου.Είναι οι μέρες τέτοιες.Καθόμουν τα βράδια σαν ψυχάκι και χάζευα ελληνικές ταινίες στο GreekMovies.Τις παλιές.Χορν, Λαμπετη, Ηλιόπουλος, Καρέζη, Παπαγιαννόπουλος, Κωνσταντάρας.Πολλές είδα. Μπράβο Μαργαρίτα.

******************************************************************************

Τελοσπάντων, άσχετό, ή ίσως όχι και τελειώς άσχετο με τα παραπάνω είναι ότι ήρθε η ώρα να αναρωτηθώ κι εγώ σαν κορίτσι, τι είναι ακριβώς ο έρωτας.Και πώς γεννιέται.Και όλες αυτές τις ερωτήσεις, τελοσπάντων, που συνήθως ακολουθουν..τσσσσ..και πολύ μεγάλος φιλόσοφος είμαι.Αλήθεια, πόσο κλισέ και ανούσιες ερωτήσεις είναι αυτές.Μάλλον γι αυτό δεν είχα αναρωτηθεί ποτέ ως τώρα.Και προφανώς γι αυτό ούτε τώρα στ'αλήθεια αναρωτιέμαι. Αντιθέτως, έρχομαι στα καπάκια να ρωτήσω αν αξίζει τον κόπο να απαντήσει κάποιος σε αυτό το ερώτημα.Και δίνω και μόνη μου την απάντηση.Όχι.Όχι και πάλι όχι.Γιατί αν απαντηθεί, θα χάσει και όλη του τη μαγεία ο έρωτας ρε παιδί μου.Θα ξέρεις.Και γιατί να ξέρεις;Εδώ είναι ωραία η άγνοια.Να μην ξέρεις από πού σου 'ρθε!Αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό δεν τον κάνει μαγικό άλλωστε;Μαγικό και τίγκα σουρεαλιστικό.Όπως συζήταγα με τον Κ. είναι τελείως σουρεάλ το γεγονός ότι από εκεί που τη μια στιγμή μπορεί να αγνοείς ακόμα και την ύπαρξη κάποιου, συμβαίνει κάτι, αυτό το κλικ, και μετά δεν μπορείς να τον βγάλεις από το μυαλό σου.Τρελό.Απίθανο.Ανεξήγητο.Όμορφο..Και έτσι κάθομαι στ'αυγά μου και δεν αναρωτιέμαι πια.Αυτά περί έρωτος.

********************************************************************************

Νομίζω έχω πέσει σε ένα creativity block αυτές τις μέρες και δεν μου βγαίνουν τα δημιουργικά μου. Πέτυχα ένα αρθράκι που έλεγε πώς να βγεις από τέτοια μπλοκαρίσματα, αλλά δεν ξέρω αν θα βοηθούσε την περιπτωσή μου.Μάλλον μου φταίει η ταχύτητα με την οποία αλλάζουν όλα.Εν πάση παεριπτώση στα αυγά μου δεν γίνεται να κάτσω, οπότε ετοιμάζω ακουστικό σετ με σκοπό να παρουσιαστεί κάποτε (φέτος) κάπου (Σε κανα Rumbler) και πάω και μπαλέτο. Έτσι για να μην χανόμαστε.

*******************************************************************************

Κατα τ'άλλα θα΄ηθελα πολύ να βρίσκομαι στην Αθήνα αυτές τις μέρες.Ακούω και τα απεργιακά, διαδηλωτικά κλπ κλπ..και ως γνωστον τα θέλει η περδικούλα μου..Παλιοξενητιά.Αυτά.

πως γίνεται (part 2)

2011-10-15T14:04:00.000+03:00

Είναι Σάββατο μεσημέρι, και είμαι σπίτι.Χθες ήταν Παρασκευή (προφανώς) και είχαμ βγει με την συγκατοικούλα μου.Πήγαμε στο κλασικό μέρος μας και κάτσαμε και παραγγείλαμε από ένα ωραίο κόκκινο κρασί.Μετά μαζεύτηκαν κι άλλοι, με τους οποίους όμορφη παρέα κάναμε αλλά τελικά μας βγήκαν λίγο πιο τρελοπαρτιάρηδες από όσο περιμέναμε.Και το χειρότερο ήταν ότι κι εμείς ήμασταν "τραβάτε με κι ας κλαίω".Και ακολουθήσαμε.Σε ένα ολλανδικό κωλόμπαρο -από τα αντίστοιχα Κολωνακιότικα- που και καλά δεν είναι τεράστια η σαπίλα..Εν πάση περιπτώση.Δεν έχει και τόση σημασία αυτό.Φόραγα και γόβες, πρώτη φορά μετα τα Χριστούγεννα και μετά τον γαμο του Σ.Ήταν κρίμα να γυρίσω σπιτι (Εδω γελάμε δυνατά και κατα βούληση-κανεναν δεν παρεξηγω).Εκει λοιπόν ήταν κι εκείνος.Ο οποίος. Έτσι τον χαρακτήριζα.Κι έγραφα και με μικρά γράμματα για πάρτη του.Έχω αναθεωρήσει πλέον, όπως είπα σε προηγούμενο ποστ.Δεν ξέρω,θαρώ πως δεν είναι εκείνος ο οποίος.Είναι ένας.Παλιός.Καλός.Που μου άλλαξε τα φώτα με την συμπεριφορά του.Και που σε κάθε ευκαιρία το κάνει ακόμα.

Κι εκεί έλω να καταλήξω σε αυτό το σίκουελ.Πώς γίνεται, κάποιος που λέει πως σε αγαπάει και πως σε νοιάζεται, ακόμα και τώρα που δεν είστε μαζί..και που τον νοιάζει αν είσαι καλά..αν περνάς όμορφα..αν τρως..αν νιωθεις.αν ..αν..ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΣΕ ΠΛΗΓΩΝΕΙ ΑΚΟΜΑ.

Πως γίνεται ενω έχεις ξεκαθαρίσει ότι "Ξέρεις..δεν θέλω να ξέρω για εσένα και το παρτσακλό σου, ούτε να ξέρεις εσύ για μένα και το τι κάνω με τον οποιονδήποτε.." εκείνος ακόμα να ρωτάει..και να σου ανακοινώνει οτι ειναι δεσμευμενος ανθρωπος (Σε μενα τωρα ολα αυτα..) και πως η καινουρια θα έρθει σε 15 μερες εδω να τον δει.Σε ρωτησα ρε φιλε;ΟΧΙ.

Δεν το κρύβω.Χαλάστηκα.Κι όχι γιατί ζήλεψα.Δεν μου λέει πια τίποτα εκείνος.Δεν είναι καν στο μυαλό μου.Αλλά χαλάστηκα.Γιατι αγάπη υπάρχει.Και δεν πληγώνω αυτούς που αγαπώ.Εκείνος όμως το κάνει.

Δεν είχα και πολλές επιλογές.Το μόνο που έκανα όταν πήγε να ξαναπετάξει σπόντα-ατάκα ήταν να του πω παγερά "Δεν εχεις παρατηρήσει ότι έχω σταματησει να ασχολούμαι με σένα και την δικιά σου;Κανε το ίδιο και άσε με στην ησυχία μου".Ε..δεν του έκανα και την μουρη κρέας.Αλλά τουλάχιστον μετά ήρθα σπίτι με την φίλη μου.Και κόψαμε γραβιέρα και ήπιαμε και το υπόλοιπο κόκκινο κρασί μας που είχε περισσέψει από προχθες..(Αλλο αυτό..)..Και μετά ξεραθήκαμε στον ύπνο.Και ξύπνησα με την απορία του πώς γίνονται όλα τα παραπάνω.Και δεν ζητάω απαντήσεις ακριβώς;Απλώς αναρωτιέμαι.Γιατί μάλλον έτσι τα βλέπω εγώ.Αλλά όχι και οι υπόλοιποι.Γεια σας και χαρά σας κι αέρα στα πανιά σας.

την ώρα του μαθήματος.

2011-10-11T12:51:00.001+03:00

Βρισκόμαστε στην Αίθουσα 1.05 του Κτηρίου Potential.Είναι μεσημέροαπόγευμα Δευτέρας, είμαι νηστική, πονάει ο λαιμός μου, και νυστάζω.Συν τοις άλλοις σκέφτομαι και τις μαλακίες μου.Αυτά που πρέπει να σκεφτώ δηλαδή για να προβληματιστώ.Μπα και ηρεμίσω ποτέ το κεφάλι μου το ξερό.Αποστάσεις και κολοκύθια.Αυτή είναι η πρώτη σκέψη.Και έρχονται και τα νεύρα συνειδητοποιώντας ότι δεν μπορείς να έχεις αυτό που θες άμεσα, εξαιτίας των κωλοαποστάσεων.Παρ'το groovy Μαργαρώ για να την βγάλεις καθαρή.

Πόσο αδύνατος είναι αυτός ο καθηγητής.Και ψηλός.Δεν φαίνεται να πεινάει καθόλου.Εγώ λιμοκτονώ.Και στο σπίτι δεν έχουμε τίποτα.Με ετοιματζίδικα μάλλον θα την βγάλω, αλλά στην αναβροχιά καλό και το χαλάζι.Μας λέει τώρα ότι την άλλη βδομάδα δεν θα κάνει μάθημα γιατί θα πάει τις κόρες του hiking στην Ελβετία.(Κι εγώ θα πάρω την Τούλα να κατέβουμε τον Κηφισό-(είσαι το ταίρι μου))Χεστήκαμε κύριος!

Ξαναλέω.Απόσταση και κολοκύθια.Και αναμονές.Ελκυστικές και εθιστικές.Καλά το πας!Και τι εννοείς;Και γιατί να είμαι μακριά;

Και πάμε σε αυτό που έλεγα την προηγούμενη βδομάδα.Αν δεν σπάσεις αβγά, ομελέτα δεν κάνεις.

όπου αβγα=ανασφάλειες και ομελέτα=σχέσεις.Όποιου τύπου.Και αυτό βρήκε εφαρμογή χθες σε όλο του το μεγαλείο.Διότι ακούς 2-3 καλά πράγματα πάνω στην χαζοκουβέντα και αυητό που αναρωτιέσαι καθ όλη την διάρκεια είναι αν ο άλλος σε δουλεύει ή αν ενοχλείς.Μα είμαστε σοβαροί τώρα;Πάλι καλά που καθαρίζει και το μυαλό που και που και τα βλέπεις και λίγο πιο ξεκάθαρα τα πράματα..

Ε μα..έπρεπε να τα πεις γιατί σε πνίγανε.Ναι οκ.Τα είπες, αλλά μετά πνίγηκες μόνη σου στα νερά που ίδια έριξες.Και όχι δηλαδή ότι τον κατάβρεξες και τον άλλο..Όχι..Μια κουταλιά νερό.Κι όμως.Εσύ πνίγηκες.Τι είναι αυτά τώρα ρε κοπέλα μου; Άλλα κόλπα; Αρχίσαμε πάλι; Και τι ήθελες δηλαδή; Πρόταση γάμου;Απαπα.Παραλίγο να το χάσουμε χθές.Κι αυτές οι σκέψεις όταν ξεκινούν την ώρα που ένας ψηλόλιγνος ολλανδός σου μιλάει για MPD και τα λοιπά και συνεχίζονται ενώ η διάθεση είναι χαλαρή και όμορφη...Ε..κούνα την χοντροκεφάλα σου και σύνελθε.Άντε μπράβο.

It's obvious

2011-10-08T00:17:00.004+03:00

Όταν μια Παρασκευή απόγευμα πηγαίνεις στο σουπερμάρκετ για να πάρεις Κορνφλείκς και φτηνό κρασί, είναι προφανές πως η υπόθεση εμπεριέχει κάποιο ρίσκο.Οχι για τα κορνφλέικς ρε.Για το φτηνο κρασί.Το μπάτζετ μας δεν αφήνει και πολλές επιλογές.Εγώ σήμερα έπαιξα και κέρδισα.

Απο το πρωί μι αίσθηση αρρωστίλας πλανάται στην ατμόσφαιρα.Αυτή που με περιτριγυρίζει.Να πάρω τα πόδια μου δεν μπορούσα,πάλι καλά που έφτιαξα φαγητό να φάω..Όταν μετά τον απογευματινό ύπνο (σπανιο για μένα-δείγμα ότι κάτι δεν πάει καλά) είδα ότι η βρίχα έπεφτε ράιτ θρου, πήρα απόφαση ότι θα είναι σπιτίσια παρασκευή και κατευθύνθηκα στο σούπερμάρκετ για το φτηνό κρασί που λέγαμε.Θα ήταν κόκκινο είχα αποφασίσει.Και θα ξεπερνούσα τα 3 ευρώ..4.29 το λοιπόν.Και όπως προανέφερα..επαιξα και κέρδισα.Συντροφιά με τον κύριο Μπάρετ, καθώς οι συγκάτοικοι απουσιάζουν , και με μερικά ρίγη..Πυρετός δεν υπάρχει..Υπάρχει ξηρός λαιμός, έτοιμος να αρρωστήσει , και υποθερμία..Η Ε. λέει πως μπορεί να φταίει το σίδηρό μου,η μαμα ότι είμαι πολύ αδύνατη (τι θα έλεγε)..Εγώ απλώς λέω ότι κρυώνω και έχω βαρύ κεφάλι, και μακάρι να ανέβαινε ενας πυρετός να ξέρουμε τουλάχιστον πού πατάμε και πού βαδίζουμε..

pure October morning

2011-10-06T12:00:00.001+03:00

Έχω ήδη ένα μήνα πίσω στην Αιντχόφα (αλήθεια, πόσο γρήγορα πέρασε) και μόλις σήμερα ξύπνησα σε φθινοπωρινό τοπίο.Αυτό το ωραίο μελαγχολικό του Οκτώβρη..Που θέλεις το ζεστό σου μπλουζάκι κι ένα μπουφανάκι.Που ψιλοβρέχει και γκρινιάζεις γιατί συχαίνεσαι την βροχή..Αλλά καταβάθος θα σου αρέσει όταν γυρίσεις το απόγευμα σπίτι κουρασμένος και θα κάτσεις και θα την κοιτάς μέσα από το τζάμι πίνοντας τσάι.

Με αφορμή λοιπόν αυτό το φθινοπωρινό πρωινό θυμήθηκα μερικούς Οκτώβρηδες..Από το 2005 και μετά.Από τότε δηλαδή που άρχισα να μεγαλώνω.Τουλάχιστον όπως το βλέπω τώρα..

Οκτώβρης του 2005: Μετά από ένα καλοκαίρι που μας βρήκε στο Ερρίκος Ντυνάν να πίνουμε καφέδες για κανα 2μηνο μαζί με τη Ν. που είχε χτυπήσει άσχημα σε τροχαίο, ύστερα στο σπίτι της στην Εμπεδοκλέους κάθε απόγευμα να της πηγαίνω καφέ από τα Σταρμπακς και στη συνέχεια βόλτες με τον Σ. χέρι χέρι, μετά από 1 βδομάδα διακοπές στη Σύρο με την Σ. και την Α. χαμένη στην Κούβα, μετά από την φυγή της γιαγιάς τον Σεπτέμβρη και τον πόνο της απώλειας για πρώτη φορά, ήρθε και ο χωρισμός με τον Σ. και έγινα.Και έπιασα τους Placebo τότε και άκουγα 473467454 φορές τη μέρα το Ask for answers γιατί κανείς δεν μου τις έδινε.Και άρχισα να πηγαίνω ξανά στη σχολή, και όλα πήραν πάλι τον δρόμο τους.

Οκτώβρης του 2006: Συγκεκριμένα 14/10/2006.Κυριακή.Μια από αυτές τις Κυριακές που καθόμαστε όλοι μαζί στο οικογενειακό τραπέζι να φάμε και να πιούμε, ψαράκια είχε ψήσει ο μπαμπάς,λαβράκι ή τσιπούρα..Και είναι απόγευμα και έχεις φάει και μια πάστα σοκολατίνα από τον "Κωστή" και πίνεις ελληνικό καφέ χωρίς να κάνεις τίποτα.Και η Ε. θέλει τόσο να πάει στο λάιβ των HPFTB που είναι κάπου στο Φάληρο.Και μάντεψε.Δεν την αφήνουν να πάει χωρίς εσένα.Και βαριέσαιι...πόσο βαριόσουν Μαργαρίτα μου;..Ντύθηκα πάντως.Ό,τι βρήκα μπροστά μου.Και πήγα.Και ήταν τέλεια.Από τα πιο ωραία λάιβ που έχω δει.Και στο διπλανό σκαμπό του μπαρ καθόταν ο Μ. Και από τότε έγινα η "Κορδελού".

Οκτώβρης 2007: Πάει 1 μήνας και κάτι που έχω χωρίσει με τον Μ. (παλι σε χωρισμό πέσαμε) , δεν είμαι η Κορδελού του πλέον και μου τη σπάει αυτό. Έχουμε και διπλή εξεταστική και είναι ευκαιρία να περάσεις πολλά μαθήματα τώρα ρε Μαργαρίτα.Έτσι έλεγαν ο Ν. και ο Σ. δύο φίλοι μου από τη σχολή.Και ανάμεσα σε βόλτες στα Εξάρχεια, διάβασμα στο "Δώμα"¨στην ΑΣΟΕΕ,καφέδες στις "Στροφές" με τον Σ. και τον Κ. και σκονάκια για τα Υπολογιστικά Μαθηματικά,τους Joy Division, τα "FRIENDS" με τον Σ. μέχρι να λιώσουμε και τα σαββατιάτικα Σινεμά με τη Ν. ο Οκτώβρης πέρασε όμορφα..

Οκτώβρης 2008: Δουλειά, μιζέρια, προσπάθεια να φάω, να σταθώ στα πόδια μου, να ανέβω λίγο πάνω από τα 46 κιλά, με φόβο της ζυγαριάς αλλά και φόβο γενικά, περνάει ένας μίζερος Οκτώβρης.Μπαλέτο σε μια σχολή που δεν μ άρεσε, φίλες χαμένες στον κόσμο τους, εξεταστική γάμησέ τα και άγχος τρελό για μια σχολή που δεν φαίνεται να τελειώνει με τίποτα.Και βροχές και ψύχρα που μου την έσπαγε πάρα πολύ..Κι όμως..Πέρασε..

Οκτώβρης 2009: Έχει περάσει τέλειο καλοκαίρι και είμαι καλά και κάνω βόλτες με τον Π. μέσα στον έρωτα και την τρέλα , και η εξεταστική πάει τέλεια, έρωτας βλέπεις..Ολόκληρες μέρες περνάνε στην λέσχη στην Ιπποκράτους , και μετά βόλτες στα Εξάρχεια και σινεμά στο Έλλη ή όπου.Και μπύρες στο Σέλας με τους άλλους και ομορφιές.Και εγώ μια χαρά.Σκέψεις ακόμα και για μεταπτυχιακά..Τι..3 μαθήματα μου έμειναν..

Οκτώβρης 2010: Σκατά.Είμαι Ολλανδία και έχουν γίνει τα άπειρα.Πήρα πτυχίο, έκανα αιτήσεις για μεταπτυχιακό, παραδόξως με δέχτηκαν παντού, εγώ διάλεξα την Αιντχόφα με την σκέψη ότι είναι κι ο Π. εδώ και το μεταπτυχιακό τα σπάει.Ο Π. δεν δείχνει και πολύ χαρούμενος, ο μπαμπάς έχει αρρωστήσει και φοβάμαι, ξέρω ακριβώς τι θα ακολουθήσει, σε κάθε τομέα, αλλά δεν θέλω να το δω και να το παραδεχτώ στον εαυτό μου.Και όλα γίνονται όπως τα είχα σκεφτεί και φοβηθεί..Σκατένιος Οκτώβρης, ο πιο μίζερος της ζωής μου μεσα στο De Hal και στο κουτί μου.

Οκτώβρης 2011: Όταν όλα έχουν γαμήθει το προηγούμενο διάστημα, δεν σε πτωεί τίποτα πια! Και μπορώ να πω πως είμαι καλύτερα από ποτέ.Πάντα στην Αιντχόφα την άσχημη, σε καινούριο σπίτι, με καινούριους συγκάτοικους, καινούρια διάθεση, παλιό μεταπτυχιακό με καινούρια όρεξη, καινούρια υποψία of falling in love αλλά ας χαλαρώσουμε μην φάμε τα μούτρα μας , ακόμα δεν αρχίσαμε να βρίσκουμε τον εαυτό μας και άπειτη αισιοδοξία.Και είναι ένα φθινοπωρινό πρωινό και ακούω και πάλι Placebo και My Sweet Prince και είναι τόσο γοητευτικά μελαγχολικό που με γεμίζει και με ανατριχιάζει. Και χαμογελώ.Κι ας βρέχει.Γιατί το απόγευμα θα φτιάξω τσάι και θα χαζέψω την βροχή πίσω από το τζάμι..

ΥΠΕΡΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΕΣ ΥΠΕΡΚΑΛΗΜΕΡΕΣ

Σκέψεις μιας Μαργαρίτας

2011-10-04T23:24:00.000+03:00

Χτυπάει το ξυπνητήρι.Μέσα στο όνειρό μου ακούω το "λαλαλα" των ΧΦ και ξυπνώ.Σκοτάδι..Έχουν αρχίσει να μικραίνουν οι μέρες..Ζόρικο το σκοτάδι στις 7 το πρωί, αλλά μακριά πολύ και από την παράνοια της ανατολής στις 4..Πηγαίνω στο μπάνιο και κοιτάζομαι στον καθρέφτη.Με παρατηρώ για λίγα δευτερόλεπτα, όχι παραπάνω, βαριέμαι.Μου ρίχνω ένα χαμόγελο.Αχνό γιατί νυστάζω ακόμα.Για την ακρίβεια θα μπορούσα να κουτουλάω σε κάθε τοίχο.Αλλά το παίζω προσεκτική..

Πάω στην κουζίνα και ετοιμάζω πρωινό.Στανταράκι.Γάλα και δημητριακα.Campina Halfvole Melk και Kellog's Special K. Κάθομαι στον υπολογιστή και κάνω μηχανικές κινήσεις.E-mail , μουσική και τα λοιπά και τα λοιπά..Μπαίνω για ένα ντουζ.Το ζεστό νερό με ανακουφίζει κάπως.Δεν με ξυπνάει ακριβώς.Αλλά με αγκαλιάζει.Μαζί με τις σκέψεις μου.Αργείς Μαργαρώ, αργείς.Ντύσιμο βιαστικό, τζιν, κίτρινο φανελάκι, γκρι μπλούζα, μωβ παπούτσια, πράσινο μπουφανοζακέτι και κιτρινοπό ποδήλατο.Τα ακουστικά του μπ3 είναι μαύρα και εγώ ουράνιο τόξο.

"Πού πας ρε σούργελο;" ακούω.Και είναι η Μ. με τον Μ. που είναι καινούριοι εδώ, και σαν να παραγνωριστήκαμε.Αλλά δεν με ενοχλεί η προσφώνηση."Μαθημα-έχω αργήσει-καλημερα!".

Στο μάθημα βαριέμαι.Κάθομαι με την Ι. και τον M. που ειναι πολύ αφοσιωμένος στον B.v.D τον νεαρό μεν, βαρετό δε, καθηγητή μας.Και έτσι όπως χαζεύω την μαύρη οθόνη του λαπτοπ η Ι. προτείνει να δούμε φωτογραφίες από το πάρτυ.Λιώμα όλοι, τίγκα στο αλκοολ το αίμα μας, αυτό σχολιάζουμε, ότι δεν θυμόμαστε φάσεις και πρόσωπα και πόσο ξεσυνήθησα ρε Μαργαρίτα το ποτό, εγώ δεν είμαι έτσι, φάνηκαν οι κουλτουριάριδες προχθές, μόνο ο Π. ήταν κουλτουρα.Λέει ξανα και ξανά την λέξη και σκαλώνω.Τι πάει να πει κουλτούρα; Και ποιός το ορίζει; Και δηλαδή τι; Απαγορεύεται να την βρίσκεις με Floyd και ταυτόχρονα να γουστάρεις "Θα σπάσω κούπες"; Ποιο είναι το πρόβλημα αν θες , έστω και πιωμένος(παρόλο που δεν ήταν το αλκοολ η αιτία , ούτε η αφορμή) να χορέψεις Μαλεβιζιώτη μέχρι να σου κοπεί η ανάσα και στα καπάκια Ικαριώτικο; Και για να μην μείνω στην "μη κουλτούρα" του πάρτυ που σχολίασε η κοπέλα με τα ξανθά μαλλιά, ενοχλώ κανέναν που αγαπώ το ίδιο τον Χατζιδάκη, τον Χορν, τον Δαλιανίδη, την Καρέζη, τον Κέιβ, τον Κοέν , τον Σαχτούρη, τον Καλλίρη, τον Μπίγαλη, τον "Καπετάν Μιχάλη" και την "Τζέην Έυρ", τον Βουτσά και τη Βλαχοπούλου, το Granchester Medows, την Ταμπακιέρα, την Σακίρα και τον Ρουβά; Σε ποιον δημιουργώ δυσαρέσκεια αν όταν ακούω το κινητό μου να χτυπάει με "τον χορό των μπιζελιών"¨πάντα τραγουδάω δυνατά; Και αν βαριέμαι φριχτά να διαβάζω tom robins και δεν ακούω dubstep δεν είμαι αρκετά εναλλακτικη;Σου φαίνομαι περίεργη;Και επειδή ο φίλος μου ο Α. γουστάρει να κλαμπάρει ανελέητα, εγώ πρέπει να κόψω παρέα μαζί του;Γιατί; Αφού είναι αστείος και καλός και μια χαρά τα λέμε. Και μάλλον ξέφυγα από το θέμα.Αλλά κατάλαβες κουλτουριάρα και κουλτουριάρη του κώλου τι ήθελα να πω. Σίγουρα κατάλαβες. Κι αν όχι, δοκίμασε να αφαιρέσεις τις τζίβες από το κεφάλι.Σίγουρα θα αλαφρώσει.Κι αν ούτε αυτό γίνει σίγουρα θα έχεις χρόνο να σκεφτείς.

Και τώρα τα έβαλα μαζί τους για άγνωστο λόγο.Κι ούτε που θυμάμαι τι ήθελα να γράψω όταν ξεκίνησα αυτό το ποστ.Αλλά το νόημα μάλλον το ίδιο θα ήταν.Γιατί το κεφάλι μου είναι ένα μεγάλο καζάνι με σκέψεις δημιουργικές και μη και κάπως πρέπει να βγουν..Ε;ναι.Ξέρω γω.

στο λιμάνι του Αμστερνταμ(ασχετος τίτλος-ωραια εκτέλση-πατα πανω)

2011-10-02T13:58:00.001+03:00

Θυμάμαι ένα τραγούδι που μου άρεσε πολύ όταν ήμουν μικρή, και το τραγούδαγε η Δήμητρα Γαλάνη.Έλεγε "μια κυριακή του Μάρτη και μια Σαρακοστή, εσύ ήσουν στο κατάρτι κι εγώ στην κουπαστή"..Το ρεφρέν έλεγε ότι δεν του στειλε το μήλο και τον έχασε από φίλο, μα μ'ενα πορτοκαλι θα τον κερδίσει πάλι..και προσπαθούσα να καταλάβω τι εννοεί..Τελοσπάντων μια Κυριακή του Μάρτη έλεγε.Σήμερα είναι μια Κυριακή του Οκτώβρη.Από αυτές με την λιακάδα..Τις χαλαρές τις όμορφες..Και έχω πολλά να κάνω, αλλά δεν θέλω..Θέλω να πιώ φραπέ και να είμαι ήρεμη και να απολαύσω μουσική με όλο μου το είναι πάλι.Γελαστή.Και αργότερα που θα έρθει ο Π. να φάμε όλοι μαζί, να είναι Κυριακάτικο τραπέζι, σαν γιορτή..Κι ας μην είναι εδώ ο μπαμπας μου να του φτιάξω ουζάκι.Θα μαγειρέψω Κυριακάτικο νόστιμο φαί και θα κάτσουμε στη βεράντα.Και θα απολαμβάνω.Γιατί είναι όμορφα ρε!!!Καλή Κυριακή!

πώς γίνεται

2011-09-28T16:25:00.000+03:00

Γνωρίζεις κάποιον.Έτσι ξαφνικά..Τον βλέπεις δηλαδή και είναι όμορφος, και φαίνεται ενδιαφέρον τύπος, και ξέρεις..Σε κάνει να τον κοιτάς και να λες "ΑΧ".Και μάλλον κι εκείνος έτσι λέει για σένα, οπότε έρχεται και σου μιλάει.Και γνωρίζεστε..Και εκεί ξεκινάει ο έρωτας θαρρώ..

Ωραία ως εδώ..Οκ.Από την αρχή έχεις εντοπίσει πού δεν κολλάτε, αλλά είναι όμορφο κι αυτό.Οι διαφορές σας συμπληρώνουν τον άλλο, μαθαίνετε πράγματα και οι δύο..όλα κοιλούν όμορφα δηλαδή.Έρωτας λέμε..Τον κοιτάς και λιώνεις..Κι εκείνος..Και όλα είναι υπέροχα.

Ε και είστε ζευγάρι πια.Και περνάει ο καιρός, και τον μαθαίνεις καλύτερα, και κάποια ελαττώματα κάνουν μπαμ, αλλά δεν το σπουδαιολογείς γιατί είσαι ερωτευμένη και δεν είναι πως δεν βλέπεις μπροστά σου, αλλά απλώς δεν σε νοιάζει και τόσο.Εξάλλου και εσύ έχεις ελαττώματα που αντίστοιχα θα έχει εντοπίσει και ο άλλος.

Περνάει λοιπόν κι άλλος καιρός.Είσαι η κοπέλα του, είναι το αγόρι σου, όλοι σας ξέρουν σαν ένα.Έτσι είστε..Όχι με την κακή έννοια.Με την καλή.Ομάδα.Ζευγάρι, φίλοι, οικογένεια.Μια αγκαλιά πάντα εκεί για σένα, μια αγκαλιά πάντα εκεί γι αυτόν.Αλληλεπίδραση, κατανόηση.Όλα όσα μπορεί να θελήσει κανείς σε μια σχέση.Τι κι αν ο έρωτας έχει φύγει..Είστε καλά μαζί και αγαπιέστε.Δεν έχει σημασία τίποτα άλλο.Τουλάχιστον για σένα.Γιατί κάπου εκεί μπαίνουν κάποια συννεφάκια από εκείνον..Και αρχίζει και απομακρύνεται και έχει πολλά νεύρα και δεν μπορεί άλλο πια.Μαζί του δεν μπορείς κι εσύ.Λιώνεις , κλαις , δεν είσαι καλά.Αλλά δεν μπορείς να φανταστείς και την ομάδα να χωρίζει.Είστε ένα.Πώς θα γίνει αλλιώς;..Κι όμως θα γίνει.Με το ζόρι αλλά γίνεται.Και περνάει ο καιρός και είσαι χάλια.Και ακόμα τον βλέπεις υπέροχο κλπ κλπ.

Ξαφνικά όμως, και με τη βοήθεια του χρόνου γίνεται ένα κλικικλίκι.Και τελος. Τον συναντάς και τίποτα.Κενό.Οι κινήσεις του που σου φαίνονταν τόσο χαριτωμένες πλέον σε εκνευρίζουν και σου φαίνονται σπαστικές.Τα νεύρα του και οι ακεφιές του (που εξακολουθεί να σου εκφράζει όποτε του καπνίσει-γιατί είπαμε-όταν είσαι ένα, δύσκολα κόβεις) δεν σε στεναχωρούν πια, αλλά σε εξοργίζουν. Δεν γουστάρεις πια να είσαι στόχος.Σου βγαίνει αντίδραση. Υπάρχει κι αγάπη όμως.Οπότε για λίγο καιρό καταπίνεις..Και είσαι χαμογελαστή και δεκτική..Και φιλική..Αλλά το κακό παραγίνεται.Και πια δεν θες να τον συναντάς.Χαλιέσαι όταν συναντιέστε και η συμπεριφορά του είναι απαράδεκτη.Κι όχι χαλιέσαι απλώς..Νευριάζεις.Και δεν σου αξίζουν όλα αυτά.Το ξέρεις πια.Και εκτιμάς τον εαυτό σου.Έχεις αρχίσει να τον βάζεις πάνω από όλα.Πάνω από αυτή την αρρωστημένη σχέση που εν τέλει βλέπεις πόσο σε έφθηρε..

Και πλέον you can't stand him. Και αναρωτιέσαι..Πώς γίνεται;

λες να φταίνε οι λιακάδες;

2011-09-26T13:51:00.000+03:00

Αυτό που συμβαίνει φέτος εδώ χάμω στην Αιντχόφα είναι ανήκουστο.Έχουμε καλοκαιρία φίλε μου.Και λιακάδα σχεδόν κάθε μέρα..Πάει βδομάδα που δεν έχει βρέξει και αυτό είναι πολύ ωραίο. Στις Ολλανδικές ειδήσεις λένε για Ινδικό καλοκαίρι που οφείλεται σε μια περιοχή της Ευρώπης με πολύ υψηλές πιέσεις...Μωρέ, όποια και να είναι η αιτία, η ουσία είναι ότι έχει ήλιο και ζέστη! Η διάθεσή μου εν τω μεταξύ είναι στα φόρτε της και αναρωτιέμαι αν φταίει ο καιρός ή ότι μια χαρά πάνε όλα..Ε..Οκ..Βοηθάει ο καιρός στην καλή διάθεση, αλλά γενικότερα μετά από πολύ καιρό μπορώ να πω πως είμαι καλά!

Η δημιουργικότητά μου αυτές τις μέρες χτυπάει κόκκινο.Ασχολούμαι με ό,τιδήποτε μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει ως δημιουργικό..Παίζω μουσική, πολλή μουσική..Ακούω νέα πράγματα, γράφω, μαγειρεύω καινούρια πιάτα, φτιάχνω κοσμήματα, ζωγραφίζω (εδώ γελάμε και λίγο)..Γενικά ασχολούμαι.Επισης διαβάζω, ασχολούμαι με το μεταπτυχιακό μου πιο ζεστά από ποτέ και μου καλαρέσει.Μπορεί να βοηθάει το ότι με τα περσινά είχα μείνει πίσω κι έτσι τώρα αναγκάστικα να πάρω πολλά μαθήματα που ΠΡΕΠΕΙ να περάσω..όμως δεν με ενοχλεί καθόλου αυτό.Τουναντίον. Ξυπνάω το πρωί να πάω για μάθημα και δεν έχω πια αυτό το συναίσθημα του να θέλω να μείνω στο κρεβάτι.Θέλω να κάνω συνέχεια πράγματα. Κολυμπάμε.Και το κολύμπι δεν κουράζει φίλε μου αμα το γουστάρεις.

Βασική ενίσχυση σε όλη την κατάσταση βέβαια αποτελεί και το συναίσθημα απαγκίστρωσης από τον Π.Επιτέλους.Είναι πολύ ωραίο να μην στεναχωριέμαι πια, να μην με ενδιαφέρει, να τον βλέπω να έχει νεύρα και αντί να προβληματιζομαι για το τι έχει απλώς να με εκνευρίζει..Υπάρχει βεβαια η πιθανότητα να παίξουμε ξύλο καμιά μέρα..Οχι, εντάξει..Αγαπιόμαστε πολύ για να τσακωθούμε άσχημα.

Επίσης αρχίζω και νιώθω ξανά..Χωρίς ιδιαίτερες προοπτικές βέβαια, αλλά πάντα σε βαθμό που μου επιτρέπει να ονειρεύομαι και να σκέφτομαι και να νιώθω καλά.Και αν δεν πάει, χεστήκαμε..Απλώς τώρα παίρνουμε όλα όσα θέλουμε και έχουμε ανάγκη.Κι αυτό το κάνουμε αβασάνιστα και με χαμόγελο και καλή διάθεση..ρισπεκτ και παλαμάκια δηλαδή.Μου αρέσουν τα πάντα.Ρουφάω ήλιο, ρουφάω ζωή!

Και είναι ωραία ρε!

επιλογες

2011-09-22T23:19:00.000+03:00

Ξανά μανά τα ίδια και τα ίδια. Ήμουν στον 10ο όροφο του main building και περίμενα να κλείσει το laptop και να πάω για μάθημα.Και κοίταζα από το παράθυρο.Ήταν μισοσυννεφιασμένα, λίγος ήλιος.Κρύωνα και κάπως..Μπροστά μου έβλεπα την πρασινάδα και τα δέντρα του campus και σκεφτόμουν ότι είναι όμορφα.Πιο πίσω απλωνόταν το μίζερο και άσχημο Eindhoven και σκεφτόμουν πως δεν μου αρέσει καθόλου.Σκεφτόμουν ότι ήμουν χαρούμενη το πρωί και γενικά είμαι καλά αυτές τις μέρες, αλλά αν υπήρχε ένα μέρος στον κόσμο που θα ήθελα όσο τίποτα να βρίσκομαι , αυτό θα ήταν η Αθήνα. Ενιωσα αβάσταχτη μελαγχολία, θυμήθηκα που είχα έρθει πριν 1 χρόνο γεμάτη όνειρα και αισιοδοξία και πήγαν όλα γάμα τα,σκεφτόμουν πως αν είχα μείνει στην Αθήνα ίσως και να ήταν καλύτερα.Κάποια δουλειά θα είχα βρει.Θα ήμουν εκεί σε όλα αυτά που έγιναν, πολλά ίσως να ήταν αλλιώς..Αλλά είπαμε.Και έχουμε πει κι άλλες τόσες φορές.ΕΠΙΛΟΓΕΣ.Και αφού τις έκανες, σκάσε και κολύμπα.Μελαγχόλησα τόσο, που άρχισα να κρυώνω πιο πολύ και νευρίασα και λίγο με τον εαυτό μου.Και τότε είπα "Βρε αστοκαλο.Μια χαρά θα είσαι και εδώ.Όλα καλά θα πάνε." . Και φάνηκαν να χρωματίζονται όλα.

πλειλιστα

2011-09-21T00:40:00.000+03:00

Pearl Jam-Black
Tom Yorke-And it rained all night
Tom Waits-Ol'55
Nick Cave and The Bad Seeds-Love Letter
Tom Waits-I'm your late night evening prostitute
Tori Amos -Angie
Simon&Garfunkel-Sound of Silence
Tori Amos-Thank you
Tori Amos-Cool on your island
Nick Cave and The Bad Seeds-The Mercy Seat
Radiohead-Fog
Sleepin pillow -Once
Nick Cave and The Bad Seeds-The Singer
Nick Cave and The Bad Seeds-Still in Love
Nirvana-Where did you sleep last night
She & Him-You really got a hold on me
Sleepin Pillow-Masterpiece
Jeff Buckley-Lover you should've come over
Leonard Cohen-Sisters of Mercy
Sleepin Pillow-Pathetic

Και άνοιξα το γιουτιούμπ πιο νωρίς και είδα ένα ακουστικό βιντεάκι που δεν θα πω ποιο είναι γιατί δεν γουσταρω τώρα και μου ήρθε όρεξη για μουσική με ακουστικά και τίποτα άλλο.Και έβαλα κι ένα ποτήρι νερό (όχι κρασί όπως θα περίμενε κάθε λογικός άνθρωπος) και έφτιαξα την παραπάνω λίστα και άρχισα να απολαμβάνω..

Η μουσική έχει αυτή την ιδιότητα πάνω μου (και προφανώς και σε πολύ κόσμο ακόμα) που δεν μπορώ να την εξηγήσω.Με κάνει να αισθάνομαι.Με όλη τη σημασία της λέξης.Και με όλο μου το είναι.Νιώθω να περνάει σε όλο μου το σώμα και να κυριεύει κάθε κύτταρό μου.Από τις άκρες των δαχτύλων μου μέχρι το στομάχι μου.Αυτό το συναίσθημα νομίζω το ένιωσα πρώτη φορά ακούγοντας το Shine On (you crazy diamond) (Pts 1-5) και από τότε είναι στανταράκι.Το συναίσθημα αυτό..

Η μελωδία.Οι στίχοι.Από το όποιο τραγούδι επιθυμώ να ακούσω την εκάστοτε στιγμή..

Έτσι πάει.Το βράδυ μου έγινε υπέροχο..Απλά με 20 τραγούδια..όμορφα..

πολλες τελίτσες-αποσιωποιητικα.

2011-09-19T21:42:00.000+03:00

Ήταν αλλιώς.Σκεφτόταν τα συναισθήματα, αυτά τα τόσο έντονα που την πλυμμήριζαν πριν κάποιους μήνες, και δεν ένιωθε. Δεν μπορούσε να καταλάβει τι και πώς, αλλά ήταν διαφορετικά. Τα πράγματα δεν είχαν αλλάξει ιδιαίτερα.Τα πρακτικά ζητήματα τουλάχιστον.Αυτά ήταν σχεδόν σταθερά.Μέσα της όμως.Μέσα της ήταν αλλιώς.Μεσολάβησε ο καιρός ίσως;Η λογική ξεκίνησε να κάνει την δουλειά της;Κι η καρδιά; Τι έκανε;Το πήρε απόφαση μάλλον.

Μιλήσανε.Τον είδε.Δεν ένιωσε.

Ήταν αλλιώς.

......................................................................................................................................................................
Σκέφτομαι, σκεφτομαι, σκεφτομαι , σκέφτομαι.Εκείνες τις άσχημες στιγμες.Πόσο με είχες πληγώσει.Πόσο πολύ..Δεν μου άξιζε ρε γαμώτο.΄'Οχι.Δεν μου άξιζε γι' αυτό που σου έδωσα.Για όλα αυτά που έκανα και για όλα αυτά που είμαι.Δεν μου άξιζε.Τέλος.Άντε γεια.Είσαι παρελθόν.ΝΑΙ.Πρώτη φορά το πιστεύω τόσο.

The state I'm in

2011-09-19T00:14:00.000+03:00

Είμαι στα πρόθυρα της σήψης.Έχω να πατήσω άσφαλτο από εχθές το πρωί και να βάλω κάτι άλλο πέρα από φόρμες από την Παρασκευή το βράδυ. Μπορεί να μην φαίνεται too much τωρα, αλλά για μένα είναι σαπίλα.Μεγάλη κιόλας.

Όλο το ΣΚ άκουγα μουσική.Νταουνιάρικη κυρίως.Ήταν ό,τι έπρεπε διότι για μυστήριο λόγο δεν με έριξε καθόλου.Ίσα ίσα, με είχε βάλει στο μουντ της φάσης της σαπίλας.

The state I'm in είναι περίεργο.Γεμάτο σκέψεις και αναμονή.Η ζωή μου δεν είναι υπο τον έλεγχό μου ακόμα και αυτό με αγχώνει.Αλλά όπως είπα και πριν έρθω εδώ, δεν τρέχει και τίποτα αν δεν τα ελέγχω όλα.Ναι οκ.Αυτή είμαι εγώ.Ηρεμώ μόνο όταν έχω τον έλεγχο.Και γι αυτό βάζω τάξη τώρα, για να τον ξαναπάρω στα χέρια μου και να μην καταφεύγω σε ανορθόδοξους τρόπους άσκησης ελέγχου σε "κατι".Σε καλό δρόμο είμαι δηλαδή.Έτοιμη λοιπόν για σούπερ νέα και ωραία πράματα, εξού και οι σκέψεις.Και είναι σκέψεις για την ζωή μου γενικότερα και τους ανθρώπους σε αυτή.Και είναι και σκέψεις και για μένα.Το τι κάνω, γιατί κλπ κλπ.Υπεραναλυση δηλαδή.Χρήστος.

Πάλι καλά.Δεν είναι τουλάχιστον όλα χυμένοι καφέδες στο κεφάλι μου μέσα.

Σε σειρά.

2011-09-18T00:52:00.000+03:00

Mood: ΟΚ.

Listening :Pink Floyd -Granchester Meadows στο ριπιτ

Eating : Τώρα τίποτα..Πριν λίγο κοτόπουλο με πατάτες στον φούρνο μαγειρεμένο από τον φοβερό συγκάτοικο Μήτσο.

Drinking: Κόκκινο κρασί.Μπεκροπίνω μόνη μου that is

Thinking:Αυτά που πρόκειται να γράψω και άλλα πολλά που θα τα γράψω μάλλον αύριο ή όποτε.

Χαομένα όλα στο κεφάλι.Λογικό να αγχώνεσαι και να μην μπορείς να κουνήσεις.Και η λύση είναι τόσο απλή.Μια βαθιά ανάσα κι ένα τσακ ώστε να τα βάλεις όλα κάτω και να δεις τί πρέπει να κάνεις και με ποια σειρά.Τόσο απλά.Κι αμέσως επέρχεται η ηρεμία.Γιατί ξέρεις πλέον.Και να, πώς να το κάνουμε, όταν ξέρεις είναι αλλιώς.Έχεις την σιγουριά

Έτσι έκανα κι εγώ σήμερα.Από το πρωί το απέφευγα τεχνιέντως, αν και το είχα στο μυαλό μου.Δεν πήγαινε άλλο.Με έφαγε το άγχος και ο πανικός πέρσι, δεν θα μπορούσα πάλι..Έπρεπε να γίνει.Μετά από ένα γεμάτο πρωινό και έναν απολαυστικότατο καφέ κάθησα, πήρα βαθιά ανάσα και έβγαλα το μπλοκάκι μου.Άνοιξα τα mail μου και το site του πανεπιστημίου, τον οδηγό σπουδών και είδα που βρίσκομαι και τι μένει και τι πρέπει να γίνει.Δεν λέω,έβαλα μεγαλεπίβολους στόχους, αλλά γιατί όχι;Εξάλλου έτσι είμαι εγώ ΚΑΝΟΝΙΚΑ.Όταν πω "Θα το καταφέρω" το καταφέρνω.Γενικότερα, ο λόγος μου συμβόλαιο που λέμε.Αστείο.Κακό.

Μπήκε λοιπόν το πρόγραμμα.Απομένει η πραγματοποίησή του.Με αρχή την Τετάρτη που ΠΡΕΠΕΙ να περάσουμε το μάθημα.Τόσο απλά.Και μετά όλα θα πάρουν το δρόμο τους.

Με την Ε. σκεφτόμασταν τι είναι τόσο διαφορετικό και μας έχει πιάσει αυτός ο πανικός και το "δεν ξέρω τι μου γίνεται σε φάση".Και ψιλοβρήκαμε την απάντηση.Και την λύση.Αυτή που λέω εδώ.Σιγά σιγά και βήμα βήμα. Αυτά για απόψε.

παει το ποδήλατο

2011-09-15T11:07:00.000+03:00

Όταν είχα συναντήσει εκείνον τον Ολλανδό κυριούλη πέρσι τον Οκτωβρη με σκοπό να αγοράσω το παλιό του ποδήλατο δεν είχα καν φανταστεί πόσο πολύ θα το αγαπούσα το καφέ αυτό ποδηλατάκι.Ήταν ένα όμορφο ποδήλατο, κλασσικό Ολλανδικό, σιδερένιο και όχι αλουμινένιο.Βαρύ πράμα.Παλιό.Το αγάπησα λοιπόν, κι αν και ήταν καπως στραβή η μία ρόδα και κάπως ψιλή η σέλα, ο κύριος μας διαβεβαίωσε ότι πρόκειτα για πολύ καλό ποδήλατο κι έτσι το αγόρασα.Μου είπε κι ο Π. ότι με κάποιες μικρές διορθωσούλες θα είναι αστέρι.Έτσι κι έγινε..Μια χαρά με βόλεψε.'Ολο και κάτι του χάλαγε βέβαια, όλο και κάτι φτιάχναμε, αλλά κανένα ουσιαστικό πρόβλημα.

Προχθές το βράδυ πήγα να συναντήσω τον Π. για να έρθουμε σπίτι να πάρει κάτι πράγματά του και μου είπε πως κάτι δεν πάει καλά με τη ρόδα.Δεν δάγκωνε τη γλώσσα του; Το επόμενο πρωί έσπασε η πιρουνα που κρατάει την μπροστινή ρόδα και όλοι καταλαβένεται ότι μπαι μπάι ποδηλατάκι μου..Πάλι καλά που αυτό έγινε ενώ δεν ήμουν πάνω.Θα είχα κατασβολωθεί που λένε και στο χωριό μου..

Το πρόγραμμα λεει τώρα περπάτημα μεχρι να δω τι θα κάνω.Και ο Π. υποσχέθηκε να έρθει να με βοηθήσει να φτιάξουμε το παλιό ποδήλατο της Ε. που είναι πολύ καλό κατα τ'άλλα για να έχω κι εγω..

Αυτά.Ολλανδικές ιστορίες για αγρίους.

In my mind all the time

2011-09-11T14:33:00.000+03:00

Είναι όλα αυτά που λέγαμε για την συνειδητοποίηση.Και εμένα μάλλον δεν έχει ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία.

Είναι οι στιγμές που εκεί που κάθεσαι ωραία και καλά σου σκάνε οι φλασιές και λες..."Πωωωω ρε φίλε.Τι λες τώρα"..Αλλά ξέρεις..όχι με την καλή έννοια, της ευχάριστης έκπληξης.Με την πιο άσχημη που μπορεί να σου σκάσει.

Χθες όλη μέρα ήσουν στο μυαλό μου κύριε Νίκο.Όλη μέρα όμως.Γιατί ότι κι αν έκανα σκεφτόμουν πώς θα το έκανες εσύ ή τι θα σκεφτόσουν για μένα.Μίλαγα με κόσμο,έβλεπα να γίνονται διάφορα γύρω μου και εγώ σκεφτόμουν ότι στα λέω και σένα και συζητάμε και εκπλήσεσαι και γουστάρεις και ξέρεις..Κάνουμε την "κουβέντα" μας.

Και όταν πέρναγα από εκείνο το καφέ που είχαμε κάτσει μαζί, δέθηκε κόμπος το στομάχι μου.Έφερα στο μυαλό μου την εικόνα μας να καθόμαστε και να πίνουμε εσπρεσσάκι και να κουβεντιάζουμε.Και μετά πέρασα και από το "Ilios" και θυμήθηκα που σε έιχε εκνευρίσει ο τύπος εκεί, και τελικά το βραδάκι κάτσαμε στον Ιταλό για φαγητό, και ζήταγες ψωμάκι και δεν καταλάβαινες γιατί φέρναν αυτά τα μικρά απαίσια.

Σκεφτόμουν που είμασταν μαζί στο τρένο και σου κράταγα το χέρι και ένιωθα ζεστασιά, όπως πάντα.

Και την αγωνία σου για την μέρα που θα έφευγες.Ανασφάλεια.Δεν καταλάβαινα γιατί,δεν είχα συνηθήσει να είσαι έτσι.Αργότερα κατάλαβα.

Είχα δει τα σημαδια.Όλα.Αλλά που να πάει το μυαλό μου.Τόσο ξένο φαινόταν όλο αυτό.Όπως όταν ήμουν νηπιαγωγείο και έκλαιγα τα βράδια από φόβο μην πάθεις τίποτα, εσύ κι η μαμά.Και μετά απλώς έδιωχνα αυτές τις σκέψεις από το μυαλό μου.Έτσι μάλλον έκανα πάντα.Κι όταν όλα ήταν τόσο εμφανή εγώ απλώς δεν έβλεπα.

Σε σκεφτόμουν όλη μέρα εχθές. Όλες μου οι σκέψεις είχαν ένα παρακλάδι που λεγόταν Νικάκης.Ή πιο απλά μπαμπάς. Εικόνες όμορφες και γελαστές.Εικόνες των τελευταίων στιγμών που μου φέρναν λιγμό και τον έπνιγα γιατί θα στεναχωριόσουν μαζί μου πάρα πολύ άμα το έβλεπες.

Η τελευταία κουβέντα που είχαμε κάνει μαζί ήταν για τον Π.και μου είχες πει πως όλα θα πάνε καλά.Ενώ ήξερα ότι δεν θα πάνε και έβλεπα πως ήταν ψιλοτελειωμένη η κατάσταση με τον Π., επειδή μου το είπες εσύ το πίστεψα.Και ήθελα τόσο να το πιστέψω.Και το είχες πει εσύ.Κι έτσι ηρέμισα.

Το βράδυ που γύρισα σπίτι πείναγα.Έκανα 2 αβγά ομελέτα.Σκατά, πάλι εσένα σκεφτόμουν και πως μύριζε το σπίτι όταν μαγείρευες εσύ.Είχε μια συγκεκριμένη όμορφη μυρωδιά και αίσθηση, ότι κι αν έφτιαχνες.Από ψαρόσουπα, μέχρι αυγά τηγανητά.

Και φυσικά το βράδυ είδα το πιο όμορφο όνειρο.Εσένα.Ήταν βέβαια λίγο διαφορετικό από τις άλλες φορές.Είδα ότι είχα την ικανότητα να σε ζωντανεύω και να σε φέρνω κοντά μου όποτε ήθελα,απλώς για περιορισμένη ώρα.Και έτσι είχα κάνει.Και σε έιχα αγκαλιά.Και ήταν και το Μαρικάκι σου εκεί κοντά και μου έλεγε να σε κρατήσω λίγο ακόμα, αλλά εγώ δεν μπορούσα γιατί είχε τελειώσει ο χρόνος και έπρεπε να φύγεις.Αλλά της υποσχέθηκα ότι σε λίγες ώρες θα σε ξαναφέρω..

Σε είχα τόσο μέσα στο μυαλό μου.Θα ήθελα τόσα να σου πω..Στα λέω νοητά και δεν ξέρω αν ακούς.Βλέπεις;..

κακο κι αυτο με μενα

2011-09-07T21:05:00.000+03:00

Εκεί που λέω ότι έχω ηρεμίσει και ότι όλα μου είναι κομπλέ εδώ στο καινούριο σπίτι και είμαι και πολύ πιο ήρεμη γενικότερα, να σου και η μέρα που ξυπνάω άσχημα.Και δεν έχω όρεξη όχι για διάβασμα, αλλά για τίποτα.Και αππαπα..Στραβά κι ανάποδα μου φαίνονται όλα από το πρωί. Και ακόμα περισσότερο εγώ η ίδια.Η κοιλιά μου να πετάει ,, τα μαλλιά μου να μην στρώνουν και τα λοιπά και τα λοιπά.Και μαγείρεψα τελικά γαρίδες γιουβέτσι και περίμενα και την Θ. να φάμε παρέα , και φάγαμε και να 'μαι τώρα να νιώθω σαν μια αγελάδα άσχημη.

Και για κάποιο λόγο ήθελα να γκρινιάξω εδώ στο μπλογκ και να ηρεμήσω.Όχι ότι ηρέμισα, αλλα ας είναι..Γκρίνια γκρίνια και ξανά γκρίνια!

Eindhoven και παλι

2011-09-06T19:22:00.000+03:00

Δεν μπορώ να πω..ολα φαίνονται καλύτερα.Νέο σπίτι, νέοι συγκάτοικοι, νέες καταστάσεις. Το καλοκαίρι πρόλαβα να μέινω μόνο μια μέρα στο καινούριο σπίτι.Δεν το έζησα καθόλου.Τώρα είναι αλλιως.Γυρνάς και είτε βρίσκεις τους αλλους, είτε τους περιμένεις.Οικογενειακά και όμορφα.Καθόμαστε και τρώμε όλοι μαζί στο τραπέζι.Και είναι καλά.Λέμε βλακείες.Γελάμε.Αράζουμε.Νιώθω όμορφα λοιπόν, all in all.

Κι αυτή η βροχή δεν με ενοχλει και τόσο. Ή έστω δεν την αφήνω να με ενοχλήσει. Τα υπόλοιπα θα έρθουν.Σιγά σιγά. Και το άγχος που εξακολουθεί να με κατατρώει τον τελευταίο καιρό, θα το αποβάλλω κι αυτό.Οι σκέψεις μου θα μπουν σε σειρά και όλα θα είναι στρωμένα.Τώρα αυτό είναι υπερβολική αισιοδοξία;Κι αν είναι, ποιος χεστηκε; Όλα θα προχωρήσουν.Αμ πως..!

ας πούμε τι;

2011-09-02T11:49:00.001+03:00

Επιλογές είναι όλα ρε παιδί μου.Επιλογές απλώς.Και δεν ξέρεις αν είναι σωστές ή λάθος.Εσύ απλώς επιλέγεις.Και βλέπεις.Τα αποτελέσματα σου δείχνουν. "Κι αν δεν είχα κάνει αυτή την επιλογή;"..Φαντάζεσαι πόσα θα ήταν αλλιώς; Είναι σαν το Butterfly Effect. Το πέταγμα της πεταλούδας και καλά που μπορεί να τα αλλάξει όλα αν γίνει σε άλλη χρονική στιγμή ή αλλιώς ή κάτι τέτοιο τέλοσπάντων.

Μάλιστα.

Και τι είναι αυτό ακριβώς που λέμε "κλικ".Και πώς γίνεται; Και πώς το καταλαβαίνεις; Άμα σκέφτεσαι τον άλλο; Λίγο σουρεαλιστικό δεν είναι αυτό; Από εκεί που δεν ξέρεις κάποιον καν, την επόμενη στιγμή να είναι μέσα στο μυαλό σου συνέχεια;Τρελό.

Και έστω ότι νομίζεις ότι σου έχει κάνει το κλικ.Κάτι μέσα σου όμως λέει όχι.Άρα φταις εσύ ή απλώς δεν έγινε το κλικ; Και γιατί μετά αλλάζει και σκέφτεσαι κάποιον άλλον.Όχι τα πάλια!Άλλα πράγματα.Καινούρια.Αλλά ποιος ορίζει το κλικ.Μάλλον πώς το ορίζει.Και πώς είσαι σίγουρος;Και οι άλλοι τι φταίνε;

Αναπάντητα ερωτήματα.

Εν τω μεταξύ έχεις και τα παλιά να μην σε αφήνουν σε ησυχία.Και ακούς το Suedehead και το Laid και είναι τόσο μα τόσο evol και ακριβώς μέσα στο κεφάλι σου που θες να τα σπάσεις όλα.Τα μούτρα του, τα μούτρα της.Τι φταίει κι αυτή;Μικρή και βλαμμένη είναι.Κι αυτός ακόμα πιο βλαμμένος.Ασε τον και προχώρα.Ε τον άφησες.Και είσαι οκ.Αυτός δεν σε αφήνει.Με νοιάζει λέει.Τι σε νοιάζει ρε λεβέντη μου;Εσύ έφυγες in the first place.Τι ωραία που το μιλώ το αγγλικό.

Μεθαύριο σαλπάρουμε.Πετάμε δηλαδή.Για Ολλανδία.Ξανά μανά τα ίδια.Με περισσότερη όρεξη τώρα νομίζω. Αισιόδοξα.Καλή φάση.

το καλοκαιρι μου

2011-08-31T15:32:00.001+03:00

Φραπές με 4 παγάκια και σπαστό καλαμάκι και γάλα νουνου κάθε πρωί
να κρυώνω από το ερκοτίσιο
μεσημεριανοί καφέδες και Σουρωτες στην πλατεία Βαρνάβα με τις φίλες
βραδυνές μπύρες και σουρωτές στην πλατεία Βαρνάβα με τις φίλες
κυριακάτικα μπάνια στον Α.Νικόλαο μετά το Λαγονήσι
Χατζηφραγκετα
καλτ αμαξάκι τρελό
εξαρχειοβόλτες
βόλτες με την Ελένη
Αραγμα στο σπιτι της Ειρήνης
χορός στο Μποέμ και σφηνάκια μέχρι να γίνουμε ντεκολέ.
μουσικοδημιουργίες με το Εφάκι μου.
φαγητό στο Ψυστό
ρακές στο Τρίκυκλο
βόλτα με τον Φρ.
ζηλια-γκρίνια-τσακωμός-κλάμα που φυσικά έχει να κάνει με τον Π.
λείπεις νταντυ κουλ.πολύ
μαυρισμα
ηλιος μεχρι να πάθω ηλιαση-μαζεμα αποθεμάτων για τον χειμώνα
ροτζερ γουοτερς
χειροφίλημα
ξύπνημα και πρωινό φιλί
γελια μέχρι δακρύων
δολοφονία κατσαρίδας (στο ριπιτ)
αντηλιακό
πεπονι και ροδάκινα
ντοματοσαλατα με ανθότυρο.
ντακος
Κρητη
Αντιπαρος
Σύρος
Λα Λούνα και χορος και μπυρες
παγωτό απο τη Βικυ
παγωτίνια απο τον Αρτοποιητη
κέρασμα μωσαικού απο την Κ.
τηλεφωνήματα
κιθάρα
τραγουδια και δημιουργίες
ε μααααα
αφραγκιές.
μπαίνεις στο λεωφορείο χωρις εισητηριο
σανδάλια
σαγκρια
ψαρι
αστυνομικο μυθηστόρημα
ψαθα γεματη αμμο
πετσετα που κοντευει να σπασει απο το αλατι.
ερωτες ή ενθουσιασμοι
"-Γεια!Ήθελα να σου πω πως είσαι πολύ όμορφος
-Κι εσύ τι νομίζεις;Δεν είσαι?"
Το πιο ακριβό μοντέλο μωρό μου είσαι εσύ και δύσκολη δευτερη φωνή
Ξεπλύμα.Κατω του μετριου
Ντουσακι
"Ειμαι ευάλωτος¨
"Μελανουρι.."
λίγο άγχος, πολλή αγωνία..
msnοξενύχτι
χαμόγελα
ανυπομονησια
Ηρακλειο
φαγητο μεχρι σκασμου
σπασμενα γυαλια ηλιου
φωτογραφιες
συναυλιες και λαιβ
κρητικα
πέρασαν γρήγορα οι μέρες..

Αύγουστοι

2011-08-27T12:57:00.000+03:00

Τους περισσότερους Αύγουστους της ζωής μου τους πέρασα στην Κρήτη, στο χωριό.Μαζί με τον παππού και την γιαγιά, και τους γονείς το 2ο 15μερο..Και ήταν όμορφα και ξέγνοιαστα. Θάλασσα, ντοματοσαλάτα με μπόλικο λάδι για παπάρες, λαδερά της γιαγιάς, βόλτες με τη Γ και τη Μ και τα ξαδέρφια, ύπνος τα μεσημέρια με τατζιτζίκια και με μουσικές στο ντίσκμαν, παγωτά, ηλιοβασιλέματα και πανσέληνοι.Πέρνγαν οι μέρες και δεν το καταλαβαίναμε και ερχόταν ο Σεπτέμβρης με την πανέμορφη ήρεμη θάλασσα και εμένα να μπαίνω στο καράβι και να επιστρέφω στην Αθήνα για να πάω σχολείο και να αρχίσει άλλη μια χρονιά-σεζόν..

Μετά τέλειωσε το σχολείο και οι διακοπές διαφοροποιήθηκαν..Μεγαλώνεις, πιάνεις και καμιά δουλειά το καλοκαίρι, έχεις και κανα αγοράκι και όταν οι γονείς κατεβαίνουν στο χωριό εσύ θες να είσαι "μόνος" στην Αθηνα. Μεγαλώνει κι ο παππους, δεν αλλάζει, αλλά φεύγει η γιαγιά και δεν υπάρχει ο βράχος που σπάει τη στρατιωτική πειθαρχία και κανείς δεν κάνει κέφι να πάει στο χωριό το καλοκαίρι..Κι έτσι οι τελευταίοι Αύγουστοι της ζωής μου περνάνε σε διάφορα Κυκλαδίτικα νησιά και στην Αθήνα.Κυρίως στην Αθήνα..Μόνη ή με παρέα..

Ο περσινός Αύγουστος με βρήκε στην Ολλανδία.Μόνη σε γενικές γραμμές.Και με μια ξαφνική επιστροφή.Και πριν ένα χρόνο ακριβώς, τέτοια ώρα ήμουν έξω από ένα χειρουργίο και περίμενα. Μην ξέροντας τίποτα, ακούγοντας ό,τι θέλαν να μου πουν. Και με ελπίδα.Πάλι καλά.Όχι ότι έβγαλε και κάπου..

Σκατένιος Αύγουστος εκείνος.Του 2010.Τρώει Χ. Και έρχεται και το φέτος.

Ο φετινός Αύγουστος με βρήκε στην Αντίπαρο, στην Αθήνα, μετά στην Κρήτη και μετά πάλι στην Αθηνα να κάνω τα γνωστά πράγματα και να περιμένω να φύγω για πάνω πάλι.Δηλαδή όχι να ανυπομονώ.Αλλά να ξέρω πως θα γίνει.Και να το περιμένω.Και να σκέφτομαι πόσο γρήγορα πέρασαν οι μέρες, πόσο μου είχαν λείψει όλοι και όλα εδω, πόση αισιοδοξία μπορεί να σου φέρει μέσα στο κεφάλι μια σκατένια χρονιά.Και να ακούω τον Syd Barret να τραγουδάει Wined and Dined και να σκέφτομαι μόνο καλοκαίρι και ευτυχία

Και οι Αύγουστοι κάπως έτσι θα περνάνε πάντα και πάντα όλοι θα τους θυμούνται για τον ένα ή τον άλλο λόγο.Κι αν δεν έχει νόημα αυτή ανάρτησή μου δεν πειράζει και πολύ γιατί είναι Αύγουστος.

Και όταν χιονίζει και κάνει κρύο στην Αιντχόφα εγώ Wined and Dined θα ακούω και θα έρχομαι με το μυαλό εδώ..

Στην Κρήτη αδελφές μου, στην Κρήτη

2011-08-23T10:19:00.000+03:00

Κάνεις το καλό και έρχεσαι στην λεβεντογέννα έτσι για λίγο..Για να περάσεις καλά βρε αδερφέ, και να δεις και λίγο τους συγγενείς.Αλλά κυρίως για να διακοπάρεις λίγο ακόμα πρωτού αρχίσεις να ακούς αυτά τα «Καλό χειμωνα» και «Τώρα κάθε κατεργάρης στον πάγκο του» που ανέφερα σε προηγούμενη αναρτηση και που απλώς απαγορεύονται ρητά!!!! Το λέω να το ξέρουν όσοι πρόκειται να με συναντήσοουν τις επόμενες μέρες..Δεν λέμε αυτές τις κουβέντες, ντάξει;

Και ξεκινάς λοιπόν για το όμορφο νησί σου.Με χαρά και λαχτάρα.Και στο καράβι αράζεις και ακούς μουσική.Ανακαλύπτεις πόσο πανέμορφο μπορεί να είναι ένα κομμάτι που δεν είχες καν προσέξει.Για το “Grapefruit Moon” του Tom Waits λέω..Υπέροχο και άκρως συναισθηματικό.Και κοιμάσαι και λίγο στα αεροπορικά καθίσματα , που με σοφία σε συμβούλεψε η μητέρα να πας (περίπου 4365246354 φορές-λες δίκιο θα έχει), κοντεύεις να πάθεις πνευμονία βέβαια από το ερκοτίσιο του πλοίου αλλά αυτό είναι κάτι που θα το πάθαινες όπου κι αν καθόσουν, οπότε πάει στα κομμάτια.Και φτάνεις.Πατάς το ιερό χώμα.Κι εκεί αρχίζουν τα «βάσανα».Διότι όσο είσαι με τη Β και την Ε δεν υπάρχει κανένα απολύτως πρόβλημα.Περνάς φίνα και γελάς και πάς και στην "Ουτοπία" και τρως φοντύ σοκολάτας και γουσταρεις με χίλια.Αλλα μετά κάνεις το τραγικό λάθος και περνάς από τη θεία Γ. έτσι για να πεις ένα γεια σαν ευγενέστατη νέα που είσαι.Τα τρία κορίτσια ανυποψίσαστα προχωρουν στην οδό Επιμενίδου και μπαίνουν μέσα.Και η θεία η Γ. παθαίνει κοκομπλόκο και αρχίζει να φωνάζει από τη χαρά της και κάνει σχέδια.Χωρίς τον ξενοδόχο φυσικά.Αντε να γλυτώσεις και αντε να εξηγήσεις ότι κάτι είχες κανονήσει και με τον θείο τον Ζ.Κανένα πρόβλημα, του τηλεφωνάει κι αυτού , που επίσης κάνει σχέδια χωρίς τον ξενοδόχο-παίζει ο Χαρούλης λέει αποψε, να παμε να τον ακούσετε-Άσε μας ρε Χριστιαννέ μου ήρθαμε 3 μέρες και θα ακούμε τον Χαρούλη.Καλός ο Χαρούλης αλλά τον είδαμε ξανα.Φτανει.-τελοςπαντων στην κανονήσαν την αυριανή μέρα κι αν μπορείς φέρε αντίρρηση.Χα! Την πάτησες.Δεν μπορείς.

Έρχεται η επόμενη μέρα.Μια μέρα φουλ στο φαί και τους συγγενείς και τις Ηρακλειώτικες (με την κακή έννοια) συμπεριφορές-ανταγωνισμούς του κώλου-κουτσομπολιά.Αλλά για να μην είμαστε κι αχαριστοι και για να λέμε και τα πράγματα με το όνομά τους, δεν ήταν και τόσο άσχημα Τιμολέων..Μια χαρά περάσαμε εν τέλει, οικογενειακα, ίσως να σου είχε λείψει και λίγο αυτό..έλα μην γκρινιαζεις..Φάγατε και καλά.Πολύ και καλά..Κράτα απόθεμα λέμε, έρχεται δύσκολος χειμώνας..

Η επόμενη μέρα προστάζει χωρίο-Ρουμελί-και το έργο όλοι το έχουμε ξαναδεί.Ξέρουμε τι πρόκειται να επακολουθήσει..Ο παππούς ίδιος και απαράλλαχτος.Ίσως ακόμη χειρότερος, ίσως παραμεγάλωσες και σου φαίνεται τόσο ανυπόφορος όσο δεν πάει..Και φτάνεις εσύ και η αδερφή σου στις 12.30.Και σε καθίζει στο τραπέζι να φας..Ψητό.Και σαλάτα.Και τυρί.Και «φάε, τίποτα δεν τρως-εδώ είναι το κρέας-κρασί γιατί δεν πίνεις..»..Βρε καλέ μου..Πριν 2 ώρες ξύπνησα.Το τοστ και ο καφες ακόμα δεν έχουν πάει κάτω..Ναι καλά..Μετά απαιτεί να κοιμηθείς για μεσημέρι..Μα πριν λίγο ξύπνησα-άσε με.Όχι να ξεκουραστεις…Και νταξ…Λες ναι ναι, και τον αγνοείς για λίγο, και φεύγεις, πας να δεις την γιαγια στο άλλο σπίτι που πάντα είναι καλύτερα εκεί.. Και ο παππούς σπάει τα τηλέφωνα και τα νεύρα σου.Και μεταξύ μας τώρα-το χωριό φέτος δεν παλεύεται συναισθηματικά.Πολύ βαριά ατμόσφαιρα.Ο μπαμπάς λείπει πολύ και δεν το χεις καθόλου.Και βαριέσαι κιόλας, και σου σπάνε και τα νεύρα.Αι στα κομμάτια, θα φύγω το βράδυ ξανά..Και φευγεις, μετά από βόλτα με τον παππού στο Ρέθυμνο και φαί σε ένα τελειωμένο τουρστομάγαζο στην παραλία.Απο αυτά με τις μπαμπού καρέκλες.Μα τι σκεφτόταν..Παραδόξως το ψητό χταποδι δεν ήταν χάλια..Και η κρέπα που μας κέρασαν ήταν νοστιμότατη, αλλά με χαρά φεύγεις..

Φτάνετε Ηράκλειο ξανά.Τι χαρά.Περιπτερο, πατατάκια και σπίτι άραγμα τα τρία κοριτσάκια με ημιγλυκο ερυθρο οίνο και σόδα για να χωνεψουμε όσα μας έχουν ταίσει (ναι καλα..τραβάτε με κι ας κλαίω).Και κοιμάσαι ξερός, χωρίς ξυπνητήρια.Ναι καλα.Τωρα εσύ λογαριάζεις χωρίς τον ξενοδόχο γιατι στις 8.30 σε παίρνει τηλεφωνο ο παππούς να δει αν τακτοποιήθηκες.Κανεις την πάπια, δεν το σηκώνεις.Ξαναπαίρνει.Ξανά την πάπια.Ακούς ότι παίρνει και την Ε. Καλά, δεν ξυπνάει ούτε με σφαίρες, του το κλείνει στην μάπα, ξαναπαίρνει εσένα.Ανάθεμα τα κινητά λες,το σηκώνεις.Θελει αναφορα για το τι θα κανεις..του λες μέσες ακρες και τον παρακαλείς να μην πει τιποτα στους λοιπους συγγενεις μπας και ηρεμίσεις λιγουλάκι,ναι ναι..σε διαβεβαιωνει..Πλάκα κανεις.το Επόμενο 5λεπτο ο θειος Ζ έχει πάρει 2 φορές και ρωταει αν θέλουμε να φάμε..Λες ότι η γιαγια έδωσε φαγητο και καλύτερα να τα πουμε το απογευμα, ναι ναι παιδί μοου, ό,τι θέλετε, γιουβετσάκι να βαλω; Όχι όχι φαί θείε μου, λίγο θα κάτσουμε έχουμε δουλειες..Δεν ξέρω αν κατάλαβε..Σειρα έχουν οι υπολοιποι που πρέπει να χαιρετήσεις πριν φύγεις , γιατί είπαμε, είστε ευγενέστατα κορίτσια, με τρόπους..Δεν γίνεται να φύγετε έτσι..

Επιστροφή στην Αθήνα.Κι ενώ πριν 4 μέρες περίμενες να είσαι λίγο μελαγχολικός που φεύγεις από την Κρήτη και που πρόκειται να αρχίσεις να ακούς τα «Καλο χειμώνα», σινάμα και κάπως πιο ξεκούραστος , εσύ όμως νιώθεις χαρά και ανακούφηση..Γιατί άραγε..Ινκόγκνιτο την επόμενη φορά..

μαστα

2011-08-16T16:48:00.001+03:00

Πάει και ο φετινός 15αύγουστος, σίγουρα λιγότερο μίζερα από πέρσι.

1 χρόνος πριν.Χμ. Εγώ είμαι Ολλανδία.Στην Αιντχόφα.Μόλις έχω κλείσει μια βδομάδα εκεί και οι μοναξιές που ένιωθα εκείνο το βροχερό Κυριακάτικο απόγευμα δεν μπορούν να περιγραφούν με λόγια.Μόνη, μέσα στο κουτί μου, σερφάριζα στο ιντερνέτι και έβαζα πληντύριο.Τρελή βροχή έξω, να μην μπορείς να πας πουθενά, και τα τηλεφωνήματα από Ελλάδα να είναι αποκαρδιωτικά.."Εεελααα..είμαστε στη Βόννη..Κολυμπάμε τώρα..Βράζουμε Μαργαρίτα...όλη μέρα στη θάλασσα.."..Νεύραααα..Μου έλειπε αυτό, μου έλειπαν και όλοι. Βέβαια τώρα που σκέφτομαι πώς εξελίχθηκαν όλα φέτος, εύχομαι να ήμουν ξανά στην Ολλανδία και να λάμβανα τα ίδια τηλεφωνήματα, από τα ίδια πρόσωπα.Αλλά δεν γίνεται.

Οπότε εχθες, περάσαμε τον 15αυγουστο ιν Αθενς.Και αυτό είναι κάτι το οποίο αγάπω και το οποίο έχω συνηθήσει.Ησυχία και άδεια πόλη.Γιόρταζε η μητερούλα, γιόρταζε και ο Π. και πήγαμε εκεί για φαγητό.Μπριζόλες, μουσακάς, σαλάτα, τυρί, γλυκά.Πήρα 1 κιλό σε μια μέρα και ακόμα νιώθω σκασμένη, αλλά δεν γαμιέται, μια ζωή την έχουμε.

Όμορφα ήταν.Κουβεντούλες, γέλια, τραγούδια.Μετά έπρεπε να περάσω κι από την, γνωστή σε τέτοιες οικογενιακές μαζώξεις , φάση του "κανω τον καραγκιόζη με την κιθαρα"...και "Μαργαρίτα παίξε αυτό κι εκείνο και το άλλο και το παραπέρα" .Και καλά άμα σου ζητάνε τραγούδια που γουστάρεις.Αλλά να είσαι σκασμένος από το φαγητό και το κρασί και να ζεσταίνεσαι και να πρέπει να παίξεις την "συννεφούλα" ή το "Ρίτα Ριτάκι" ή ακόμα χειρότερα το "Μια βραδιά στο Λούκι"..παραπάει...Εν πάση περιπτώση.Κάνεις την ανάγκη φιλότιμο, πάιζεις για να περάσει η ώρα, παίρνεις και τα μπράβο σου και γουστάρεις και λίγο..

Έτσι πήγε.Μετά ηρθαμε σπίτι, παίξαμε λίγο ακόμα μουσική με την μανούλα.Αυτή τουλάχιστον ζητάει κομματάρες και γουστάρουμε...Είδαμε και Παρα Πέντε και έληξε η μέρα.Ήρεμα.

Αλλιώς όλα..1 χρόνο πριν ήταν αλλιώς όλα.Οι σκέψεις, οι ανάγκες, τα τηλεφωνήματα..τα πάντα.Δεν οφελεί όμως πια η αναφορά..Χαιρετώ..

σκεφτομαστε ξανα

2011-08-13T15:37:00.003+03:00

Πίνοντας ice tea πρασινο τσάι με λεμόνι (απίθανη γεύση -όπως μας πληροφορεί στην ετικέτα η NESTEA),και ακούγοντας Frank Zappa εδώ και ώρα, σκέφτομαι ότι προτιμώ το νεστί από το λίπτον.Ψέμματα.Δεν σκέφτομαι αυτο -παρόλο που ισχύει.Σκέφτομαι ότι πέρασε σχεδόν το καλοκαίρι.Κι άντε τώρα σε καμιά βδομάδα να ακούς τα "Καλό χειμώνα" και να πιάνεται η ψυχή σου.Γιατί όπως και να το κάνεις πιάνεται κάπως..Πιανόταν όλα αυτά τα χρόνια που ζούσα εδώ..Που σιγά τον χειμώνα ας πούμε.Πόσο μάλλον τώρα.Διότι ξέρω πολύ καλά, πως θα φτάσω εκεί Σεπτέμβρη, στην όμορφη Αιντχόφα μου, και ο καιρός θα είναι παλέψιμος για κανα μήνα το πολύ.Μετά να σου τα κρύα, και οι 0 βαθμοί τον Οκτώβρη.Και τα χιόνια τον Νοέμβρη.Και ο καιρός θα περάσει πάλι μωρέ και θα καλοκαιριάσει ξανά.Και δεν με παρατάτε λέω εγώ, εμένα η αισιοδοξία μου χτυπάει κόκκινο σήμερα.Κι αν σε καμιά βδομάδα μου πει ο οποιοσδήποτε "καλό χειμώνα" , θα του πω "Στα μούτρα σου.".
Ασυνάρτητα πράματα.
Θέλω να πω, πως δεν πειράζει και πολύ που θα χειμωνιάσει.Όλα θα είναι καλύτερα φέτος νομίζω.Γενικότερα.Και θα έχουμε μωρέ τα πάνω και τα κάτω, αλλά πόσο χειρότερα από πέρσι να πάει;
Για την ώρα ρεύομαι το σπανακόρυζο που έφαγα και τελειώνω το μπουκάλι με το Νεστι. Ατενίζω το μέλλον με αισιοδοξία και θέλω όλη μέρα να ακούω Frank Zappa και να μην κάνω τίποτα.Μπορώ; Και βέβαια κορίτσι μου.
Η παράνοια με εέχει επισκεφτεί αυτή τη στιγμή.Ερωταπαντήσεις στον εαυτό μου και τέτοια.Και δεν με χωράει ο τόπος αλλά με την καλή έννοια και χωρίς να θέλω να βγω κι από το σπίτι μου.Μπορεί και να ανυπομονώ και λιγάκι να κατέβω στην Κρήτη την άλλη βδομάδα για λίγες μέρες.Για λίγες μόνο όμως.Ίσα ίσα να πάρω το Κρητικό αεράκι πρωτού φύγω ξανά.
Και να χορέψω κι έναν μαλεβιζιώτη οριτζιναλ.Λέμε τώρα.

χαμογελα

2011-08-10T20:18:00.002+03:00

Χαμόγελα.Ή χαμογέλα.
Έχω θέμα με τα χαμόγελα.Και με τους ανθρώπους που χαμογελάνε όμορφα.Ή που απλά χαμογελάνε, διότι δεν υπάρχει χαμόγελο που να μην είναι ωραίο..

Ήμουν 6 χρονών και πήγαινα στην πρώτη δημοτικού.Ο Σ. ήταν το αγόρι που "αγαπούσα". Γιατί; Έκανε λακάκια όταν χαμογελούσε..
Στην δευτέρα γυμνασίου, είχα ερωτευτεί τον Π. , ένα αγόρι που κάναμε μαζί στίβο, και είχε πανέμορφο χαμόγελο.Και λίγα χρόνια πριν..τον Θάνο Καλλίρη που τον είχα λατρεμένο, για το χαμόγελο του γίνονταν όλα..Αχ...Έρωτες...
Τι να θυμηθώ, τι να ξεχάσω.Φέρτε μου νερό να ξαποστάσω.
Και στην 3η γυμνασίου, ο Χ., πάλι χαμογελούσε υπέροχα..κατα τ' αλλα ήταν ασχημούλης...Αλλά αυτό το χαμόγελο...ερωτας για 4 χρόνια τουλάχιστον -ανεκπλήρωτος- κι ακόμα όταν τον βλέπω να χαμογελάει, κάτι παθαίνω..Από τότε δεν θυμάμαι κανένα από τα "αγορια της ζωής μου" να μην χαμογελάει ωραία..
Δεν είναι όμως μόνο γκομενικό το θέμα..Μόλις δω άνθρωπο να χαμογελάει όμορφα ή εγκάρδια, αμέσως τον αγαπίζω.Νιώθω οικεία και όμορφα.Και κατα κανόνα τον κάνω φίλο μου. Έτσι πάει..
Είναι το χαμόγελο τόσο ωραίο πράγμα..Ειναι καθρέφτης γιατί μπορείς πάντα να καταλάβεις πότε είναι ειλικρινές και πότε όχι..Κι από τη στιγμή που ξέρεις αυτό δεν θες κάτι άλλο..Έτσι απλά.
Τελευταία βλέπω όλο και πιο λίγους ανθρώπους να χαμογελούν.Κι εγώ ακόμα.Χαμογελάω λίγο.Μόλις όμως το κάνω, έστω και με το ζόρι, νιώθω τέλεια.Άρα;;;;;ΧΑΜΟΓΕΛΑΜΕ.πολύ.
Σήμερα νομίζω ερωτεύτηκα λιγάκι ένα χαμόγελο.Που έσκαγε και χαμογέλαγε όλο το πρόσωπο..Αλλά απλώς αυτό..Ξέρεις..Ομορφιές..

Σαββατοκύριακο

2011-08-07T10:53:00.004+03:00

Ξύπνησα το Σάββατο.Όχι μόνη μου.Με ένα φιλί.Έφτιαξα καφέ για 2.Κάτι έλειπε αλλά το αγνόησα.Σημασία έχει να περνάς καλά, έτσι δεν είναι;Δεν ξέρω αν είναι έτσι..Αλλά έτσι μου λένε τελευταία οι περισσότεροι."Κοίτα να περνάς καλά ρε χαζή!!!!Μην σκέφτεσαι και πολλά..".Δε νομίζω ότι μπορώ να λειτουργήσω έτσι.Προσπάθησα πάντως.Και γι αυτό έφτιαξα τον καφέ για 2 και κάθησα χαλαρά στον καναπέ..Και μετά μοιραστήκαμε κάποιες μουσικές, και ήταν όμορφα..Και μετά έφυγε.Και έμεινα μόνη.Και εκεί άρχισε να με τρώει το μέσα μου.Αλλά δεν το σκέφτηκα.Και είπα ότι είναι οι γνωστές μου μαλακίες και το άφησα να πάει στα κομμάτια και μαγείρεψα ψάρι στο φούρνο.Λουκούμι έγινε.Και πέρασε το απόγευμα, και ενώ θα έπρεπε να είμαι τσίτα ευδιάθετη και χαρούμενη (κακά τα ψέμματα, τέλεια είχαμε περάσει και χθες και το πρωί), εγώ ήμουν μουτρωμένη και ένιωθα μόνη.Σαν να έλειπε κάτι.
Ψιλιαζόμουν τι..δεν το παραδεχόμουν.Επ'ουδενί.
Σαββατόβραδο home alone.Είχε καιρό να γίνει αυτό.Και δεν κράτησε πολύ.Ευτυχώς θα πω.Έμπνευση υπήρξε.Και αξιοποιήθηκε.Ευτυχώς.Το ξαναλέω.Μετά φάγαμε παγωτό οι 3 κυριούλες του σπιτιού.Βανίλια-σοκολάτα-μπισκότο.Και μετά σε πήρα τηλ.Δεν θα μικρύνω τα γράμματα.Όχι.Γιατί αποκόβομαι.Γιατί 10 μέρες τώρα προσπάθησα να μην σε φέρω στο μυαλό μου εκτός αν ήταν ανάγκη.Και ηταν τώρα.Γενέθλια.Ε..Ας σου ευχηθώ..Γρήγορα και αναίμακτα. Ευχές.Όχι τυπικές.Αληθινές.Σου έλειψα είπες.Και σου είπα πως θέλω να σε δω και αν σου έλειψα όντως να με πάρεις να πάμε για καφέ.Αλλά να το κάνεις εσύ.Εντάξει είπες.Μετά άρχισες να μου λες μόνος σου πράγματα που δεν ήθελα να ξέρω και που δεν στα ρώτησα.Και να ρωτάς κι εμένα με τη σειρά μου.Και όταν αυτά που ακούς σε τσιμπάνε μέσα, και πονάς και λιγάκι, μπαίνεις στην διαδικασία να θες να πονέσεις κι εσύ τον άλλο..Δεν ήμουν σίγουρη ότι θα το κατάφερνα.Αλλά τσίμπησα.Και απάντησα.Με τον ίδιο δικό σου τρόπο.Και πρέπει να σε πείραξε.Στανταρ.Αλλά εμένα πιο πολύ.Και μετά έκλαιγα.Σιγά μην μικρύνω τα γράμματα.Τον τελευταίο χρόνο συνήθως κλάιω για σένα.Λίγες είναι οι εξαιρέσεις.Αξίζει; 'Οχι.Είπα άλλωστε για την αποκοπή.Θα γίνει.Ζορίζει ρε παιδί μου.Είσαι και μέσα στη ζωη μου εντελώς.Εδώ, εκεί.Παντού.Πώς τα κανα έτσι;
Σήμερα είναι Κυριακή.Κολοκυθάκια γεμιστά με ρύζι στην κατσαρόλα.Αυγολέμονο.Και καμιά βουτιά στη θάλασσα..Και μετά βλέπουμε.Μίζερη διάθεση που δεν παίζει να την αφήσω.Ήδη νιώθω καλύτερα...Είναι κρίμα..Είναι κρίμα γενικότερα να είμαι έτσι.Όχι ότι είναι και όλα καλά και τέλεια.Αλλά τουλάχιστον μπορώ να προσπαθώ γι αυτό..έτσι δεν είναι;
Και ναι.Έχω πει πολλές φορές πως δεν μ αρέσει να γκρινιάζω και να γράφω μιζέριες εδώ.Αλλά τι να γίνει που έτσι βγαίνουν τα γραπτά μας;Έκφραση σου λέει..Εμ..έτσι είναι..

Γιαγύραμε

2011-08-05T15:17:00.004+03:00

Αυτό ήταν.Τέλος οι διακοπές για φέτος.Δηλαδή νταξ, όχι και τέλος..Θα πάμε και στην Κρήτη λιγουλάκι να χαλαρώσουμε στο χωριό καμιά βδομάδα και να κάνουμε και καμιά βόλτα στο Ηράκλειο με την Ε. και τη Β. και τα ξαδέρφια τα υπόλοιπα, να φάμε και κανα φαί από την θεία την Μινοδώρα κτλ κτλ.
Οι κανονικές διακοπές όμως, αυτές της Αντιπάρου τελειώσανε.Και ήταν καλά.Πολύ καλά..Τα είχαν όλα.Λιώσιμο, ξενύχτι, χορό , τσακωμούς, φλέρτ,θάψιμο, κάψιμο, χαβαλέ..΄΄Ολα..Γνωρίσαμε και κόσμο και συνειδητοποίησα πόσο διαφορετικό είναι να κάνεις διακοπές μόνο με τις φίλες σου..Πόσο πιο εύκολα κοινονικοποιήσαι και γενικότερα πόσο πιο εύκολα ειναι όλα..
Ακολουθούν ατάκες διακοπίσιες.Προφανώς χωρίς νόημα, αφού εκείνη την ώρα και εκείνη τη στιγμή άξιζαν, αλλά επειδή τώρα αναπολώ διακοπές θα τις γράψω.

Α.-"Καλά, η μουσική ήταν ίδια με το Remember,τελεια, αλλά το πιο γαμάτο ήταν που ήμασταν όλοι όρθιοι στην πίστα και χορεύαμε.Δεν καθόταν ούτε ένας!"
Ν.-"Καλά, αν ήμουν εκεί θα καθόμουν εγώ."
Α.-"Α,ωραία!Θα μας φύλαγες και τις τσάντες!"

Α. (και όλοι κατά τη διάρκεια των ημερών)-"YOU are the dancing queen!"

(Τάβλι μεταξύ εμού και Ν.ΚΑΨΙΜΙ 2 το πρωί με συνοδεία μπύρας ΦΙΞ)
Ν.-"Νόμιζα πως είμαι εγώ"

Γ.-"Μα πόσα Βριλ χωράνε σε μια πυραμίδα;;;;"

(Η Σ. βγάζει φωτογραφίες ανεξέλεγκτα.Όλη την ώρα.Εκείνο το πρωί με θέλει για μοντέλο και μου λέει να χαμογερλάσω.Η Ν. έχει τις αντιρήσεις της..)
Ν.-"Να είσαι λυπημένη.Τα μοντέλα είναι πάντα λυπημένα , ιδιαίτερα στην φθινοπωρινή κολεξιόν!"

Ν.-"Είμαι άβουλο όντο"

(πλοίο Blue Star Paros)
καμαρώτος -"From the bar left"

(ξανά πλοίο μπλου σταρ Πάρος.Σοβαρή συζήτηση μεταξύ εμένα και της Σ. ενώ η Α. παρακολουθεί με περίσσιο ενδιαφέρον.)
Σ.-"Δηλαδή αν κάποιος είχε ψωρίαση και κάθησε εδώ;;;Τι γίνεται;;"
Μ.-"Κολλάς και εσύ ψωρίαση." ('υφος :-|)
Σ.-"Μπλιαχ.Δεν θέλω.."
Μ.-" Γιατί μωρέ, κόλλησε κανείς ψωρίαση ποτέ από καράβι;"
Σ.-"Η Kim Kardasian"
Μ.-"Ε, και δεν χαίρεσαι; Μετά την Κιμ Καρντάσιαν και η Σ.Α.!!!"
Α.-"Ποια είναι η Κιμ Καρντάσιαν;;;"

Α."Τοστάκι κανείς;;;;"

(7 το πρωί..Γυρνάμε από το La Luna )

Α. "Πωωω..πρέπει να κάνουμε τον κύκλο.."
Γ."Να πηδάγαμε τον τοίχο..σε σκηνή θα πέσουμε.."
Μ."Ναι!Θα κάνουμε και γκελ!"
Γ."Θέλω να πλύνω τα δόντια μου"

(ένα 18χρονο μας έχει πιάσει την κουβέντα και μας λέει για τις βάσεις φέτος που αν δεν πέσουν δεν περνάει Πληροφορική και πρέπει να ξαναδώσει..Προβλήματα του κόσμου..Εμείς συγκαταβατικά τον ακούμε και του δίνουμε συμβουλές.Το παιδάκι νιώθει ευγνωμοσύνη και υπόσχεται πως όταν μπούμε στην La Luna θα έρθει να χορέψει μαζί μας.Και έρχεται..)

18χρονο (ακούγεται το Another one bites the dust) "Αυτά τα τραγούδια τα παίζαν και στα νιάτα σας;"
Μ.(Γουρλώνω μάτια και θέλω να διαολοστείλω, αλλά παίρνω βαθιά ανάσα) "Και στα νιάτα της μάνας μου μη σου πω..."
18χρονο (έχοντας καταλάβει την γκάφα..) "Πωωωω δεν γαμάει που είναι τόοοσο παλιά τραγούδια και ακόμα τα ακούμε;;;"

Και άλλα πολλά..

Ummagumma

2011-07-28T00:17:00.003+03:00

Όλη τη μέρα ακούω το Granchester Meadows.Και κάτι νιώθω μέσα μου να κάνει κλάτσα κλούτσα ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων, αλλά δεν ξέρω τι.Και άμα ακούσω και το Careful with that axe Eugene εκει να δεις τι γίνεται..Χαμός.Δεν έχω ιδέα.
Άλλαζουμε σε Barret?Opel ή Madcup Laughs?Το ίδιο μου κάνει..Άμα μπει κανα Dark Globe ή Wined And Dined θα με μαζεύουν.Γι αυτό θα επιμείνω στο Granchester Meadows.Κι ας γίνεται το κλάτσα κλούτσα..Νιώθω κάτι όμορφο ατ λιστ.

διαφορα

2011-07-23T12:48:00.002+03:00

Χρειάζομαι αποκοπή.Και επικόλληση αλλού.Ίσως και να μην πρέπει να χρειάζομαι την επικόλληση.Αλλά την χρειάζομαι, πώς να το κάνουμε. Το στανταράκι όμως είναι η αποκοπή.
Γιατί κάθε φορά που μιλάω μαζί σου πέφτω.Σήμερα από το πρωί είχα κέφια,μια αισιοδοξία και μια όμορφη διάθεση.Και μετά εμφανίστηκες στην οθόνη του κινητού μου, και άκουσα την φωνή σου και τα είπαμε και γαμήθηκε το είναι μου πάλι.Και νταξ.Θα το διορθώσω αυτό, δεν τρέχει κάτι, αλλά δεν το αντέχω να γίνεται.Γι αυτό σου λέω.Αποκοπή.Και μετά επικόλληση.Αλλού.Ή και όχι.Αλλά αποκοπή σίγουρα.Τα είπαμε αυτά.Και δεν ξέρω αν το πρόσεξες, αλλά δεν μίκρινα τα γραμματάκια μου καθώς σου μιλούσα..
--------------------------------------------------------------------------------
Το μαγάλο μυστικό μου (φύλαξέ το λίγο ακόμα, λυπημένη μου καρδ-ι-άαααα).Φοβάμαι τα σκυλιά.Από μικρή.Πολύ.Παλιότερα εξαφανιζόμουν ακόμη και στην θέα ενός πολύ πολύ μικρού κουταβιού. Η μαμά μου μου είχε πει,οτι όταν ήμουν μωρό είχε ανέβει στο καρότσι μου ένα τεράστιο σκυλί και είχα τρομάξει.Έτσι το εξηγεί.Και εγώ δεν έχω άλλο τρόπο να το εξηγήσω.Ολόκληρη γαιδάρα πια και τρέμω..Με τα σκυλιά που έχουν ιδιοκτήτη βέβαια , πρέπει να παραδεχτώ πως έχω αποκτήσει άνεση.Δεν φοβάμαι.Μπορώ να βρίσκομαι στο ίδιο δωμάτιο, και αν πρόκειται για ήσυχο σκυλί μπορεί και να το χαιδέψω.Εκεί δίνω κρέντιτς στον Μάικ, τον σκύλο του νονού μου που ήταν φοβερό σκυλί και μέχρι και εγώ το αγαπούσα πολύ.Οπότε ναι.Είμαι άνετη με τα σκυλιά που έχουν ιδιοκτήτη.Εκεί που μου κόβεται το αίμα είναι με τα αδέσποτα, ή με αυτά τα μεγάλα άγρια -τύπου ντόπερμαν- που όλο γαβγίζουν και σου δείχνουν τα δόντια τους.Τρέμουν τα πόδια μου και με λούζει κρύος ιδρώτας μόλις τα αντικρίσω στο δρόμο ή οπουδήποτε..Τραγική είμαι. Αλλά δεν μπορώ να το καταπολεμήσω με τίποτα, όσο κι αν έχω προσπαθήσει.Μέχρι εκεί ήμουν.Μέχρι τα ήρεμα-άντε και παιχνιδιάρικα- σκυλιά σπιτιού. Τα υπόλοιπα..Μακριά κι αγαπημένοι...Ντροπή Μαργαρώ...
-----------------------------------------------------------------------------------------------
Σήμερα άνοιξα το μαγαζί μας.Μέχρι τις 11.3ο 3 πελάτες μόνο, μία με 3.30 , η άλλη με 11.20 και η τρίτη χωρίς καν να ψωνίσει..Βάραγα μύγες.Για να ακριβολογώ, κατσαρίδες βάραγα-μικρές ευτυχώς- έχουμε γεμίσει.Αυτή η τρύπα στο παράθυρο του μπάνιου φταίει. Καθάρισα τα ράφια όμως, πέρασε η ώρα, ήρθε και η μανούλα μετά, πήρα πούλο εγώ, ήρθα πάλι στο ερκοτίσιο μου.
Κρίση.Η Κρίση η οικονομική με χώρισε απ την Κική.Εμένα δεν με χώρισε απο τον Π. η κρίση.Η μαλακία του με χώρισε.Δεν γαμιέται.Οχι ο Π. Η κατάσταση γενικά.Περασμένα ξεχασμένα. Λέμε τώρα. Επιστροφή εκεί που άρχισα. Αποκοπή.Επιγόντως.

Στο καράβι για τη Σύρο

2011-07-17T20:19:00.002+03:00

Είμαι στο Blue Star Ιθάκη και πάω Σύρο.Στην Έφη.Την φίλη μου.Το είπα και στη προηγούμενη ανάρτηση ότι ήμουν εκεί.Είμαι λοιπόν στο καράβι, πίνω πικρό φραπέ.Σκέτο με γάλα.Ένα νεροζούμι σκέτο.Βαπορίσιος που λέμε.Κυριολεξία εδώ.Μουσική στα αυτάκια μας."Παραμύθι" από Περίδη.Παραμύθι.Όπως αυτά που λέμε στα παιδιά.Και σκέφτομαι πως το προηγούμενο βράδυ πριν κοιμηθώ έκανα ζαπινγκ και έπεσα πάνω στο φοβερό παιδικό κανάλι 0-6 το οποίο για άγνωστο λόγο είχε εκπομπή στις 2 το πρωί.Για ποιό λόγο ένα παιδικό κανάλι έχει εκπομπή εκείνη την ώρα;Και ακόμα περισσότερο, για ποιό λόγο την εκπομπή παρουσιάζει μια ξανθιά, ξέκολλη παρουσιάστριαμε τα βυζιά και τα μπούτια έξω, σε ένα ΠΑΙΔΙΚΟ κανάλι. Για τα μεγάλα παιδάκια;Απανταχού ανώμαλοι, δείτε 0-6 και φτιαχτείτε.
Αλλάζει το λαλα στο mp3. Morissey-Suedehead.
Άλλαξα κι εγώ κανάλι από το 0-6.Έβαλα MTV και είχε κάποιο άθλιο τραγούδι (από έναν κάποιο νέο "συνθέτη") και το βίντεοκλίπ του.Ούτε που θυμάμαι τίτλο τώρα. Μου ήρθε στο μυαλό το επεισόδιο από τους "Απαράδεκτους", όπου έχει σκάσει η Θεία Βιργινία, και το βράδυ δεν κοιμάται, αλλά βλέπει βίντεοκλίπ και κάθε τόσο αναφωνεί "Αχ!Η Μαντώ!" .."Αχ!Ο Χαριτοδιπλωμένος". Και κάνω τον παραλληλισμό των νιάτων μου, όπου στεκόμουν με τις ώρες μπροστά από το MTV στην ηλικία των 12-13 περιμένοντας να δω το καινούριο κλιπ των BACKSTREET BOYS.Μεγαλεία!Και χαρά ανείπωτη όταν το πετύχαινα. Πανηγύρια.Η Μαργαρίτα του 97-98. Η αντίστοιχη 13 χρονη Μαργαρίτα του 2011 θα παίρνει άραγε τόση χαρά βλέποντας κάποιο βιντεοκλίπ;Ή απλά θα ανοίγει το λαπτοπ και θα το ψάχνει στο γιουτιουμπ;
Άλλαξε το τραγούδι στο mp3 μέσα σε αυτές τις σκέψεις και αυτή τη φορά μπήκε Belle and Sebastian-Another Sunny Day. Χαρούμενο και όμορφο και μου θύμησε εμένα να πηγαίνω στη σχολή. πρωί, τίγκα ο ηλεκτρικός μέχρι την Βικτώρια, και να βγαίνω στον ήλιο και να σκέφτομαι τον Π. και να νιωθω ευτυχία. Ακριβώς το ίδιο αισθάνθηκα λοιπόν και τώρα.Ένα όμορφο συναίσθημα, κι ας μην είχα κάτι να σκεφτώ για τον Π. πια. Τι σου κάνουν οι μουσικές και οι συνδεδεμένες με αυτά στιγμές..
Μπαίνει το Μακάρι από Χατζηφραγκέτα. Κι εύχομαι το καλοκαίρι φέτος να είναι όμορφο..Χαμόγελο.Και με παίρνει γλυκά ο ύπνος (Αφού έβλεπα όλο το βράδυ βιντεοκλιπ και ήμουν λιώμα)..

ρε τι μαλακίες μπορεί να ακούσει κανεις..

2011-07-16T17:55:00.003+03:00

Τις τελευταίες 4 μέρες ήμουν στη Σύρο, στην φιλενάδα μου την καλή την Ε. και πέρναγα φίνα..Μπανάκια, ποτάκια,χαλάρωμα, ομορφιές..Τόσες ομορφιές που οι 4 μέρες φάνηκαν εξωφρενικά λίγες..Αποφάσισα πως θα επιστρέψω κάποια στιγμή μέσα στο καλοκαίρι, τσέπης επιτρέπουσας..
Το τελευταίο βράδυ , έτσι για να κλείσει εντυπωσιακά αυτό το 4ήμερο, ήρθα αντιμέτωπη με την ανδρική ξεφτύλα(και πολύ κομψός είναι ο χαρακτηρισμός) σε όλο της το μεγαλείο. Σκέψου 2 όμορφα κορίτσια να περνάνε όμορφα.Και να χαζοφλερτάρουν, και να γελάνε, και να πίνουν, και να χορεύουν..Υπέροχο καλοκαιρινό βράδυ και ωραίες στιγμές και μουσικές στο Μποέμ. Και τότε σκάει η γλίτσα.Μάλλον οι 2 γλίτσες.Η μία έχει προλάβει να κάνει τα κονέ της με τη βοήθεια της άλλης (για τις γλίτσες μιλάμε πάντα) ενάμιση μήνα πριν..Και συνεχίζει..Και πετυχαίνει και διάνα, και όλα θα ήταν ειδηλιακά άμα δεν υπήρχε η ξεφτύλα και η μαλακία να την δέρνει.Την γλίτσα.Γιατί ΟΧΙ!Μια πρασινομάτα γκομενάρα δεν είναι αρκετή.Ας την πέσουμε και στην άλλη.Και εκεί έρχεται να προστεθεί και η δεύτερη γλίτσα, που σκέφτεται ότι αφού δεν μας έκατσε η μία ας δοκιμάσουμε με την άλλη, που ως δια μαγείας 7 χρόνια μετά, μπορεί να με ερωτεύτηκε.Γιατι δεν είμαι γλειώδης και απαίσιος τύπος.Και ας πω και την σοφία μου στο κάτω κάτω..Θα ακουστώ έξυπνος και φοβερός και στανταράκι...Θα πέσει στην αγκαλιά μου.."It takes 2... or 3... or 4.." . Τι ακούσαμε ρε φίλε πάλι..Επιστροφή στην πρώτη γλίτσα, την πιο μεγάλη.."Τι μάτια είναι αυτά..Καιρό έχω να δω ένα τέτοιο βλέμμα" (στο ριπίτ όλα αυτά..εναλλάσσονται τα "κοπλιμεντα" προς τα 2 κορίτσια)..Και τα 2 κορίτσια προσπαθούν να τους διώξουν με ένα τρόπο "ευγενικό". Τελικά τον πούλο.Και γελάμε.Και μας παίρνει ο ύπνος.Πλάκα είχε.Αλλά ρε φίλε..Φίλε γλίτσα..ΕΛΕΟΣ.

δεν

2011-07-11T14:07:00.002+03:00

Δεν ξέρω τη φάση μου, δεν ξέρω τι γίνεται, δεν γίνεται κάτι, δεν μπορώ να περιμένω, δεν μπορώ να καταλάβω, δεν θέλω να σκέφτομαι , δεν θέλω να μιλάω, δεν θέλω να τρώω, δεν θέλω να κοιμάμαι, δεν θέλω να κάνω μαλακίες, δεν με νοιάζει τι κάνεις με αυτή, δεν με νοιάζει γενικά, δεν θέλω να νιώθω άσχημα, δεν θέλω να είμαι λυπημένη, δεν θέλω να γαμιέται η διάθεσή μου με την παραμικρή κουβέντα, δεν θέλω να γκρινιάζω, δεν θέλω να είναι ολα σκατά, δεν μπορώ να μην με καταλαβαίνουν, δεν αντέχω να πρέπει να εξηγώ, δεν αντέχω το ύφος, δεν αντέχω τις πολυλογίες, δεν γίνεται να νιώθω τόσο καθίκι και στρίγγλα, δεν πρέπει να αυτομαστιγώνομαι, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί, δεν μπορώ να θυμάμαι, δεν μπορώ να σκέφτομαι το βουνό, δεν μπορώ να σκέφτομαι, δεν ξέρω τι να κάνω, δεν θέλω να είμαι άπραγη, δεν θέλω να μου λένε "ΜΗΝ ΤΟ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ", δεν μπορώ να γκρινιάζω άλλο.
ΤΕΛΟΣ.

Roger Waters-The Wall live at OAKA Arena

2011-07-09T12:34:00.003+03:00

Μαλάκα μου!Και το είχα ξαναδεί τότε στο Άρνεμ!!!Αλλά το χθεσινό δεν μπορώ να το περιγράψω με λόγια.Μπορεί να φταίνε οι τελευταίες συνθήκες,και ότι daddy's flown across the ocean leaving just a memory, μπορεί ότι το ελληνικό κοινό γαμεί και δέρνει και νιώθεις τον παλμό και την ανατριχίλα με όλο σου το είναι, μπορεί το ότι είδα αυτό το λάιβ με άλλα 10 άτομα παρέα που νιώθαν όπως και εγώ..Κλάμα, δέος, υπερένταση..
Ρε άμα δεν το είδατε υπάρχουν ακόμα εισητήρια για την Τρίτη.Τρέξετε!!!!
Mother should I trust the government?
NO FUCKING WAY στην δεξιά πλευρά του τοίχου, ΝΑ ΓΑΜΗΘΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ στην αριστερή πλευρά.Και φωνές και γιουχάισμα και ανατριχίλες πολλαπλές και νταξ, δεν έχω λόγια απλά..
Δεν μπορώ να πω κάτι άλλο και δεν ξέρω και τί..Μάλλον δεν περιγράφεται με λόγια αυτό που ζήσαμε εχθές..

deja vu

2011-07-05T10:59:00.002+03:00

Είμαι Αθήνα επιτέλους και νιώθω πολύ καλύτερα!Όλα αυτομάτως είναι πιο όμορφα..Εντάξει, είπαμε, δεν είμαστε στα καλύτερα μας, όχι άδικα, δεν έχουν συμβεί και λίγα,αλλά σίγουρα feels like home..
Εν αναμονή διακοπών...Γενικότερα εν αναμονή..Και είναι deja vu γιατί πριν από μερικά χρόνια κάπως έτσι ένιωθα.. (Ακούγεται το Tom Waits τωρα και το Old Shoes).Τότε ήταν άλλες οι συνθήκες, καλύτερες ή απλώς διαφορετικές.Όχι.Σίγουρα καλύτερες.Και χρειάστικε να μείνω αρκετό καιρό στην αναμονή.Αν η σχέση συνθηκών-αναμονής είναι ανάλογη,αντιστρόφως ανάλογη ή απλώς τυχαία δεν ξέρω.Θα δείξει..Κυριαρχεί μια αισιοδοξία μέσα μου πάντως.Η αισιοδοξία αυτή βέβαια, ανα πάσα στιγμή μετατρέπεται σε σκατίλα, νεύρα και ξέσπασμα, αλλά κι αυτό πρέπει να συμβεί κάποια στιγμή..
Η αμηχανία χθες ήταν μεγάλη.Ναι οκ, το καταλάβαμε.Αλλά δεν ήθελα να το σκεφτώ έτσι.Η Ε. με έβαλε στη διαδικασία.Δεν το συζήτησα παραπέρα για κάμποση ώρα.Απλώς είπα πως όλα αυτά δεν παίζει να είναι τυχαία, ή έτσι απλώς να έγιναν..Δεν πάει έτσι..
Chocolate Jesus ακούμε τώρα,Tom Waits πάλι..
Σήμερα το πρόγραμμα δεν ξέρω τι έχει..Καφέ με τη Ν. σίγουρα.Καιρό έχουμε να τα πούμε οι δυο μας και νομίζω πως πρέπει.Αισθάνομαι πως έχει πολλά να μου πει και πως έχει πραγματικά ανάγκη κάποιος να την ακούσει.Ήταν βέβαια και οι υπόλοιπες φίλες εδώ όλον αυτό το καιρό.Αλλά επιφυλασσομαι.Αμφιβάλλω για πολλά πλέον.Και ναι, οκ, κοροιδεύαμε τα ζώδια κλπ κλπ, αλλά κοίτα να δεις που πέφτουν και μέσα καμιά φορά και έχω προσγειωθεί απότομα στα καλά καθούμενα.
Μπουρδολογίες τούτη τη στιγμή, αυτό το καλοκαιρινό πρωινό της 5ης Ιουλίου, όπου αράζω σπίτι με τη συντροφιά του Θωμά του Περιμένη και περιμένω την Ε. να γυρίσει από τον ΩΡΛ και να πιούμε τον καφέ μας σας αγαπημένες αδερφές.
Καλημέρες!

ολα καινούρια

2011-06-30T19:03:00.004+03:00

Εκπέμπω απο Αιντχόβεν ακόμα, μα είμαι στο καινούριο σπιτάκι!Τι σπιτάκι δηλαδή..Σπιταρόνα!
Με υποδέχτηκαν εχθές τα συγκατοίκια, ο Δ. και η Θ., που έφερα τα πράγματα μου, τα έβαλα στο νέο μου δωμάτιο, και πήγα στο παλιό σπίτι να μείνω εκεί..Μελαγχολικά, με διάβασμα, άδειο, ο Π.έφυγε, το πρωί πανικός να σηκωθώ, είχα και το ινσπέξιον το μεσημέρι, ευτυχώς τέλειωσα με την εργασία σχεδόν.Και τώρα είμαι στο δωμάτιό μου, που έχει θέα στο δρόμο, την οδο Geldropsweg και στην πιτσαρία απέναντι.Παίζει πως άμα βγω στο παράθυρο και βάλω μια φωνή μπορώ να παραγγείλω.
Παντού κουτιά, δικά μου και του Π. που δεν πρόλαβε να μετακομίσει και εχει τα μισά του πράγματα εδώ,παντού σακούλες , ένα χάος.Και αδύνατο να συμμαζέψω τώρα γιατί έχω διάβασμα..Βέβαια έχω ώρα να μπλογκάρω, γιατί δεν γίνεται να μην πω αυτά που σκέφτομαι τώρα δα..Πόσο έχουν αλλάξει όλα..Τέλος.Τα έχω πει και δεν τα ξαναλέω.Αλλαγές και αλλαγές.Ουφ.Φτάνει.Σταθερότητα φρομ νάου ον.Ας ελπίσουμε..Συνεχίζω με διαβάσματα τώρα.Η επόμενη ανάρτηση υποθέτω θα είναι από τα πάτρια εδάφη!

26. Η 2 επί 13.

2011-06-28T19:16:00.004+03:00

Τα κλείσαμε τα 26.Ή για να είμαι ακριβής στις 9 το βραδυ (γεγονός που μαρτυρά τον ωροσκόπο μου) θα τα κλείσω.Από σήμερα λοιπόν είμαι και επισήμως 26 και δεν μπορώ πια να λέω ότι είμαι 25 όπως έκανα μέχρι χθες.Καλά όχι ότι με νοιάζει και τόσο, ξες, κουβέντα να γίνεται.
Από το πρωί ακούω "Laid-James" και έχω στο μυαλό μου τον Tim Booth να χορεύει.
Τα φετινά γενέθλια ήταν αλλιώτικα. Είμαι μόνη μου καταρχήν.Σε φάση διαβάζω πνίγομαι ξενυχτάω μέσα σε απίστευτη μιζέρια.Ποτέ δεν ηταν έτσι. Και πολλές ώρες σκέφτομαι σαν 13χρονο.Αλλά νταξ,μου το δικαιολογώ και λίγο.Λοιπόν.Μόνη μου.Γενικότερα.Εδώ στην Ολλανδία, στο σπίτι μου, στις σκέψεις μου, σε όλα.Και όσο αυτό βολέυει κάποιες φορές, κάποιες άλλες σου γαμάει το είναι.Όπως χθες όταν έπεσα στο κρεβάτι.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Παύση.Βγήκα έξω.Ήρθε να με δει η Θ. που διαβάζω εδώ στην Βιβλιοθήκη.Μου έφερε και δώρο.Και χαμογελώ γιατί τούτη τη στιγμή νιώθω κάπως λιγότερο μόνη.Όχι για το δώρο.Αλλά για το "Να σε χαίρομαι" που ήταν αληθινό.
Τι έλεγα; Για τα αλλιώτικα γενέθλια.
Ευχές αρκέτές.Προσωπικές και απρόσωπες.Αλλά ήταν ευχές.Νόμιζα ότι δεν θα μπορούσα να ξεχωρίσω μια προσωπική ευχή από μια απρόσωπη, αλλά εν τέλει είναι απλό, κάνει μπαμ.Και το πρώτο μπαμ γίνεται όταν βλέπεις πως νιώθεις εσύ για το άτομο που μόλις ευχήθηκε.Χαμογελο ως τα αυτιά ή προσπάθεια να θυμηθείς πότε είχατε μιλήσει τελευταία φορά;

Τούρτα δεν είχα φέτος.Κι ούτε θα έχω.Γιαούρτι, φρυγανιές και κανα φρούτο για βραδυνό.Εορταστικό.Μοναχούλα παρέα με ΣΕΞ ΕΝΤ ΔΕ ΣΙΤΥ.Και μετά παρέα με Stochastic Operations Research και WinEdt. Και λίγη φασίνα γιατί μετακομίζω κιόλας.
Πέρσι..Ήταν όλα αλλιώς.Όλα έιναι αλλιως μέσα σε ενα χρόνο.Τρομακτικά αλλιώς.Αλλά και αισιόδοξα.Γιατί άμα φτάσεις χάμω, θα σηκωθείς μετά,ε;.Είς άνοδο λοιπόν.
Χρόνια Πολλά στο Μαργαρόλι το λοιπόν.26 και συνεχίζουμε..χουχου

Επικ

2011-06-26T18:55:00.002+03:00

Είμαστε έξω από το σινεμά το Plazza Futura, με τον Φ. τον Γ. και τον Φ.Κι εγώ μαζί.Δεν είχαμε δει ταινία, αλλά έχει ένα μπαρ εκεί ο σινεμάς και τώρα που έχει καλό καιρό ας το πούμε, βγάζει και έξω τραπεζάκια και μπορεί να αράξει ο κόσμος.Και είχαν αράξει τα αγόρια από νωρίς και πήγα και τους βρήκα κι εγώ και ήπιαμε το ποτό και μετά φύγαμε γιατί είχε και ψύχρα.Και κατά το τυπικό ελληνικό συνήθειο ήμασταν όρθιοι μπροστά από τον σινεμά με τα ποδήλατα και μιλούσαμε περί φούρνων μικροκυμάτων.Και αρχίζουν Φ. και Γ. :

-Ρε..Η μάνα του ψηλού (ψηλός=φίλος τους που μένει Delft) όταν έφευγε διακοπές ή πήγαινε κάπου ξέρω γω έφτιαχνε τόστ στον ψηλό και στον Γ (Γ.=αδερφός ψηλού, μεγαλύτερος+πανέμορφος).

-Μαλάκα ναι!Ψωμί, τυρί, ζαμπόν, ψωμί.Και τα έβαζε στην κατάψυξη!

-Χαχα.Και όταν θέλανε να φάνε, τα βγάζανε και τα βάζανε στον φούρνο μικροκυμάτων..

-Και ο Γ. που είναι και πιο μερακλής, μετά τον φούρνο μικροκυμάτων, το έψηνε και στην τοστιέρα.

-Χαχαχαχαχαχαχαχ(όλοι μαζί)

σπιτσλες.

Και μετά αναρωτιόμαστε.

Τελευταία Κυριακή

2011-06-26T14:52:00.002+03:00

Για φέτος στο Αιντχόβεν.Ο καιρός σαν κάπως να έφτιαξε, δεν θυμίζει χειμώνα, και αύριο λέει 30αρι θα έχουμε κι εμείς..Έτοιμη για διάβασμα και εκπλήρωση των τελευταίων υποχρεώσεων.Έτοιμη για μετακόμιση και αποχωρισμούς. Το ότι θα γυρίσω για 2 μήνες Ελλάδα με κάνει χαρούμενη.Ήδη προγραμμάτισα το Σάββατο με το αδέρφι μου.Εξάρχεια καφές-τάβλι. Και μια βόλτα από τη Σύρο ίσως το επόμενο ΣΚ να δω επιτέλους την Ε. γιατί αμαν πια, δε μπορώ άλλο σκάιπ με αυτούς που αγαπώ.
Έρχεται στο μυαλό μου ο Π. (θα μου λείπεις.Που δεν θα μένουμε μαζί , που δεν θα μου γκρινιάζεις, αλλά μου λείπεις έτσι κι αλλιώς αφού δεν είμαστε μαζί).Μετακομίζει κι αυτός, φεύγει κι αυτός για Ελλάδα, πάει στην καινούρια αγαπημένη του, ζηλεύω κάπως, αλλά όχι και τόσο τελικά.Δεν λέω πως δεν με ενοχλεί, αλλά νταξ.Περίμενα φρίκη τρελή να έχω φάει.ΟΚ.Πάμε παρακάτω.

ICT Architectures έχει το μενού σήμερα και μακαρόνια.
Και μια νέα βδομάδα θα ξεκινήσει μέσα στην οποία θα αλλάξω σπίτι, θα δώσω μαθήματα, θα παραδώσω εργασία, θα γίνω 26.
Αντε γεια και μια ελιά χωρίατικη.

λούτσα!

2011-06-24T14:10:00.003+03:00

2 φορές σε 1 ώρα παραπάει!
Ξεκίνησα με ήλιο να πάω στο σούπερμάρκετ.Φόρμα, και λεπτό μπλουζάκι και τα μαλλάκια φρεσκολουσμένα και ελεύθερα να ανεμίζουν.Και βάζω τα ακουστικά μολυ, ανεβαίνω στοο ποδήλατο και πάω..Και στα 100 μέτρα έχουν σκεπάσει σύννεφα τον ουρανό και στα επόμενα 50 αρχίζει να φυσάει και να ψιχαλίζει.Γαμωσταυρίζω, αλλά δεν πτοούμαι.Συνηθησμένα τα βουνά στα χίονια πλέον.Στα επόμενα 100 μέτρα είχε γίνει της τρελής.Ήμουν λούτσα.Φτάνω σούπερμάρκετ, ψωνίζω, τα στουμπώνω όλα στο σακίδιο και περιμένω να περάσει η μπόρα.Ε πέρασε, γύρισα σπίτι και άλλαξα.Ντυθηκα κανονικά γιατί γράφω σε λίγο..Μιλάω με Θ. και κανονίζουμε να πάω στο Auditorioum (3 λεπτά από το σπίτι μου-με τα ποδια) να πάρω κάτι σημειώσεις.Ήλιος ντάλα.Φουστίτσα εγώ, σταράκια..Νεραιδούλα σωστή!φτου μη με ματιάσω. Παίρνω τις σημειώσεις, να τα τα σύννεφα ξανά..Τρέχω και δεν φτάνω κυριολεκτικά.Φτάνω σπίτι παπί.Δεύτερη φορά μέσα σε μια ώρα..Και γαμώ;;;;
Πάω να γράψω ημιβρεγμένη-τα μαλλιά δεν στέγνωσαν..Καλή μου τυχη.

ψιτ κυριος

2011-06-22T16:48:00.002+03:00

Σε είδα και σε άκουσα καθαρά εχθές.Και ένιωσα το χέρι σου στα μαλλιά μου.Όπως παλιά.Όπως την παραμονή των Χριστουγέννων που όλο χαρά ήρθες πάνω από το κρεβάτι να μου δώσεις ένα γλυκό μπαμπαδίστικο φιλί.
Και ήμουν σίγουρη ότι ήσουν εσύ.Αφού σε φώναζα.Και μου μίλησες..
Και μετά απλώς απομακρύνθηκες.Μάλλον για να μην τρομάξω..Μα πως ήταν δυνατόν να τρομάξω..;
7 Αυγούστου..Είμαστε μαζί στο αεροπλάνο.Εγώ έχω τα δικά μου, σκέφτομαι τον Π.,την νέα ζωή..Με παίρνει ο ύπνος στον ώμο σου.Με κοιτάς και μου λες.."Κοριτσάκι μου..αγάπη μου, είσαι τόσο όμορφη.."..και εγώ δυσανασχέτησα γιατί με ξύπνησες..
Χθες ένιωσα το χέρι σου.Αλήθεια σου λέω..Και σε άκουσα.."Κοριτσάκι μου..κοριτσάκι μου εσυ.."..
Είμαι τρελή; ή απλώς μου λείπεις διαολεμένα;

ενδορφίνες

2011-06-21T19:35:00.002+03:00

..Οι ενδορφίνες χαρακτηρίζονται παγκοσμίως σαν οι ορμόνες anti-stress και φυσικής αναλγησίας...

Σήμερα λοιπόν που ήταν μια μέρα που ξεκίνησε στραβά από το πρωί, μονάχα αυτές μπορούσαν να με σώσουν.
Γενικά να πω ότι έχω ένα θέμα με το τι ώρα θα ξυπνήσω.Θέλω να έχω το λιγότερο 1 ώρα μπροστά μου, για να φάω πρωινό με την ησυχία μου (χωρίς πρωινό είμαι νεκρή), να ντυθώ με το πάσο μου και να μην βιάζομαι.Μου χαλάει το κέφι άμα βιάζομαι πρωινιάτικο.Γι αυτό προτιμώ να σηκωθώ νωρίτερα και να ξυπνήσω κιόλας ήρεμα, παρά να τρέχω αγουροξυπνημένη.Γκε γκε?
Για κάποιο λόγο που ακόμη δεν έχω καταλάβει όμως, εγώ εχθές το βράδυ έβαλα το ξυπνητήρι 3 τέταρτα πριν από την ώρα που ήθελα να φύγω..Σιγά το πράγμα θα μου πεις.Αλλά ένα τέταρτο είναι υπόθεση.Το ξυπνητήρι όμως δεν χτύπησε.Ή χτύπησε και δεν το άκουσα.Και έτσι σηκώθηκα στο τσακ κυριολεκτικά.Μόλις ένα τέταρτο πριν την ώρα αναχώρησης!Φυσικά αγχώθηκα, φυσικά έφαγα πρωινό (είπαμε, αυτό είναι στανταράκι) και φυσικά άργησα και δεν βρήκα θέση στην βιβλιοθήκη.Πήγα λοιπόν στο κέντρο υπολογιστών που έιχε άπειρη βαβούρα.Έβαλα τα ακουστικά μου και άνοιξα τις διαφάνιες του BPMS όμως τότε θυμήθηκα ότι έπρεπε πρώτα να περάσω από τη γραμματεία για να κανονήσω κάτι για το σπίτι μου και το μεσιτικό γραφείο που συνεργάζεται με το πανεπιστήμιο.Bingo Μαργαρώ μου!Γι αυτό έπρεπε να σηκωθείς πρωι!!!! Τρέχω στη γραμματεία, με στέλνουν στο μεσιτικό γραφείο, από εκεί στην τράπεζα..Με αυτά και με εκείνα πέρασε 1.30 ώρα. Και γυρνάω στο Κέντρο υπολογιστών και να είναι κόσμος και κοσμάκης εκεί και ο καθένας να σε πιάνει και να σου μιλάει και να σου λέει τον μακρύ του και τον κοντό του.Και να σκέφτομαι εγώ "΄ώχου και δεν με νοιάζει, ώχου και δεν με νοιάζει" και καπάκια "Ρε πότε θα προλάβω να τα διαβάσω όλα αυτά..πάει..θα κοπώ..ή θα πάρω 6.Αχ μακαρι να παρω 6(απελπισία)". Ταυτόχρονα και με τέχνη αποφεύγω τους αργόσχολους και τις κουβέντες, μόνο με τον Α. που κάθεται δίπλα μου λέμε καμιά κουβέντα.Αρχίζω να διαβάζω, κινέζικα μπροστά μου, η μουσική στ αυτιά μου, ο Jeff Buckley συγκεκριμένα, να λέει για το lover you should've come over. Και πανικός έρχεται, μεγάλος.Και σκέφτομαι μαθήματα, μετακομίσεις, νοίκια, μπαμπά που είσαι να με ηρεμίσεις?, η Ε. που είναι από το πρωί, λες να έχει πυρετό, απόκληρος στον κοσμο αυτό κλπ κλπ.Βάζω τα κλαμματα, βγαίνω έξω , έρχεται κι ο Γ. με ηρεμεί κάπως, γυρνάω σπίτι να διαβάσω.Μιλάω και με μανα, και Ε, ψήνεται στον πυρετό αυτή, αντιβίωση,την καημένη, σταναχωρια.
Σηκώνομαι και πάω στην πισίνα του σπορτς σέντερ και κολυμπάω μισή ωρα.Μαλάκα.Δεν υπάρχει,ηρέμισα πλήρως.Ενδορφίνες σου λέει.Κι εκεί ήθελα να καταλήξω.Αυτή τη στιγμή ο κόσμος καίγεται από άποψη διαβάσματος, και εγώ στην κοσμάρα μου πίνω ελληνικό καφέ, ακούω Σωκράτη Μάλαμα, και λέω να αρχίσω να διαβάζω. Ενδορφίνες σας αγαπώ.
Κάρτα η αντιμετώπιση μου τώρα.Αλλά πραγματικά..Σκασιλίτσα μου.

είναι αστείο

2011-06-20T16:35:00.003+03:00

Οι μέρες περνάνε τραγικά γρήγορα τελικά.Είτε νιώθεις καλά , είτε όχι. Αυτό είναι αξίωμα.Μόνο 2 φορές στη ζωή μου έχω νιώσει τον καιρό να περνάει πολύ αργά.Σε σημείο τρέλας. Γενικότερα αυτό δεν συμβαίνει.
Οι μέρες αυτές είναι τρομερά δύσκολες για μένα.Ίσως μπήκα επιτέλους στην φάση συνειδητοποίησης καταστάσεων. Δεν ξέρω, δεν είμαι σίγουρη. Πάντως, για να καταλήξω κι εκεί από όπου άρχισα, ο καιρός περνάει.Γρήγορα.Σε 10 μέρες παίρνω πούλο από το Αιντχόβεν για 2 μήνες.Και δεν πρόκειται να έρθω πριν απο τον Σεπτέμβρη για κανένα λόγο.Και πολύ χαίρομαι γι αυτό.
Όχι ότι με περιμένει κάτι το εκπληκτικά ωραίο στην Ελλάδα. Ούτε καν.Δεν ξέρω τι θα γίνει, τι θα κάνω , πώς θα πάει το καλοκαίρι γενικότερα.Μονο όμως η σκέψη του να είμαι με την αδερφή μου, την κολλητή μου, και με άλλα άτομα που αγαπώ, μακριά από εδώ, με ήλιο και ζέστη, με φτιάχνει.
Το μυαλό βέβαια πρέπει να στρομωχτεί πολύ αυτό το 10ήμερο, να ξενυχτήσει, να ξυπνήσει από τα άγρια χαράματα πολλές φορές και να χωρέσει μέσα σε αυτό το διάστημα διάβασμα για να περάσω 4 μαθήματα (αριθμός διόλου ευκαταφρόνητος, αν σκεφτούμε το βαθμό δυσκολίας τους (3/4=κινέζικα)), μια εργασία μαθηματικών, μια μετακόμιση, και συναισθήματα όλων των ειδών που ζυγίζουν περίπου 3258724659348656534 τόνους. Καλή τύχη Μαργαρώ.
Τα όνειρα συνεχίζουν να είναι απαίσια και γεμάτα από την κοπελιά της προηγούμενης ανάρτησης, που εξακολουθεί να "κερδίζει" και στον ύπνο και στον ξύπνιο (υποθέτω-μιας και δεν μαθαίνω κάτι διαφορετικό).Μόνο που τα τελευταία 2 βράδια μας επισκέφτηκε και ο μπαμπάκας, που είχα να τον δω πολύ καιρό..Και τα είπαμε (Στον ύπνο μου πάντα παιδιά-δεν έχω τρελαθεί ακόμα), και είδα πως ξέρει τα παντα για μένα.Για το τι κάνω και το πώς νιώθω.Γενικότερα.Και συμβουλή δεν μου έδωσε, μόνο μου είπε πάλι , σου έχω εμπιστοσύνη..
Για να το λέει κάτι θα ξέρει.Το μανίκι είναι να επιβεβαιωθεί.Κι αυτό πρέπει να το κάνω εγώ.

Και για να κλείσω, θα μιλήσω για το σάουντρακ των τελευταίων ημερών.Μια ανακάληψη του χειμώνα που μας πέρασε , οι Piano Magic. Ακούω τις αλμπουμάρες τους "Home Recordings" και "Ovations". Παρέα με αυτούς ακούω και Λεωνίδα Μπαλάφα που έχω αγαπήσει ξαφνικά. Ακόμη Χατζηφραγκέτα, όπως πάντα, Pink Floyd , σταθερή αξία, και Shakira για να κουνιέμαι και να απελευθερώνονται ενδορφίνες που μας κάνουν πιο ευδιάθετους.Πολύ ταιριαστά ακούσματα, ξέρω, όμως όλοι έχουμε δικαίωμα στο παραστράτημα.Που παραστράτημα δεν είναι άμα μας ακούγεται όμορφα στο αυτί.
Τέλος.

γαμώ τα όνειρα βλέπω

2011-06-17T14:37:00.003+03:00

Την κοπελιά δεν την ξέρω προσωπικά.Ξέρω πώς την λένε, ξέρω ότι υπάρχει, ξέρω γενικότερα κάποια πράγματα αλλά γνωστή μου δεν είναι. Ούτε μου αρέσει η προσφώνηση "κοπελιά" αλλά της ταιριάζει γαμώτο.Δεν είμαι κακιά..Αλλά ξες..καμιά φορά βλέπεις κάποιον ή κάποια και σου βγάζει μια αύρα συγκεκριμένη.Θετική ή αρνητική.Ε το κοριτσάκι μου βγάζει μια ουδέτερη αύρα, που με κάνουν να τη χαρακτηρίσω αδιάφορη ή ακόμα χειρότερα "ξέπλυμα". Όχι δεν ζηλεύω.'Οχι δεν πρόκειται για τη νέα γκόμενα του Π. Όχι δεν είμαι κακός άνθρωπος.Απλώς έτσι μου βγαίνει. Ασταδιάλα, δε θα νιώσω και τύψεις. Το αστείο της υπόθεσης είναι , ότι ενώ την χαρακτηρίζω "αδιάφορη", ασχολούμαι μαζί της , αυτή τη στιγμή γράφω για εκείνη στο μπλογκ μου, και την βλέπω και στον ύπνο μου.Δύο συνεχόμενα βράδια.Έλεος.Κι εγώ δηλαδή να είμαι μαγείρισσα και εκείνη τραγουδίστρια.Και σερβιτόρα παράλληλα.

Δεν μπορώ να καταλάβω τι ακριβώς συμβαίνει , αλλά πολύ θα ήθελα να μάθω.Ντε φάκτο πράματα.Και δεν βλέπω και νόημα σε αυτή την ανάρτηση, αλλά δε γαμιέται..Ας πούμε και καμιά μαλακία.

in the aeroplane over the sea

2011-06-10T11:48:00.003+03:00

(Τετάρτη, 8/06/2011)

Πετάω. Είμαι στο αεροπλάνο.Κατεβαίνω Ελλάδα για τα 40 του μπαμπά.Απίστευτο μου φαίνεται.Δεν ξέρω σηλαδή αν το έχω χωνέψει ακόμα.Δεν ξερω καν αν χωνεύεται κάτι τέτοιο ή αν μπορεί κάποιος να το συνειδητοποιήσει με το 100% της συνείδησής του. Δεν με νοιάζει κιόλας. Το μόνο που ξέρω, που κρατάω και που με νοιάζει είναι ότι μου λείπει.Συνέχεια και πολύ.Όλα.Από το μήνυμα στο κινητό για να πεις την χαζομάρα ή να στείλεις αγάπη,Μέχρι τον τσακωμό επειδή έφαγα λίγο ή επειδή άργησα πολύ.Από την αγκαλιά στο γήπεδο όταν έμπαινε γκολ,μέχρι τη δύναμη που μου έδινε όταν έλεγε "Μην ανησυχείς ρε!Εγώ είμαι εδώ".Και με κράταγε στα χέρια του.Τα δυνατά του χέρια, τα γεμάτα τρυφερότητα κι αγάπη.Και να σκεφτείς ότι τον τελευταίο χρόνο ένιωθα πως δεν τα χρειαζόμουν πια..!Πως ήμουν πλέον αρκετά δυνατή για να αντιμετωπίσω τη ζωή μου μόνη.Και ήρθαν οι ζόρικες στιγμές και ήμουν μόνη.Όμως ήξερα ότι είναι κι αυτός εκεί. Μακριά, αλλά είναι..Και στο τηλέφωνο, ακομή και έτσι όπως μου μίλαγε τελευταία-σαν παιδί- εγώ ηρεμούσα.Χώρισα με τον Π. και είχε στεναχωρηθεί όσο εγώ.Ίσως και πιο πολύ.Και έκλαιγε μαζί μου.Μπαμπά μου..
Η σχέση μου με τον μπαμπά μου..Μεγάλη και όμορφη ιστορία.Απλή.
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου κάναμε παρέα.Πολλή παρέα.Από τον παιδικό σταθμό μέχρι την 3η Λυκείου εκείνος με πήγαινε σχολείο κάθε πρωί με το μηχανάκι.Όταν σχόλαγα από τα αγγλικά, τα γαλλικά, τον στίβο, το μπαλέτο ήταν απ έξω να με περιμένει.Όσο κουρασμένος κι αν ήταν, όσες δουλειές κι αν είχε, ό,τι καιρό κι αν έκανε.
Τις Κυριακές ήμασταν κολλητάρια.Όσο ήμουν μικρούλα, πηγαίναμε στον Κήπο (Ζάππειο), κάναμε την ίδια βόλτα κάθε Κυριακή, βλέπαμε τα ζωάκια με την ίδια σειρά,λέγαμε τα ίδια πράγματα.'Επαιζε μαζί μου σαν μικρό παιδί.Όταν ήρθε κι η Ε. την τραβολογούσαμε κι αυτή, αλλά δεν γούσταρε τόσο.Είχε άλλο κώδικα επικοινωνίας μαζί του, άλλη σχέση.Κολλητοί κι αυτοί.Αλλιώς.
Τα Κυριακάτικα μεσημέρια μου άρεσε να ξαπλώνω μαζί του.Σήκωνε τα πόδια του κι έκανε το σεντόνι σπηλιά.Κι εγώ που πάντα μισούσα τον μεσημεριανό ύπνο, χαρούμενη και ήρεμη κοιμώμουν.Κυριακή βράδυ κάναμε "πολλά νερά", δηλαδή μπάνιο με γεμάτη μπανιέρα και αφθονα παιχνίδια.Και μετά, καθόμασταν αγκαλιά στην πολυθρόνα του και βλέπαμε "τα παιδάκια που παίζουνε μπάλα"(Αθλητική Κυριακή δηλαδή).Κι αυτό γινόταν κάθε Κυριακή.Προγραμμα!Ένα Κυριακάτικο βράδυ είχα πάει στο κρεβάτι μου, και μέσα στο γλαρωμα την ώρα που με έπαιρνε ο ύπνος, συνειδητοποίησα ότι δεν είχαμε κάνει "πολλά νερά".Σηκώθηκα από το κρεβάτι μου, του το είπα, και εκείνος με πήρε επιτόπου να πάμε να παίξουμε.Για να μην σκεφτώ ότι μου είπε ψέμματα.
Μετά μεγάλωσα.Τα "πολλά νερά" σταμάτησαν.Γινόμουν κοριτσάκι.
1996.Κυριακή μεσημέρι,τρώμε οι 4 μας, παστίτσιο.Η ώρα είναι 3. "Ρε Μαργαρίτα, πάμε γήπεδο;"..το σκέφτομαι για δευτερόλεπτα.."Πάμε!"Ούτε που το πίστευα ότι θα με έπαιρνε μαζί του.Θα έβλεπα από κοντά πώς είναι.ΟΑΚΑ. Θύρα 29.Παναθηναικός-ΟΦΗ.4-0.Από τότε έγινε το "δικό μας".Γήπεδο.Πάντα μαζί.ΠΑΝΤΑ.Αγκαλιές στα γκολ, φωνές στα καλάθια...
έχω μεγαλώσει κι άλλο.Ο μπαμπάς είναι στην Κρήτη για τις ελιές και το εισιτήριο διαρκείας που έχουμε πάρει, έπρεπε να το χρησιμοποιήσω με κάποιον άλλο.Παίρνω στο γήπεδο μαζί μου την Α..Στέλνω μήνυμα στον μπαμπά."Δεν έχει νόημα το γήπεδο χωρίς εσένα μωρέ!".Πόσο το εννοούσα.
Μεγαλώνω κι άλλο, ερχόμαστε πιο κοντά.Αυτοκόλλητοι.Του λέω σχεδόν τα πάντα.
Ανορεξία.Βράχος.Πονάει και φοβάται για μένα.Αλλά είναι εκεί,μου έχει εμπιστοσύνη και μου το λέει.Είναι βράδυ.Ξεκουράζεται βλέποντας τηλεόραση.Εγώ πλησιάζω και κάθομαι στα πόδια του."Μπαμπά..Είδες που σήμερα ήπια 1 ολόκληρο ποτήρι γάλα.;""Είδα παιδί μου..Δεν ξέρεις τι χαρά μου έδωσες.."Χιμαρος μετά εγώ.Μιλούσα ασταμάτητα και με άκουγε μέχρι τις 2 το πρωί.Η κουβέντα έκλεισε με τα δικά του λόγια."Εγώ είμαι εδώ.Ό,τι θες σε μένα θα έρχεσαι!".Και μετά απο 25 χρόνια παρέας, φιλίας, αγάπης, υποστήριξης είμαστε στο ΓΑΜΗΜΕΝΟ 2011. Πάσχα. Ειναι μεσημέρι.ΚΑΤ.Νοσοκομείο.Ανοίγει τα ματάκια του.Μου χαμογελάει κι απλώνει το χέρι του.Το δεξί."Σου έχω απόλυτη εμπιστοσύνη".Με τραβάει λίγο και με αγακαλιάζει.Όπως μπορούσε.Περνάνε οι μέρες.Του δίνω φαγητό σαν να είναι μωράκι.Νιώθω ότι τώρα αυτό είναι το "δικο μας".
Φεύγει.Είμαι μόνη.Και ακόμα δεν το έχω καταλάβει.Ούτε τώρα.Που σε λίγο θα είμαι Ελλάδα για να είμαι στο μνημόσυνο.όχι.Δεν είναι του μπαμπά.Πάω Ελλάδα για βόλτα.Για να γκομενίσω, να πάρω δύναμη πριν την εξεταστική.
Ποιον κοροιδεύω; Δεν νιώθω..
Απλώς μου λείπει.Πολύ.

..reminders..

2011-06-07T14:44:00.002+03:00

Την Κυριακή το πρωί ανοίγοντας το φέιςμπουκ έπεσα πάνω σε ένα βίντεο που είχε βάλει ένας φίλος. Εντάξει..ήρθαν απανωτές οι αναμνήσεις. "Σαν την κακήν αργατινή που βρέχει και χιονίζει ετσά είναι κι η αγάπη σου και ποιος την κουλαντρίζει" . Μου το λεγε ο μπαμπάς αυτό..Χαμόγελο..Και καπάκια ακολουθούν κι άλλες αναμνήσεις..

Είμαστε στο χωριό.Είναι καλοκαίρι και Σάββατο. Το βράδυ παίζει γάμος στην Αγία Ζώνη και μετά γλέντι στο προαύλιο του σχολείου. Ανυπομονησία όλα τα παιδιά..Για τον χαβαλέ του πράγματος.Όχι ότι κάναμε και πολύ δηλαδή, αλλά και μόνο ότι θα παίζαμε μέχρι αργά και δεν θα μας έβαζε κανείς στο κρεβάτι από τις 10 ήταν μεγάλη υπόθεση.Άσε που θα φοράγαμε τα καλά μας!

Ύπνος υποχρεωτικός το μεσημέρι για να αντέξουμε μέχρι το βράδυ. Ξύπνημα, παγωτό, τα καλά μας, γάμος και μετά γλέντι..Με τη γιαγιά να μυρίζει τόσο όμορφα, και να κρατάει τη ζακέτα μου που εγώ έχω πετάξει και τρέχω γύρω γύρω..

Έρχονται οι μουσικοί, λύρα, λαούτο. Ξεκινάνε με αυτό. Της τάβλας που λέμε..Η πρώτη φορά που το είχα ακούσει ήταν τότε.Και είχα νιώσει κάτι ρε γαμώτο, αν και ήμουν μικρούλα..Δεν ξέρω τι..Αλλά κάτι.Σαν γαργαλητό στο στομάχι..

Ήρθε κι η νύφη με τον γαμπρό..Σήμερα γάμος γίνεται τραγουδάει ο λυρατζής , χωρίς να ξεφεύγει από τα συνηθισμένα..Και τι πειράζει; Αφού είναι όμορφα και χαρούμενα!

Έρχονται και τα φαγητά και ο παππούς επιμένει να πάω στο τραπέζι και να φάω.Και τι να κάνω, πάω και λέω στην Μαρία "θα έρθω μετά στο τραπέζι σου". Γιατί πρέπει κι αυτή να φάει.Και τρώω το πιλάφι, το τέλειο γαμοπίλαφο, και ο παππούς επιμένει να φάω και γίδα βραστή ή ψητό, αλλά εγώ δεν θέλω, μου μυρίζει και θέλω να πάω να παίξω.

Αρχίζουν και οι χοροί.Εγώ ακόμα δεν ήξερα να χορεύω Κρητικά , και καθόμουν στην ακρούλα και κοίταγα και προσπαθούσα να καταλάβω τι κάνουν με τα ποδαράκια τους, αλλά ήταν τόσο δύσκολα και περίπλοκα αυτά τα βηματάκια του Καστρινού..Και αυτή η κοπέλα δεν ντρέπεται να μπαίνει έτσι μέσα στη μέση και να στροβιλίζεται και να φέρνει φούρλες ενώ οι άλλοι χτυπάνε παλαμάκια;;;;Μπαίνει σούστα μετά. Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι; Παίρνω τη Μ. από το χέρι και χωνόμαστε στον κόσμο που χορεύει.Χορεύουμε κι εμείς και γελάμε.Ντρεπόμαστε και λίγο αλλά είναι τόσο όμορφα..

Μετά βαριόμαστε, πάμε να παίξουμε κρυφτό με τα άλλα παιδάκια..Και τρεχάλες από δω κι από κει και όλες οι κρυψώνες είναι ιδανικές. Περνάνε ώρες, το γλέντι κρατάει καλά , παίζουν και οι μπαλωθιές και φοβάμαι λίγο.Πάω στο τραπέζι και κάθομαι δίπλα στην γιαγιά μου που μυρίζει ακόμα πολύ όμορφα και με αγκαλιάζει.Φυσάει και κρυώνω λιγάκι..Βάζω τη ζακέτα μου..Μετά από λίγο σηκωνόμαστε να φύγουμε..Δεν θέλω,ο κόσμος ακόμα χορεύει, ο παππούς ανένδοτος. Φεύγουμε.Στο σπίτι ξαπλώνω κάτω από την πικέ κουβέρτα και ακούω τις μουσικές από το γλέντι.Δίπλα μένουμε. Ακούγονται μακριά όμως..Αποκοιμιέμαι..

ταραμάς και κιμάς

2011-06-05T12:51:00.002+03:00

Άσχετος τίτλος, άσχετο ποστ, θέλω να γράψω κάτι , δεν έχω να πω και πολλά, αλλά είμαι σε κέφια όπως και να το κάνουμε.Και αρκεί κάτι μικρό μικρό, για να στα γυρίσει όλα τούμπα.Προχθές ο Π. είπε "Τι έχεις..Είσαι σαν χαμένο.." - "Ερώτηση είναι αυτή;" -"Χαζούλι, εδώ είμαι.." -"Εμ δεν είσαι" (ήθελα να πω, αλλά δεν είπα, γιατί δεν με νοιάζει και τόσο πλέον.Βαρέθηκα λέμε.).Ναι.Δίκιο είχε παραδόξως.Ήμουν στον κόσμο μου και σαν χαμένη. Πήγα στο μπάρμπεκιου που έγινε εδώ δίπλα, έψαχνα κανα τέταρτο πιάτο πλαστικό με απόγνωση.Τελικά βρήκα "ένα" το οποίο είχε άλλα 8 από κάτω, αλλά εγώ δεν το πρόσεξα καν..Επικές στιγμές.Εν πάση περιπτώση. Κακιά μέρα ήταν, με αναμνήσεις, ένταση, ξημέρωσε το Σάββατο όμως,καλή διάθεση από το πρωί, ζέστη, ήλιος και κάτι τοσοδούλι στις 10 το βράδυ και η Μαργαρίτα γελάει σαν χαζή από χθες..Αυτά.

Νέα παράγραφος, νέο θέμα. Άγχος με τα μαθήματα.Ακόμα να καταφέρω να συγκεντρωθώ απόλυτα,τώρα μόλις πιω τον καφέ μου θα ξεκινήσω σοβαρή δουλειά.Μπορώ νομίζω.Και πρέπει.Για να μη με πάρει ο διάολος.

Αχταρμάς οι σκέψεις και το κεφάλι αλλά προς το παρόν καλός αχταρμάς και μας κρατάει και όρθιους εδώ στην Αιντχόφα. Ήρθε και το καλοκαίρι, πλησιάζουν και οι διακοπές, ε..και να μην την παλεύω μωρέ καμιά φορά δεν πειράζει και τόσο.Είναι και η Ε. πάντα ονλάιν και κάνουμε υστερίες η μία στην άλλη και γουστάρουμε!

Καλή Κυριακή λοιπόν κόσμε.Καλή διάθεση, υπερένταση και κέφια.Ελπίζω και σε άμεση συγκέντρωση..

πάει ένας μήνας..

2011-06-03T03:43:00.002+03:00

Ανοίξαμε ένα κόκκινο κρασί (από το South Africa) με τον Γ. την L. και την A. Και μετά στο Bommel με τον J. την Ε. και την Σ. ήπιαμε λίγο ακόμα.Και ήταν αυτή η γλυκιά ζαλάδα και η μουσική μετά πάνω στο ποδήλατο και χαμογελούσα. Μπήκα σπίτι και κοίταξα τη φωτογραφία πάνω στο γραφείο.Χαμογέλασα.Είπα και καλησπέρα.Πόσο μου λείπεις.Πάει ένας μήνας.

Black Heart Procession live @ Eindhoven

2011-06-02T14:43:00.003+03:00

Τους Black Heart Procession τους έμαθα πριν 2-3 χρόνια, χάρη στον φίλο μου τον Κ. O K. είχε μια εκπομπή ραδιοφωνική μαζί με 2 ακόμα φίλους του.Μου είχε πει να ακούσω ένα βράδυ και μου άρεσαν γιατί έβαζαν όμορφες μουσικές.Leonard Cohen, Nick Cave, Tom Waits, κι όλα τα συναφή..Οπότε τους ξανάκουσα.Και ήταν Τρίτη βράδυ νομίζω και μπήκε το "The letter".Και ο έρωτας ήταν ακαριαίος.

Όταν λοιπόν είδα ότι 1η Ιουνίου τα 2 παλικαράκια από την Καλιφόρνια θα ερχόντουσαν στην Αιντχόφα μας, χάρηκα πολύ και δεν συζητούσα το ότι θα πάω.Η Θ. ήθελε κι εκείνη, τους αγαπά ομοίως, αλλά έφυγε τελικά οπότε μόνη μου κίνησα για το Effenaar. Και πήγα.Ένα άδειο λάιβ (όπως τα πιο πολλά εδώ) να σε πιάνει η ψυχή σου.Μετά βίας 50 άτομα. Κάθισα όμως μπροστά μπροστά και ήμουν έτοιμη για ανατριχίλες. Support παίξανε οι DuffHues. Συμπαθητικοί.Μια κοπέλα στα τύμπανα και ένας τυπάς κιθάρα-φωνή.Ενδιαφέρον, αλλά βαρέθηκα λίγο και ανυπομονούσα για τους BHP.

Υπέροχοι ήταν..Πλήκτρα υπέροχα, φωνή μαγευτική..Ακουστικά όλα, ατμόσφαιρα ανατριχιαστική.Και παίξαν πολύ πράμα..Ξεκίνησαν με Stitched to my heart και πάθαμε ένα λαλα..Όταν μπήκε το Even thieves couldn't lie δε, εγώ τα έμπηξα.Στο Blue tears επίσης, στο the letter,στο 'till we have to say goodbye.Γενικά πλάνταξα.Τα ανκόρ ήταν πανέμορφα.Κιθάρα φωνή.Your church is red, Guess I'll forget you, Ι know your ways και τα ρέστα μου..

Υπέροχο βράδυ..Δεν μετάνιωσα που πήγα μόνη, αν και ένα κοριτσάκι φιλεναδάκι μου έλειπε πολύ και ήξερα ότι αν ήταν παρέα θα ήταν όλο ακόμα πιο τέλειο..

Insomnia και εξεταστικές.

2011-05-31T02:09:00.002+03:00

Ε δεν έχω ύπνο, και σκέφτομαι και τόσα πάλι,και ακούω και Black Heart Procession πάλι (άφησα τον Γερμανό λίγο στην άκρη-στο χαρουμενιάρικο πλέιλιστ παρέα με τους λαθρεπιβάτες και τους Χατζηφραγκέτα) και it was a crime I never told you about the diamonds in your eyes και είναι αλήθεια πως πολύ θα ήθελα να κοιμηθώ τώρα , αλλά ξέρω πως θα ξαπλώσω και θα γυρνάω πάλι γύρω γύρω και δεν θέλω.

Τέλειωσε ο Μάης πάλι.Δηλαδή άλλη μια μέρα και καλοκαίρι.Και μένει ένας μήνας ακόμη μέχρι τις διακοπές.Πλησιάζει και η εξεταστική και άστα να πάνε.Γαμώτο, γιατί οι εξεταστικές ήταν τόσο πιο ευχάριστες στην Αθήνα;Κυρίως οι 3 τελευταίες. Ξύπνημα το πρωί, λέσχη, Ιπποκράτους, καφές-φραπές τεράστιος- διαλλείματα με ψιλοκουβέντα με Μ, Ε,Μ, Γ και τους λοιπούς, ερχόταν κι ο Π. μετά, πάντα καθυστερημένος,αφού δεν ξύπναγε αν δεν έπαιρνα 30 περίπου τηλέφωνα (-ρε μωρό μου..δίνεις μεθάυριο...σήκω... - έχει θέσεις; -ε λίγες...- θα έρθω πιο μετά..) , πέρναγε και η Ε. μου να τα πούμε και να ξεβαρεθούμε, κι άλλος καφές, και σοκολάτα ή παγωτό, και ταπεράκι με φαγητό το μεσημέρι στα σκαλάκια, και η Σ. να λέει τα δικά της και να μας αφήνει μαλάκες.. Και να δίνεις μάθημα την επόμενη, και κατά τις 9 παρά (το βράδυ) που έχεις κλείσει το 12ωρο, αλλά έχεις πάρει και το κολάι συνάμα, ντριιιιιν το κουδούνι για να φύγεις..ε και που να πας; Σπίτι; Δεν έπαιζε. Παρκάκι ή μπύρα στον Χασαν, ή τελοσπάντων σύντομη εξαρχειοβόλτα ,ο Π. με κρατάει από το χέρι σφιχτά..Και το επόμενο πρωί γράψιμο και μετά πάλι λέσχη, άσχετα με το αν έχεις διάβασμα, έτσι για να πεις ένα γεια και να πιεις έναν καφέ ή να φιλήσεις τον Π..Και κάπου εκεί θα χτυπήσει και το κινητό και θα είναι ο μπαμπάς για να δει πώς έγραψες..και θα χαρεί που όλα πήγαν καλά.

Και έτσι βγήκαν 3 εξεταστικές χωρίς ούτε καν να τις καταλάβω.Οι τρεις τελευταίες, και να νομίζω ότι μου αρέσει πολύ να διαβάζω τελικά.

Ε όχι.Εδώ δεν είναι το ίδιο.Εδώ δεν υπάρχει ούτε Μ. να λες μαλακίες και να γελάς όλη την ώρα ούτε κανείς από τους άλλους.Υπάρχει ο Π. αλλά δεν με κρατάει πια από το χέρι, δεν είναι το αγόρι μου. Δεν υπάρχει φραπές , ούτε ταπεράκι της μαμάς για να φας το μεσημέρι, και στις 9 παρα τέταρτο δεν βαράει κουδουνι. Το κουδούνι χτυπάει στις 11.30 και τότε ούτε όρεξη για βόλτα έχεις, αλλά και να είχες, δεν έχεις εξάρχεια.Και το επόμενο πρωί μετά το γράψιμο, δεν θα θες να πας στην βιβλιοθήκη, γιατί θα είναι ο ρομποτάκης Ολλανδός μόνο, που δεν θες καθόλου να δεις, και τον Π.δεν έχεις πια το "δικαίωμα" να τον φιλήσεις,και ούτε το κινητό θα χτυπήσει. Κι αν χτυπήσει δεν θα είναι ο μπαμπάς..και τίποτα γενικά δεν είναι ίδιο.

Δύσκολες μέρες μας περιμένουν τον Ιούνη λοιπόν.Αλλά γουστάρουμε να σκεφτόμαστε παλιές εξεταστικές..:) χαμόγελο.

Καύσωνας

2011-05-30T12:57:00.002+03:00

Είναι λοιπόν μια ακόμη Δευτέρα στην Αιντχόφα, ίδια με όλες τις άλλες, δηλαδή ανούσια και μίζερη όπως όλα τα ξεκινήματα βδομάδας!Σήμερα όμως έχουμε καύσωνα.Ήδη η θερμοκρασία είναι 25 βαθμοί (πολύ περισσότερη ζέστη από όσο ακούγεται) και θα φτάσει τους 29 ο υδράργυρος.Χουχου!Έφτιαξα φράπα δυνατή πριν ξεκινήσω τις δουλειές μου, έβαλα και το πράσινο κοντομάνικό μου γιατί είμαι και παναθηναικάρα, και είμαι έτοιμη για όλα.Το πρόγραμμα σήμερα λέει να ασχοληθώ με εργασίες, και μετά να πάω στη Θ. να κάνουμε γυμναστική με ένα πρόγραμμα που της έδωσε η φίλη της η Ε. Λέμε τώρα..

Περιμένω και την επόμενη Τετάρτη όπου θα πεταχτώ στην Αθήνα την καλή.Και αυτή τη Τετάρτη περιμένω επίσης για 2 λόγους.1) Μπαίνει το καλοκαιράκι και θα φωνάζω γιουπι γιά! 2)Θα δω Black Heart Procession στο Effenaar.

Η μαμά μου κάνει μαθήματα κομπιούτερ με τον θείο Τάκη και έμαθε να ανοίγει και να κλείνει το pc. Έμαθε ακόμα να χειρίζεται το ποντίκι και τι είναι το Shift, το delete, το backspace και το alt. Μεγάλη πρόοδος.Μέχρι να μάθει να σερφάρει βέβαια και να επικοινωνούμε έχουμε καιρό. Δεν πειράζει όμως, ό,τι μαθαίνει κανείς καλό είναι.

Κεφάτα λοιπόν ξεκινάει η σημερινή μέρα.Χωρίς κανένα προφανή λόγο.Αύριο μάλλον πάλι σε μιζέρια θα πέσω, αλλά μιας και σήμερα βγαίνει έτσι, ας το κρατήσουμε και ας το χαρούμε!Ακούω Παπακωνσταντίνου τώρα, Βασίλη, και θυμάμαι τα γυμνασιακά μου χρόνια και γελάω μόνη μου,αλλά τώρα τον κλείνω τον Κυρ Βασίλη και πάω να λιαστώ με τα υπόλοιπα σαλιγκαράκια της Αιντχόφας. Λαντς Μπρέικ βλέπεις.

Χαιρετώ..

Μα είμαι εντάξει;

2011-05-26T15:00:00.003+03:00

Εντάξει, θα περάσουν και τα πρωινά που για άγνωστο λόγο και παρά τον υπέροχο καιρό δεν θα παλεύεις τον ίδιο σου τον εαυτό και όλα όσα έχεις φάει στην μάπα τους τελευταίους μήνες θα σκάνε το ένα μετά το άλλο.Ήθελα να γκρινιάξω σε κάποιον εχθές.Ο συνήθης ύποπτος Ε. φυσικά ήταν στην άλλη μεριά του μσν για να "ακούσει"-διαβάσει τις υστεριογκρίνιες μου.Και η συμβουλή "άδειασε το μυαλό σου", ακούστηκε πολύ ελκυστική.Η αλήθεια είναι πως δεν έχω ιδέα πώς να αδειάσω το μυαλό μου.Άμα ήξερα να το κάνω, δεν θα έγραφα τόσο μίζερα πράγματα μέρες τώρα.Από την άλλη, άμα δεν μιζεριάσω και τώρα , που έχουν έρθει όλα ανάποδα, πότε θα το κάνω; Όχι ότι μου αρέσει..όχι.Αλλά αν πιάνω πάτο τώρα, αυτό είναι καλό.Είχα ξαναπιάσει πάτο το 2008.Προσωπικό πάτο.Σηκώθηκα.Και μέχρι τώρα κομπλέ.Αλλά να που αλλάζουν όλα, όχι ωραία, και να κι άλλος πάτος..Και σκατίλα άπειρη.Δεν θα πλατιάσω..Προσπάθησα να αδειάσω το μυαλό..Αρχικά δεν τα κατάφερα καθόλου. Ζήτησα τη γνωστή αγκαλιά από τον εκνευρισμένο γαι άλλους λόγους Π. και γίναμε κώλος, του έριξα και ένα ξέχεσμα και έφυγα. Ήρθε μετά να χτυπήσει την πόρτα, να ζητήσει συγγνώμη και να πάμε βόλτα.Πώς έχουμε γίνει έτσι; Δεν τον ρώτησα,μόνη μου αναρωτιέμαι.Μου λείπει, δεν το κρύβω.Αλλά όχι όπως ήταν τους τελευταίους μήνες..όπως ήταν τότε..Τότε που ΟΛΑ ήταν καλά..Γι αυτό και τώρα το Χ έρχεται ευκολότερα.Και όσο κι αν με πειράζει που υπάρχει άλλη γκομενίτσα στο πεδίο, είμαι οκ.."Έτσι όπως μ'ήξερες , δεν έχω αλλάξει, τα φέρνω δύσκολα μα είμαι εντάξει.." Χθες βράδυ ένιωσα πως θα μπορούσα άνετα να το είχα γράψει εγώ αυτό το τραγούδι..Εν πάση περιπτώση..

Περνάω τη φάση που ακούω μόνο Βαγγέλη Γερμανό και άλλα τέτοια ανάλογα..Και ΧΦ φυσικά για να ξεχνιέμαι.

Το βράδυ έπεσα στο κρεβάτι με ακουστικά και μπ3 (βρήκα πού ήταν) και προσπάθησα να αδειάσω το μυαλό μου.Το πέτυχα εκείνη την ώρα.Τέλειωσε η μπαταρία και ξύπνησα, ένιωσα λύπη και ξενέρωμα, αλλά κοιμήθηκα...

Και το πρωί ήρθε με τον ίδιο μίζερο τρόπο που ήρθε και το χθεσινό πρωί.Και ειλικρινά δεν ξέρω τι θα γίνει με την πάρτη μου.Καλύτερα σήμερα, αλλά πάλι σκάνε όλα.Και ανυπομονώ να έρθει το βραδάκι (νυχτώνει κατά τις 11 βέβαια, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα) και να παίξω κιθάρα μέχρι να ξεθεωθώ.. Ρε..Θέλω να είμαι όπως πριν..Όχι πια άλλα ματζόρε λένε οι ΧΦ, εγώ λέω όχι πια άλλα Μινόρε. Θέλω να "Είμαι εντάξει"...

Μουσική Βραδιά

2011-05-24T12:54:00.002+03:00

Κάπως έτσι ξεκινάνε οι μουσικές βραδιές στο σπίτι..Μουσική βραδιά βέβαια, όχι με κουλτουριάρικα πράματα και τέτοια που ακούμε όταν θέλουμε να ακούσουμε μουσική ας πούμε..Έτσι λοιπόν. Μίλαγα στο σκάιπ με την Ε. μετά από μια άκρως κουραστική μέρα και ήμουν έτοιμη να πάω για ύπνο..Πριν κλείσουμε λοιπόν της στέλνω μια υπερκομματάρα που έχει γράψει μεν ο Μαχαιρίτσας, αλλά πρώτη εκτέλεση είναι της Αλέκας Κανελλίδου..Ε και το ακούμε και μας πιάνουν τα αχ βαχ μας και γουστάρουμε και μετά κλείνουμε.Έλα όμως που εγώ εκείνη την ώρα ήθελα να ακούσω και κάτι ακόμα έτσι νταλκαδιάρικο πριν πάω για τους ύπνους μου.Τι να ακούσω τι να ακούσω..Ε..Από τα ριλέιτιντ εκεί στο γιουτιούμπι, βάζω τα "Δίδυμα Φεγγάρια". Και ναι.Μιλάμε για νταλκάδιασμα ολκής.Και μετά ξέρετε πώς είναι αυτά...Ριλέιτιντ στο ριλέιτιντ έφτασα να ακούω Γιώργο Λεμπέση. Τις "Προδιαγραφές"..Και το χειρότερο ήταν πως είχα μερακλώσει κι από πάνω και χόρευα. Η βραντιά συνεχίστηκε με Σακη, και Λιβιεράτο και Μπίγαλη και Καλλίρη...Το πως γλυτωσαμε την Αντζελα Δημητρίου είναι θαύμα..2 ώρες αργότερα κοιμήθηκα..
Ειλικρινά..δεν ξέρω τι να πιστέψω..Το Αιντχόβεν φταίει;

New Birds

2011-05-23T12:29:00.003+03:00

Κομματάρα των Arab Strap που σκοτώνει με αυτά που λέει..Γιατί λέει αλήθειες εδώ που τα λέμε..Και αναρωτιέμαι σήμερα, από το πρωί..Έτσι θα είμαστε κι εμείς;Έτσι θα είναι το καλοκαίρι; (Ακόμα μου λείπεις ρε γαμώτο..Κι ας είσαι εδώ..Κι ας μη με νοιάζει τόσο πια..)

"You just have to be sure you're doing the right thing. I mean it's very easy to forget - she's was just sitting there in the pub with her new friends and her new life and her new hair and it might been five years but you'd know just to look at her. I wasn't even sure it was her at first, I was ready to walk away but she smiled and called me over and we said hello for a bit. When we went back to our tables we were tried not to look over at each other and told our friends to stop staring. I didn't see her for the rest of the night, but by closing time the beer's kicked in so I go up and speak to her and we end up going for a walk and talking about our new homes, our new jobs, our new friends and our new birds."

Μάλλον κάπως έτσι θα γίνει..Στο "Ποδήλατο" ή στους "Πέντε δρόμους"..Και όλα θα είναι αλλιώς..

"She says she's been going out with him now for about two and a half years, but they don't live together so he'd never find out. And you think about chasing her about school when you were wee and lying in your bed and listening to love songs and pretending they were about you. And the first time you asked her out she said no but one night you went to a wedding and when you came back to the pub she'd changed her mind and you went out. You remember the way she swung her arms when she held your hand but you can't remember how she kissed and now you've got the chance to find out. But you have to remember there's this other kiss. And she's sitting at home, wondering where you are and what you're doing. And you work hard on this kiss and you know it inside out, it's as much yours as it is hers, and it took a long time to get right, it took months of practice and months of embarassment but now you've got it perfected and you've been looking forward to that kiss all week. "

Και ναι..θα σηκωθείς και θα πάμε μια βόλτα λίγο παρακάτω και θα τα πούμε λίγο..Γιατί θα έχουμε λείψει λίγο ο ένας στον άλλο.Κι ας είναι μόνο μέση του Ιουλίου..Και θα μιλάμε..Και θα θυμηθούμε.Θα χαμογελάσουμε..

"You can see her breath in the air between your faces as you stand in the leaves and she just asks you straight out if you want to come and stay at her flat. But you make sure you get separate taxis and you go home and there might be a slight regret and maybe you'll wonder what you missed but you have to remember the kiss that you worked so hard on - and you'll know you've done the right thing."

Και κάπως έτσι θα τελειώσει.Θα φιληθούμε σταυρωτά, θα αγκαλιαστούμε και θα πούμε γεια.
Και μπορεί και να μετανιώσεις εκείνη τη στιγμή, ή μπορεί και όχι.Αλλά σίγουρα θα με σκέφτεσαι.Κι εγώ το ίδιο.Και θα γυρίσεις στην παρέα σου, με τα παιδιά και το τσόκαρο να σε περιμένουν...Και εγώ θα παω να βρω εκείνον τον άλλον ή την Ε...Και αυτό ήταν..
Γεια..

Link στον τίτλο

θύμησε χειμώνα..

2011-05-21T14:57:00.002+03:00

Αλλά δεν ήταν.Ευτυχώς δηλαδή έχουμε ακόμα μπροστά μας το καλοκαιράκι.
Περίεργο βράδυ το χθεσινό.Δεν ήμουν στα καλά μου, δεν την πάλευα κάστανο, είχαν σκάσει όλα μαζί.Και όσο περνάνε οι μέρες, όλο και περισσότερο είμαι έτσι.Μαλλόν το παραείχα δει αισιόδοξα όταν σκεφτόμουν ότι δεν θα μου σκάσει καθόλου..Ναι καλα..
Είμαστε λοιπόν Bommel και καθόμαστε έξω και δεν κάνει κρύο, και πίνουμε τα κρασάκια μας και τα τζακ και τις μπύρες και γελάμε και λέμε μαλακίες.Και έχω ξεχαστεί αρκετά και είναι όμορφα.Και κατα τη 1 κάποιοι λένε να πάνε σε ένα πάρτυ, εγώ και η Θ. δεν είμαστε για πολλά και γυρνάμε σπίτι της για άραγμα.Και αράζουμε με μια ακόμα μπουκάλα κρασί και ακούμε Χατζηφραγκέτα και είναι όπως τον χειμώνα.Ίδιες συζητήσεις, ίδια ονόματα, ίδια θέματα, ίδια πρόσωπα πανω κάτω..όμορφα όμως..Πάει η μπουκάλα, την κατεβάσαμε.Έχει πάει και 3 ώρα Ολλανδίας και έχουμε ζαλιστεί.Αδύνατο να πάω σπίτι. "Μέινε εδώ ρε χαζό, θα σε βάλω στο κρεβάτι του Δ.". Και έμεινα.Και έστειλα και ένα μήνυμα σε κάποιο ελληνικό κινητό.Μαλακία.Αλλά μπορεί και όχι.Αστοδιάλο πια.

πέτυχε ο φραπές

2011-05-20T15:05:00.002+03:00

Ξυπνήσαμε ύστερα από ένα βράδυ μοναχικό σχετικά, με κάποια απρόοπτα χαρούμενα, με κρασάκι του παππού και λίγη κιθάρα.Και ξυπνήσαμε με λίγη σαπίλα στην ψυχή και στο μυαλό.Αλλά δεν γαμιέται, είχε ήλιο και αυτό τα έκανε όλα πιο όμορφα. Ακούσαμε τη μουσικούλα μας, πήγαμε στο σούπερμάρκετ μας, ξεχάσαμε και πάλι τα μισά από αυτά που θέλαμε για το σπιτικό , γυρίσαμε και φτιάξαμε φραπέ.Ο Π. μου έδωσε και παγάκια (διότι βρήκε πατέντα να τα διατηρεί για 3-4 μέρες) και ο φραπές καραπέτυχε. Πήρα λοιπόν την ποτηρούμπα, το σημειοματάριο και το μολύβι και άραξα στο παγκάκι έξω από το σπίτι που το έλουζε ο ήλιος και είχε θέα στο πενταβρώμικο κανάλι.
Ωραία ως εδώ.Μετά ήρθε και λίγη έμπνευση και γράφτηκαν κάτι στιχάκια που ίσως και να γίνουν τραγούδι,αμα σε λίγες μέρες δεν μου φανούν ανόητα .Αν και δεν ξέρω αν θα το βρω με τη μουσικη..
Στη συνέχεία με τη θέα των πρασινισμένω πλέον δέντρω, έκανα η ρομαντικιά μια μικρή ανασκόπηση των τελευταίων 10 μηνών.
Πόσα;Τόσα.Τι τόσα; Τι πόσα;
Πολλά γεγονότα.Πολλές αλλαγές. Πώς να τα χωνέψει ένα κεφάλι, μια ψυχή, μια οντότητα γενικότερα. Δεν ξέρω πως, αλλά αμα κανεις ξέρει ας το πει και σε μένα.
Προς το παρόν το σώμα μου επαναστατεί, το μυαλό μου επίσης, το είναι μου όλο.Και κοροιδεύω τους πάντες διότι φαινομενικά, την παλεύω. "Καλά σε βλέπω πάντως..Χαίρομαι..".."Καλά το χεις πάρει..έτσι μπράβο..".
Μμμ.Καλά τα λέτε.
Είμαι εδώ που είμαι επειδή πρέπει.Αν με ρωτήσεις, θέλω να γυρίσω πίσω.Κάνω υπομονή αυτό τον 1,5 μήνα που εμεινε για να κάνω ό,τι πρέπει και να γυρίσω χαλάρη τουλάχιστον πίσω.Η πραγματικότητα πάντως είναι ότι εκεί θελω να είμαι.Στην Αθήνα, άντε και σε καμια Σύρο με την Ε. που θα είμασταν γαμώ. Ή και στα Γιαννενα με το αδερφι μου.Πάντως όχι εδώ.όχι στη συννεφιά και στους μαλακο-ολλανδούς και γενικότερα στους μαλάκες όλους.
Άρνηση μου βγαίνει τώρα και θυμός και αγανάκτηση.Και άντε στα κομμάτια δηλαδή!

τετάρτη 19 μαίου.

2011-05-19T14:31:00.002+03:00

Είμαι με τη Θ. στο Auditorium, έξω στα σκαλάκια.Παρά τη συννεφιά, κρύο δεν κάνει, οπότε έχουμε αράξει εκεί μετά το φαγητό και πίνουμε καφέ.Ολλανδικό, απαίσιο.Και έρχεται η συνειδητοποίηση, ότι και ο Μάιος πάει τέλειωσε..Και δηλαδή σε ένα μήνα εξετάσεις και τέλος ο πρώτος χρόνος του μάστερ.Ωραία.Άλλος ένας έμεινε δηλαδή.Καιρός για αποφάσεις.Η Θ.σκέφτεται τι να κάνει.Ακόμα και να τα παρατήσει.Ένας χρόνος είναι, της λέω, θα περάσει.Πώς θα περάσει είναι το θέμα, μου απαντάει.Και μετά τι; Σκέψεις να συγκατοικήσουμε του χρόνου, που μας κάνει και τις 2 να γουστάρουμε κάπως πιο πολύ.Μετά τι όμως; Πιέζει ο χρόνος και γενικότερα η ζωή.Εδώ ναι μεν οι συνθήκες για δουλειά είναι γαμώ,αλλά άμα δεν είσαι καλά και δεν την παλεύεις τι να το κάνεις...Γυρνάς πίσω;Δουλειά θα βρεις; Ή θα βαλτώσεις; Διλλήματα, αποφάσεις...Τρέχα γύρευε..Αγχώθηκα και δεν μου άρεσε..Και οι εργασίες εδώ τρέχουν.Εγώ ανυπομονώ για το καλοκαίρι.Γενικότερα.Στον κόσμο μου.Και καλά κάνω.
Έβαλα ΧΦ στο μπ3-κινητό (το μπ3 μου δεν ξέρω σε ποια τσάντα από όλες είναι και βαριέμαι να ψάξω) και ήρθα βιβλιοθήκη.

Βράδυ.Εχθές.

2011-05-18T18:13:00.002+03:00

Είναι από τα βράδυα που δεν εχεις κουράγιο όχι να μαγειρέψεις, αλλά ούτε καν μια σαλάτα να κόψεις για να φας, που είσαι όλη μέρα με την άθλια μπαγκέτα από το Auditorium.
Έτσι ήμουν χθες. Γύρισα σπίτι κατά τις 9. Έξω ακόμα μέρα γιατί νυχτώνει αργά πλέον εδώ. Κάνω μπάνιο, βάζω πυτζάμες, κόβω σαλάτα και κόβω ΠΟΛΥ ψωμί και τρωω βλέποντας ΝΗΣΙ.
Και πρέπει να διαβάσω κιόλας, αλλά δεν το παίρνω και πολύ απόφαση, οπότε πιάνω την κιθάρα και περνάει έτσι άλλη μια ώρα. Και τώρα θα διαβάσω.'Ετσι είπα.
Και έβαλα ωραία μουσική και άνοιξα τα slides του Business Process Simulation και κάθησα στο κρεβάτι, έτσι για 5 λεπτάκια μωρέ..Αντίο σας..Κοιμήθηκα και έγιναν τα εξής..

Όνειρο.Πολύ ζωντανό.Πολύ όμορφο. Είμαι σε ένα δωμάτιο και ο μπαμπάς μου είναι εκεί διπλά.Κοιμισμένος μάλλον.Εγώ είχα μέσα στο όνειρο βέβαια ότι ο μπαμπούλης έχει φύγει.Ξαφνικά όμως ξυπνάει και λέει " Το ξενιτεμένο μου είναι αυτό; Το κοριτσάκι μου;" Γυρνάω και τον βλέπω να μου χαμογελάει..Πέφτω στην αγκαλιά του κλαίγοντας και λέω "Μπαμπάκα μου , πατερούλη μου..πόσο μου έλειψες, αχ μπαμπά μου.." και άλλα τέτοια συγκινητικά.Και απαντάει."Εδώ είμαι παιδί μου, παθαίνω εγώ τίποτα; Εδώ είμαι, βράχος.Μην φοβάσαι τίποτα". Και μετά σηκώθηκε. Και είμασταν στο χωριό και είχε πάρει ένα κομπρεσέρ και άνοιγε κάτι τρύπες και μετά φύτευε τα ζαρζαβατικά του.Μετά από λίγο κάθησε.Τον ρώτησα αν κουράστηκε και μου είπε πως ναι. Του λέω "Λογικό είναι...πάμε να ξαπλώσεις λίγο.." .Όλοι οι υπόλοιποι ενθουσιασμένοι και ξαφνιασμένοι που ο Νικάκης ζωντάνεψε. Μετά από λίγο βρεθήκαμε στο ΚΑΤ ξανά, και είμασταν στο απέναντι κρεβάτι τώρα..ήρθε η νοσοκόμα να τον εξετάσει, είπε ένα άλλο όνομα και καθώς ο μπαμπάς ξάπλωνε της είπε "Σας παρακαλώ δεσποινίς μου να με εξετάσετε πολύ προσεχτικά.."..Και μετά άρχισαν να χτυπάνε τα δόντια του σαν να έχουν σπασμούς και εγώ κατάλαβα πως θα έφευγε πάλι.Εκεί ξύπνησα..
Είχε πάει 5.Ήμουν χαμογελαστή αλλά ένιωθα περίεργα.ήμουν έτοιμη να σηκωθώ και να πάω να χωθώ δίπλα στον Π. αλλά σκέφτηκα.."Που πας ρε χαζή..Ο μπαμπάς είναι εδώ..".Σηκώθηκα, έκλεισα τη μουσική, ξαναξάπλωσα και κοιμήθηκα σαν ξερή..
Αυτά..Περίεργα σήμερα..Αλλά ωραία περίεργα..Μου λειψες μπαμπά μου..

δεν έχουμε και λέμε

2011-05-17T15:39:00.002+03:00

Ο τελευταίος μήνας ήταν κάτι παραπάνω από έντονος.Σε όλα τα επίπεδα. Μα σε όλα.Και όλα όσα έγιναν είτε αφομιώθηκαν είτε είναι στην διαδικασία της αφομίωσης.
Το Αιντχόβεν είναι συννεφιασμένο και η καρδιά μου επίσης (μα τι ποιήτρια), και δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα.Και πρέπει να κάνω πάρα πολλά.
Περιγραφή της κατάστασης μου από τότε που ήρθα. Γελάστε άφοβα.
Ξύπνημα το πρωί κατά τις 8:00-9:00 (ανάλογα με το αν έχω μάθημα-μίτινγκ). Πλάκωμα στο στήθος,ανάγκη να μείνω κουκουλωμένη, το ξυπνητήρι βαράει, μπαίνει σε αναμονή πολλάκις, τελικά σηκώνομαι. Πρωινό, ντουλάπα ανοιχτή και ντύσιμο, ποδήλατο και δρόμο.
Μάθημα ή ό,τι τελος πάντων μέχρι τις 12:30 που είναι το lunch break. Σε όλο αυτό το διάστημα, άφθονες σκέψεις, άφθονο άγχος, άφθονη λύπη ή άφθονη υπερένταση που βγαίνει σε περίεργο γέλιο.Όλα σε αφθονία εν πάση περιπτώση..
Lunch break, καφές, κανα σάντουιτς, καμιά κουβέντα, τα ίδια και τα ίδια..Εργασίες, γκομενοδουλιές, βαρεμάρες δεν λέμε κάτι άλλο.
13:30 μάθημα ή μίτινγκ.Στην ίδια και χειρότερη κατάσταση με το πρωί. Μετά βιβλιοθήκη και φιλότιμες προσπάθειες για διάβασμα, που όμως γίνονται σταρχιδισμός και δεν έχουν αποτέλεσμα.Οι σκέψεις έντονες και παρούσες πάντα. Κοντεύω να σαλτάρω. Κάποιοι φίλοι από Αθήνα στην κοσμάρα τους μου μιλάνε λες και όλα είναι ίδια, κι ας ξέρουν και οι ίδιοι πως δεν είναι. Κι ας ξέρουν πως όλον αυτό το καιρό που εγώ ήμουν ό,τι να 'ναι, αυτοί ήταν ολούθε και κουβέντιαζαν για ψώνια και μαλακίες. Δεν κατηγορώ.Ό,τι μπορεί ο καθένας.Αλλά μη με πρίζεις ρε αδερφάκι μου με το μεικ απ της ΜΑΚ.
Οι προσπάθειες για διάβασμα πέφτουν στο κενό, το άγχος τεράστιο, οπότε γυρνάω σπίτι και μαγειρεύω.Περνάει λίγο η ώρα, ακούω και ΧΦ και γελώ κάπως. Τρώω, βλέπω καμιά σειρά παλίά, μετά πιάνω την κιθάρα.Μόνο αυτό μου αρέσει να κάνω αυτές τις μέρες. Νομίζω είναι η αγαπημένη ώρα της μέρας. Χαζεύω και λίγο στα ιντερνέτια, μετά βάζω μουσική στα αυτιά και κοιμάμαι.
Ομορφιές;
Όλα γίνονται με τη συνοδία μουσικής αυτές τις μέρες.Από την πιο κοντινή μετακίνηση με ποδήλατο, μέχρι το διάβασμα και τον ύπνο.Νιώθω ότι μετριάζει τις σκέψεις.Δεν ξέρω αν όντως το κάνει, αλλά τουλάχιστον τις κάνει πιο απαλές...
Τα ακούσματα αυτες τις μέρες είναι πάνω κάτω τα ίδια.Τίποτα καινουριο.ΧΦ κλασσικά, Tom Waits, Pink Floyd, Janis Joplin , Dresden Dolls, Johny Cash, The Cure, Πασχαλίδης, Μαλαμας.Δεν έχουν και πολύ συνάφεια μεταξύ τους, αλλά όπως βολεύεται μωρέ ο καθένας...

Σήμερα το πρωί είχα ένα μίτινγκ για τα Advanced Databases και συνειδητοποίησα πως για το deadline της επόμενης βδομάδας έχω μεγάλο κουπί να τραβήξω, άφθονη Java να ξαναθυμηθώ, πολύ άγχος να αντιμετωπίσω και καμία μα καμία όρεξη να τα κάνω όλα αυτά.Χουχου.
Ήρθα στην βιβλιοθήκη να βάλω μια τάξη στις δουλειές μου, και δεν βλέπω την ώρα να φύγω...

Αναμενόμενα όλα αυτά; Αναμενόμενες αντιδράσεις μετά από όσα έγιναν;Μου σκάει άραγε τώρα η απώλεια και η αλλαγή; Δεν ξεύρω..Θα μάθω σούνερ ορ λέιτερ...
Αντίο.